Opinions

Ik heb me kapot gelachen. Met name tijdens het eerste half uur, bij die overigens zeer kundig gemaakte massale zing-en-dans-scènes; ik had het niet meer. Het kwam op mij over als een verfilming van Family Guy.

Later zakte het flink in en bleef er niet meer over dan een suf liefdesverhaaltje. Ik weet dat bodyshamen niet netjes is, maar ik begon me dood te ergeren aan de hoofden van beide hoofdrolspelers. Die oenige blik van Gosling, Stones mond die meer en meer op een snavel begon te lijken; hebben Droopy en Katrien Duck elkaar ooit ontmoet?

Wat dan wel weer grappig was, op een bepaalde manier, was hoe Gosling over jazz sprak, en over hoe liftmuzak een belediging voor het genre is, terwijl je jazz (en muziek in het algemeen) volgens mij niet grover kunt beledigen dan met de soundtrack van La La Land. Daar heb ik op zich geen problemen mee, ieder zijn wansmaak, maar binnen deze context waren die oraties van Gosling tamelijk hilarisch.

Verder vroeg ik mij af hoe het moet zijn om gecast te worden voor de rol van Greg, dat tijdelijke vriendje van Stone. Iedereen in het zaal voelde direct: dat is een loser, die is niet opgewassen tegen Ryan Gosling. Het vergt lef of juist een enorm gebrek aan zelfvertrouwen om te zeggen: geef mij die rol, hij is voor mij geknipt.

Mijn favoriete film van het jaar tot nu toe. Ik ging erheen zonder enige voorkennis en dat raad ik iedereen aan. Dat het qua sfeer teruggrijpt op de hoogtijdagen van de Italiaanse cinema en een magisch realistisch tintje heeft is genoeg; meer kun je beter niet weten.

Het eerste uur vond ik op zich mooi, maar toch vrij saai. Het gissen naar de tijd waarin het speelde was een leuke bezigheid. De jaren dertig, dacht ik eerst. Toen kwamen de brommer (jaren '50?) die telmachine (jaren '70, schat ik), de walkman (jaren '80) en het nummer Dreams van onze eigen 2 Brothers on the 4th Floor (jaren '90).

De omslag kwam toen Lazzaro van de berg kukelde. Totaal onverwacht kwam dat; wie laat zijn hoofdpersoon nou halverwege de film sterven? Na zijn wederopstanding was het nog steeds gissen. Hoe lang was hij weggeweest? Dat huis was overwoekerd. Duurt dat tien jaar? Hij bleek zo'n 25 jaar weg te zijn geweest. Zijn terugkeer vond ik geweldig. Die onvoorwaardelijke goedheid die hij heel de film al over zich had drong nu pas echt tot mij door. Wat een heerlijke man.

Verder was het allemaal zeer schrijnend natuurlijk. Dat die gasten na hun redding nog altijd onderop de ladder stonden. Even het schandaal van de week en daarna door iedereen vergeten. Dat ze zelf weer misbruik maakten van Lazzaro, ook zoiets. En ondertussen enorm opkeken tegen de hogere klassen. Al hun spaargeld opmaakten aan dure bonbonnetjes. Ja, dit is mij er eentje.

Tja. Op zich best vermakelijk en er zit een prima tempo in, maar erg veel heeft de film mij niet te bieden. Het mysterie dat zich in het eerste deel aandient, wordt in het tweede deel al snel opgelost. Daarna blijft alleen het mysterie van de verdwenen kamer over, maar dat valt uiteindelijk nogal tegen.

De stijl is een soort Wes Anderson light. Dat is een stuk beter te verdragen dan the real thing, maar het is mij toch allemaal net wat te gelikt. Dan zijn er nog wat oppervlakkige levenswijsheden, een paar dansscènes (moet je van houden, maar volgens mij best goed gedaan) en dan ben je er wel.

Dat klinkt allemaal vrij negatief, maar om de een of andere reden vond ik het allemaal best te pruimen. Ik heb me verveeld noch geërgerd, en dat is al heel wat.

Ik vond het een vrij sterke en volgens mij ook originele film, al ben ik niet zo thuis in het toekomstgenre. Het slimme is hier dat de gevonden film stamt uit een wereld die uiteindelijk niet meer bestaat (omdat die film voorkomt dat ze zelf gemaakt wordt). Alles wat historisch niet klopt in de wereld die wij kennen en het commentaar dat daarop komt, kunnen de makers eenvoudig weerleggen door te zeggen dat het in de wereld waarin de gevonden film wél bestaat allemaal best mogelijk is.

