Opinions

Kort nadat ze een dure ‘miniloft’ in Manhattan hebben gekocht, zitten Linda [Jennifer Aniston] en George [Paul Rudd] opeens zonder inkomen. Ze besluiten New York te verlaten en belanden in een commune vol met het type vreemde vogels dat in de jaren 70 al een cliché was. Het overdreven acteren van de cast onderstreept alleen maar hoe belabberd en aanstootgevend het script is. Een dieptepunt voor alle betrokkenen.

Conference, The (2022) **½

Alt. titel: Die Wannseekonferenz

Historisch drama met Philip Hochmair, Johannes Allmayer, Maximilian Brückner

Regie: Matti Geschonneck

Deze derde verfilming van de Wannseekonferenz (en de tweede Duitste TV-verfilming) duurt weliswaar wat langer dan zijn voorgangers maar biedt geen nieuwe inzichten of memorabele vertolkingen. Op 20 januari 1942 komen Nazi-kopstukken als Adolf Eichmann [Johannes Allmayer] en Erich Neumann [Matthias Bundschuh] voor in Wannsee voor een vergadering die is belegd door Reinhard Heydrich [Pbhilipp Hochmair] met als centrale vraag: hoe kunnen we zo efficiënt het Joodse ras uitroeien. Het resultaat van deze formele bijeenkomst was de Endlösung en de ontwikkeling van een systeem waarmee Joden in groten getale naar hun dood zouden worden geleid in de concentratiekampen. Een overbodige herverfilming waarin Hochmair degelijk werk levert als de charismatische, maar dodelijk zakelijke Heydrich maar wie de gelijknamige TV-film uit 1984 of Conspiracy (2001) al heeft gezien kan dit gerust overslaan.

Het waargebeurde verhaal van een jonge man die na een ontmoeting met een jeugdvriend zijn financiële toekomst veilig stelt door op een slimme manier in wapens te handelen. Maar uiteraard loopt het dusdanig uit de hand dat hij zichzelf dusdanig in de nesten werkt dat hij zijn toekomst en zijn leven niet meer zeker is.

De aanwezigheid van Jonah Hill benadrukt alleen maar de overeenkomsten met The Wolf Of Wall Street, evenals een paar shots die zo uit die film lijken te zijn gekopieerd. Maar waar Scorcese vooral zwelgde in excessen die rijkdom en macht met zich meebrengen en daardoor geen inzicht wist te geven in de drijfveren van zijn hoofdpersoon, lukt dat regisseur Phillips wel. Hij wordt daarbij enorm geholpen door de briljante alleskunner Miles Teller, die zijn karakter met beide benen op de grond houdt en je als kijker geboeid houdt. Teller en Jonah Hill blijken een uitstekende match en tonen aan tot de beste acteurs van hun generatie te horen. Hoewel de film leentjebuur speelt bij The Wolf of Wall Street en Goodfellas, is dit toch echt een prima staaltje entertainment.

Sloom, saai, stroperig en sentimenteel. Tussen de opening en de finale is er nauwelijks sprake van oorlog, dus de titel is nogal misleidend. "War for the Planet of the Apes" is een opeenstapeling van opzichtige clichés waarbij de enige twist is dat het nu niet gaat om mensen maar om apen. Los van die vreselijke muzikale score, met huilie-huilie-pianomotiefjes en strijkertjes op te voorspelbare momenten, een andere grote tekortkoming, vergeten scenaristen Mark Bomback en Matt Reeves zich te richten op het menselijke perspectief. "War" is volledig verteld vanuit het perspectief van de apen en door de mensen af te schilderen als gewetenloze moordmachines onder leiding van Colonel Kurtz [Woody Harrelson in een veel te opzichtige Brando-imitatie) maakt de film er niet interessanter op.

