Opinions

De genrebenaming geeft een aardig accurate omschrijving. Wat een drama was dit. Ik kon Portman totaal niet serieus nemen in haar rol als Jackie Kennedy. Ze deed me denken aan Sanne Wallis de Vries' Koefnoen-imitatie van Beatrix. Hoewel gebaseerd op een waargebeurd verhaal, vond ik deze film van A tot en met Z ongeloofwaardig.

Het zag er mooi uit, dat wel, en op de een of andere manier was mijn sympathie voor de makers groter dan de ergernis. Misschien juist doordat het allemaal zo magertjes was. Dat ik vergat dat die lui hun sporen allemaal ruimschoots verdiend hebben en dacht: ach, die mensen doen ook maar hun best. Daarom toch nog twee sterretjes, voor wat het waard is.

Leuk om te lezen dat er toch mensen zijn die zich enorm met deze film vermaakt hebben. Ik zat me juist af te vragen waarom dit soort meuk op Netflix staat, waarom het überhaupt gemaakt wordt. Het leek me echt een moetje, een snel in elkaar geflanst verhaaltje vol clichés en ondoordachte scènes (wat het dan wel weer minder clichématig maakte), puur gemaakt omdat het meer oplevert dan het kost. Vooral het eerste half uur vond ik belabberd. Toen ik mij erbij neerlegde dat het megaslecht was en zou blijven en niet meer op alle slakken zout legde, begon ik er zowaar een beetje van te genieten. Toch wel drie of vier keer geglimlacht, dat kan slechter. Maar uiteindelijk is het voor mij toch een niemendalletje, een tussendoortje om de tijd te doden waar niets van zal blijven hangen.

Ik ben de film na drie dagen alweer bijna vergeten, maar ik weet nog dat er elke minuut wel iets was waarvan ik dacht: dit klopt niet. Hoekige dialogen, continuïteitsdingetjes. Wat me nog bijstaat is de manier waarop de mannelijke hoofdpersoon op een xtc-pil reageerde. Hij werd mega-actief en wild, totaal niet hoe je doet als je dat geslikt hebt. Onbegrijpelijk dat je als filmmaker zo onzorgvuldig bent. En dit is dan een detail, maar het zat dus vol met dit soort dingen die zich maar op bleven stapelen.

Het einde vond ik ook belachelijk. Iedereen had een relatie (of een FB) en daarom was het goed. Achterhaald idee.

ik lees hier en elders over slecht acteerwerk. Daar is inderdaad sprake van, maar dat is natuurlijk niet per ongeluk. Een stijlkeuze is het, en het werkt wat mij betreft voortreffelijk, zoals het bij Wim T. Schippers ook werkt. Stel je voor dat ze allemaal prachtig konden zingen en perfect acteerden. Dan had je me toch een gedrocht van een film gehad, zeg.

Ik heb mij goed vermaakt, al was het na een uurtje wel mooi geweest. Maar waar ik andere films die gevoelsmatig te lang duren (circa drie op de vier) dat zeer kwalijk neem, kon ik er dit keer goed mee leven. Dat had met de experimentele opzet te maken, waarschijnlijk. Ik dacht de hele tijd: Dumont weet ook wel dat de grap gemaakt is, dat het volgens de filmwetten beter is om er een einde aan te breien, maar juist daarom doet hij dat niet. Gewoon doorgaan, zien wat er gebeurt, wat dat met de kijker doet. Ik mag dat wel. Hoewel niet helemaal geslaagd, zie ik dit toch duizend keer liever dan het zoveelste liefdesverhaaltje met Instagram-filter en Chopin-pastiche.

Ontzettend matige film, die niet eens zozeer vol slechte grappen zat (zoals de trailer deed vermoeden) maar vooral saai en langdradig was. Ik had het idee dat vrijwel niemand in de grote zaal van Kriterion het leuk vond - er werd nauwelijks gelachen. Ik heb zelf denk ik twee of drie keer geglimlacht.

Los van de humor - of het gebrek eraan - zat er ook vrij weinig in. Adolf Hitler was bijvoorbeeld gewoon een man met een snor en een soort van Duits accent, maar verder had hij niets met de echte Hitler te maken. Daar had veel meer in gezeten.

Dat het jochie er in de loop van de film achterkomt dat Joden ook maar gewoon mensen zijn en het nazisme een zieke ideologie, is niet echt verrassend. Het is vanaf het begin duidelijk dat hij geen fanaticus is, maar gewoon een kind dat van uniformen houdt. Irritant ventje, overigens. Dat meisje vond ik wel sympathiek.

Ik denk trouwens dat het best een geinige film is voor 12- tot 15-jarigen, als je in die periode zit dat je Home Alone ontgroeid bent maar nog te jong voor het serieuze werk. Had ik dat toen maar geweten!

Nou, toch best een prima filmpje voor zo'n Hollywood-vehikel. Sommige zaken worden wel erg nadrukkelijk uitgelegd*, dan voel je je als kijker niet helemaal serieus genomen, maar het was een genoegen om twee uur lang naar Phoenix te kijken en er zaten ook best wat leuke plotvondsten** in.

* Dat die relatie met de buurvrouw alleen in zijn hoofd bestond bijvoorbeeld. Het was sterker geweest als die flashbacks waarin Arthur zonder haar overs straat liep, in het ziekenhuis zat, etc., achterwege waren gelaten. Dat had de optie opengehouden dat hij zich nog veel meer inbeeldde wat er niet was en die ambiguïteit had de film m.i. interessanter gemaakt.

** Vooral die scène waarin zijn ex-collega's bij hem thuis kwamen vond ik wat dat betreft sterk. Gaat hij die tweede man ook doden, of laat hij hem gaan? Spannend was dat. Het slot was ook erg goed; dat hij die hulpverlener doodt (daar ga ik althans vanuit, gezien die rode voetstappen - hier ligt het er niet te dik bovenop) laat zien dat hij toch echt een psycho is of is geworden. Wie nog aan zijn kant stond tijdens de drievoudige metromoord, kan dat niet tot het einde volhouden.

Zwaar ondergewaardeerd hier, als je het mij vraagt. En ook in de zaal. Met z'n vieren waren we, terwijl ik twee dagen eerder niet naar Joker kon omdat het uitverkocht was. Stelletje kuddedieren dat we zijn.

Net als hvdriel stoorde ik mij aanvankelijk een beetje aan dat dromen-gedoe, maar uiteindelijk viel alles op zijn plaats en bleek het toch iets ingewikkelder en ingenieuzer in elkaar te steken dan ik dacht. Met terugwerkende kracht vind ik Nina Wu dan ook beter dan ik hem tijdens de film zelf vond.

Hoe het volgens mij zit (megaspoiler-alert): de dromen waren geen dromen, maar flashbacks. En geen gewone flashbacks, maar een soort aangepaste versies van de werkelijkheid. De slotscène laat zien wat er werkelijk gebeurd is. Nina is gedrogeerd en verkracht door de producent, wat haar uiteindelijk de rol opleverde. Omdat ze niet met dat trauma kon leven, begon haar brein allerlei andere versies te tonen van wat er gebeurd was. Versies die eerst ver van de waarheid staan, maar er steeds dichterbij komen. Een concurrent voor de rol is in die versies de belichaming van haar trauma. Pas tijdens (of zelfs na) de laatste scène snapte ik wat er precies aan de hand was. Waarom ze op de set zo angstig was, waarom ze niet van haar roem kon genieten, etc. Nou, dat kwam toch wel even aan.

Verder ook gewoon erg mooi geschoten en zo. Ga dat zien, nu het nog kan.