Opinions

Regisseur Spike Lee maakte deze belangrijke, indrukwekkende documentaire enkele maanden nadat de orkaan Katrina 80% van New Orleans in puin had gelegd. Uit gesprekken met slachtoffers, hulpverleners en hoogwaardigheidsbekleders komt het beeld naar voren dat George W Bush en zijn regering bewust en ernstig nalatig waren, omdat New Orleans en de staat Louisiana voor hun politiek niet interessant waren. De persoonlijke verhalen van slachtoffers van alle rangen en standen, gecombineerd met bij vlagen hartverscheurend archiefmateriaal, alsmede de beelden van de puinhopen die Lee maanden na de orkaan filmde, maken dit tot een waardig, immer boeiend document over een verschrikkelijke natuurramp die volgens klimatologen vaker zal voorkomen.

Regisseur Jimmy T. Murakami liet enkele sleutelscènes uit deze animatiefilm voor volwassenen over aan speciaal daarvoor aangestelde animators. Het resultaat is een vaak oogstrelende mix van animatiestijlen ("Hilda's Dream" maakte op mij het meest indruk) die echter nooit het centrale verhaal en vooral de karakters overschaduwt. Dat is zeker ook de verdienste van zeventigers Peggy Ashcroft en John Mills, die op treffende en uiteindelijk hartverscheurende wijze hun stemmende leenden aan het bejaarde echtpaar Jim en Hilda.

Jim volgt het nieuws over de dreiging van een nucleaire oorlog op de voet terwijl Hilda denkt dat het allemaal niet zo'n vaart zal lopen. Wanneer de overheid via verschillende media waarschuwt voor een naderende nucleaire aanval, treft Jim haastiger de nodige voorbereidingen. Mede daardoor weet het stel, dat gezamenlijk WWII heeft doorstaan, het bombardement te overleven. Maar kunnen Jim en Hilda zich staande blijven houden in de periode van fall-out die daarop volgt?

David Bowie schreef en vertolkte de titelsong en de stemmige muziek van Pink Floyd-bassist Roger Waters omlijst op effectieve wijze dit indringende relaas dat steeds meer begint te ontroeren door de manier waarop Jim en Hilda proberen optimistisch te blijven, terwijl hun fysieke gezondheid zichtbaar dusdanig achteruit gaat dat je als kijker weet hoe dit gaat eindigen. Visueel briljant en inmiddels (helaas) weer behoorlijk actueel, maar zeker niet geschikt voor de kleinsten.

Destijds bespot met bijnamen als 'When Ideas Ran Out' en 'The Blubbering Inferno' omdat producer Irwin Allen het concept van de rampenfilm met een cast van oudgediende sterren in de jaren '70 al flink had uitgemolken. Wie films als The Poseidon Adventure (1972) en/of The Towering Inferno (1974) (nog) niet gezien heeft, zal allicht minder moeite hoebben met deze herhaling van zetten uit die films. Maar de vertolkingen in deze rampenfilm zijn weinig inspirerend en de special effects vallen ronduit tegen. De finale, waarbij overlevenden via een krakkemikkige brug een rivier van lava moeten oversteken, wordt weliswaar maximaal uitgemolken maar weet, mede dankzij de prima score van Lalo Schifrin, toch nog de nodige spanning op te roepen.

Toen Ziggy [Finn Wolfhard] nog jong was nam zijn moeder Evelyn [Julianne Moore] hem mee naar de vele protestmarsen waar ze aan mee deed. Zij strijdt nog steeds voor haar idealen en gaat op in haar werk bij een opvang voor mishandelde vrouwen, maar hij stort zich volledig op een livestream waarop hij met zijn gitaar voor meer dan 20.000 abonnees zijn liedjes speelt. Evelyn zoekt toenadering tot Kyle [Billy Bryk], de (ideale) zoon van één van haar slachtoffers, en Ziggy zoekt toenadering tot :Lila [Alisha Boe], die net zo idealistisch en volhardend is als zijn moeder. Er is weinig verhaal waardoor dit zo nu en dan wat meandert, maar Eisenbergs scenario zit vol scherpe observaties en Wolfhard en Moore zijn uitstekend. Emile Mosseri’s liedjes zijn op maat geschreven en de slotscène is simpel, maar doeltreffend. Gebaseerd op Eisenbergs gelijknamige audioboek.

