Opinions

Na bijna vier jaar Moviemeter is hij er: mijn eerste halve ster. Ik heb werkelijk geen goed woord over voor dit gedrocht. Alleen als onbedoelde komedie werkte hij nog een beetje. Tussen het zuchten door moest ik soms best grinniken als de voice-over voor de zoveelste nog eens uitlegde wat je als kijker al vanaf de eerste seconde begreep. Ik was lang niet de enige in de zaal die zijn lachen niet in kon houden. Het hoge cijfer hier en op IMDB verbaast mij zeer.

Die knullige openingsscène beloofde al weinig goeds, maar het ging echt goed mis toen de held van het stuk vervolgens voor zijn hoge bazen moest verschijnen. Het gesprek dat daar plaatsvond zou perfect kunnen dienen bij een collegereeks scenarioschrijven, als voorbeeld van hoe het dus niet moet. Informatie aan de kijker geef je niet via dialogen tussen mensen voor wie die informatie al bekend is.

De standaard was gezet. Wat volgde was een belachelijke maar nooit werkelijk spannende en vooral nogal rechtlijnige reis slechts onderbroken door ruimtepiraten en wilde apen en een zeer ongeloofwaardige scène waarin Roy als verstekeling aan boord van een raket klimt en kom je, uitgeput door al die totaal oninteressante zelfanalyses van de hoofdpersoon, uiteindelijk bij pa aan.

In het gesprek tussen die twee komt niets naar voren wat je niet al lang weet of kunt vermoeden. En dan volgt het absolute dieptepunt (of hoogtepunt, want ik moest echt heel hard lachen): dat Roy uitspreekt dat zijn vader heel zijn leven op zoek is geweest naar leven dat er niet is, terwijl hij de mensen om hem heen niet zag staan. Je weet al heel de film dat dat de (niet bijster originele) paradox is waar het om draait, en dan smeert hij het nog even uitgebreid in je gezicht. Dat kan toch echt niet. Wat een afgang. Ik kwam niet meer bij.

Vervolgens gaat Roy terug naar aarde. Hij heeft zichzelf echt leren kennen en gaat hij zijn leven beteren en daar staat dan zijn vriendinnetje op hem te wachten. Ook dat nog.

Ook aan de details is nauwelijks aandacht besteed. Neem de tijd waarin het speelde, 'de nabije toekomst'. Technologisch zijn ze een stuk opgeschoten, maar verder is alles precies hetzelfde gebleven. Het vliegveld op de maan ziet er precies zo uit als Schiphol anno nu. Dat getuigt wat mij betreft van totale luiheid van de makers en desinteresse in hun eigen film.

En dan die beelden in de ruimte, dat zag er toch allemaal uit alsof het van lego gemaakt was? Alsof er sinds Space Odyssee geen enkele vooruitgang geboekt is op het gebied van special effects en digitale animatie. Verder stikte het van de plotholes (bijvoorbeeld: waarom reageert pa, die geen liefde voor zijn zoon voelt, eerst niet op Roys poging contact te maken, maar later, als Roy afwijkt van het script, ineens wel? Waarom moest hij überhaupt persoonlijk naar Mars om die boodschap in te spreken, dat kun je toch ook gewoon thuis doen en het dan even op een stickie zetten?) en de clichés (de manier waarop Helen geïntroduceerd en gefilmd wordt - er zou maar een kijker zijn die niet meteen begrijpt dat zij een belangrijke rol speelt. En nog eens inzoomen op haar gezicht. En nog een mysterieuze glimlach. Mijn god.)

Nou ja, het was me allemaal wat. En dan te bedenken dat ik eigenlijk naar de nieuwe Almodóvar zou gaan, maar het regende te hard en Ad Astra draaide dichterbij. Sommige mensen hebben ook altijd geluk.

Prima integere film die nooit echt saai wordt, maar net als bij The wordt person snap ik niet zo goed waar de ophemeling vandaan komt. Er verschijnt elke week wel zo'n film. Er is weinig op aan te merken, maar memorabel is hij niet. En ik kan het weten: het is een week of twee geleden dat ik hem zag en ik ben hem alweer bijna vergeten.

Toch wel echt een heel erg sterkte film, vond ik. Slim gedaan, die terugblik op drie niveaus (via camerabeelden, herinneringen en aannames). Ik denk niet dat ik eerder zo'n zwaar thema op zo'n lichte manier heb gezien. De dreiging is er de hele tijd wel, maar voor mij voerde het geluk vrijwel voortdurend de boventoon. Ik zag een gelukkig kind, een liefhebbende vader, en hoewel hij zijn issues had en zij dat natuurlijk wel voelde, drongen ze maar zelden op de voorgrond. Echt dapper en knap dat het allemaal zo subtiel bleef.

Over het einde: als je goed kijkt dan weet je natuurlijk hoe het afloopt, hoe het verder gaat nadat hij haar op het vliegtuig heeft gezet. Maar ik heb het idee dat de maker ons de gelegenheid biedt om zelf een gelukkiger einde te verzinnen. Ze laat een kiertje open om ervoor te kiezen dat het "slechts" een depressie was, die weliswaar diepe sporen achter heeft gelaten op de dochter maar niet tot een definitief einde heeft geleid.

Opmerkelijke film vol keuzes die de meeste regisseurs niet gemaakt zouden hebben. Dat maakt de film onvoorspelbaar, maar ook een beetje onevenwichtig.