Door de ontwikkeling van machinegeweren betekende de Eerste Wereldoorlog het einde van de traditionele cavalerie. De rol van paarden (en hun zinloze afslachting) in dit oorlogsdrama dat weliswaar op ware feiten gebaseerd is, maar in handen van Spielberg nog afgezaagder en sentimenteler is geworden dat het op papier al was. Een kleurloze Irvine speelt de rol van schlemiel Albert die het opneemt voor paard Joey dat zijn vader [Peter Mullan] kocht om te helpen bij de oogst. Natuurlijk overwinnen Joey en Albert alle obstakels en zwellen de strijkers om de tranen rijkelijk te laten vloeien. Maar het scenario is zo gekunsteld en Spielbergs regie zo waard op de hand dat dit vaker de tenen doet krommen dan dat het de onderlip doet trillen. De scènes op het slagveld zijn wel indrukwekkend en er is prachtig camerawerk van Janusz Kaminski.

Drie Servische broers vestigden zich vanaf 1999 als vluchtelingen in Zwitserland. Door de aanhoudende instabiliteit in Servië is de hoop op een veilige terugkeer dusdanig afgenomen dat de broers zich hebben gericht op een permanent verblijf in Zwitserland. Ze hebben net hun leven op de rails wanneer Servië veilig wordt verklaard en Zwitserland hen dreigt te deporteren. De ironische titel heeft meerdere betekenissen: de oorlog in Servië mag dan voorbij zijn, maar voor de broers begint nu de strijd tegen het land waar ze zich hebben gevestigd. Die strijd en de onzekerheid over de toekomst leidt bovendien tot toenemende met de eigen gezinnen, het derde “strijdfront”. Een zich ietwat traag ontspinnende vluchtelingendrama met sterk spel van de drie hoofdrolspelers en een prettige dosis ironie.

Wisselend ontvangen satire gebaseerd op een boek dat Michael Hasting, een journalist voor Rolling Stone, schreef op basis van zijn ervaringen met de Amerikaanse generaal Stanley McChrystal in Afghanistan. Brad Pitt speelt McChrystals alter-ego Glen McMahon, een doorgewinterde generaal die past binnen een Amerikaanse traditie van militaire leiders die vast geloven dat ze een niet te winnen oorlog toch nog kunnen winnen. De kritiek ligt er vrij dik bovenop en daardoor voelt dit wellicht als een politiek manifest tegen de oorlog in Afghanistan, maar na de terugtrekking van de Amerikaanse troepen in 2021 blijkt Hastings zeer vaak de spijker op zijn kop te hebben geslagen. Een profetische, maar daardoor extra bitterzoete satire met een hoop grote namen in kleine rolletjes, waaronder Will Poulter, Tilda Swinton en een hilarische Ben Kingssey als President Karazai. Wie goed kijkt herkent ook Gijs van Scholten Aschat als een Nederlandse aannemer.

De titel maakt duidelijk aan welke zijde Denvers staat in het complexe debat over het recht op abortus in de VS. In 2018 bepaald het Amerikaanse Hooggerechtshof dat het recht op abortus niet langer meer federaal is vastgelegd en dat de verantwoordelijkheid voor de wetgeving op dit terrein terugkeert naar de staat. Denvers richt zich op de manier waarop radicale groeperingen al meer dan 30 jaar het recht op abortus hebben geprobeerd te ondermijnen en op de praktische problemen van verschillende wetgevingen. Toch is er voldoende ruimte voor tegengeluiden die duidelijk maken dat abortus geen zwart-wit thema is, ook al is het de vraag of Joe Pojman, oprichter van de ‘Texas Alliance For Life’ werkelijk zo gematigd is als zich voordoet.

De uitzichtloosheid van het bestaan voor twee generaties Lakota die in een reservaat wonen. Bill [Jojo Bapteise Whiting] heeft snel $ 700 nodig om de borg te betalen van de moeder van zijn eerste kind. Ook Matho [LaDainian Crazy Thunder] zoekt de randen van de wet op om te ontsnappen aan de dagelijkse sleur. Rommelig gestructureerd en gemonteerd, waardoor je lange tijd amper zicht hebt op een verhaal. Het scenario springt van de hak op de tak, tot in het laatste kwart. Dan is het gedaan met de losstaande incidenten en volgt een niet onaardige ontknoping. Of die finale de moeite van het wachten waard is, waag ik te betwijfelen.

