Opinions

Wat een oersaai gedrocht, zeg. Zelden zoiets vervelends gezien. Doorgaans begrijp ik waar het aan ligt als ik het niet eens ben met de hoge scores die vele anderen geven, maar hier tast ik totaal in het duister. Mijn gezelschap van vier vond het al net zo vervelend als ik.

Die Amerikaan is de grootste eikel ooit, zodat ik mij totaal niet kon indenken dat iemand ook maar enige liefde voor die gast kon voelen. Bovendien had ik de hele tijd het idee dat hij minstens 35 was, wat de liefdesaffaire onbedoeld een behoorlijk naar randje gaf. Van liefde was volgens mij toch al geen sprake. Dat 17-jarige mannetje was gewoon megageil, zoals iedereen op die leeftijd. Bij het vader-zoongesprek aan het einde van de film kon ik mijn lachen niet inhouden, ook vanwege dat achterlijke pianomuziekje wat ze eronder hadden gemonteerd. Als ze het in tachtig minuten hadden gepropt, wat makkelijk had gekund, was het tot daar aan toe, maar meer dan twee uur lang naar dit soort niksige troep kijken, daar wordt een mens niet vrolijk van. Wat jullie?

Prachtige film vond ik het, die zonder overdreven effectbejag een eerlijke blik werpt op het dagelijks leven van de allerarmsten. Labaki toont begrip voor alle kanten van het verhaal, voor alle keuzes die gemaakt worden, hoe fout die soms ook zijn. Voor die jongen, voor zijn ouders, voor de jonge moeder, voor die mannen die rustig blijven keuvelen als Zain de baby in de steek wil laten, ja zelfs voor de bruidegom van de 11-jarige zuster en de mensensmokkelaar.

Met verbazing las ik de reacties van tbouwh en Richardus (voor mij was juist alles en iedereen in deze wereld 'goed', maar werden ze door omstandigheden soms tot verkeerde keuzes gedwongen). Ik had er totaal niet bij nagedacht dat je de aanklacht van Zain tegen zijn ouders letterlijk zou kunnen nemen, dat het door de maker als oplossing voor het probleem zou zijn neergezet. Hij is een kind, hij heeft kinderlijke gedachten. Dat hij liever niet geboren zou zijn, zegt mij vooral hoe schrijnend hij de situatie ervaart, en lijkt mij geenszins bedoeld als serieuze boodschap.

Maar toen dacht ik aan die VVD'er die onlangs bij Jeroen Pauw verkondigde dat Nederland moest investeren in anticonceptie in Afrika. Aan de columniste van de Metro die meende dat elke vluchteling bij aankomst in Nederland zou moeten worden gesteriliseerd. Zo heel gek is de gedachte van genoemde users dus eigenlijk niet.

Mogelijk ben ik naïef, maar volgens mij is deze film een aanklacht tegen het systeem, tegen het doorgeschoten kapitalisme, en zeker geen oproep tot geboortebeperking onder arme aardbewoners.

Het zijn zware weken voor de liefhebber van de kleinere film. Barbie, Oppenheimer en Asteroid City houden bijna alle plekjes bezet, zodat er zelfs in de filmhuisrijke stad Amsterdam vrijwel niets boeiends te zien is. Waarom ze die commerciële films niet gewoon aan Pathé laten is mij een raadsel. (Nou ja, het zal met geld te maken hebben, maar dat moet toch anders op te lossen zijn).

Enfin, on topic. Ik wist niets van El Castigo toen hij begon, zodat het even duurde voordat ik in de gaten had wat er aan de hand was. Ik denk dat dat goed was, anders had ik me misschien wel enigszins verveeld. Maar nu intrigeerde het. Toen eenmaal duidelijk was wat er aan de hand was, kregen we meer te weten over de achtergrond die uiteindelijk tot deze kleine ramp geleid heeft. De dialogen waren soms wat te uitleggerig, maar over het algemeen goed te pruimen.

