Opinions

Ik kon hier wel van genieten. De film geeft je een handvol puzzelstukjes, maar vertikt het om ze voor je op de juiste plek te leggen. Misschien zijn er meerdere opties, misschien is geen enkele oplossing helemaal juist. Dat kan frustrerend zijn, zeker als je het idee hebt dat het uit luiheid gebeurt, maar dat had ik hier niet. Prima film om nog een tijdje over na te praten.

Al doende kwamen we tot twee hypotheses, die ik geen van beide helemaal sluitend kan maken.

1. Maddy had gelijk. Zij en Owen zijn inderdaad de plaatsvervangers van Brenda en Isabel op aarde - of hoe je het wil noemen. Owen zou er goed aan doen om met Maddy mee te gaan naar de andere wereld. Het einde onderschrijft deze lezing, maar er valt ook genoeg op aan te merken. Zie 2.

2. Owen lijdt aan psychoses. Hij verbeeldt zich van alles. Bijvoorbeeld dat hij in de televisie gezogen wordt en dat hij in die hinderlaag rijdt. Dat zijn twee dingen die ik verder niet helemaal kan verklaren. Misschien verbeeldt hij zich ook wel dat Maddy bestaat, is zij slechts een fantasie van hem. Dat The Pink Opaque jaren later totaal niet lijkt op wat hij zich herinnert, onderschrijft deze lezing.

Tijdens de film vond ik dat er wel iets meer vaart in mocht zitten en toen de aftiteling begon was ik hongerig naar meer, maar een dag of twee later houdt hij mij nog steeds bezig. Dat is iets positiefs.

In de stukken die ik er online over lees, komt de genderlezing vaak voor. Ik had het er niet uitgehaald, maar de metafoor begrijp ik wel. Het idee dat je je niet thuis voelt in het 'normale' leven, dat je je heil zoekt in fantasie, en uiteindelijk de andere kant bereikt, je echte ik durft te omarmen. Maddy is daar gekomen, Owen duikt nog steeds weg voor wie hij eigenlijk is. Zo zegt hij ergens dat hij een gezin heeft, maar dat blijkt verder uit niets. Wie houdt hij nou voor de gek?

Verder eens met shugenja dat A24-films wel erg op elkaar (beginnen te) lijken. Ik houd best wel van de stijl, maar het wordt een beetje een trucje. Het voelt soms gelikt, terwijl het tegelijk rauw probeert te zijn. Dat wringt, en niet op een goede manier. Maar voorlopig trap ik er lekker met open ogen in.

Geinig filmpje, hoor. Hans Löw doet het prima als robot. De humor is op zich voorspelbaar - een lerend algoritme in een echtemensenwereld, vul maar in - maar de grappen zijn telkens vrij subtiel, zodat het wat mij betreft altijd vermakelijk bleef.

Ook voorspelbaar is het dat kunstenaars de ethische en praktische vragen onderzoeken die ooit (nu eigenlijk al) beantwoord zullen moeten worden, nu AI een steeds grotere rol in ons leven gaat spelen. Hoe echt is de liefde tussen mens en machine? Maar ook: in hoeverre moet je de machine, die gemaakt is om zo menselijk mogelijk te zijn, als een mens behandelen?

Deze film geeft in een slotbetoog wat antwoorden. Dat had wat mij betreft niet gehoeven. Laat het lekker aan de kijker over, je moet als filmmaker volgens mij niet te veel invullen.

Opvallend vond ik het dat de hoofdpersoon niet op zoek was naar liefde, zij vond het ongebonden leven wel prima. Maar uiteindelijk werd die keuze verklaard door een trauma. Afgelopen week zag ik Les Olympiades, waarin bewuste vrijgezellen ook allemaal iets te verwerken hadden en stiekem toch gewoon op zoek waren naar de liefde van hun leven. Dat gebeurt vaak in films, ik zou haast zeggen: altijd. Het monogame huwelijk als heilige graal. Het voelt allemaal zo belerend en zo hopeloos ouderwets. Foei.

Maar toch vond ik het een fijne film. Zo zie je maar.

Zo, die kroop flink onder de huid. Leuk was het niet, wel goed (denk ik). Je zit dicht op de hoofdpersoon. Haar frustraties, haar onvermogen, het ontkennen ervan, je maakt het allemaal heel intens mee. Er is geen moment rust. De hele tijd geschreeuw en gezeur, je wordt er knettergek van. En dan dat kind, dat er natuurlijk ook niets aan kan doen, maar ondertussen wel het bloed onder je nagels vandaan haalt, juist omdat je van haar houdt. Slimme keuze om het niet in beeld te brengen, dat maakt het allemaal nog net een tikkie vervelender.

De man blijft grotendeels buiten beeld, waardoor je haast zou vergeten dat zijn afwezigheid en zijn weinig invoelende telefoontjes een belangrijke oorzaak zijn van alles wat misgaat.

Ik zou dit trouwens niet als komedie kwalificeren. Ik heb precies één keer gelachen (toen die hamster dood werd gereden), verder vond ik het complete horror.