Met twee Oscars op de schoorsteenmantel hoeft Anthony Hopkins zichzelf niet meer te bewijzen, maar hij is wel erg roekeloos geweest met zijn medewerking aan deze verwarde, verwarrende en slechts vermeende romantische thriller waarin een zelfingenomen fotograaf [een volstrekt emotieloze Irakli Kvirikadze] en zijn irritante muze [Camilla Rowe] allerlei pseudo-intellectuele teksten spuien terwijl we worden getrakteerd op allerlei pseudo-avantgardistische beelden die ons (getuige de prominent aanwezige filmposter in de slaapkamer) schijnbaar moet doen denken aan Jean-Luc Godard en ook wel wat weg heeft van de pretentieuze prenten van Terrence Malick. Wellicht vatten de makers dat op als compliment, maar als kijker ben je hoe dan ook in de aap gelogeerd.

Eigenzinnige wetenschappers Oliver Impey en Jane Mellanby kochten na hun huwelijk het vervallen landgoed Cumnor Place. Ze knapten het op en brachten hun kinderen Edward, Matthew, Lawrence en Harriet daar op. Oliver overleed op 1 januari 2006, Jane op 8 februari 2021. Omdat de kinderen de erfbelasting niet kunnen opbrengen, besluiten ze het huis te verkopen. Dat betekent wel dat ze het leeg moeten achterlaten. Deze documentaire volgt de kinderen tijdens dat proces waarbij talloze herinneringen naar boven komen waardoor zij de relatie met hun overleden ouders in een nieuw perspectief zien. En dat heeft ook invloed op hun eigen kinderen en kleinkinderen die erbij betrokken zijn. Een scherp geïllustreerd familie portret waarvan wel moeilijk te achterhalen is wat de universele boodschap is.

Op 30 oktober 1969 ontdekt Sheriff Jackson [Bill Kelly] het lichaam van tiener Chase Andrews [Harris Dickinson] aan onder een uitzichttoren in een moeras nabij een dorpje in North-Carolina. Op basis van zeer gebrekkig ‘bewijs’ arresteren ze Kya Clark [Daisy Edgar-Jones], bijgenaamd ‘het moerasmeisje’ voor moord. David Strathairn speelt de sympathieke advocaat die de verdediging op zich neemt. In flashbacks ontdekken we hoe verschrikkelijk (en melodramatisch en ongeloofwaardig) Kya’s jeugd verliep, alsmede hoe zijn vriendschap sloot met Tate Walker [Taylor John Smith] die om mij volstrekt onduidelijke redenen geen enkele rol heeft in het proces. Blijkbaar gebaseerd op een stuiverroman, want het plot is flinterdun en net zo vergezocht (en belachelijk) als de titel. Haast lachwekkende nonsens.

Michael Moore gaat op zoek naar oplossingen voor Amerikaanse problemen en doet dat op een - voor zijn doen - luchtige manier die deze documentaire wat luchtiger maakt dan Fahrenheit 9/11, Bowling for Columbine en Roger & Me. Dat maakt deze film wel wat toegankelijker, maar ook wat minder pakkend. En hij roert een aantal onthullende zaken aan, zoals de rol van vrouwen in het Tunesische parlement en in de rampzalige bankcrisis in IJsland. De aandacht voor onderwijs en schoolvoeding is ook relevant, evenals de manier waarop Duitsland omgaat met de duistere kanten van haar eigen verleden. Soms slaat Moore de plank ook mis, bijvoorbeeld wanneer hij de secundaire arbeidsvoorwaarden in Italië roemt... een land met een bijzonder zwakke economie. Maar Moore geeft zoals altijd stof tot nadenken en het is prettig dat Moore eindigt met een hoopvolle boodschap.

Linklater had beter moeten weten dan Blanchett een rol te laten spelen die zo nadrukkelijk doet denken aan Woody Allens superieure Blue Jasmine. Hier speelt ze een soort van architect die ondanks haar succes al 20 jaar geen ontwerp meer heeft gemaakt en zich vastklampt aan haar liefhebbende dochter Bee [Emma Nelson] en haar frustraties botviert op haar buurvrouw [Kristen Wiig]. Wanneer de burenruzie uit de hand loopt confronteert Bernadettes echtgenoot Elgie [Billy Cudrup] haar met haar gedrag in de hoop dat ze hulp aanvaardt. Het teleurstellende script meandert tussen komedie en drama en schiet ook qua verhaal alle kanten op, alsof het scenario volledig geïmproviseerd is. Blanchett slaapwandelt door haar rol en daardoor is het Nelson die schittert in haar veelbelovende filmdebuut.