Uiteindelijk doorbreekt de film een taboe. Het komt volgens mij best vaak voor dat ouders ervan balen dat ze een kind hebben gekregen. Dat kan heel tijdelijk zijn, in een opwelling, maar ook dieper zitten. Ik vond dat deze film dat mooi verbeeldde. Verder geloof ik niet dat ik me er op lange termijn veel van zal heugen, maar ik vond het een aangename zit.

Conceptuele genrefilm die bol staat van de clichés en ondanks het redelijk vlotte tempo toch vooral saai is. Het geweld, de achtervolgingen, de stereotype ondergrondfiguren, de plottwists; ze hebben me geen moment weten te boeien.

Ik kwam er niet helemaal uit of dit een ode is aan de nineties misdaadthriller of een persiflage erop. Ik denk toch het eerste, anders had er wel meer humor in gezeten. Nu viel er eigenlijk vrij weinig te lachen. Elke scène was voorspelbaar, je hebt het al duizend keer eerder gezien en je begint je af te vragen waarom iemand als Aranofsky zo'n film maakt. Lang niet alles wat ik van hem gezien heb kan mij bekoren, maar het is toch altijd redelijk eigenzinnig en origineel.

Enige voordeel is dat de film niet extreem lang duurde, zoals tegenwoordig gebruikelijk is. 107 minuten, dat is een alleraardigste lengte voor een film, al is 85 vaak nog beter.

Groetjes van Drulko!

Jeetje, ben ik gewoon de eerste hier die deze film zag. Dat legt flink wat druk op. Hopelijk kan ik daarmee omgaan. Ik ben niet voor niets geen topsporter geworden.

Maar goed, ik vond het een prima film. Erg vermakelijk. Je krijgt drie korte verhalen voorgeschoteld, die losjes met elkaar verbonden zijn, waarin je het leven volgt van de baasjes van drie honden.

Het eerste deel was wat mij betreft het sterkst, en ook het absurdst. Hierin krijgt een klungelige jongen de hond van zijn overleden bovenbuurman in de schoot geworpen. De jongen kampt met nogal wat stress en gelooft dat de hond behekst is. Misschien is dat ook wel zo, dat laat ik in het midden (de makers doen dat ook), maar het levert grappige, bizarre en zelfs spookachtige taferelen op.

De volgende delen zijn gevoelsmatig iets serieuzer, hoewel ook daar genoeg verrassends gebeurt.

Geen film die nog lang blijft sudderen, maar wel zeer geschikt voor een avondje vermaak. Ik zag hem op een Frans filmfestival in onze hoofdstad en ik gun de film een groter publiek. De trailer geeft eigenlijk wel een aardig beeld van wat je kunt verwachten, zonder te veel te verklappen. Bekijk die anders even.

Dit was mijn recensie. Woef!

Deze film deed mij denken aan Lazzaro Felice (Film, 2018) - MovieMeter.nl, ook al kon ik me daar niet bijster veel van herinneren. Eenmaal thuis kwam ik erachter dat La Chimera van dezelfde regisseur is én dat ik indertijd laaiend enthousiast was over Lazzaro Felice. Zo zie je maar. Wat zie je zo maar? Geen idee.

Maar ik vond ook dit een fijne film. Tijdens de film dacht ik een paar keer: goh, wat zit ik hier te genieten. Ik dacht ook: waarschijnlijk herinner ik me hier over een paar jaar niet veel meer van. Maar dat geeft niet. Ik geniet ook weleens van een ijsje en daar weet ik jaren later vaak helemaal niets meer van (dat denk ik tenminste, hoe kom je er ooit achter?)

Wat ik zo fijn vond aan La Chimera? Dat zat hem toch vooral in de cinematografie. De beelden waren prachtig, er zaten veel Godard-achtige geintjes in. Even tegen de camera praten omdat er verder niemand luistert, een stukje versneld afspelen, een beeld op zijn kop, een dialoog die ontaardt in gegrom; dat soort dingen. Over elk shot was nagedacht en dat nadenken leidde dan weer tot mooie shots.

