Opinions

Ik kon hier wel wat mee. Precies het mysterieuze, ietwat occulte sfeertje waar ik van houd. Uiteindelijk wordt niet alles even goed uitgewerkt, maar ik kon er toch wel van genieten.

Er is een voortdurende spanning tussen die zussen die behoorlijk onder mijn huid kroop. Ik was blij toen de focus tijdelijk op de moeder kwam te liggen. Even rust. De seksscène die starbright boy noemt, vond ik stiekem best grappig. Een beetje een stijlbreuk, maar niet per ongeluk. Dat intrigeerde wel.

Het begint zich wel een beetje te wreken dat ik de afgelopen tien jaar zo'n 400 films heb gezien. Anders dan mjk87 zag ik de plottwist niet aankomen, maar echt verrast was ik er ook niet meer door. O ja, dát trucje.

(Ik geloof trouwens dat een van die twee zusjes wel echt dood was, gezien de gesprekken die het overgebleven meisje met haar moeder voerde. Al kunnen die zich natuurlijk ook alleen in haar hoofd hebben afgespeeld.)

Een dag na Inception ook deze Grote Film maar eens bekeken. Hij beviel me een stuk beter dan de eerste. Onderhoudend verhaal, lekker tempootje en een plottwist die ik wel ongeveer aan voelde komen, maar die desalniettemin verraste.

De locaties waren soms wat overdreven en ongeloofwaardig, vooral dat donkere cellencomplex waarin de allerzwaarste gevallen zitten, maar goed, zo'n donker doolhof is natuurlijk lekker voor de spanning. (Al mag dat wat mij betreft nooit een excuus zijn).

Bij het einde heb ik zo mijn bedenkingen, maar daar zal ik jullie niet mee lastigvallen. Een hoogst vermakelijk Hollywood-spektakel, dat is het.

Mooie oprechte film waarin het meeste tussen de regels gebeurt. Ik weet niet zeker of dit onder mumblecore valt, ik zit niet zo diep in de materie, maar ik had het idee dat het allemaal maar half gescript was. De meeste gesprekken kwamen zeer natuurlijk over. Ook lang niet alles werd uitgesproken, je moest het als kijker allemaal maar een beetje zelf invullen, wat overigens moeiteloos gaat.

De meeste karakters waren ontzettend sympathiek. Ik vond vooral de eerste helft fijn, als Camille heel vanzelfsprekend in die groep wordt opgenomen waar ze duidelijk niet echt (of niet meteen) op haar plaats is.

Ook sterk is het hoe het gebruik van mobiele telefoons en sociale media wordt weergegeven, op een heel natuurlijke manier, zonder oordeel, zonder nadruk, gewoon zoals het is. Voor fictiemakers is dat toch lastig. Een relatie die uitgaat via een berichtje is nogal saai en er moet bij ontvoeringen en ongelukken altijd iets bedacht worden (telefoon stuk, geen bereik) om het geloofwaardig en vooral spannend te maken. Hier was de 'nieuwe' technologie gewoon onderdeel van het leven. Knap werk.

Goed sfeertje, prima acteurs, maar wat een beroerd script, zeg. Even voorspelbaar als ongeloofwaardig werd de vader-zoonrelatie elke scène slechter, terwijl zoonlief telkens een stukje radicaler werd. Lineair, stapje voor stapje en nergens invoelbaar.

Je hoort wel eens zeggen dat Nederlandse films slecht zijn. Ik ben het daar niet mee eens, maar als je dit soort dingen ziet, dit soort fantasieloze, amateuristische rommel, gemaakt volgens de regeltjes maar zonder ziel, dan snap ik waar het idee vandaan komt. In andere landen maken ze dit soort films natuurlijk ook wel. Wij krijgen die alleen nooit te zien, omdat ze de grens niet over komen. Gelukkig maar.