Mooie film die de titel eer aan doet: er is veel liefde in de gangen. Letterlijk elke werknemer heeft een goed hart, is vriendelijk, heeft het beste met de ander voor en barst van de empathie. Erg spannend wordt het daardoor misschien niet, maar ik vond het aangenaam om naar te kijken. Wat kunnen mensen toch fijne wezens zijn.

Tijdens zijn opleiding tot heftruckchauffeur krijgt Christian een instructiefilmpje te zien. Daar werd in de bioscoop in Hilversum hartelijk om gelachen. De hele (korte) film heet Staplerfahrer Klaus en staat gewoon op het www, namelijk hier. Het zou mij niet verbazen als dit de inspiratie vormde voor Liebe in den Gängen.

Aardig splijtzwammetje is dit, zo te zien. Ik zit, zoals je in de sterren kunt lezen, in het ja-kamp. Fijne, betoverende en vrij trippy film die mij sterk aan de latere David Lynch deed denken, maar desondanks behoorlijk origineel was. Dit is toch wat ik in een film zoek: mooie kleuren, ontregelende dialogen, geweldige muziek van Cavern Of Anti-Matter (al was daar meer uit te halen) en een verhaal waar je net niet helemaal je vingers achter kunt krijgen.

Je kunt er van alles in zien (zoals de immer spitsvondige De filosoof) maar hem ook op een oppervlakkig niveau tot je nemen en je gewoon laten meeslepen in een wereld die op de onze lijkt maar er net genoeg van afwijkt om megavreemd over te kommen.

Eigenlijk vond ik alleen die jurk waar het allemaal om draait juist een beetje overbodig en storend. Het had prima zonder gekund.

Dit was mijn eerste Strickland, ik had eerlijk gezegd nog nooit van de beste man gehoord, maar ik heb meteen zin om meer van hem te gaan zien. Als jullie dit lezen, fijne bioscopen van Nederland, overweeg dan eens een retrospectje.

Groetjes!

Dit moet toch wel de slechtste film zijn die ik dit jaar zag. Nu zie ik niet ontzettend veel films, maar het is reeds november dus het zegt toch wel iets. De dialogen zijn belabberd geschreven. Het gaat de hele tijd nergens over. Dat is op zich niet erg, maar ik had het idee dat het de bedoeling was dat het wel ergens over ging. Dat het dialoog-wise een soort Clerks of Fucking Amal moest worden, maar dat was het dus niet. Je kunt beter op Schiphol wachten op een vlucht uit New York en op goed geluk een dag lang achter twee willekeurige Amerikaanse begin-twintigers aanwandelen, dan heb je een grotere kans dat je iets interessants of grappigs hoort.

De personages schoten alle kanten op. Die jongen was binnen een uur een sukkel, een idontgiveafucker, een watje en een extreem assertieve man. Dat meisje ging van dominant en avontuurlijk naar een nonnetje met een jaren-vijftigmoraal dat ontzettend kwaad wordt omdat haar date condooms bij zich heeft.

Ik moet er eerlijk bij vertellen dat ik de laatste twintig minuten niet meer gezien heb. Het werd me allemaal te veel. Ze zullen elkaar wel gevonden hebben, neem ik aan. Zo'n film was het wel.

Dat zwart-wit, trouwens, dat is ook zo wat. Had geen enkele functie, behalve dan dat het er op die manier wat kunstzinniger uitzag. Dat kon allemaal niet verbloemen dat het een gedrocht is dat zijn gelijke niet kent. De gedachte dat tientallen mensen hier een paar maanden van hun leventje voor hebben opgeofferd stemt mij ontzettend treurig. Of zou het door het herfstweer komen? Nee, ik geloof toch echt dat het door deze film komt. Niet kijken, hoor.

Hoewel ik vrij zeker wist dat dit geen film voor mij zou zijn, wilde ik hem toch graag eens bekijken. Slechts heel zelden neen ik de tijd voor een blockbuster en dan kan het maar beter een legendarische zijn, ja toch? Twaalf jaar na verschijnen kwam het er eindelijk van.

Het viel me mee noch tegen. Er zit (voor iemand die het genre niet gewend is) ontzettend veel tempo in de film. Hoewel al dat geschiet van mij niet per se hoeft, heb ik me toch nauwelijks verveeld. Het liefdes/rouwverhaaltje was daarentegen nogal dun en deed me weinig. Daarvoor kun je toch beter naar het filmhuis.

Op basis van de dingen die ik over deze film gehoord had, verwachtte ik een nogal ingenieus en duizelingwekkend plot. Dat je voortdurend op het verkeerde been werd gezet, de ene mindfuck na andere, een voortdurend zoeken naar de werkelijkheid in een opeenstapeling van dromen.

Maar daar was totaal geen sprake van. Goed, op het einde laten de makers je natuurlijk bewust achter met de vraag of je naar een droom of naar de werkelijkheid kijkt, maar verder was het allemaal doodeenvoudig te volgen. Ook omdat alles werd uitgelegd aan de nieuwe decorbouwer, zodat ook de kijker meteen snapte hoe de vork in de steel zat. Een beetje een noodgreep, als je het mij vraagt, maar vooruit.