Het verhaal vond ik best geinig maar niet megaboeiend. Het slot kom mij gestolen worden (hoewel je vaak juist een slot gebruikt om te voorkomen dat iets gestolen wordt) en hoewel het grappig was gevonden om een rode draad als een rode draad door de film te laten lopen had die draad van mij best achterwege mogen blijven. Maar ik stoorde me er verder ook niet aan, Het is maar een draad.

Les Cinq Diables wikkelt het plot op een vrij voorspelbare manier af. Eerst is alles pais en vree, dan krijg je de eerste aanwijzingen dat er iets vreemds aan de hand is, het mysterie zwelt aan tot het een hoogtepunt bereikt en dan vallen langzaam maar zeker alle puzzelstukjes op zijn plek.

Behoorlijk plot driven dus, en niet op een manier dat je denkt: wauw, dus zó zat het, dat zag ik écht niet aankomen! Misschien is dat maar beter ook. De sfeer is niet onbelangrijk en die was eigenlijk best fijn, als je een beetje van magisch realisme en mysterie houdt. Binnen het genre zeker niet de sterkste film die ik ooit zag, maar desalniettemin heb ik me prima vermaakt.

Een albumtip om mee af te sluiten: een van de nummers uit de film was The Valleys van Electrelane, een enigszins experimentele en uiterst creatieve rockband die in het eerste decennium van deze eeuw een paar uitstekende albums uitbracht.

Zeer vermakelijke film die ik naast komisch en dramatisch ook magisch-realistisch en post-modern zou willen noemen, wat ik bij dezen gedaan heb. Het is lastig over de film te oordelen zonder het einde daarin mee te nemen. Want wat heb je hier eigenlijk gezien? Een waargebeurd verhaal, een verzinsel, of een verzonnen verhaal op basis van waargebeurde feiten?

Zelf denk ik het laatste. Het was een boekverfilming van de laatste roman van Mantovani, die hij op het eind van de film presenteert. Dat maakt sommige bizarre karakters (Roque, Antonio) en de vreemde aftocht waarbij alle semi-figuranten plots langs de kant van de weg staan een stuk geloofwaardiger, juist omdat je weet dat het (half?) verzonnen is.

Hetzelfde geldt voor de nogal lullige manier waarop dat dorpje wordt neergezet. Dat is precies de kritiek die Mantovani krijgt. Ik vond dat af en toe nogal over de top, typisch iets voor dorpsverlaters om zo over hun geboortegrond te schrijven. Was het een keuze geweest van de regisseur, dan had ik hem dat kwalijk genomen. Met die dubbele bodem - het is de schrijver die er zo over denkt - is het plots een zeer rake keuze.

Overigens vond ik het ook zonder dat slot een prima film. Verhoeven: ik ben mid-dertig en drink gemiddeld 1,6 cappuccino's per week.

Belabberde film, als je het mij vraagt. Dat de makers het niet aandurfden om de huidige situatie in de VS te extrapoleren, maar een totaal fictief Amerika hebben gekozen waarin Texas en Californië samen strijden tegen het kwaad, ach, daar kon ik nog wel om lachen - hoewel ik het tegelijkertijd een ontzettend laffe keuze vind. Maar wat wil deze film ons verder vertellen? Dat oorlog k*t is? Goh.

De film ziet er fantastisch uit, de soundtrack en sounddesign kunnen mij ook wel bekoren. Maar het script rammelt aan alle kanten. Het begint al bij de dialogen, die zeker in de eerste helft enkel bedoeld zijn om de kijker te informeren. Hoe kun je zoveel geld in een film stoppen en dan zulke beginnersfouten maken?

De journalisten werden neergezet als totale (vak)idioten, helemaal los gezogen van de werkelijkheid, meer bezig met scoren dan met informeren. Daartoe zijn journalisten toch op aarde? Het had allemaal wel wat subtieler gemogen. Tegelijkertijd waren ze een soort superhelden die à la James Bond, van de ene hachelijke situatie in de andere terechtkwamen en, opnieuw à la James Bond, telkens wonderwel wisten te ontkomen.