Er waren maar liefst 3 schrijvers nodig voor de zoveelste rip-off van het toch al weinig inventieve Home Alone, waarin de 12-jarige Peter [Oakes Fegley] de oorlog verklaart aan zijn weerbarstige opa Ed [Robert De Niro] wanneer Peters ouders [Uma Thurman, Rob Riggle] besluiten dat Ed niet langer zelfstandig kan wonen. Ed neemt Peters slaapkamer is beslag waardoor Peter verbannen wordt naar de zolder. “Of course, you know this means war” was een van de catchphrases van Bugs Bunny wanneer hij zich opmaakte voor een nieuwe vete met Elmer Fudd. Die cartoons zijn leuk, ook omdat ze na zeven minuten voorbij zijn. Maar 90 minuten kijken naar hoe opa en kleinkind elkaar vernederen begint al snel de keel uit te hangen. Natuurlijk is er een stroperig einde waarin alles goed komt – min of meer. Als twee vrienden die betrokken raken bij de vete, zorgen Christopher Walken en Jane Seymour voor de enige leuke momenten.

De machtige tovenaar Gul’dan [Daniel Wu] gebruikt de magie van ‘The Fel’ om de verschillende Orcstammen achter zich te krijgen in de strijd tegen de mensen die zich bevinden in Ironforge. Koning Llane [Dominic Cooper] geeft commandant Anduin Lothar [Travis Fimmel] en magiër Khadgar [Ben Schnetzer] opdracht om contact te leggen met beschermheer Medivh [Ben Foster] om de verwoesting van de mensheid ven van Azeroth te voorkomen. Fans van de game zullen hier vast mee kunnen leven, maar zowel inhoudelijk als visueel doet deze filmversie te nadrukkelijk denken aan de Lord Of The Rings-franchise. Voor een origineel verhaal ben je hier dan ook aan het verkeerde adres. In Nederland verschenene als Warcraft: The Beginning, maar een vervolg kwam er niet. Dat is geen groot gemis.

Reconstructie van een militaire missie in Irak in 2006 die helemaal (en uitsluitend) gebaseerd is op de herinneringen van de Navy SEALs die erbij betrokken waren. Will Poulter is de leider van deze eenheid die een Iraakse familie heeft gegijzeld om vanuit hun huis de handelingen van potentiële vijanden in de gaten te houden. Een eenheid onder leiding van Ray [D’Pharaoh Woon-A-Tai] sluit zich uiteindelijk aan wanneer de situatie uit de hand loopt. Iedere schijn van heroïek wordt nadrukkelijk vermeden. Je wordt deelgenoot gemaakt van de angstaanjagende stilte in de wetenschap dat de hel op elk moment kan doorbreken, maar ook van de angst, de verwarring en pijn die de gewonden moeten doorstaan. Gemaakt met veel aandacht voor details (onder stress onthoud je vaak juist zonderlinge details) die dit een zeldzaam geëvenaard realisme geven en voorzien van een sublieme soundtrack die alleen tot zijn recht komt met een optimale geluidsinstallatie.

Acht jaar geleden brak een virus waardoor de bevolking is verdeeld in drie groepen. Een groep mensen onder leiding van Grigio [John Malkovich] strijdt tegen The Boneys die teren op alles wat leeft. Tussen die twee vuren zitten de zombies. Wanneer zombie R [Nicholas Hoult] Grigio’s dochter Julie [Teresa Palmer] redt tijdens een aanval bon Boneys ontstaat een voorzichtige vriendschap waarbij zombie iets van zijn menselijkheid ontdekt en Julie moet vertrouwen op een wezen dat ze geleerd heeft te wantrouwen. Mix van sciencefiction, horror, romantiek en komedie heeft een overdaad aan ideeën die niet allemaal uit de verf komen, maar Hoult is voortreffelijk.