Al met al blij dat ik hem eens gezien heb. Het waren zeker geen weggegooide uren, maar erg onder de indruk was ik nou ook weer niet.

Aan de eerste reacties te zien is dit een gevalletjue love it or hate it. Ik zit in #teamlove. Quentin Dupieux is hard op weg een van mijn favoriete regisseurs te worden. Hij is het denk ik al. Zijn absurdisme blijft (mij) verrassen, ook omdat hij weigert keer op keer dezelfde film te maken. Bij Deerskin zat de humor tussen de regels, Mandibules ging richting échte komedie, en hier zit het er een beetje tussenin.

Knap vind ik het dat de scènes over de elektronische penis qua 'grappigheid' niet al te zwaar op de penis leunen. Het is allemaal veel subtieler dan dat, het zit hem in gezichtsuitdrukkingen, camerashots, stopwoordjes, en was net zo grappig geweest als het over een oor of een hand was gegaan.

Anders dan bij zijn eerdere films ligt het thema - de midlifecrisis - er dit keer vrij dik bovenop, maar hoewel je er als kijker waarschijnlijk niet over twijfelt aan welke kant je staat, is het voor de personages anders: zowel hij als zij is tevreden met de gemaakte keuze.

74 minuten is trouwens een prima lengte voor een film. Niet voor elke film natuurlijk, maar er zijn genoeg films van minstens anderhalf uur die ervan opknappen als je er een kwartiertje uitknipt.

Vaak lopen de beleving tijdens het bekijken van een film en het gevoel en de herinneringen die je eraan overhoudt redelijk parallel. Bij Inexorbale geldt dat voor mij niet. Ik werd gegrepen door de beklemmende sfeer en door de fraaie cinematografie, en heb me - ook door het redelijk hoge tempo - geen moment verveeld. Maar toen-ie klaar was voelde ik me toch een beetje voor de gek gehouden.

Het plot is op bepaalde punten wat ongeloofwaardig; het werd me niet altijd duidelijk waarom de karakters handelen zoals ze handelen. Dat een van de personages ronduit gestoord is, maakt het er niet beter op. Je kunt zo iemand als scenarioschrijver alles laten doen en je vervolgens verschuilen achter de gestoordheid. Vergelijk het met dromen, waarin ook alles kan gebeuren. Over het algemeen - zo ook hier - levert dat ondoordachte en luie keuzes in het script op.

Inmiddels ben ik een dagje verder en komen toch de beelden en de sfeer als eerste boven, als ik aan de film terugdenk. Vrij legendarisch is het optreden van de dochter op haar eigen verjaardagsfeestje. Alleen dat maakte het al de moeite waard.

Dit was mijn eerste Du Welz. Ik kende de beste man niet, maar als ik de commentaren hier zo lees, moet ik me toch eens in hem verdiepen.

Best een aardige, integere film. De hoofdpersoon is een redelijke singer-songwriter, maar niet zo goed dat de grote platenbazen geld in hem zien. Verfrissend dat de doorbraak ook niet komt: meestal wordt zo iemand dan toch enorm succesvol.

Het lastige is dat de muziek niet echt boeiend is - dat is ook de bedoeling, geloof ik. Maar ze laten die liedjes wel steeds van begin tot eind horen, en dat is dan best saai, op het vervelende af. Bij een film over een buschauffeur hoef ik hem ook niet steeds minutenlang zwijgend achter het stuur te zien zitten.

Verder leuk dat er best wat losse eindjes in zitten die niet worden afgerond. Gaat hij zijn kind ooit ontmoeten? Wordt dat ene nummer waarvoor hij de royalties heeft weggetekend toch een hit? Zo blijft er voor de kijker nog wat te raden over.

Dit kon zeker een uur korter, waarschijnlijk anderhalf en misschien zelfs twee. Er was niets wat de extreme lengte rechtvaardigde. Niet de karakterontwikkeling, niet het verhaal, niet de sfeer. Dat hele maffiagedoe hebben we al duizend keer gezien en hoewel het hier allemaal vakkundig en liefdevol werd neergezet, vond ik het geen moment spannend of interessant. Vermakelijk, dat wel, onderhoudend is eigenlijk een beter woord, maar ik leefde met niemand mee en het interesseerde me geen klap wie wie doodschoot en waarom.

Het laatste gedeelte voegde wel degelijk iets toe. Het zette alles in perspectief - het leven zelf, vooral. Je kunt wel stoer en moeilijk doen, maar uiteindelijk eindig je als een seniele bejaarde zonder aanspraak. Het mooiste beeld vond ik het moment dat die ouwe naar de Joegoslavië-oorlog keek op televisie. Ik zag meteen al die strijders daar in een bejaardenhuis zitten, denkend aan de dingen die ze anders hadden moeten doen. Ook sterk was de scène met de dochter: 'Ik deed het voor jullie, om jullie te beschermen!' Beschermen? Waartegen?'

Dikke voldoende, toch nog, omdat het er allemaal prima uitzag en het was natuurlijk vlekkeloos geacteerd. Maar ik had op meer gehoopt.