Opinions

Eens in de zoveel tijd kijk ik uit interesse een film die op papier totaal niet aan mij besteed is, wat in de praktijk meestal blijkt te kloppen. Voor een romantische komedie is drie sterren denk ik het hoogst haalbare. Tenemos que hablar blijft halverwege steken. Het verhaal slaat werkelijk nergens op: meisje Nuria wil trouwen met haar vriend, maar ze is nog getrouwd met jongetje Jorge die ze al twee jaar niet heeft gezien, vooral omdat die haar ouders kort voor de crisis van 2008 overhaalde om in vastgoed te investeren. Nou, ouders failliet, aan lager wal geraakt en uit elkaar, Jorge en Nuria ook uit elkaar, het is allemaal wat.

Nuria belt Jorge, 'we moeten praten', met als doel die scheiding te regelen. Jorge hoopt dat het goed komt, hij mist haar nog steeds, haalt zijn mooiste overhemd van de waslijn en valt daarbij uit het raam. Nuria hoort ervan, denkt dat hij zelfmoord wilde plegen en is bang dat hij dat alsnog zal doen als hij op wat voor manier dan ook uit balans raakt. Dus ze vraagt hem niet om een scheiding, maar nodigt ze hem uit om met haar en haar ouders te komen eten. Die ouders moeten net doen alsof ze nog gelukkig zijn samen, en rijk en zo, en dat loopt - haha - helemaal uit de hand, want als je eenmaal begint te liegen is er geen houden meer aan. Uiteindelijk komen Jorge en Nuria natuurlijk weer bij elkaar en die ouders ook*. De man met wie Nuria zou gaan trouwen komt in de film nauwelijks voor en als hij voorkomt is hij lang niet zo sympathiek als Jorge, zodat je als kijker hoopt dat het goed komt tussen N&J, terwijl dat eigenlijk nergens op slaat, want Nuria is hartstikke gelukkig met haar nieuwe vriend. Eigenlijk zit daar het echte drama. Daar zouden ze verdorie eens een film over moeten maken. Nou ja, lang verhaal voor een film die dat eigenlijk niet waard is.

* Volgens mij is dit niet echt een spoiler; je moet wel heel blind zijn wil je het allemaal niet aan zien komen.

Uitstekende film, gebaseerd op een mij niet bekend historisch feit dat direct een spoiler in zich draagt, zodat we het daar maar beter niet over kunnen hebben.

Een vrolijke film is het niet. Je maakt mee hoe een jonge vrouw in de achttiende eeuw langzaam maar zeker, of eigenlijk vrij snel, in een depressie zinkt. Het komt mij op alle fronten erg authentiek over. Wat een leven hadden de mensen vroeger, zeg. Ik ben maar wat blij met mijn centrale verwarming en mijn contactlensspecialist, om eens wat te noemen.

Anja Plaschg kende ik alleen als muzikant. Haar muziek vind ik prachtig. Als actrice is ze al net zo overtuigend. Sommige mensen kunnen ook alles.

Gek hoe dat gaat met films van 75 jaar oud. Er mankeert van alles aan, natuurlijk. Uitleggerige dialogen, knullige achtervolgingen, een conciërge die slecht Engels spreekt en daarom af en toe niet op een eenvoudig woord kan komen, maar ondertussen grammaticaal complexe zinnen foutloos uitspreekt. Elke paar minuten gebeurt er wel iets wat ik van een hedendaagse filmmaker niet zou pikken. Maar zonder er bewust toe te beslissen, zie ik dat hier grotendeels door de vingers.

De aantrekkingskracht zit hem denk ik deels in de dingen die de film toen ook al goed maakten. De vlotheid, de mooie shots, het omzeilen van clichés. Maar ik bekijk films uit deze vervlogen tijden toch ook altijd met een (film)historische blik. Nieuwsgierig en mild in plaats van kritisch en verwend. Eigenlijk een veel fijnere instelling om mee te nemen naar de bioscoop.

Mooi decor ook, het Wenen van net na de oorlog. Een onderbelicht stukje geschiedenis, die opdeling van Oostenrijk, omdat die in 1955 werd opgeheven en Duitsland en Berlijn veel langer opgedeeld bleven en dus alle aandacht opeisen. Maar dat wisten de makers toen natuurlijk nog niet.

Enfin, ik heb ervan genoten en ik ben blij dat onze bioscopen dit soort films maar niet vergeten. Je kunt (zeker in de hoofdstad) elke week wel naar een Godard of een Wilder of iets in die geest. Dat schenkt mij veel genoegen.

Zeer publieksvriendelijke film. Beetje humor, beetje drama, ja, dat krijgt de handjes wel op elkaar. In Kriterion werd vrijdagavond hard gelachen in K1, de grote zaal. De man naast mij verspreidde daarbij een onaangename geur, maar dat was niet het grootste probleem. Ik had een shawl bij mij, daar kon ik mijn neus in drukken.

Nee, het probleem was natuurlijk dat het allemaal vrij plat en makkelijk was. De humor was soms best aardig en subtiel, maar vaker zag je de grappen al van verre aankomen. Erger was het sentiment (dat hertje!). En natuurlijk de eenzijdige belichting van de arme Amerikaan. De redneck, white trash, ik ken er geen eens een normale benaming voor, zo erg is het. Racisme, seksisme, dat doen we niet meer (en terecht) maar de deplorables kunnen we ongestraft op hun nummer zetten. Lekker constructief.