Met vriendelijke groetjes,

Drulko

Wat een matigheid. Het idee is natuurlijk geweldig, een ontvoering meemaken vanuit de meldkamer. De moeilijkheid is dat de kijker niet ziet wat er aan de andere kant van de lijn gebeurt. Dat biedt kansen. Die worden niet benut. Men heeft de situatie opgelost door alles zo duidelijk mogelijk uit te spreken. Geen moment ben je in verwarring, je weet voortdurend wat de situatie is. Goed, er komen wat suffe plottwists die je wist dat zou komen, maar verder tast je geen moment in het duister.

Het hangt sowieso allemaal van te veel toevalligheid aan elkaar. Juist deze agent (!) wordt een half uurtje (!) voor het einde van zijn laatste (!) shift gebeld. Vanwege een of ander vergezocht motief besluit hij alle protocollen te negeren, waarmee hij de beller, die hij zo graag wil redden, juist in gevaar brengt. 112, als elke seconde telt, maar je gaat wel een eeuwigheid met dat kind lullen zonder een collega te verzoeken alvast de kenmerken van de auto door te geven? Het ging er bij mij niet in. Die beller komt trouwens behoorlijk normaal over, tot het moment dat ze, op aanraden van de agent, haar ontvoerder te lijf gaat. Ineens blijkt ze compleet geschift, begint ze over die slangen, o haha, zat het zo, nou nou, en prompt gaat het busje open en slaat ze haar man neer. En dan dat einde. Ze is dood. O, pfieuw, gelukkig, ze is niet dood. Was dat even schrikken.

Ik zet verder mijn vraagtekens bij het politiewerk. Het lijkt mij vrij ongeloofwaardig dat ze zo nonchalant met een ontvoering omgaan, zeker nadat dat zoontje is gevonden en dus duidelijk wordt (zij het onterecht) wat die man mogelijk van plan is met zijn vrouw.

Kortom, een flinke domper. Ik voelde mij als kijker weer eens danig onderschat. Maar met Drulko speel je geen spelletjes. Dan moet je van beteren huize komen.

Behoorlijk vervelende film. Ik wist niet dat de hoofdpersoon ook de regisseur was, maar had wel een vermoeden, en inderdaad. Op de een of andere manier zie je het eraan af, en niet op een goede manier.

Ik had het idee dat Eva Victor zichzelf graag neer wilde zetten als een soort Miranda July, een maffe jonge vrouw die haar mafheid omarmt. Maar ik zag juist een doodnormaal persoon die heel graag maf wilde zijn.

Na veertig minuten wilde ik de bioscoop verlaten, maar mijn vriendin wilde blijven dus toen bleef ik ook maar. Daar had ik geen spijt van: prompt kregen we de beste scène uit de film voor onze kiezen. Heel indringend hoe Victor vertelt over haar ver... nee, ze noemt het woord zelf niet, dus laat ik dat ook niet doen.

Daarna zwabbert de film een beetje, maar echt irritant vind ik hem niet meer. Maar ik hoef hem nooit meer te zien. Toch sluit ik niet uit dat ik ooit weer een film van Eva Victor ga kijken. Ze zou zich best in een voor mij interessante richting kunnen ontwikkelen. Ze is ook een erg goede actrice, geloof ik, maar het was hier allemaal nogal over de top. Misschien moet ze het acteren en regisseren van elkaar scheiden. Of niet, dat mag ze natuurlijk zelf weten. Het is maar een advies.

Aan de premisse wordt nauwelijks recht gedaan: het verhaal van de jazzmusici vormt slechts een fractie van deze overdadige docu. Verder geeft hij nogal een eenzijdig beeld van de zaken, met Chroesjtsjov als het schone geweten en het Westen als tiran.

Tijdens de film vond ik dat eigenlijk nog wel grappig. Ik zag het meer als een provocatie om je aan het denken te zetten dan als een bewuste strategie om de waarheid te kleuren. Inmiddels ben ik er niet meer zo zeker van wat de makers beogen. Zijn ze vergeten wat de Russen nog geen vier jaar voor ‘Congo’ in Hongarije hebben gedaan?