Ravish Kumar is de anchorman van NDTV, zo’n beetje het laatste gematigde journalistieke geluid in een land dat door een golf van nationalisme (en nationalistische propaganda) zorgt voor meer polarisatie. Vanwege zijn bekendheid is Kumar constant doelwit van pesterijen, intimidatie en doodsbedreigingen. Kumar volhardt in zijn werk, maar kan dat niet doen zonder zijn team. Zelden was de waarde en het belang van vrije journalistiek voor de democratie zo scherp neergezet. Verontrustend, relevant, maar ook een tikje manipulatief.

Wist eerlijk gezegd niet dat ik deze al eerder gezien had. Cornelia [Naomi Watts] is een filmproducer die vaak werkt voor haar vader, de succesvolle documentairemaker Leslie Breibart [Charles Grodin]. Josh [Ben Stiller] is een filmmaker die al jaren bezig is met een documentaire die hij maar niet weet af te ronden en wat geld verdient met lezingen over zijn vak. Bij één van die lezingen ontmoet aspirant-filmmaker Jamie [Adam Driver] en ijsmaker Darby [Amanda Seyfried], een veel jonger stel dat zorgt voor nieuwe ervaringen en een ander perspectief op het leven. Stiller (in één van zijn beste rollen) en Watts schitteren als een kinderloos stel van 40+ die de indruk hebben dat hun leven stilstaat terwijl dat van hun vrienden (veelal beginnende ouders) een nieuwe fase ingaat. Baumbachs scenario is een uitstekende dissectie van de onzekerheden die leven bij mensen die te oud zijn om zich jong te kunnen noemen, maar zich ook niet oud (willen) voelen. Vol scherpe observaties en kleine pareltje, waaronder Josh en Cornelia's hiphopdans.

Andrew [Miles Teller] is een ambitieuze drummer die snakt naar erkenning van zijn vader [Paul Reiser] en daarom vastbesloten is om de eerste keus te worden in het jazzensemble van Terrence Fletcher [J.K. Simmons] aan het (fictieve) Shaffer conservatorium. Maar Fletcher is extreem veeleisend en schroomt niet om zijn pupillen tot op het bot te vernederen als ze niet voldoen aan zijn verwachtingen. Andrew laat zich echter niet zo snel uit het veld slaan en offert alles en iedereen op om Fletchers erkenning te krijgen. De titel verwijst naar een uiterst complex muziekstuk waar Andrew zijn tanden in bijt. Miles Teller volgde twee maanden lang een paar uur per dag training om te overtuigen als drummer en is geweldig. Regisseur Chazelle gebruikt zijn persoonlijke ervaring om de drumscènes een intensiteit en een ritme te geven die het drama verhoogt. Maar J.K. Simmons is ronduit verbijsterend als de docent die in een fractie van een seconde kan transformeren van een vriendelijke, geduldige man in een bezeten, angstaanjagende duivel zonder ooit in karikatuur te vervallen. Het leverde hem dan ook de Oscar voor ‘Beste Mannelijke Bijrol’ op. Het helpt als je enige praktische en theoretische muziekkennis hebt, maar het is zeker niet noodzakelijk.s

Hoe overbodig en tot mislukken gedoemd kan een remake zijn? Vooral omdat het gebaseerd is op hetzelfde scenario als de meesterlijke, zeer geliefde Ealing-komedie uit 1949 is dit helemaal zo slecht nog niet, maar MacKinnons trage regie betekent dat het in elk opzicht verbleek bij het origineel. Tijdens WOII raakt de whiskyvoorraad in de hechte gemeenschap op een Schots eilandje op. Maar net dan vergaat een schip met een enorme hoeveelheid whiskey vlak voor de kust en ontstaat er een race tussen de bewoners en de douane-agenten (onder leiding van een vermakelijke Eddie Izzard) om de kratten te bergen.

Het waargebeurde verhaal van Kathryn Bolkovac [Rachel Weisz], een Amerikaanse politieagent die in 1999 aan het werk ging als VN-toezichthouder in Bosnië. Ze is geschokt door de manier waarop vrouwen daar wordt behandeld maar vindt geen gehoor bij haar collega’s die het afdoen als een cultureel verschil waar de VN niets aan mag doen. Wanneer Kathryn een netwerk van vrouwelijke slavenhandel ontdekt, stuit ze opnieuw op een muur van verzet onder haar collega’s. Al gauw wordt duidelijk waarom dat zo is en moet Kathryn bepalen of ze bereid is haar reputatie en wellicht haar leven op het spel wil zetten om de waarheid te onthullen, Ze kan alleen rekenen op de hulp van mensenrechtenactivisten Madeleine Rees [Vanessa Redgrave] en Peter Ward [David Strathairn]. Sterk spel van Weisz en Kondracki’s documentaire-achtige regie zijn pluspunten, maar het gebrek aan een sterke, charismatische schurk voorkomt dat dit werkelijk spannend wordt.