Toen ze op het einde met zijn drieën ongestoord het Witte Huis in liepen, kon ik mijn lachen niet inhouden. Nog grappiger werd het toen Lee uiteindelijk werd geraakt en Jessie haar vastlegde. Cirkeltje rond.

De kracht van de film is volgens mij dat de oorlog die Amerikanen uit andere delen van de wereld kennen nu ineens plaatsvindt op bekend terrein. Dat is even schrikken. Dat komt binnen. Maar als je dat element wegdenkt blijft er verdraaid weinig over.

Ik had helaas de trailer gezien, waarmee het eerste halfuur van de film flink om zeep was. Dwingende tip: bekijk de trailer niet voordat je naar de film gaat.

Het is dus lastig om een eerlijk oordeel te vellen, maar laat ik een poging doen. Het is een lekker wegkijkfilmpje dat redelijk rechttoe rechtaan verloopt. Het plot vertoont wat gaten, maar als je daar je schouders over op kunt halen is het goed te doen. Mij lukte dat wel, juist omdat het zo'n niet-pretentieuze film is.

Een paar keer moest ik hard lachen (bij het buitensporige geweld tegen de agent en als Iris via de telefoon haar stem verhoogt en verlaagt - niets menselijks is mij vreemd). Het had van mij nog wel wat absurder gemogen, maar dat is puur een smaakkwestie.

Dat Iris in de proloog aankondigt dat ze Josh zal vermoorden vond ik ook niet echt handig. Dat maakte die slotscène toch een stuk minder spannend.

Ik geloof niet dat ik nog vaak aan deze film zal terugdenken. Hoewel de thematiek natuurlijk wel het een en ander zegt over onze huidige maatschappij en over de toekomst die ons te wachten staat, nodigt de film niet echt uit tot diepe bespiegelingen over die zaken. Verstand uit, zak chips erbij, even de boel de boel - zo'n film is het. Lekker toch?

Vintage Cronenberg, zou ik haast zeggen, maar ik heb alleen Naked Lunch gezien, eeuwen geleden alweer, en hoewel Crimes of the Future dezelfde sfeer ademt als de herinnering aan NL, is de basis om van 'Vintage Cronenberg' te spreken misschien wat wankel.

Het is alweer twee weken geleden dat ik CotF zag en de herinnering is wat vervaagd. Maakt dat dit bericht minder waardevol? Kun je slechts een goede recensie schrijven als een film nog vers in het geheugen ligt? Of is het ook interessant om te te vermelden wat een film weken, maanden, jaren na bezichtiging nog voor je betekent?

Wat herinner ik mij? Een sfeer die ik als robuust zou omschrijven. Sterk contrasterende kleuren, krachtige beelden, spierballentaal. Monsterachtige machines, tentakels, bloed. Maar geen angstaanjagend bloed, de pijn was niet overdraagbaar, waarschijnlijk (?) omdat de personages ook geen pijn voelden.

Ik herinner me vaag de plotjes en subplotjes. Een moord op een kind, een criminele (ideologische?) organisatie van plasticeters, spionage, verminking, liefde, de nacht, performances. Een beeld dat bij is gebleven, maar nauwelijks een rol speelde in de film: jeugd in een donker steegje, een mes in een schouder, genot.

Ook opvallend: het verleden in de filmwereld is niet slechts het heden uit onze wereld, zoals bij veel magere science fiction. Ook de tijd die verstreek tussen 2022 en het jaar waarin de film speelt, behoort inmiddels tot het verleden. Mooi hoe al die wetenschappers helemaal wild worden van dat ouderwetse apparaat, dat voor ons 21e-eeuwers in de verre, denkbeeldige toekomst ligt.

Geen idee wat Cronenberg ons met deze film wil vertellen. Misschien is het een waarschuwing voor het een of ander. Of is het slechts vermaak? In dat laatste geval is hij wat mij betreft in zijn opzet geslaagd. Ik denk er met genoegen aan terug.