Opinions

Beduidend minder dan voorganger Bodies Bodies Bodies, als je het mij vraagt. Vooral op het begin is de film nogal uitleggerig. Beter gezegd: je ziet van elke scène wat de bedoeling ervan is. Dat leidt toch een beetje af, als je het idee achter de film door de film heen ziet. Prima dat je de theorie aanhangt dat er geen mus van het dak mag vallen zonder dat het betekenis heeft, maar als je al tijdens de val weet wat die betekenis is, valt er weinig te genieten.

Maar als alle stukken eenmaal op het bord staan krijgt de film meer vaart en gaat de boel meer leven. De wederzijdse machtsverhouding tussen beide hoofdpersonages vond ik erg sterk uitgewerkt. Ik had voor geen van beiden erg veel sympathie, wat het lastig maakte om mee te leven, maar dat is meer een mismatch dan een waardeoordeel.

De regie vond ik beter dan het script. Er zaten mooie shots in en er werd dicht op de huid gefilmd, wat het bij vlagen toch best indringend maakte.

De soundtrack was wel echt objectief slecht, met George Michael en INXS. Ik wilde mijn geld terugvragen, maar er zat niemand meer achter de kassa. Daar kwam de bioscoop goed weg.

Zonder enige voorkennis naar de bioscoop gegaan en dat beviel me uitstekend. Sowieso fijn om daar voor het eerst sinds maart weer te kunnen zijn.

Ik vond het op alle fronten een erg goede film. Ziet er mooi uit, prima geacteerd, vrij origineel plot, ja, dat zat allemaal wel goed. Ik kan me voorstellen dat je hem wat langdradig vindt als je pure horror en veel geweld verwacht. Ik vind het dan ook geen eendimensionale 'genrefilm', meer een westernachtig filmhuisdrama met elementen uit horror, thriller en sf.

Als metafoor voor de politieke situatie in Braziliaanse is hij nogal nadrukkelijk, maar werkt hij wat mij betreft wel goed. Ik zie het 'gevaar' dat sommige gebruikers hier noemen ook niet zo. Het gaat hier volgens mij niet over 'ras' of huidskleur, zoals ik hier en daar lees, maar over machtsstructuren, al valt dat in Brazilië (en daarbuiten) in grote lijnen natuurlijk met elkaar samen. De burgemeester staat voor de corrupte elite in Brazilië zelf. Niet per se voor Bolsonaro, maar ook voor veel van zijn voorgangers en voor veel bestuurders op lokaal niveau. De Amerikanen staan voor een deel van het westen. Het was denk ik sterker geweest om er een iets hetrogenere groep van te maken, niet alleen maar idiote white supremacist maar ook andere idioten. Dat een van die gasten nog enige moraal had (rond de dood van dat kind) vond ik dan wel weer sterk. En de dorpelingen staan dus voor de onderdrukte bevolking, dat is glashelder, maar ook daar zag je dat niet iedereen per se met elkaar door een deur kon.

Nu ik het zo opschrijf besef ik dat het soms best iets genuanceerder had gemogen, maar in grote lijnen is dit wel gewoon wat er aan de hand is in Brazilië. Het probleem wanneer iemand (een regisseur in dit geval) over de schreef gaat, is dat het dan ineens alleen nog maar daarover gaat. Op een filmforum mag dat ook, maar dat neemt niet weg dat hij met de nodige overdrijving een vrij accuraat beeld schets van de situatie.

Heerlijke film, even rauw als warm. Je volgt aanvankelijk een jongen (Balli) die extreem gepest wordt, maar na een tijdje wisselt het perspectief en wordt de jongen die zich over hem ontfermt (Addi) het hoofdpersonage.

Dat ontfermen gaat niet van harte. Addi hoort bij een groepje van drie, een vechtersbaas en een meeloper, die er aanvankelijk wat moeite mee hebben dat Balli er ineens steeds bij is.

De jongens testen elkaar voortdurend uit. Ik herken het uit mijn eigen jeugd, dat eeuwige haantjesgedrag, dat naar beneden schoppen om maar niet zelf in de laagste positie terecht te komen. Gelukkig ging het er bij ons in het dorp een stuk minder ruig aan toe dan daar in Reykjavik. Wie niet tegen lomp geweld kan, moet deze film maar links laten liggen.

Het knappe van de film is dat je die jongens af en toe wel kunt schieten, maar tegelijkertijd zie je dat ze allemaal een klein hartje hebben, en dat hun wangedrag ergens vandaan komt. En zo worstel je voortdurend met je eigen moraal.