Reconstructie van het relaas van Rick Wershe jr [Richie Merritt], alias White Boy Rick, die via zijn vader Richard (Matthew McConaughey) op jonge leeftijd de fijne kneepjes van de wapenhandel leert. Hoewel vader volop gelooft in een grote doorbraak, woont hij in de kelder van zijn ouders [Bruce Dern en Piper Laurie] op de grens van armoede. Wanneer FBI-agent Snyder [Jennifer Jason Leigh] dreigt zijn vader op te sluiten, rest Rick jr weinig anders dan mee te werken als informant zodat de FBI de plaatselijke drugshandel van de straat kan halen. Langzaam maar zeker raakt Rick verstrikt in een web waar hij onmogelijk uit lijkt te kunnen komen.

Onder de regie van Yann Demange ('71 (2014)) is dit een erg vlak misdaaddrama geworden. Het acteerwerk van Merritt is wel erg onderkoeld, waardoor we weinig inzicht krijgen in wat er in zijn hoofd omgaat. Veteranen Dern en Laurie (die samen maar liefst 5 Oscarnominaties op hun naam hebben staan) zijn bovendien verspild in ondankbare rollen. Het is McCounaghey die White Boy Rick weet te redden met een rol die hem op het lijf geschreven is. Hij steelt de film dan ook met gemak, maar dat kan niet de bedoeling zijn geweest.

Reconstructie van de gebeurtenissen die leidden tot het besluit van Rudolf Nureyev, de beroemdste balletdanser van de 20e eeuw, om over te lopen van de Sovjet Unie naar Frankrijk. De complexe verhaalstructuur (de film schakelt tussen de oorlogsjaren, 1955 en 1961) is nooit verwarrend, mede doordat regisseur Ralph Fiennes voor elke periode zorgt voor een andere stilering. De jeugdjaren zijn gefilmd in stemmig zwartwit en hoewel daar maar een paar keer naar wordt verwezen - waarbij het gebrek aan dialoog in positieve zin opvalt - zijn deze flashbacks een waardevolle toevoeging aan Nureyevs levensverhaal. Het Parijs van 1961 lijkt gefilmd met Technicolor waardoor de felle kleuren eruit springen. De authenticiteit wordt versterkt door de kleding en de make-up. De in Oekraïne geboren balletdanser Oleg Ivenko is volstrekt geloofwaardig als de even toegewijde als recalcitrante Nureyev. Het is een indrukwekkend debuut waarvoor regisseur Ralph Fiennes een groot deel van de lof verdient. Fiennes is bovendien geweldig als dansleraar Pushkin die Nureyevs mentor wordt. Het prachtige camerawerk van Mike Eley resulteert in een aantal enerverende reconstructies van enkele van Nureyevs meest memorabele werk. Enige minpunt is dat het verhaal in het midden wat afzakt.

Renzo Martens is een Nederlandse kunstenaar die vaststelt dat kunst en commercie nauw met elkaar verbonden zijn. Unilever is wereldwijd één van de belangrijkste sponsors van kunstexposities, maar veel van die kunst komt oorspronkelijk uit gebieden waar Unilever sinds 1911 de grond en plaatselijke bevolking exploiteert zonder daar iets voor terug te geven. Deze documentaire begint in 2012 wanneer Martens een mislukte poging doet om een kunstworkshop op te zetten voor arbeiders op een plantage in de Democratische Republiek Congo. Hij laat zich echter niet kisten, leert van zijn fouten en kiest twee jaar later voor een aanpak die meer succes blijkt te hebben.