Ik heb enige tijd in de buitenreclame gezeten. Daar schaam ik mij diep voor, maar dat doet er nu even niet toe. Wel dit: als een billboard vernield wordt is dat natuurlijk een probleem van de uitbater, niet van de adverteerder. Maar goed, boeiend ook. Domme film, snel vergeten.

Misschien wel meer een XL videoclip dan een speelfilm, hoewel de grenzen van de speelfilm natuurlijk niet vast liggen en de XL videoclip er wat mij betreft gewoon binnen valt.

Titane ziet hoe dan ook fantastisch uit. We volgen een psychopathische moordenaar die halverwege de film een andere identiteit aanneemt om uit het gevang te blijven. Ondertussen probeert ze het moorden af te leren. Dat lukt zowaar, maar waarom eigenlijk? Omdat ze liefde vindt bij haar surrogaat-vader? Omdat ze een kind bij zich draagt? Dat eerste lijkt me niet: haar eigen familie is ook goed voor haar. En dat kind wil ze het liefst wegmaken.

Zo roept de film wel meer vragen op, die ze niet altijd eenduidig beantwoordt. Mij bevalt dat wel. Laat mij maar zwemmen. Dat de film meer op het audiovisuele mikt dan op het menselijke, lijkt me een bewuste keuze, die uitstekend werkt.

Favoriete scène is de dans op de brandweerauto en de reacties van de collegae. Elke blik was raak. Groetjes!

Zeer onderhoudende film over de opbloeiende vriendschap tussen twee jongens, de een een rouwdouwer, de ander wat introverter. Op de achtergrond speelt het verhaal van een verdwenen meisje, dat de film wat mij betreft een beetje in de weg zit.

Op het einde wordt alles keurig rond gemaakt, dat had niet gehoeven. Het werd mij ook allemaal wat te sentimenteel. Maar de film geeft een prachtig tijdsbeeld, getuige ook de zestigers in de zaal die voortdurend zuchten van herkenning slaakten. Er werd uitstekend geacteerd en soms moest ik lachen. Wat wil je nog meer?

Uitstekende film, waarbij het meer draait om het portretteren van een enorme familie + vriendengroep dan om het vertellen van een verhaal. Ik was echt verbluft hoe ontzettend veel personages er in de film voorkomen en hoe makkelijk je iedereen desondanks uit elkaar kan houden. Veel mensen hebben maar een paar regels tekst, maar het script is zo sterk dat je het gevoel hebt dat je aan het einde van de film iedereen door en door kent.

Het draait vooral om het jonge meisje Sol, dat haar zieke vader gaat bezoeken en hem maar niet te zien krijgt, omdat hij moet rusten voor zijn verjaardagsfeest dat die avond plaatsvindt en ook omdat hij zich een beetje lijkt te schamen voor zijn ziekte. Als ze elkaar uiteindelijk te zien krijgen houd je het als kijker maar moeilijk droog.

Ook de ontmoetingen met zijn vrienden zijn diep emotioneel. Maar er gebeuren ook veel andere dingen. Kleine tafereeltjes, soms grappig, soms ontroerend, soms geen van beide, maar altijd heel natuurlijk en ondanks de alledaagsheid ook heel diep menselijk. Alsof er in elke scène - en het zijn er misschien wel een stuk of honderd - iets op het spel stond.

Zelden een film gezien die het dagelijks leven zo dicht benaderde, zonder dat de banaliteit van dat leven ook maar enigszins in de weg zat. En het is ook nog eens allemaal heerlijk sfeervol gefilmd. Aanradertje.

Ik ben in mijn beoordeling geneigd om het verhaal van Shakespeare niet mee te nemen en enkel te focussen op de bewerking van Coen. Ik zie dat meer mensen dat doen. Eigenlijk is dat gek. Bij een boekverfilming van een minder bekend werk (maar zélfs van een verkoophit als pak 'm beet Fight Club) gaat het vrijwel nooit over de manier waarop een regisseur een bestaand verhaal naar het filmdoek vertaalt.

Dat gezegd hebbende: die hele Shakespeare is aan mij niet echt besteed. Coen heeft gekozen voor een vrij traditionele aanpak. Een toneelstuk haast. Ik miste een beetje zijn eigen smoel, had het idee dat "iedereen" (bij wijze van spreken) dit had kunnen maken. Dan was Romeo + Juliet van Baz Luhrmann een stuk origineler. Of de MacBeth-bewerking van Herman Finkers. Die ga ik weer eens kijken. Zin in.

Een komedie in drie bedrijven die ik steeds minder boeiend vond naarmate hij langer duurde. Het gesprek over wie de rekening zou betalen vond ik veruit de grappigste scène, en ik moest ook best lachen om die rijke Rus die stomdronken in de intercom zat te lullen. De kots- en poepslapstick? Ach ja. Het verhaal op het eiland deed me weinig.

Uiteindelijk bleef ik met een leeg gevoel achter. De thema's liggen er nogal dik bovenop, maar ook weer niet zo dik dat dat op een meta-manier grappig wordt. In een interview met Östlund las ik dat hij de meeste arthousefilms maar stijf vindt en dat hij het publiek "een goede reden geven om een bioscoopkaartje te kopen, net als Hollywood."

Ik vond het een verhelderend stuk. Hij probeert iets te maken dat voor een redelijk groot publiek toegankelijk is, en dat betekent voor mij vaak juist dat ik me verveel, dat het té toegankelijk is en dus juist saai - terwijl hij dat nou net probeert te voorkomen. Zoveel mensen, zoveel smaken. Succes met je carrière, Ruben. Wie weet pik ik in de toekomst nog eens een filmpje van je mee, maar ik zou nergens op rekenen.