Goed, dat schrijf ik misschien een beetje warrig op en als ik het over een paar weken teruglees snap ik het zelf misschien ook niet meer, maar wat ik bedoel: het kan best zijn dat de gevonden film is zoals hij is, want in de wereld waarin zij bestaat is in theorie van alles mogelijk wat in onze wereld niet bestaat.

Ik vond dat op een verwarrende manier fijn werken. De hoofdpersonen spraken heel anders dan men in onze jaren veertig sprak, maar dat kan dus doordat ze door de toekomst beïnvloed werden.

Hoe clichématig het ook werd neergezet, de inname van Groot-Brittannië kwam best binnen. Het had allemaal heel anders kunnen lopen.

Ik vraag me overigens af wat er gebeurt als je dit concept verder door zou voeren. Als je telkens de goede dingen uit de toekomst naar voren haalt, dan ontwikkelt de wereld zich steeds sneller totdat ze in haar eigen staart bijt. Of zo. Weet ik veel. Mijn hoofd tolt. Maar ik vond het een prima film.

Onderhoudend filmpje en bij vlagen behoorlijk eng (ik kan niet goed tegen suspense), maar uiteindelijk voelde ik me toch een beetje bekocht.

Het leuke van dit soort films is dat je als het ware mee mag denken met de FBI. Er is een moordmysterie en terwijl de autoriteiten de puzzelstukjes proberen te leggen, puzzel je lekker met ze mee. Idealiter denk je aan het einde: Natúúrlijk zit het zo! Wat dom van me dat ik dat niet eerder zag!

Hier gebeurde dat niet. Je denkt de hele tijd dat die Longlegs een of ander traumaatje te verwerken heeft, maar uiteindelijk blijkt het allemaal het werk van de duivel. Daar kan ik weinig mee. (Al zie ik in de comments dat sommigen van jullie het einde al van mijlenver aan zagen komen. Misschien ben ik gewoon niet zo intelligent.)

Verder vond ik het maar vervelend dat die agenten er voortdurend met z'n tweeën opuit trekken. Leuk voor de spanning in de film misschien, maar het is niet erg geloofwaardig dat je een vermoedelijke massamoordenaar gewoon even met zijn tweetjes denkt in te gaan rekenen.

Zo zaten er wel meer kleine irritatiemomentjes in de film. Dat leidt me dan toch af. Maar als je niet op alle slakken zout legt kun je je hier prima anderhalf uur mee vermaken.

Gewaagde film die de kijker flink laat zwemmen. Over de roman van Dino Buzzati, waarop deze film gebaseerd is, las ik dat die net zoveel lezers als interpretaties kent. Dat geldt voor de film waarschijnlijk ook.

Een plot is er nauwelijks, of komt in ieder geval langzaam op gang. De film schetst vooral een wereld. Die wereld is klein, zij bestaat slechts uit een fort waarin een groep soldaten zich opmaakt voor de komst van de vijand uit het noorden, die al generaties niet van zich heeft laten horen. Je ziet de rituelen, je maakt kennis met de wetten en regels die er gelden, en leert een paar personages min of meer kennen.

Soms had ik meer het idee naar een dansvoorstelling te kijken dan naar een film. Het gaat vooral om sfeer. Het was een sfeer waarin ik me graag liet vangen.

Uiteindelijk ontspint zich toch zoiets als een plot, al blijft het vrij vaag hoe de vork in de steel zit. Je mag er, zoals ik al schreef, je eigen interpretatie aan geven. Of niet, natuurlijk. Ik merkte dat ik eigenlijk helemaal geen behoefte had aan verklaringen. Het was goed zoals het was. Heerlijke film om je anderhalf uur in onder te dompelen.

Fans van Béla Tarr kunnen er vast mee uit de voeten (al duurt hij misschien een beetje kort voor jullie). Ik moest ook denken aan Sputum en was ervan overtuigd dat deze film van dezelfde maker(s) moest zijn, maar dat was niet zo. Wel zag ik dat Jessica Woodworth heeft meegewerkt aan King of the Belgians. Daar vond ik dan weer geen klap aan. Zo zie je maar.