White Cube verwijst naar de benaming voor het museum dat de plaatselijke bevolking van Lusanga zelf bouwt en waar ze in de toekomst hun eigen kunstwerken willen exposeren. Geïnspireerd en aangemoedigd door Mertens en met financiële ondersteuning van geïnteresseerde investeerders blijken de dorpsbewoners, die veelal niet of nauwelijks onderwijs hebben gehad, in staat om prachtige kunstwerken te maken waarin zij hun ziel blootleggen. Het doel van het project is aan te tonen dat kansarme arbeiders door middel van kunst een inkomen kunnen vergaren waarmee ze hun grondgebied en hun economie tot bloei kunnen laten brengen. Dat ze dat alleen kunnen met hulp van een blanke man is zonder enige twijfel ironisch, maar het is vooralsnog duidelijk onvermijdelijk. Het is indrukwekkend en inspirerend om te zien hoe plantagearbeider Matthieu Kasiama zich door middel van de kunst ontpopt als een erudiete, maar vooral levenslustige man die de toekomst met optimisme tegemoet ziet. Daarmee staat hij symbool voor de transformatie van een hele dorpsgemeenschap die tot dan toe werd uitgebuit door Unilever.

Huurling Gabriel Tancredi [Michael Rooker] stuurt zijn pupil Carlos [Vadhir Derbez] erop uit om namens Arnold Solomon [Bruce Willis] ervoor te zorgen dat gangster Luis Velasquez [Ski Carr] zich niet mengt in een wapendeal met de Russen. De ‘onderhandeling’ loopt uit op een bloedbad waarvan detectives Flynn [Olga Kyrulenko] en Koschek [Michael Rose] ooggetuige zijn. Arnold eist dat zijn goede vriend Gabriel deze getuigen uit de weg ruimt, maar Gabriel komt in gewetensnood. Rooker en Kurylenko zijn altijd hete bekijken waard en deze misdaadthriller heeft enkele aardige actiescènes, maar het verhaal gooit meermaals iedere vorm van logica overboord waardoor de sterke cast opgezadeld wordt met een ronduit stompzinnig scenario. John Malkovich heeft een bijrol als als Arnolds advocaat.

In White Heat speelt Cagney de rol van Cody Jarrett een beruchte bendeleider die extreem gehecht is aan zijn moeder [Margaret Wycherly], zoals we in enkele perverse scènes aan het begin van de film ontdekken. En hij weet de pijn van zijn plotselinge migraineaanvallen – of die nou psychosomatisch zijn of niet – op indrukwekkende wijze voelbaar te maken. Cody is de politie steeds te slim af, mede omdat zijn achterdochtigheid ervoor zorgt dat hij maar weinig mensen vertrouwt en omdat hij ieder blijk van onbetrouwbaarheid op genadeloze wijze afstraft. Maar die karaktereigenschappen die Cody zo lang hebben gered, worden uiteindelijk ook zijn ondergang in één van de beroemdste finales uit de filmgeschiedenis, die op nummer 71 staat in de IMDB Top 200 van beroemdste filmscènes aller tijden. Dat ‘ie lager staat dan de ‘remake’ in Scarface, heeft vooral te maken met het feit dat veel meer mensen Scarface hebben gezien. Dit is Cagney in zijn laatste misdaadfilm en hij laat zien op het top van zijn kunnen te zijn, daarbij geholpen door een uitstekend script en tegenspelers die hem enerzijds de ruimte geven om te schitteren, maar die ook voldoende tegengas kunnen geven om hun karakters en hun relatie met Jarrett geloofwaardig te houden. Zo is daar Virginia Mayo, één van de grote femme fatales van het toen doorbrekende neo-noir-genre, als zijn echtgenote die zich enerzijds door hem laat commanderen, maar er ook niet voor terug deinst om hem een loer te draaien en G. Pat Collins heeft een mooie bijrol als The Reader, een man met een gehoorprobleem en een waardevolle informant omdat hij een voortreffelijk liplezer is. Ook Edmond O’Brien verdient een pluim voor zijn lastige rol als de agent die zich veel moeite moet getroosten om het vertrouwen van Cody te winnen en zo te infiltreren in zijn bende.

Cagney mag in een aantal scènes zijn unieke talent tonen. Eéntje komt wanneer hij slecht nieuws krijgt in de gevangenis, de andere is het legendarische einde waarop de slotscène van Al Pacino’s Scarface is gebaseerd. Een fantastisch en waardig afsluiting van Cagneys carrière als de Koning van de Misdaadfilm. En hoewel Cagney niet een naam is die op de lippen staat van de gemiddelde bioscoopbezoeker, is hij wel een belangrijke inspirator geweest voor Pacino en DeNiro, die het gezicht van de moderne misdaadfilm werden. Dit is een rollercoaster-ride die je niet mag missen.