Maar goed. Ik wil niet opscheppen maar ik ben re-de-lijk op de hoogte van de geschiedenis van Congo. Die kennis komt vooral uit boeken, dus ik vond het leuk om er nu eens gezichten bij te hebben. De drukke montage en de zenuwachtige jazz maakten het er allemaal niet duidelijker op, maar omdat ik dus wat kennis heb kon ik het allemaal wel plaatsen en dan is het best een boeiende zit. Zolang je je mening maar niet op deze film alleen baseert, is alles goed.

Gek eigenlijk. De film zit vol plotholes (zie elders in deze reacties) en is regelmatig totaal ongeloofwaardig, en toch vond ik het een boeiende zit.

Ten eerste vond ik het echt mega-eng. Ik kan met een glimlach kijken naar mensen die elkaar in mootjes hakken, maar de spanning die aan dat soort bloederige scènes voorafgaat, kan mijn maag nauwelijks aan. Ik doorzie het trucje, maar tegelijkertijd word ik er totaal onpasselijk van. Wat dat betreft deed deze film me denken aan Funny Games, maar ook wel een beetje aan I know what you did last summer. Meer enge films heb ik niet gezien in mijn leven.

Het ongemak en de manier waarop het Nederlandse gezin langzaam maar zeker macht kreeg over het Deense, vond ik erg sterk. De beste scène wat dat betreft is als ze net terug zijn gegaan om dat stomme konijn op te halen. De Denen leggen uit wat ze stoort, een vrij plausibel verhaal, en de Nederlander weerleggen al die dingen en weten zichzelf in de slachtofferrol te manoeuvreren. Een sterk staaltje gaslighting.

Het slot vond ik, hoewel naar, ook erg mooi. Dat ze zich zonder protest uitkleden, terwijl ze weten wat ze te wachten staat, totaal gebroken. En dan in elkaars armen overlijden terwijl ze de liefde aan elkaar verklaren. Intens.

Nogal wisselvallige film, die tegelijkertijd een romcom wil zijn als een parodie erop. De soms snedige dialogen en absurde humor zijn best leuk, maar uiteindelijk verzandt de film in hetgeen waar het zich tegen afzet.

Nu is dat allemaal nog tot daaraan toe. Storender vond ik het dat de film geen enkele serieuze poging doet om modieuze relatievormen te onderzoeken. Het gaat over open relaties, maar voor de makers is monogamie kennelijk de enige juiste weg. Hollywood wordt door bepaalde rechtse krachten in de VS als totaal losgeslagen gezien, maar vanaf deze kant van de oceaan lijkt het toch maar een conservatief bolwerkje.

Ondanks alles heb ik me toch best aardig vermaakt. Ik ben namelijk heel openminded en welwillend. Daar kunnen sommige regisseurs nog wat van leren.

Eindelijk gezien. Het Gouden Ei heb ik gek genoeg niet gelezen, dus er viel wat te beleven. Maar de verwachtingen, hooggespannen als ze waren, werden geenszins waargemaakt.

Met name het begin, het stuk voor de verdwijning van Saskia, was tenenkrommend. Uitleggerige dialogen en erg onnatuurlijk acteerwerk. Dat laatste kan ik nog wel hebben, het heeft in al zijn knulligheid iets charmants, maar dat eerste is natuurlijk een doodzonde.

Het tweede deel werd beter, maar ik stoorde me eraan dat alles een betekenis moest hebben. Als dit niet was gebeurd, dan zou dat ook niet gebeurd zijn. Alles is toeval.

Nu is daar iets voor te zeggen, maar hier werd het tot in het absurde doorgevoerd. Alles wordt eigenlijk teruggevoerd naar die ene sprong uit het raam. De redding van het kind, de gipsarm... nou ja, bijna alles dan. Dat was in mijn ogen overbodig - en storend. Het kwam enorm gekunsteld over. Als je een film kijkt wil je vergeten dat je een film kijk, maar ik zag hier voortdurend de schrijver achter zijn schrijftafel zitten. Onbedoeld postmodern.

