Opinions

Op zich vrij sterk, maar ik vond hem beduidend minder dan de vorige twee films van Hlynur Palmason. Het is allemaal iets minder ambigu, what you see is what you get. Maar hoewel het me net wat te lang duurde en sommige plottwisten een beetje uit de lucht kwamen vallen, vond ik het toch wel weer genietbaar.

In de eerste helft speelden niet de personages, maar IJsland de hoofdrol. Zag er allemaal prachtig uit. En ook best wel vreselijk, je zou daar lopen zeg, in de negentiende eeuw, met die zwijgzame mannen die je taal niet spreken.

De tweede helft was wat vlotter, al bleef het tempo tamelijk laag. Ik was verheugd te zien dat er weer zo'n moment kwam waarop een deel van de personages aan ons voorbijtrokken, stilstaand, meestal recht in de camera kijken. Dat is een beetje Palmasons trademark, mooi hoe je met zoiets je handtekening zet onder zo'n film.

Een nogal veilige film met wat geinige artistieke uitstapjes (de paddotrip), die vooral mikt op herkenbaarheid. Al kun je er natuurlijk ook naar kijken als je geen grootstedelijke net-niet-meer-jongere bent, maar ik had het idee dat de film toch vooral voor hoogopgeleide dertigers gemaakt is. De vraag is dan wat je eruit kunt halen, behalve twee uur prima vermaak. Ikzelf: niets. Maar het was wel een prima zit.

Op een metaniveau stoorde ik me wel een beetje aan het idee (mijn idee) dat Trier een soort ideale vrouw geconstrueerd heeft. Ideaal als in: mooi, vrijgevochten (soort van), hard-to-get. Alsof het zijn bedoeling was dat iedere heteroseksuele mannelijke bioscoopganger verliefd op haar zou moeten worden, en hij het zelf zéker was.

Het duurt even voordat je weet waarnaar je zit te kijken: de makers hebben niet die ziekelijke neiging om alles tot in detail uit te leggen. Na een poosje snap je ongeveer hoe de verhoudingen tussen de verschillende hoofdpersonages liggen, maar het is ook weer niet zo'n film waarbij uiteindelijk alle stukjes op zijn plek vallen. Zoek het zelf maar uit en vul de gaten naar eigen inzicht in.

Ik hou daar wel van. Als kijker heb je voortdurend het idee dat je serieus genomen wordt, en dat is toch een prettig gevoel.

Verder vond ik het ook een uitstekende film. Mooie beelden, een geweldige eclectische soundtrack en memorabele personages. En een echte slechterik. Hoe vaak zie je dat nou in een niet-commerciële film? Personages moeten altijd gelaagd zijn, zelfs de meest gewetenloze seriemoordenaar heeft zijn goede kanten (hij houdt zo van honden!), maar hier was iemand gewoon door-en-door slecht. Ook wel eens leuk.

Ik vond hem zo slecht nog niet. Dat metalaagje had er wat mij betreft niet in gehoeven, maar die voortdurende herhaling van hetzelfde gesprek had wel wat. Je voelt dat de makers iets origineels wilden doen en dat valt te prijzen. Het resultaat is alleen een beetje hit-and-miss.

Wat ik wel geinig vond ik dat je de hoofdrolspelers eigenlijk nauwelijks leert kennen, en hun verhaal al helemaal niet. Het is vrij onduidelijk waarom ze uit elkaar willen, en waarom ze ooit bij elkaar zijn gekomen. Dat mag je zelf invullen. Toch leuk dat ze dat aan de kijkers overlaten. Dat durft niet elke maker.

Op zich best een aardige film. Mooi gemaakt, sterk geacteerd, belangrijke thematiek, lekker tempo. Een beetje een crowdpleaser misschien, de film houdt zich op veel vlakken nogal in, maar goed, dat is dan leuk voor de crowd, al is het een crowd waar ik in dit geval niet helemaal toe behoor.

Mijn grootste bezwaar is dat de stijl honderd procent gekopieerd is van Guillermo del Toro. Natuurlijk heeft elke filmmaker zijn inspiratiebronnen, maar het idee van kunst is volgens mij dat je er iets van jezelf aan toevoegt. Of op zijn minst verschillende invloeden samenbalt tot iets nieuws. Ik meende weliswaar wat elementen van Gabriel García Márquez te herkennen, maar dat was ruimschoots onvoldoende om de film uniek te maken. Nu hoeft niet elke film uniek te zijn, maar bij zo'n uitgesproken stijl is dat wel degelijk nodig. Ik had hier het idee dat ik naar een coverband stond te kijken, alleen zonder covers. Daar schieten we niks mee op met zijn allen.