Opinions

Opvallend leuke film. Ik ga normaal gesproken niet naar dit soort grote producties en aanvankelijk baalde ik ook een beetje van mijn keuze. Het mysterie sprak me aan, maar al dat gesluip door donkere huizen, dat heb ik wel een keertje gezien (ik word er nog steeds bang en schrikkerig van, maar dat vind ik psychologisch niet interessant, dat weet ik nu wel van mezelf, het is zoiets als hoogtevrees, of het gegeven dat je niet van rauwe uien houdt of zo; het is niet knap om zoiets te bewerkstelligen, zelfs bij slechte films heb ik er last van.)

Maar na een tijdje krijgt de humor de overhand. Ik heb een paar keer hardop gelachen, hoe kolderiek en slapstick het soms ook was allemaal.

Er zijn natuurlijk genoeg slakken om zout op te leggen. Alsof de politie niet op het idee komt om te bedenken dat al die kinderen naar dezelfde plek lopen, en alsof een agent in zijn eentje een huis betreedt waar mogelijk een seriemoordenaar woont.

Het motief van de dader vond ik ook wat suf. Ze heeft geen achtergrond, geen streven, ze is gewoon maniakaal slecht. Maar goed, ik ging naar de film omdat hij om de hoek draaide met het idee dat je altijd de bioscoop uit kunt lopen, maar daar heb ik geen moment over nagedacht. Een leuke verrassing.

Na een alleraardigst begin vond ik het lastig om van de film te blijven houden. Mijn grootste bezwaar kan ik het beste uitleggen aan de hand van de kunstopvatting van de hoofdpersoon, zijn tante en zijn docent: ware kunst zit van binnen, komt uit je kern, het is je ware ik. Hoewel Kurt in het midden laat wie de mensen op zijn succesvolle schilderijen zijn (hij zegt ze niet te kennen), is het voor critici op een ongrijpbare manier duidelijk dat er meer achter zit dan wat je ziet. Het fascineert mateloos, en hoewel onduidelijk is waarom, raakt het enorm.

Dat ongrijpbare, onverklaarbare, zit in het geheel niet in de film zelf. Integendeel, alles wordt tot in detail uitgelegd, er wordt niets aan de verbeelding overgelaten, what you see is what you get. Ik snap best dat veel mensen het prachtig vinden, maar als alles wordt voorgekauwd beleef ik er weinig lol aan.

Los daarvan speelt de film natuurlijk nogal op safe. Het drama wordt nooit echt dramatisch. Zelfs de miskraam niet, de dood van de tante, die twee broers (of neven?), de zelfmoord van vader; het wordt even genoemd, maar niet op een manier dat het echt door de ziel snijdt. Na elke tegenslag wordt er lucht in gepompt (die scène dat Kurts vrienden hem komen helpen schoonmaken, walgelijk) en alles loopt goed af (ineens kan ze toch zwanger worden), want het publiek moet gespaard worden. Een als drama vermomd feelgoodfilmpje is het eigenlijk. Daar trap ik dus niet in.

Morgan Spurlock reist, op zoek naar Osama Bin Laden, door onder meer Egypte, Marokko, Israël, Saoedi-Arabië en Afghanistan om uiteindelijk te concluderen dat de bewoners van die landen geen vreselijke monsters zijn. Sterker nog, het zijn net mensen. No shit, Spurlock! Niet dat ik iets anders verwacht had; in een eerdere docu toonde Spurlock al aan dat het ongezond is om een maand lang alleen maar hamburgers en patat te eten.

De toon is nogal puberaal, je hebt het idee naar een anderhalf uur durende uitzending van een of ander populair Discovery-programma te kijken. De verschillende landen worden voorgesteld als levels in een computerspel. Zo lijkt Murdoch het ook allemaal te beleven, als een spel. Het is voor niemand leuk om iemand anders te zien gamen.

Extra vreselijk wordt het vanwege de naderende geboorte van Morgan jr., door de aanstaande vader steevast 'operation special delivery' genoemd. Spurloch vindt zichzelf nogal stoer dat hij helemaal naar het gevaarlijke buitenland afreist terwijl zijn vrouw de laatste fase van haar zwangerschap ingaat. Daar is niets stoers aan. Dat is verwerpelijk. Zeker als je met een prul als dit thuiskomt.

Misschien is dit leuk voor mensen die 3 Op Reis een geniaal programma vinden. VPRO-types laten Where in the World Is Osama Bin Laden? beter links liggen.

Hij vindt Bin Laden trouwens niet.

Een vrij onevenwichtige film vond ik het, maar je zou het ook eclectisch kunnen noemen. Het is dikke week geleden dat ik hem zag en zoals ik verwacht had ben ik het meeste alweer vergeten. Maar het was een soort drieluik, dat weet ik nog, en vooral het tweede deel vond ik erg genietbaar.

Wat ik me herinner zijn de in mijn ogen niet erg geslaagde razendsnelle dialogen, waarin low- en highbrowzinnen in moordend tempo tegen elkaar aan botsten. Kan soms best leuk zijn, maar het voelde als een trucje dat ik te snel doorhad.

Verder veel Wes Anderson-achtige beelden vol symmetrie, een ook dat voelde als een (vervelend) trucje. De scène met de vrachtwagenchauffeur in de mix met de Hitlerspeech vond ik dan wel weer erg sterk. Yes, nu beging het, dacht ik. Dat was ook wel zo. Het tweede deel was bij vlagen ook mega-irritant, maar die gaswolk gaf de boel een fijne sfeer, mysterieus en grimmig. Het derde deel was de spreekwoordelijke nachtkaars.

Omdat er genoeg gebeurde heb ik me geen moment verveeld, maar erg memorabel was het allemaal niet. Mijn minst favoriete Baumbach tot nu toe.

Arme Virginia Woolf. Haar romans zijn natuurlijk alles behalve vergeten en haar invloed op de hedendaagse literatuur laat zich nog altijd gelden, maar de titel van deze film - of eigenlijk van het toneelstuk - is bekender dan de titels van haar romans.

Maar het had ook een flutstuk geweest kunnen zijn, dus wat dat betreft komt ze goed weg. Ik had het stuk gek genoeg nooit gezien en had zelfs niet werkelijk een idee wat ik kon verwachten. Het was een aangename verrassing. Wat een geweldige acteursfilm is dit. Geweldige dialogen, die soms intens invoelbaar zijn en op andere momenten heerlijk verwarrend. De 131 minuten vlogen voorbij. Puur genieten. Ik ga hem graag nog eens bekijken, maar dan in het theater. Groetjes!