Opinions

De film op zich is nog geen halve ster waard. Pluk een willekeurige voorbijganger van straat, geef hem 5 miljoen om een film te maken, en het resultaat is vrijwel zeker minder beroerd dan The Room. Het is onvoorstelbaar dat iemand zo'n gedrocht maakt en tegelijkertijd gelooft dat hij iets geweldigs neerzet. En juist dat maakt het zo'n boeiende kijkervaring. Je zit met open mond te kijken.

Het fascinerende is dat de keuzes die Wiseau uit onkunde maakt, in arthouse juist als geniaal zouden worden gezien. In die zin had The Room ook van Godard kunnen zijn geweest. Of van Wim T. Schippers. Al weet ik niet zeker hoe je de film dan bekeken had. Ongetwijfeld heel anders. Meestal zijn films boeiend als ze je kunnen laten vergeten dat je een film aan het kijken bent (suspension of disbelief), kijken naar The Room is juist interessant omdat je weet dat je een film kijkt.

De volgende keer dat ik hem ga zien (ik weet zeker dat het niet bij één kijkbeurt blijft), ga ik proberen om de film te bekijken met het idee dat hij door een serieuze regisseur gemaakt is.

Mijn drie sterren zijn een gemiddelde tussen de film zelf en het fenomeen dat de film überhaupt gemaakt is.

Alleraardigst filmpje, al weet ik niet of hij me heel lang bij zal blijven. Het kabbelt allemaal lekker voort, wat goed aansloot bij de moe-maar-voldane zondagavondstaat waarin ik verkeerde.

Vooral het personage van de jonge schrijver vond ik geslaagd. Zijn hele leven draait om zijn tweede roman, die maar niet wil lukken. Dat brengt hem dermate van zijn stuk dat hij zichzelf en zijn omgeving nogal in de weg zit.

Aan het einde volgen de gebeurtenissen elkaar ineens wel heel snel op, dat hoeft voor mij niet zo. En die slotscène? Ach ja. Ik vind het meestal een zwaktebod als we moeten weten hoe het x maanden of jaar later met de personages gaat, dat kun je volgens mij beter aan de verbeelding van de kijker overlaten, maar ik zal er niet wakker van liggen dat Petzold een andere keuze heeft gemaakt.

Fijne film die ondanks de materie en alle ellende toch nog best luchtig aanvoelt. Vooral het personage Lesia (Ghjuvanna Benedetti) vond ik erg goed en compleet. Ze was typisch een vijftienjarige: soms al volwassen, op andere momenten nog echt een kind.

Het leuke van maffiafilms is dat je met de personages mee gaat leven, ook al doen ze niet altijd dinge waar je achterstaat. In deze film heeft Lesia's vader een duidelijk motief voor zijn moorden, je gaat er ver in mee, tot je bedenkt dat je toch eigenlijk voor een sterke rechtsstaat bent en dat je het recht niet in eigen hand moet nemen.

Desondanks voelde ik enige voldoening bij het slot. Dat kwam ook lekker abrupt. Je krijgt niets mee van de voorbereiding op de moord, gewoon ineens een schot en klaar. Goed gedaan. Ik vond de film dan ook niet te lang, zoals sommigen hier, maar precies lang genoeg.