Ik vond het in ieder geval mooi om te zien hoe die gepeste jongen langzaam ontdooide en een beetje plezier kreeg in het leven toen hij kennismaakte met het fenomeen vriendschap. Het bescheiden magische sausje vond ik ook goed werken, verder zat er een lekker tempo in en werd er uitstekend geacteerd door die jonge gasten. Wat kun je nou nog meer verlangen van een film?

Sterke film waarbij - dit klinkt misschien een beetje gek - vooral de tijdsprongen me bij zullen blijven. Je wordt een paar keer opgepakt en een paar jaar later weer neergezet. Het duurt telkens even voor je in de gaten hebt hoeveel tijd er is verstreken en wat er in de tussentijd is gebeurt, maar dat werkte voor mij heel goed. Je krijgt de ruimte om zelf het een en ander in te vullen. Ik vind het altijd fijn als een film niet al het gras voor je voeten weg maait.

Nadeeltje, en dat is een misschien persoonlijk ding, vond ik de koppigheid van de personages - met name de mannelijke hoofdrol. Ik ben een beetje klaar met dat genre. Met naar het scherm roepen: doe het niet! Je krijgt toch het idee dat de gevolgen van iemands acties puur door de eigen stommiteiten komen. Dat het niet iedereen had kunnen overkomen. Het is bij dit type realisme wat mij betreft juist sterker als je denkt: die man had ik kunnen zijn.

Ondanks de trage start is dit toch wel mijn film van het jaar tot nu toe. Ik geloof ook niet dat ik ooit zo'n lynchiaanse film gezien heb, met uitzondering van de films van Lynch zelf, allicht.

Het duurde best lang voordat ik in de gaten had hoe de vork in de steel zat, en ik weet niet of ik het uiteindelijk helemaal begrepen heb. Het zou best kunnen dat het allemaal vrij ambigu bedoeld is. Wat is er echt gebeurd, wat niet? Wat mij betreft doet het er niet toe. Dat hele liefdesverhaal kan me ook gestolen worden. Wat me aanspreekt is de originaliteit, de durf om onduidelijk te zijn, de onverwachte wendingen.

Het gevaar bij films waarin de waarheid/werkelijkheid geen logisch geheel vormt, is dat er van alles kan gebeuren zonder dat die dingen bijdragen aan het geheel. Die fout wordt hier knap vermeden. Alles draagt bij aan het geheel. Is het niet qua plot, dan toch zeker qua sfeer. Die scène waarin Gabrielle steeds opnieuw de deur opendoet bijvoorbeeld. Geen idee wat daarmee precies verteld wordt, maar ik vond het fantastisch om te zien - juist vanwege de onduidelijkheid.

Ik snapte niet alles, maar er zat wel iets consistents in mijn onbegrip; dat is denk ik het gevoel dat deze film achterliet. Prima gevoel, kan ik je vertellen.

Leuk, een sprookje. De film beviel me een stuk beter dan American Honey, die mij te voorspelbaar en ongevaarlijk was.

Je zou kunnen zeggen dat de personages allemaal net wat te eenzijdig zijn, maar dat past wel goed bij de opzet. Je hebt de goeien en de slechten en daar zit weinig tussen. Alleen de vader draait op het einde wat bij.

Het allereinde vond ik ook wel geinig. Ineens is Baily een vosje. Ik weet niet precies wat ik daarvan moet maken, maar het biedt ruimte voor interpretatie en dat zie je bij sprookjes eigenlijk niet vaak.

Vermakelijk filmpje, maar helaas niet veel meer dan dat. De film gaat voorbij aan het gegeven dat racisme in vele gradaties komt, iets wat bij witte Westerlingen pas recentelijk begint door te dringen. Waar Get Out (2017) slim met dat gegeven omgaat, de witte kijker met zijn vooroordelen confronteert, is racisme in BlacKkKlansman zeer eenduidig en kwaadaardig. Het gaat van onversneden racisme op de werkvloer tot het voorbereiden en plegen van een aanslag. Ter linkerzijde van dat spectrum zit niets. Je kunt als witte man met opgeheven hoofd de bioscoop verlaten: ik was het met de goeien eens, dus ik ben vrij van zonden.

Wat de film wel goed laat zien is hoe retoriek van grote leiders kan leiden tot vergaande acties van hen die onder hun invloedssfeer staan. Het KKK-clubje in de film doet niet veel meer dan kruizen in de fik steken om de zwarte bevolking een beetje te pesten. Een spel haast, een hobbyclubje dat elkaar heeft gevonden in hun afkeer/angst van de zwarte mens, maar gevoelsmatig net zo goed had kunnen gaan vissen of klaverjassen. Onder hen bevinden zich lieden die niet begrijpen dat het niet de bedoeling is om de grove grappen en fantasieën in de praktijk te brengen. Ook in de Black Power-beweging speelt dit: de leider roept op tot geweld en hoewel de (witte) politie gelooft dat dit slechts retoriek is (ik vond dat overigens niet zo duidelijk), kun je niet uitsluiten dat toehoorders die oproep letterlijk nemen.