Hoewel ik Rex' beweegredenen niet overtuigend vond, kon ik het einde wel waarderen. In mijn herinnering was die andere Krabbé-verfilming, De Grot (Film, 2001) - MovieMeter.nl, overigens een stuk sterker.

Intrigerende en erg originele film. Ik lees hier en daar dat het plot te vaag is, dat het vaak totaal onduidelijk is wat er aan de hand is en hoe het allemaal zit, maar dat vond ik er juist wel sterk aan. De makers laten je lekker zwemmen en aan het einde zit je nog met ontzettend veel vragen waar je waarschijnlijk nooit een antwoord op zal krijgen.

Ik vraag me af of die antwoorden er wel zijn. Het lijkt erop dat de makers geen boodschap hebben aan interne logica. Ik hou daar wel van. Het is ook wat David Lynch zo goed maakt.

Op het begin was ik nog bang dat er te veel uitgelegd zou worden. Een voice-over (de stem van het hoofdpersonage) vertelt hoe de wereld in elkaar steekt, met een vaag natuurverschijnsel waar je dood aan gaat als je niet op tijd maatregelen neemt en twee verschillende soorten mensen: zij die tegen dat natuurverschijnsel kunnen en zij die dat niet kunnen, tenzij ze het speeksel van de eerste groep drinken. Eigenlijk deed dat er voor mij allemaal niet zoveel toe. Het plot drijft de film voort, maar het ging mij toch vooral om de sfeer, en die is heerlijk vervreemdend en een beetje creepy.

Het ziet er allemaal ook nog eens prachtig uit en het sounddesign beviel me ook enorm. Een van de bijzonderste films die ik dit jaar zag.

Heerlijke komedie, precies zoals ik ze graag zie. Lekker op elkaar vitten de hele tijd, geweldige gesprekken over literatuur, hier en daar wat licht absurdisme.Het jongste zoontje was mijn favoriet. De vader was natuurlijk een narcistische klootzak, dat lag er erg dik bovenop, maar om de een of andere reden vond ik het wel fijn dat er niet gepoogd werd bij ieder karakter de voors en tegens te schetsen.

Sfeertje was ook fijn, lekker jaren tachtig, en dat grofkorrelige beeld en het schijnbare lukrake camerawerk deden hun werk. Ik vond het jammer dat hij afgelopen was, terwijl films in mijn beleving vaker te lang dan te kort duren.

Ik zag de film in Rialto, waar filmjournalist Basje Boer elke maand een schrijver uitnodigt die over zijn/haar werk in relatie tot film spreekt en daarna een keuzefilm laat zien. Deze was van Marja Pruis. Interessant gesprek was het, ik denk dat ik vanaf nu vaker ga.

Hartstikke geinig filmpje. Een soort retro-sf is het eigenlijk, het jaar 2035 zoals bezien vanuit pak 'm beet 1985, maar dan dus gemaakt in 2021.

Een belastinginspecteur gaat naar een oud vrouwtje, waar hij haar dromen gaat herbekijken om er belasting over te kunnen heffen. Er is een grote achterstand, hij begint met de dromen uit de tijd dat zij nog jong was, en wordt uiteraard verliefd. In de echte wereld vertelt de oude vrouw hem een geheim, en zodra duidelijk wordt dat hij van het geheim weet, is hij zijn leven niet meer zeker. De film verzandt uiteindelijk in een soort avonturendroom, wat mij niet ontzettend kon bekoren, maar het was allemaal best origineel en ik kon er een heel eind in meegaan. Ik geloof niet dat ik er een wijze les uit gehaald heb. Dat hoeft ook niet altijd. Anderhalf uur vermaak is al heel wat.