Die Hard in het Witte Huis met Channing Tatum als een oorlogsveteraan die daar is voor een rondleiding met zijn dochter Emily [Joey King] wanneer Stenz [Jason Clarke] en zijn manschappen de Presidentiële staf gijzelen. President Sawyer [Jamie Foxx] ontsnapt met hulp van Cale. Wat volgt is een kat-en-muisspel in het Witte Huis waarbij John en Emily (die op het moment van de gijzeling op het toilet zat) elkaar moeten zien te vinden en de geleidelijke ontdekking van de ware intenties achter de gijzeling. Heerlijke over-the-top actiethriller voor nagelbijtende momenten met een heerlijke cast en een aangename dosis humor. Geen moment serieus te nemen, maar dat is in dit geval geen bezwaar.

Afgrijselijke dialogen en onovertroffen onzin zijn aan de orde van de dag in deze volstrekt onbegrijpelijke en dodelijk pretentieuze poging van Baumbach om Don Dellilo’s gelijknamige bestseller te verfilmen. Het boek staat bekend om zijn taalkundige vernuftigheid en blijkt in Baumbachs handen in ieder geval onverfilmbaar. Het verhaal, voor zover je daar van kunt spreken, betreft een professor in Nazisme [Adam Driver] die met zijn familie moet evacueren nadat een explosie in de omgeving een giftige wolk in de richting van hun woonplaats stuurt. Er wordt ontzettend veel geouwehoerd, maar er valt geen touw aan vast te knopen. Een vermoeiend, vaak ronduit verbijsterende mislukking die nauwelijks uit te zitten is. Maar als je het toch vol weet te houden tot de aftiteling, kijk die dan in ieder geval even af. Het is veruit het beste moment uit de film, ook al is het mosterd na de maaltijd.

Het toenemende racisme en de opbloei van National Front was voor Red Saunders aanleiding om in 1976een reeks concerten op te zetten onder de naam Rock Against Racism waarbij blanke en zwarte muzikanten samen op het podium verschenen. Doel was om verschillende culturen bijeen te brengen en het groeiende wantrouwen jegens andere culturen weg te nemen. Een levendige herinnering aan activisme in de tijd toen aanplakbiljetten in de openbare ruimte nog deden wat social media nu doet, maar vooral een hartstochtelijk pleidooi aan gewone burgers om zelf de handschoen op te nemen als de machthebbers dat niet te lijken doen.

Voor hij zijn regiedebuut maakte met The Pleasure Garden (1925), leerde Alfred Hitchcock alle facetten van de filmindustrie kennen onder auspiciën van producer Michael Balcon en regisseur Graham Cutts. Hij fungeerde als ontwerper van de sets en de tussentitels en regisseerde zo nu en dan een scène. De sets en locaties zijn overigens erg goed, evenals het spel van de getalenteerde Amerikaanse actrice Betty Compson die enkele jaren later een Oscarnominatie zou krijgen voor haar werk in The Docks of New York (1928). Zij speelt een dubbelrol als Nancy en Georgina, tweelingzusjes met totaal verschillende karakters. Nancy's roekeloze gedrag en confronterende houding ten opzichte van haar ouders doet de gemoederen zo hoog oplopen dat ze - tot verdriet van haar ouders en haar zus - besluit te emigreren naar Frankrijk. Ze werpt zich volledig op het nachtleven van Parijs, waar ze werkt als danseres en de rest van haar tijd verdrijft met gokken en sex.

Tot zover de eerste helft van de film. De tweede helft van de film - waarin Georgina sterft en Nancy tot inkeer komt - is nog steeds spoorloos, maar het riekt naar moraliserend melodrama. Compson overtuigt volledig in haar dubbelrol en de film bevat voorbeeldig gebruik van split screen waardoor er technisch weinig op aan te merken valt. De regie is degelijk, maar wie hier op zoek gaat naar 'de hand van de meester' moet héél goed zoeken.

In de proloog van deze film voor paardenliefhebbers (en meisjes in het bijzonder) maakt Megan van Klaver [Britt Dekker] zich op een voor belangrijke wedstrijd als ruiter van Whitestar. De weg naar dit moment ging niet over rozen. Als tiener werkte Megan [Richelle Plantinga] bij de manege van Alex Kozak [Kees Boot] en hielp ze de dierenarts [Victoria Koblenko] bij de complicaties bij de geboorte van Whitestar. Omdat Alex het veulen slecht behandeld, heeft Whitestar (die dan nog Salto Potente heeft) een veel betere band met Megan, die ervan droomt in de voetsporen van haar vader, een Olympische ruiter, te treden. Pretentieloos drama is prima geschreven gespeeld, maar de tijdsprongen zijn weinig overtuigend (Dekker lijkt totaal niet op Plantinga) en Aattache worstelt met de dressuurwedstrijden.