De parallellen met Charlotsville/Trump zijn niet te missen. Onnodig dat Lee zijn film met die beelden eindigt, lijkt me, al kwamen ze alsnog behoorlijk hard binnen.

Eigenlijk een heel oprechte film, die zichtbaar met veel liefde is gemaakt. We volgen een echtpaar dat ondanks de nodige tegenslag (stress, armoede, buitenechtelijke avonturen) een heel gelukkig en vooral liefdevol huwelijk heeft. Met de naderende dood van Mina in zicht worden alle resterende plooien gladgestreken.

Overal om me heen hoorde ik mensen snikken. Ik verveelde me ondertussen rot. Alles stond in het teken van de goedheid en het geluk: de beelden, de muziek, de glimlachjes, de omhelzingen, de lieve woorden. Na een uurtje wist ik het wel en werd het een kwellende herhaling van zetten. Ik haalde opgelucht adem toen Mina eindelijk dood was.

Ik heb me prima vermaakt, en dat is geloof ik precies wat deze film beoogt. Verdere pretenties kon ik zo snel niet ontdekken. Natuurlijk, de film zet generatie X een beetje te kakken, maar dat is vooral humoristisch bedoeld, plagerig, zonder er opzichtig commentaar op te leveren.

Het komedie-aspect vond ik boeiender dan het horror-aspect. Dat laatste was wat clichématig. Laat je personages hijgend rondsluipen in het donker en zich af en toe doodschrikken en je sorteert effect, maar erg origineel is dat natuurlijk niet.

De humor vond ik dus wel behoorlijk sterk. Soms wat over de top misschien, als ze weer een of andere non-discussie voeren terwijl ze overduidelijk andere prioriteiten zouden moeten stellen, maar stiekem vond ik dat wel grappig. Met name David (Pete Davidson - geweldige kop heeft die gast) en Alice (Rachel Sennot) waren zeer genietbaar.

Ik meende Van Reijns theaterachtergrond te herkennen in de manier waarop personages opgesteld werden tijdens groepsgesprekken. Geinig detail. Maar misschien verbeeldde ik het me maar. Nou ja, daarvoor ga je natuurlijk ook naar de bioscoop, om je verbeeldingskracht in werking te stellen. Op meerdere niveaus geslaagd dus, deze film.

Onderhoudend filmpje, maar echt indruk maakte hij niet op mij. Het psychologische aspect bleef nogal onderbelicht. Je zag wel iets van de worsteling van Maren: ze moet mensen eten om in leven te blijven, maar vindt het eigenlijk niet oké om dat te doen. Maar ze lijkt niet echt op zoek naar een oplossing, naar hoe met de situatie om te gaan.

Verder was het vooral een liefdesverhaaltje slash roadmovie met een voorspelbare spanningsboog. Prima om uit te zitten, maar niet iets om nog vaak aan terug te denken. Jammer, want het uitgangspunt was veelbelovend.

Leuk leuk! Ik zag in sommige kwaliteitskranten dat de recensenten een beetje klaar zijn met Lanthimos, maar ik vond dit zijn meest vermakelijke film die ik tot nu toe zag. Het Zuid-Koreaanse origineel heb ik niet gezien, dus alles was nieuw voor me. Dat scheelt misschien.

Maar goed, heerlijk filmpje dus. Ik heb niet vaak gelachen maar zat wel voortdurend met een inwendige glimlach in de bioscoop. Heerlijke rollen ook, zowel van de complotdenkers als van de ontvoerde 'alien'. Het was geloof ik voor het eerst dat ik Emma Stone niet irritant vond. Fijne actrice eigenlijk.

Over het verhaal kun je weinig vertellen zonder de boel te spoilen. Zelfs die opmerking is in zekere zin een spoiler. Gelukkig heeft MovieMeter een spoileropmaak. Goede site, hoor.

Ik hield er de hele tijd rekening mee dat de CEO werkelijk een alien was, dus dat kwam niet als een verrassing, maar na die voorziene plottwist vond ik het einde alsnog erg fraai. Die maffe breivesten van het alienvolk natuurlijk, maar vooral de beelden van de uitgestorven mensheid. Het zag er allemaal erg vredig uit. Als we dan toch op onze ondergang afgaan, dan het liefst op deze manier.