Opinions

De achtergrond is interessanter dan het verhaal. Jim Taihuttu zet de gabberwereld geloofwaardig neer. Wat je vaak ziet bij dit soort nostalgie-films is dat alleen de dingen die in het collectieve geheugen zijn blijven hangen naar voren komen. Taihutu dook diep in de tijd, dacht aan alle details en koos niet alleen voor de hits, maar ook voor minder bekende gabbernummers (omdat je op zo'n feest natuurlijk ook niet alleen de classics hoorde). Ik las ergens dat alle kleding ook echt in die periode gedragen werd, dat er geen aussies in voorkomen die pas een paar maanden later op de markt kwamen. Er zit veel liefde in deze film, dat waardeer ik.

Jim Deddes is een geloofwaardige gek, maar waarom laat je iemand die niet uit Rotterdam komt een Rotterdammer spelen. Dat accent is het net niet helemaal en dat leidt dan toch af.

Verder heb ik niet zoveel met het genre 'domme gast doet domme dingen en komt daardoor in de problemen'. Het verhaaltje is nogal dun en kon mij niet echt boeien. Dat je er middenin valt en dat het ook niet helemaal wordt afgewikkeld vind ik dan wel weer leuk. Iemand voor me in de zaal riep na afloop, met enige afkeer in haar stem: 'Echt zo'n Cineville-einde'. Gelukkig wel, ja.

Behoorlijk magere eendimensionale film, waar ondanks zijn gemiddelde duur geen einde aan leek te komen. Het ging al mis op het begin, als het verhaal middels dialogen aan de kijker wordt uitgelegd. Een beetje zoals dat in de Donald Duck gaat. 'We moeten op schieten, oom Donald...' '...anders komen we te laat bij oom Dagobert...' '...die ons heeft uitgenodigd om op avontuur te gaan!' Het lukte me daarna niet meer om de boel serieus te nemen, ook omdat de dialogen er niet beter op werden. De meeste grappen zag je van mijlenver aankomen en spanningsboogtechnisch is het de standaardformule.

Het is allemaal wel aardig in beeld gebracht en op een paar aftandse scènes na werd er prima geacteerd, maar ik zag toch vooral een met goedkope arthouse-trucjes opgedirkt Hollywood-debacle. Zonde van mijn kostbare tijd.

Slechtste film die ik in zeker vijf jaar gezien heb. Na ongeveer een uur is het precies duidelijk wat er gebeurd is. Je weet dat tante Tiny op jonge leeftijd is misbruikt, zwanger is geworden, clandestien geaborteerd is en daarna onvruchtbaar is geworden. Je weet ook wie de dader was en wie de abortus pleegde. Het tweede uur wordt dit tot in de kleinste details uitgelegd. Je zou als kijker eens iets zelf in moeten vullen, zeg. Stel je voor! Walgelijk.

Veder: als je ervoor kiest om je acteurs Brabants te laten spreken, zorg dan dat ze dat kunnen. Nu is het Amsterdams/Goois met een zachte g. Doe het of gewoon in ABN, of regel Brabantse acteurs. Die moeten toch te vinden zijn?

Wat is het toch een oneerlijke wereld waarin wij leven. Je kunt zeggen dat dit soort verstandshuwelijken de ideale oplossing zijn - zij krijgt wat bestaanszekerheid, hij wat aandacht - en dat beide partijen er beter van worden, maar uiteindelijk is het een pleister op een van die vele wonden waar 'het systeem' aan lijdt. Het is te treurig voor woorden dat die Thaise vrouwen naar het kille Denemarken komen om met een vent te trouwen die ze niet kunnen verstaan, omdat anders hun familie sterft van de honger. En voor die Denen is het ook verdrietig dat ze aan de onderkant van de samenleving bungelen met hun kutbaantje en geen vrouw uit eigen land kunnen krijgen omdat het ze aan geld en macht en charme ontbreekt.

De docu zelf vond ik best aardig. Goed onderwerp, goede keuze om die tijdsprong te maken, mooi dat het verhaal (tot op zekere hoogte) van beide kanten werd verteld. Het werd mij alleen niet helemaal duidelijk wat voor belang die regeltante had. Arrangeerde ze de boel voor karma, of zat er een handeltje aan vast? Verder was ik wel benieuwd wat de Thaise man ervan vindt dat al die leuke dames er met rijke buitenlanders vandoor gaan. Want volgens mij verplaats je het probleem hier alleen maar mee.

Er mooi gemaakt weer, net als voorganger Vinterbrødre (2017), die ik qua sfeer, soundtrack en plot (want iets minder plotmatig) nog een stukkie beter vond. Ik had soms moeite om mij met het hoofdpersonage te identificeren, vond het lastig om hem sympathiek te vinden. Maar daar stonden de vele prachtige beelden tegenover.

Mijn favoriete scène was een steen die van een berg rolde en in zee terechtkwam. Ja, die opmerking kan zo in een sketch van Jiskefet of De Mannen van de Radio, maar het was echt zo en het zegt wel iets over wat voor filmmaker Palmason is. Ook mooi was het moment voor de ontknoping, toen alle personages nog even in beeld kwamen. Dat zat ook in Vinterbrødre, maar het voelde niet als een kopie, eerder als een handtekening, een watermerk.

Hopelijk blijft deze beste man nog lang films maken. Ze zijn zeldzaam, dit soort regisseurs.

Voor het eerst weer in een propvolle bioscoopzaal, dat was even wennen. Paste op zich wel bij de claustrofobische sfeer in de nachttrein. Ik heb regelmatig met die dingen gereisd, zij het niet in Rusland, en zowel de charme als het ongemak kwamen op mij zeer natuurgetrouw over. De hoop dat je coupégenoten meevallen, of liever nog dat ze er helemaal niet zijn, de teleurstelling als er dan toch iemand blijkt te zitten die ook nog eens tegen je aan begint te praten terwijl je net zin had om een boek te lezen; ik voelde het allemaal weer.

Ik vond het hoe dan ook een prima film. Mooie personages, vooral dat van de Russische jongen. Sterk dat je hem niet echt leert kennen, zoals ook Laura hem niet echt leert kennen. De Finse hippiereiziger was ook fijn, wat een lulhannes. Beetje clichématig neergezet misschien, maar dat werkte voor mij wel. Had echt zin om hem te slaan. Bij wijze van spreken dan, vrede op aarde.

Natuurlijk heb ik ook wel wat te zeuren. Die hele relatie met die docent, of wat ze was, had er volgens mij niet in gehoeven. Gewoon meteen patsboem in die trein beginnen, scheelt een hoop. En de drang om de film mooi rond te maken... tja. Voelde een beetje geforceerd. Doei.