Intelligent gestructureerde documentaire over de razendsnelle opkomst en de tragische ondergang van één van de pop-iconen van de jaren '80 en '90 is opgedeeld in drie episodes die met elkaar verbonden worden door middel van een montage van pop-images en nieuwsfeiten. Het eerste deel behandelt de jeugdjaren van Whitney Houston, haar ontwikkeling als zangeres onder begeleiding van haar moeder en de zoektocht naar een passende platenmaatschappij waar ze binnen een paar jaar het recordaantal van 7 opéénvolgende nummer-1 hits zou scoren. Het is je vergeven als je hier begint te vrezen dat je verzandt bent geraakt in een opgeschoond portret vol halve waarheden waarin Whitneys jeugd - zelfs letterlijk - wordt neergezet als 'idyllisch'. Regisseur Macdonald zet de kijker echter bewust op het verkeerde been, omdat dit het beeld is dat rond haar werd gecreëerd in die periode: het is hoe de wereld haar kende tijdens de gloriejaren. Het tweede deel behandelt de jaren '90 waarin de eerste barsten zichtbaar werden. Er is niet alleen aandacht voor haar rampzalige huwelijk met Bobby Brown (die zelf meewerkte aan deze docu), maar ook over de rol die haar beste vriendin en vertrouweling Robyn Crawford (de enige nog levende sleutelfiguur die niet meewerkte aan de documentaire) speelde. Whitneys broers en familievrienden zijn zeer openhartig over het drugsgebruik achter de schermen en de twijfelachtige rol die vader John speelde in Whitneys carrière. Het meest opzienbarende is de aanwezigheid van enkele zeer onthullende homevideo's waarin we de ware aard van Bobby zien, maar ook de duistere kant van Whitney, alsmede haar fysieke teloorgang. Ondanks de grote dieptepunten die ze in de laatste fase van haar leven kende (haar rampzalige interview met Diane Sawyer, haar dramatische concert in Brisbane, haar scheiding van Bobby Brown) eindigt Macdonald wijselijk met een korte reprise van haar legendarische optreden in de Merv Griffinshow in 1983 en een prachtige live-uitvoering van I Have Nothing. Opzienbarend, onthullend, maar eerlijk en integer gemaakt. Een meesterlijke, niet te missen documentaire die je niet onberoerd zal laten.

Het uitgangspunt voor deze docu is haar wereldtour van 1999, haar laatste succesvolle tour waarbij camera's Whitney op het podium en achter de schermen filmen. De tour betekende een keerpunt, omdat de slechte verstandhouding tussen haar toenmalige echtgenoot en 'bad boy' Bobby Brown enerzijds en haar boezemvriendin en vertrouweling Robyn Crawford er toe leidde dat Robyn er de brui aan gaf. Deze documentaire toont hoe haar carrière daarna een vrije val maakte en hoe ze uiteindelijk een tragische dood stierf als gevolg van een overdosis, maar richt zich vooral op wat eraan vooraf ging. De rol van haar veeleisende moeder Cissy, haar liefhebbende vader, haar platenmaatschappij die dit meisje uit het getto met de sublieme stem omsmeedde tot het lieverdje van de blanke muziekconsument, de pijnlijke afwijzing door zwarte muziekliefhebbers die haar uitjouwden tijdens de uitreiking van de Soul Train Awards, haar veelbesproken band met Robyn en het controversiële huwelijk met Bobby Brown. Familieleden komen aan het woord, evenals veel mensen die werkzaam waren tijdens de tour van 1999. Het beeld dat ontstaat is er ééntje die Whitney niet volledig vrijpleit van haar ondergang [in openhartige interviews tijdens verschillende fases van haar carrière maakt ze duidelijk dat ze zélf haar grootste vijand is], maar waarin de rol van de familie en de platenbonzen [die allemaal grof geld verdienden aan Whitneys succes] op pijnlijke wijze wordt bloot gelegd. Op het moment dat Whitney hulp nodig had - één van haar bodyguards schreef verschillende noodkreten - lieten ze haar in de steek. Maar het beeld dat uiteindelijk toch het meeste indruk maakt is dat van Whitney in actie, wat mij betreft - en ik dacht er ander anders over voor ik deze docu zag - de meest briljante zangeres die de wereld ooit heeft voortgebracht [alleen Streisand is een concurrent]. Voetnootje: Broomfield is vrijwel niet te zien of te horen, wat zeer ongebruikelijk is.