De eerste pakweg drie kwartier gebeurde er bij benadering geen zak. Minutenlang zag je boomkruinen, zwijgende mannen, stromende beekjes. Later in de film werd het doel duidelijk - dit was de nul-situatie, waaraan wellicht een einde zal komen - maar volgens mij had je daar niet zó veel tijd voor nodig.

Vanaf het moment dat het komische duo uit Tokio kwam viel er eindelijk iets te beleven. De bewonersmiddag vond ik zeer genietbaar. Daarna verviel de film weer in dezelfde traagheid.

Het slot werd er nogal met de haren bij gesleept. De profetische scène in de auto (reeën vallen geen mensen aan, tenzij ze een schotwond hebben, maar die kans is wel hééél kein) vond ik ronduit belachelijk. En die wurgscène ging er bij mij ook niet in. Ik kon mijn lachen bijna niet inhouden, en dat was vast niet de bedoeling. Tegenvallertje.

Uitstekende film, al moet ik toegeven dat mevrouw Vlaschjan nadien even moest uitleggen hoe de vork precies in de steel zat. Dat viel nog niet mee, want ze was zwaar geëmotioneerd. Het is dat zij niet aan sterren doet, anders waren het er vast vijf geweest.

Persoonlijk was ik gedurende de film te veel bezig met de vraag hoe het nou precies zat om echt geraakt te worden. Misschien ben ik daar het type ook niet echt voor. Maar ik vond het een fijne, slimme film. Gek genoeg maakten vooral de scènes waarin Adan aan zijn ouders uitlegt hoe het er tegenwoordig aan toegaat indruk. Vooruitgang op lhbti+-vlak gaat tergend langzaam, maar in de afgelopen decennia is wel íets veranderd; dat stemt toch hoopvol.

De roman heb ik niet gelezen. Had er ook nog nooit van gehoord. Op zich wel benieuwd naar nu, al is het jammer dat ik het plot al ken. Je kunt niet alles hebben.

Fijne lichtvoetig filmpje over de laatste dagen van het Ceaușescu-regime en de plotselinge val ervan. Het was mij bekend dat die val totaal onverwacht kwam, zowel voor de dictator als voor de bevolking, en ik denk dat deze film daar passende verhalen bij heeft verzonnen.

Je hebt als kijker een vreemde voorsprong op de personages, omdat je al weet hoe het gaat aflopen. Dat maakt het allemaal erg spannend. De personages handelen met het idee dat er nooit een einde aan de dictatuur komt. Je wil ze toeschreeuwen: Doe niet zo moeilijk, over 24 uur is het voorbij! Ergens is dat frustrerend, maar het is natuurlijk ook net het leuke.

De film is ook hoopvol. In Syrië zagen we onlangs hoe een gehaat regime zomaar ineens om kan vallen. Dat biedt hoop voor landen als Belarus, Myanmar, Iran en wie weet Rusland. Maar ik dwaal af. Fijne film. Ik moest soms lachen.

Onderweg naar de bioscoop zong ik het ter plekke ontstane lied 'Wij gaan naar een film over een ezel'. Een voorbijganger merkte op dat hij hoopte dat de film niet te lang zou duren. Anderhalf uur, zei ik. Hij wenste me sterkte.

Nu had er best een kwartiertje af gekund, maar het was niet de lengte die een ultieme kijkervaring in de weg stond. Bresson toont bewust heel veel niet, zodat je als kijker zelf wat in moet vullen, denk ik. Maar dat wat hij niet toont is zo overduidelijk, dat je je fantasie eigenlijk helemaal niet hoeft te gebruiken. Een beetje valsspelen is dat, meneer Bresson.

De ezel in deze film vond ik fantastisch. Mooi hoe je met zo'n beest mee kunt leven. Hij heeft bijvoorbeeld helemaal geen tekst. Nou ja, af en toe roept hij iets wat nog het meest lijkt op 'ie aah', maar wat hij daarmee bedoelt werd me niet helemaal duidelijk. Maar met een blik kun je ook heel veel zeggen. Balthazar straalde veel liefde en warmte uit, en helaas ook veel verdriet.

De menselijke verhalen vond ik een stuk minder interessant. De karakters waren nogal rechtlijnig. Vooral de inherente slechtheid van dat joch met die leren jas stond me tegen. Nee, geef mij die ezel maar. Dat is tenminste een goed mens.

Het verhaal volgt een vrij standaard patroon. Het begint met een volmaakte liefdesrelatie, geen vuiltje aan de lucht, en dan gebeurt er iets waardoor de liefde langzaam maar zeker afbrokkelt. Dat 'iets' is in dit geval de komst van een derde personage: zakelijk partner en soort-van vriend van hem, ex-geliefde van haar. Oude liefde roest niet en alles gaat kapot.

De film wist me niet te grijpen. Aanvankelijk deels omdat er op een nogal knullige informatie werd gegeven via dialogen. ("Je weet toch dat [iets wat de gesprekspartner uiteraard weet, maar nu weet de kijker het ook]). Toen we als kijker wisten wat we van de maker moesten weten en die ergernis weg-ebde, werd het helaas niet veel boeiender.

Het drama was denk ik te klein, de liefde was niet diep genoeg geworteld, er stond wat mij betreft weinig op het spel. Aan het einde dacht ik: nou, prima toch dat ze uit elkaar gaan? Eind goed, al goed.