Opinions

Eigenlijk was het een ontzettend saaie film, met een vervelend hoofdpersonage voor wie ik op geen moment ook maar enige empathie kon opbrengen en het einde was ronduit belachelijk.

Toch ben ik nog enigszins mild in mijn oordeel. Dat heeft te maken met een aantal hilarische scènes (met name dat veel te lange lied en de schreeuwscène met de secretaresse) en de prachtige fotografie, of hoe noem je dat? Mooie beelden. Soms is dat kennelijk genoeg voor een krappe voldoende.

(Het leukste was overigens de man die na ruim een uur de bioscoop uitliep. 'Wat een kutfilm,' zei hij, fluisterend maar voor iedereen hoorbaar. Daar moesten best veel mensen om lachen, waarschijnlijk vanwege de sterke overeenkomst tussen de bioscoopverlater en de advocaat op het scherm. Het was alsof die man wegliep omdat hij de confrontatie met zichzelf niet aankon. Zijn vrouw bleef zitten. Ik vraag me af hoe zij zich voelde tijdens de ontknoping.)

Ik zat te denken of deze film ons iets wil vertellen over de verstilletochtisering van de (Westerse?) samenleving. Elke week is er wel weer iets nieuws waar je je rouwgevoelens op los kunt laten. Een moord, een ongeluk, een verdwijning, het overlijden van een bekende popster. Op sociale media troeven mensen elkaar af: Ik heb haar laatst nog live gezien! Ik heb hem een keer in het echt gesproken! Mijn oma woont ook in Krommenie. Ik ken iemand die ook een konijn heeft! Maar misschien zoek ik te ver. Ik zou ook niet weten wát deze film ons hierover zou vertellen, behalve dat het bespottelijk is, maar dat is niet echt een verrassend inzicht.

Ik vind wat De filosoof vindt. Leuk om Jehnny Beth in een film te zien, die ken ik toch vooral van het poppodium. De soundtrack van Rone is ook smakelijk, die had wat mij betreft wel een wat grotere rol mogen krijgen.

Laat ik beginnen met een dwingende tip: zorg ervoor dat je weet wat er allemaal gebeurd is op de avond van de vijfvoudige moord in en rond het huis van Sharon Tate. Anders snap je echt geen zak van de film. Hier te lezen op Wikipedia.

Goed, dan de film. Ik vond het nogal een lange zit. Bijna twee uur lang van dat typische Tarantino-gezever, een film als die vervelende klasgenoot die er voortdurend om smeekt cool gevonden te worden. Ik heb meermaals overwogen weg te lopen. Maar wat een geluk dat ik bleef zitten. Het einde is echt formidabel.

Er had makkelijk een uur af gekund, misschien wel anderhalf uur, maar neem gerust een goed boek mee en blijf tot het einde zitten, de beloning is het wachten waard.

In de categorie 'dom vermaak' een prima filmpje. Duurt wel veel te lang, maar het voelde minder lang dan hij werkelijk duurde en dat lijkt me een goed teken. Het tempo ligt vrijwel voortdurend hoog, ook dankzij de voortstuwende muziek. Je kunt er natuurlijk makkelijk drie kwartier uitknippen zonder dat iemand het merkt, maar vooruit.

De balans tussen actie en humor vond ik niet helemaal lekker. Of eigenlijk vond ik de over-de-tophumor een stuk leuker dan al dat geschiet en achtervolgingsgedoe, maar dat is misschien gewoon een kwestie van smaak. Hoewel ik ook denk dat ik het tamelijk ongeloofwaardige plot een stuk beter had getrokken als de absurditeit er wat dikker bovenop had gelegen.

Prima acteur overigens, die Sean Penn. Een naam om in de gaten te houden.

Prachtig portret van een jong verslaafd meisje. Voor zover ik kan inschatten aan de hand van de verslaving in mijn omgeving meemaakte is het allemaal vrij accuraat gedaan. Ik kon goed meevoelen, maakte tijdens de film zo ongeveer dezelfde worsteling door als zij, terwijl ik godzijdank niet hetzelfde probleem heb.

Aan het einde van film moesten sommige mensen huilen. Ik huil niet zo snel, maar ik snapte het wel. Mooi ook hoe heden en verleden door elkaar gevlochten werden. Soms snapte ik even niet waar we waren, maar dat past natuurlijk goed bij het thema.

Die licht-filosofische beschouwingen vond ik niet zo sterk, zoals ook anderen hier opmerken. Maar het stoorde me ook niet. Zeehonden zijn leuke dieren om te zien, tenzij je een vis bent.