Anno 2017 zou een film als dit redelijk eenvoudig te maken zijn. Producer Steven Spielberg en regisseur Robert Zemeckis maakten gebruik van robotics, poppenspelers en animators die elke frame apart illustreerden. Bob Hoskins geeft een knappe tour-de-force weg als detective Eddie Valiant die de moord op Marvin Acme [Stubby Kaye] moet onderzoeken. Hoofdverdachte is Roger Rabbit [Charles Fleischer, die de zijn teksten inspraak tijdens de opnames met Hoskins en gekleed was in een hilarisch konijnenpark], omdat Acme kort voor zijn dood gefotografeerd was tijdens handjeklap met Rogers liefje Jessica [Kathleen Turner].

De film is op zijn best wanneer bestaande cartoonkarakters een cameo maken, waarbij de vocale bijdrage van de 79-jarige Mel Blanc van onschatbare waarde is. Roger Rabbit zelf is echter een vrij irritant karakter en de cartoon-actie is te over-the-top om leuk te zijn. Zeker, Bob Clampett stond ook bekend om zijn uitzinnige stijl, maar het geweld en de oorverdovende soundtrack in de proloog van "Who Framed Roger Rabbit" konden mij totaal niet bekoren. Spielberg lijkt hier weinig geleerd te hebben van soortgelijke fouten in "1941", zijn grootste mislukking tot dan toe.

Jimi Cauty en Bill Drummond combineerden de themamuziek van Dr Who met de drums van Gary Glitters ‘Rock and Roll Part 1’, voegden wat samples toe en scoorden onder de naam ‘The Timelords’ een megahit met ‘Doctorin’ the Tardis’. Daarop schreef Drummond het boek ‘The Manual (How to Have a Number One the Easy Way)’. De tegendraadse Drummonds en Cauty veroverden in de jaren daarop de wereld als ‘The KLF’ met hits als “What Time Is Love” en “Justified and Ancient” voor ze op bizarre wijze een einde maakten aan hun project en van de aardbodem leken te zijn verdwenen. Aan de hand van archiefbeelden en reconstructies (met Tim Ireland als Jimi Cauty en Luke Ireland als Bill Drummond) ontdekken we het volledige verhaal achter dit recalcitrante duo dat de wereld van kunst in de breedte op haar grondvesten wilde schudden. Ruim 25 jaar later is het verhaal minstens zo relevant als toen en fascinerend is het zeker.

Ik kreeg een paar jaar geleden kaartjes voor een optreden van Jett Rebel in Eindhoven en mijn indruk was dat we te maken hebben met een begaafde muzikant die een rockster probeert te spelen. Deze openhartige documentaire bevestigt dat beeld, maar maakt ook duidelijk dat die act voortkomt uit een diepgewortelde onzekerheid. Jelte Tuinstra voelt zich namelijk alleen lekker als hij Jett Rebel kan zijn en dat kan hij alleen als hij muziek maakt in de studio of op het podium. We zien Jelte vlak voor en na optredens worstelen met zichzelf en woedend worden omdat hij niet begrijpt waarom hij dat positieve gevoel als Jett Rebel niet langer kan vasthouden. Zelden is de voor vele sterren herkenbare worsteling tussen hun ware persoon en hun publieke imago zo treffend weergegeven, maar het gebrek aan persoonlijke ontwikkeling op dat punt doet je verlangen naar meer aandacht voor andere aspecten van Jeltes leven en carrière.

De scenarist van Meet The Parents draaide de rollen om voor deze romantische komedie. Ned [Bryan Cranston] en Barb Fleming [Megan Mullally] maken via een rampzalig Skype-gesprek met hun dochter Stephanie [Zoey Deutch] kennis met haar vriend Laird Mayhew [James Franco], een uiterst eigenzinnige en sociaal onbeholpen multimiljonair. De Kerstdagen vormen het decor voor de eerste samenkomst waarbij met name Ned al snel concludeert dat Laird totaal ongeschikt is voor zijn dochter. Een hoop komische perikelen en misverstanden later komt het uiteindelijk toch nog goed. Dit mag weliswaar voorspelbaar zijn, maar de vier hoofdrolspelers leveren uitstekend werk af en er zijn voldoende geslaagde momenten, waaronder een doorlopende grap rondom Kaley Cuoco (The Big Bang Theory).