Opinions

Na een wereldwijde stroomstoring van 12 seconden is alles hetzelfde gebleven, behalve dat The Beatles nooit hebben bestaan. Een ploeterende singer-songwriter is de enige die zich de band herinnert en breekt door met het overbekende repertoire van de Fab Four.

Het klopt allemaal natuurlijk van geen kant. Alles is hetzelfde gebleven, alleen The Beatles zijn weggevaagd. Dat is onmogelijk. Zonder Beatles hadden Coldplay, David Bowie en Ed Sheeran heel anders geklonken dan ze doen, maar in de film bestaat hun muziek gewoon. Stappen we daaroverheen, dan dient het volgende probleem zich aan: in het hedendaagse poplandschap is het onwaarschijnlijk dat een niksige singer-songwriter doorbreekt met het repertoire van The Beatles. Wat indertijd vernieuwend en ongehoord was, is nu immers al duizend keer (na)gedaan. Bovendien moesten The Beatles het ook hebben van bijvoorbeeld hun sound en hun looks, niet alleen maar van de liedjes.

Blijft over een best geslaagde romantische komedie met een prima soundtrack. De muziek van The Beatles blijft redelijk intact, het wordt niet veredsheerand. Dat scheelt.

Het einde is ook totaal onrealistisch. De muzikant geeft op het podium in een vol stadion toe dat hij de liedjes niet zelf heeft geschreven, maar dat ze van een band zijn die The Beatles heette, een band die niemand kent. Stel dat Ed Sheeran zoiets zou zeggen. Het zou gezien worden als marketingstunt, of als hij pech heeft wordt hij in een gesticht geplaatst. Maar de hoofdrolspeler wordt geloofd en iedereen vindt hem ineens niet meer cool. Raar hoor.

Het thema van de film, zwart versus wit, vond ik nog niet eens zo heel beroerd uitgewerkt. Vaak lag het er erg dik bovenop en hier en daar werd het wat uitleggerig, maar er zaten ook genoeg slimme dingen in en hier en daar wat subtielere maatschappijkritiek. De rol van de joodse moeder vond ik in essentie best geslaagd. Die laat zien dat het best lastig is om niet racistisch te zijn, hoe goed je je best ook doet, als je in een racistische wereld opgroeit.

Maar goed, verder vond ik het een ontzettend matige film. Totaal ongeloofwaardige wendingen, een liefde die maar niet wilde spetteren en heel veel kleinere foutjes en onhandigheden.

Het zag er bovendien niet uit, het leek wel alsof ik naar een of andere goedkope soap zat te kijken. En de manier waarop de muziek werd ingezet deed gewoon pijn: een intro van een rapnummer, de eerste twee of drie zinnen en dan op een willekeurig moment een fade-out. Er sprak zo weinig liefde uit. En dat gold eigenlijk voor de hele film. Wat een meuk. Waarom zou je zoiets maken?