Het begin is nog best aardig. Geen ijzersterke humor, maar een prima sfeertje. Ik wist een tijd lang niet of de film zichzelf nou heel serieus nam, of dat het een (ook) een parodie was op gemakzuchtige komedie. Het antwoord kwam in de tweede helft. Vanaf de modderworstelscène liep de film totaal uit de hand. Na de op zich best geinige militaire training werd het ineens écht oorlog. De nog enigszins subtiele humor maakte plaats voor vervelende slapstick, die nog het meest deed denken aan een mislukte voorstudie op The A Team. Ik zou deze film niet aanraden aan mijn vrienden.

Best een aardig filmpje, maar echt onder de indruk was ik niet. Ik vond vooral de eerste anderhalf uur behoorlijk saai en langdradig, en in zekere zin ook voorspelbaar. In grote lijnen gebeurt er precies wat je denkt dat er gaat gebeuren.

Beeld en geluid voelden nogal gefabriceerd, of hoe zeg je dat? Het leek allemaal geïnspireerd op coolere, wat alternatievere films, en gladgestreken voor een groter publiek.

Wat niet hielp was dat het hoofdpersonage nogal vlak was. Een vrouw die puur en alleen geïnteresseerd is in haar eigen uiterlijk en het succes dat daaruit voortkomt, en als met het ouder worden het succes verdwijnt, is er niets over om voor te leven. Je kunt er natuurlijk een boompje over opzetten hoe dat komt en hoe belachelijk dat eigenlijk is, maar dat doet deze vrouw niet of nauwelijks. Ik vond het moeilijk om met haar mee te voelen.

Ik moest af en toe gniffelen en tegen het einde kwam er wat meer vaart in, waardoor ik toch nog met een aardig gevoel de bioscoop verliet.

Prima filmpje wel. Door de koortsdroomachtige sfeer begin je je na een tijdje af te vragen of dat wat je gezien hebt wel echt is gebeurd. Dat vond ik erg goed gedaan.

De voorlaatste plottwist, waarin Cage erachter komt dat hij de proef heeft doorstaan waarvan hij niet eens wist dat hij eraan deelnam, vond ik ook erg geslaagd. Ik zag het niet aankomen.

Ik had om de een of andere reden verwacht dat het een vrij belachelijke film zou zijn, gemaakt om cult te worden (en daarom wat mij betreft per definitie niet cult, want cult moet per ongeluk gebeuren), maar het was eigenlijk een heel serieus verhaal. Er werd ook bijna niet gelachen in de zaal. Een beetje meer humor had van mij wel gemogen. Gelukkig maakte de wraakscène met de rat veel goed.

Ja, dit is wel mijn type film. Een beetje onevenwichtig misschien, en de slogan 'everything can (of was het will?) happen' is natuurlijk een zwaktebod, want als alles kan hoef je als maker niet over je keuzes na te denken, maar toch heb ik ervan genoten. Het is in zekere zin een net iets vuigere versie van het even bizarre maar toch tamelijk gelikte Poor Things. Wereldvreemde girl meets world en blijkt al snel minder wereldvreemd dat ze lijkt.

Ik vond het lastig om te beoordelen of er nou een heel groot idee achter deze film zat. Het vinkt natuurlijk wat eigentijdse hokjes af (complotdenkers, filterbubbels, seksisme, eenzaamheid, de welvaartskloof, mansplaining, noem maar op), maar dat geldt misschien wel voor elk kunstwerk, dat het zijn tijd weerspiegelt.

Voor mij zat er in ieder geval geen diepere laag in die indruk maakte. Ik ben het in zekere zin eens met @De filosoof: het nihilistische karakter van de hoofdpersoon maakt het moeilijk om als kijker wel om de gebeurtenissen te geven. Maar het zat me niet in de weg. Ook zonder dat het me echt boeide waar het verhaal naartoe ging, kon ik genieten van de voorgeschotelde trip. Het had nog wel iets gekker gemogen, maar goed, je kunt niet alles hebben. Groetjes!