Opinions

Viel me erg tegen. De dialogen verliepen allemaal ontzettend stroef, ik had soms echt het idee dat ik naar een soapserie aan het kijken was. Ook omdat de emoties er nogal dik bovenop lagen. De film liet niets aan de verbeelding over, de verhalen waren mega-voorspelbaar en de humor was nogal puberaal. In de zaal lagen sommige mensen in een deuk omdat een chauffeur vertelde dat hij als kind met een schaap had gepaard. Ik had het op mijn elfde vast heel grappig gevonden.

Jarmusch is goed in het neerzetten van sferen, maar het script schiet ernstig tekort. Je kunt beter twee uur naar een compilatie van NCRV's Taxi kijken. Dat is soms ook wel een beetje cheesy, maar in ieder geval een stuk oprechter.

Yet another voorspelbaar flut-thrillertje, verpakt als film in een film waardoor het net lijkt alsof het allemaal heel wat voorstelt, wat geenszins het geval is. De parallellen tussen het verhaal en het verhaal-in-het-verhaal lagen er zo dik bovenop dat je er bijna onder bezweek. Je zou zoiets op een Julio Medem-manier magisch-realistisch kunnen uitwerken, maar het bleef bij een geinig idee dat geen enkel ander doel diende dan de schijn van gelaagdheid te wekken.

De thriller zelf, het boek bedoel ik, was rechtlijnig en zat boordevol clichés. Voor de zwakke dialogen hoef je het ook niet te doen. Beter had men het bij die boekverfilming gehouden, dan had ik in ieder geval niet de illusie gekoesterd dat dit meer zou zijn dan de schertsvertoning die het was en had ik iets nuttigs met mijn tijd kunnen doen, al zou ik zo snel niet weten wat.

Het zag er allemaal overigens prima uit. De soundtrack, met die eeuwige strijkers, irriteerde me dan weer mateloos. Verzin eens iets anders.

Gezien in de sneak. Anders dan de vele weglopers (ik schat dat zeker een derde het einde niet haalde) ben ik re-de-lijk positief gestemd. Vooral het lef anders te durven zijn waardeer ik zeer. Al zegt dat niet veel over deze film. Het benadrukt vooral hoe ontzettend veel eenheidsworst er in onze filmhuizen draait.

Van de film zelf heb ik eigenlijk niet echt genoten. Volgens mij is dat postmoderne spel van films over het maken van films wel een beetje uitgespeeld. Ergens op een derde van de film krijgt Alex, die een regisseur speelt, te horen dat de film die hij aan het maken is (in mijn eigen woorden) meer vorm dan inhoud is, dat het onduidelijk is wat hij nou eigenlijk wil vertellen. Natuurlijk slaat dat ook op Nocturne. Ook die film voelt stuurloos. Dat kun je dat wel benoemen, maar dat rechtvaardigt het m.i. niet.

Het was mij allemaal te rommelig en onduidelijk. Iedereen in de film sprak op een soort fluistertoon, vaak heel gehaast, en de teksten werden niet zelden overstemd door de muziek, waardoor je als Nederlander soms afhankelijk was van de Engelse ondertiteling (waarvan ik niet zeker weet of die 'officieel' onderdeel van de film uitmaakt). Allemaal bewuste keuzes natuurlijk, om de chaos te vergroten, maar voor mij werkte het niet echt. Het script was sowieso best vervelend. Het zat vol quasi-filosofische levenswijsheden die de pretentie die eruit opsteeg inhoudelijk niet waar konden maken. Maar goed, ik heb liever dat de subsidie van het Filmfonds naar dit soort films gaat dan naar de zoveelste matige romcom.

Leuk dat er hier en daar wat symboliek in de film zit, zoals De filosoof betoogt, maar dat maakt het wat mij betreft niet meteen een gedenkwaardige film. Het verhaal was nogal dun, de plotwendingen vrij willekeurig en echt spannend, grappig of eng wilde het maar niet worden.

Over Get Out en Us was ik ook enigszins kritisch. Ze waren me te uitleggerig, durfden de kijker niet werkelijk uit te dagen. Maar dat zijn wel films die nog steeds op mijn netvlies staan. Ik vermoed dat ik Nope binnenkort vergeten zal zijn. Entertainment met een te lage entertainmentfactor, en nauwelijks stof om over na te denken. Tegenvallertje.

Waar veel films van twee uur minstens drie kwartier te lang duren, had ik dat gevoel hier helemaal niet. Ik bedoel, er had best wat uit gekund zonder dat de film daarmee echt geweld was aangedaan, maar ik vond het goed zoals het was.

De beelden waren geweldig, zeker, maar mooier nog vond ik de relatie tussen de drie kernfiguren. Het liet zo goed zien hoe ingewikkeld de liefde kan zijn, hoe moeilijk het is je eigen gevoel te begrijpen, hoe die gevoelens veranderen, hoe je daar grip op probeert te krijgen, een verhaal voor jezelf verzint wat je voortdurend bevraagt en waar je nooit helemaal uitkomt. Dat is, besefte ik ineens, het probleem met veel (romantische) films. Het is vaak zo eenduidig, het is zo duidelijk wie wát wil en waarom. Dat is in het echt nooit zo.

Nu hoeft een film de werkelijkheid niet na te spelen, maar als je het doet, doe het dan goed. Dat is hier gebeurd. De verschillende vertelvormen (conventioneel, maar ook via brieven, appjes en een plotselinge voiceover door een kind) werkten heel goed naast elkaar.

Meer heb ik er niet over te zeggen.

Vooral de sfeer zal me bijblijven. Er heerst een voortdurende spanning, die fraai contrasteert met de artistieke uitspattingen van de gevangenen. Op momenten meer toneelstuk dan film, eigenlijk. Het door Roman vertelde verhaal is nogal dunnetjes en het verhaal in de gevangenis zelf is ook niet per se het navertellen waard, maar de manier waarop het vertelt wordt maakt veel goed. Sterker nog, het beviel me ergens wel dat het narratieve er niet zo toe deed, zodat je je vooral op de vorm kon focussen.