Opinions

Tjonge, wat een film! Alles zit erin, maar nergens wordt het overdadig. Kinderen die door uitzichtloze armoede zowel crimineel zijn als drugsverslaafd, maar ook nog steeds kind. Ontluikende seksualiteit, vriendschap, rouw, prostitutie, ongelijkheid, pedofilie. En dat dan allemaal prachtig gefilmd, met een aantal geweldige trippy scènes (door drugs en/of trauma).

Je zag het natuurlijk aankomen dat beide verhaallijnen elkaar op een gegeven moment zouden raken, maar dat stoorde mijn geenszins. De ontmoeting tussen Grinto en Michael was extreem ongemakkelijk en vreselijk. Knap dat het de makers lukte om Michael als mens neer te zetten, niet als vreselijk monster. Hij zal zelf waarschijnlijk de eerste zijn die vindt dat hij gestraft moet worden voor zijn daden, maar je voelt toch ook met hem mee.

Hopelijk vindt de film het grote publiek dat het verdient. Want die zes stemmen momenteel op MM, dat is natuurlijk veel te weinig voor dit juweel.

Na 35 jaren in dit leven eindelijk The Godfather gezien. Het leek me sterk dat de hoge verwachtingen in werden gelost. Derhalve waren mijn verwachtingen minder hoog, ging ik uit van een sterretje of drie, drieënhalf, en zie hier, dat is precies wat het werd. Het heeft allemaal niet zo gek veel om het lijf natuurlijk. Prima vermakelijk filmpje, een paar mooie shots (de moord op Mario (heet hij zo, die zwager?), de sterfscène van The Godfather), geen moment verveling en - en dat vond ik het knapst - een verregaande sympathie voor de maffiafamilie Corleone, terwijl ik in werkelijk alles verafschuw wat die lui doen.

Ondertussen voel ik geen enkele behoefte om deel twee te kijken. Wellicht over een jaar of tien. Tot dan.

Wonderlijke film. Ik had een vrij flauwe romantische comedy verwacht, maar kreeg een op veel vlakken behoorlijk gewaagde film. Op het begin viel vooral het camerawerk op, chaotisch, dicht op de huid. Dat doe je niet als het grote publiek wil plezieren.

De rol van Dustin Hoffman vond ik ook vrij fantastisch. Hij lijkt toch ergens op het spectrum te zitten (is dat een nette manier om dit te zeggen?), en je weet eigenlijk nooit wat hij gaat doen.

Naarmate de film vordert wordt hij helaas toch wat gewoontjes. En hoewel ik weet dat de wegen van het hart ondoorgrondelijk zijn, vond ik de liefde van Elaine voor Ben toch vrij ongeloofwaardig.

Over de muziek van Simon & Garfunkel had ik nooit echt een mening. Het stoorde me niet, maar deed me ook niet veel. Maar in deze film heb ik er toch een hartgrondige hekel aan gekregen. Wat een zijige, ongevaarlijke zeikmuziek. Afronden naar onderen dus, we moeten streng zijn.

Tjonge, dat was saai, zeg. Het had gescheeld als de film drie kwartier korter was. Het maakt dan nauwelijks uit welke drie kwartier je schrapt. Hoewel er een paar mooie scènes in zaten, die aan het geheel overigens weinig toevoegden. Maar ik heb me toch vooral verveeld.

Het begon al bij die ontzettend beroerde openingsdialoog, die vol plotuitleg zat. Een eerstejaars scenarioschrijven zou er zijn examen niet mee halen.

Het beetje plot dat er in de film zat was extreem voorspelbaar. Maar goed, het ging misschien meer om het karakter van het hoofdpersonage. Dat werd op zich best goed neergezet, en Servillo is ontegenzeggelijk een geweldige acteur. Om een emotie neer te zetten hoeft hij niet meer te doen dan subtiel zijn wenkbrauw op te trekken of zijn mondhoek te bewegen. Alleen jammer dat die subtiliteit zo nadrukkelijk in beeld wordt gebracht dat het juist schreeuwerig expliciet wordt.

En dan dat dingetje met die hiphop. Dat leer je ook in je eerste jaar van je opleiding scenarioschrijven: geef je personages één afwijkende karaktertrek of hobby, dat maakt ze meteen een stuk menselijker. Zit wat in natuurlijk, maar je moet het er niet zó dik bovenop leggen. Dan werkt het alleen maar op de lachspieren. Wat op zich welkom was, want verder viel er weinig te lachen.

Dit was mijn eerste Sorrentino en ook meteen mijn laatste. Disclaimer: ik heb geen opleiding scenarioschrijven gevolgd.