Opinions

Gezien op Mubi en ook ik vermaakte mij prima. Het is inderdaad een film die je goed zou kunnen spoileren, dus lees liever niet verder als je hem nog wilt gaan zien. Al was de wetenschap dat er 'iets' stond te gebeuren niet genoeg om het voor mij te verpesten.

De film valt duidelijk in drie delen uiteen. Eerst de film die gefilmd werd, dan een suf tussendeel, dan de clou. Dat middenstuk was denk ik nodig om je een beetje in slaap te sussen, zodat het slot extra goed werkt. Bovendien krijg je de tijd om het eerste deel weer een beetje te vergeten. Dat was denk ik nodig. In het eerste deel zat ik soms te denken: goh, wat raar, wat slecht. In het tweede deel vergat ik dat, in het derde deel werd duidelijk waarom sommige dingen zo raar en slecht waren. En alles was ook precies raar en slecht genoeg om niets te gaan vermoeden. Echt heel slim gedaan.

Het effect deed me denken aan Voor de zoveelste keer van Micha Wertheim. SPOILER: Ook daar wordt dankzij een herhaling pas later duidelijk waarom er in het begin bepaalde dingen gebeuren. Aanradertje hoor.

Ik vond het een zeer matige docu. Er werden te veel mensen (en katten) geportretteerd, met als gevolg dat het bij niemand echt de diepte in ging. Mensen vinden katten lief, hebben er steun aan als ze het moeilijk hebben en dichten ze allerlei menselijke eigenschappen toe; daarmee is alles wel gezegd.

Ik had het idee dat de regisseur geen keuzes kon maken. Er werd veel gedubbeld, alsof hij telkens dacht: dit fragment voegt niets toe, maar het is te leuk om weg te gooien. Zo werd het een lange zit. Een soort NOS Journaal Zomercolumn XXL. Zonde, want het is echt een bijzonder fenomeen, al die katten in Istanboel. Er had meer ingezeten.

Zelfs voor kattenliefhebbers moet Kedi tegenvallen, lijkt me. Er zaten heus een paar geinige stukjes in, maar het gemiddelde katten-kanaal op Youtube heeft meer te bieden.

Op zich best onderhoudend, maar uiteindelijk toch wat aan de saaie kant. Bepaalde thema's die Lanthimos voor velen geweldig of juist afschuwelijk maken (zelfverminking, onconventionele relatievormen, niet-romantische seks) raken mij eigenlijk niet zo, en dan blijft er weinig over.

Maar het waren drie vermakelijke verhalen. Er zat telkens iets bevreemdends in, iets wat het verhaal onder spanning zette. Niet altijd werd je honger gestild, maar soit.

Echt grappig vond ik het bijna nooit. Alleen de running gag van dat achterlijke gescheur met die paarse automobiel in het laatste deel kon mij bekoren.

Op een dieper niveau haalde ik er niet veel uit. Ik vond ook niet dat de afzonderlijke delen elkaar versterkten, zoals je dat bijvoorbeeld wel zag bij Relatos Salvajes.

Dát het drie losse verhalen waren, vond ik dan wel weer fijn. Voor geen van de drie was ik zo lang in de bioscoop blijven zitten en nu deed ik dat wel. Zo zie je maar weer. Hij is niet gek, die Lanthimos.

De muziek is beter dan de film. Vooral in het begin had het wat van een kwajongensfilm, beetje kinderachtig eigenlijk. De film ademde heel hard uit dat hij op Trainspotting wilde lijken, maar op momenten leek hij meer op Bassie & Adriaan.

Op zich geinig dat ze hun biografie vervlechten met verzonnen verhaaltjes, maar van mij had het niet gehoeven. Ik had denk ik liever een docu gezien. Ik zet de plaat maar weer eens op.

Veel minder slecht dan ik had verwacht. Ik ging erheen omdat hij kort duurt en omdat ik soms (niet te vaak) best kan genieten van films die ik achteraf toch niet meer dan twee sterren waard vind. Maar dit was best goed te doen.

Even dacht ik dat we de volle anderhalf uur naar een komedieseriesetting zouden kijken. Ook in de tijd dat die dingen nog populair waren en je je voor verstrooiing tot de lineaire televisie moest wenden, vond ik dit soort series al saai. Maar gelukkig neemt Krazy House een maffe wending. Op een gegeven moment weet je niet meer of je naar een opname van een serie zit te kijken, of naar iets wat (binnen de filmwereld) echt gebeurt.

Het verhaal is bij vlagen vrij flauw. De karikaturen die van de Russen gemaakt worden, doen we dat nog in 2024? En dat christentje bashen (op deze platte manier) hebben we toch ook al een jaar of dertig achter ons liggen?

Maar desondanks vond ik het een alleraardigste film. Nu ik dit schrijf besef ik dat ik eigenlijk niet eens precies weet waarom. Ik heb me gewoon wel vermaakt en niet heel veel geërgerd; dat is het denk ik. Misschien was ik gewoon in een milde bui. Ook weleens leuk.