Broers Brendan [Joel Edgerton] en Tommy [Tom Hardy] hervatten hun carrières als professionele vechter om mee te kunnen doen aan een groots opgezet Mixed Martial Arts-toernooi. Brendan is een onderwijzer die vecht om zijn huis en zijn gezin te redden, oudere broer Tommy is een ex-marinier die vooral vecht tegen zijn eigen demonen. De problemen in hun onderlinge relatie komen voor een belangrijk deel voort uit hun jeugd en de relatie met hun alcoholistische vader [Nick Nolte], die sinds kort van de drank is en zich met zijn beide zoons wil verzoenen. Indringende variant op het Bijbelse verhaal van Kaïn en Abel met een gepast intense Hardy, een overtuigende Edgerton en een opvallend kwetsbare Nolte. Enkele professionele MMA-sterren verschijnen als zichzelf en liefhebbers van MMA worden dan ook op hun wenken bediend.

Het beroemde gedicht ‘The Waste Land’ (1922) van T. S. Eliot staat centraal in deze onsamenhangende documentaire. In fragmenten wordt dit gedicht voorgedragen en vertelt iemand (alleen te zien in foto’s) wat het voor hem, haar of hen betekent. Vervolgens komt diezelfde persoon met allemaal filosofische bespiegelingen over de moderne tijd die helemaal niets met het gedicht te maken hebben. Woord, beeld en geluid leven hier veelal in totaal verschillende werelden, waardoor er geen touw aan vast te knopen valt. Net als het gedicht zelf trouwens, dus in zekere zin slaat Teerink de spijker op zijn kop. Jammer dat dat geen aanbeveling is. Alleen voor de grootste fans van poëzie, die kunnen er mogelijk meer chocola van maken.

Cato de Deugd [Elise Schaap] heeft al 8 jaar een relatie met muzikant Sander [Teun Luijkx] en is best tevreden met haar baantje als mediator. Maar wanneer ze een kans krijgt om te werken bij een prestigieus advocatenkantoor en haar voorwaarde (een partnerschap) wordt ingewilligd, krijgt ze te maken met een hele andere cultuur die vooral wordt verpersoonlijkt door Gijs [Maarten Heijmans], een gehaaide echtscheidingsadvocaat die graag het conflict opzoekt. Omdat hun baas Wim Boeker [Michiel Romeyn] denkt dat ze van elkaar kunnen leren, dwingt hij Cato en Gijs om samen te werken. Het mag dan vooraf duidelijk zijn hoe dit afloopt, maar de weg naar het happy end zit vol verrassingen en scenarist Goertzen weet de conventies van de romkom zo nu en dan op geslaagde wijze op de hak te nemen, vooral in Concertgebouw. Niet geheel geloofwaardig, maar Schaap en Heijmans zijn een charmant ‘odd couple’.

Voormalige actrice [Maika Monroe] verhuist met haar Amerikaanse-Roemeense echtgenoot [Karl Glusman] naar Boekarest en brengt veel tijd alleen in hun appartement door. Wanneer ze ontdekt dat een man [Burn Gorman] haar vanuit een appartement aan de andere kant van de straat veelvuldig begluurd, probeert ze te achterhalen wie deze man is. Zou er een link zijn tussen hem en de seriemoordenaar die verschillende jonge vrouwen in de omgeving de keel heeft doorgesneden? Sfeervolle suspensethriller had een meer expressieve hoofdrolspeelster kunnen gebruiken en komt wel erg traag op gang. Gorman is uitmuntend als de sinistere, mysterieuze overbuurman.

De Amerikaanse Mina [Dakota Fanning] krijgt van de eigenaar [Anthony Morris] van de dierenwinkel waar ze werkt, opdracht om een papegaai naar Belfast te brengen. Snelwegen bestaan daar blijkbaar niet, want de gps stuurt haar over smalle landweggetjes en zelfs over een onverhard bospad! In de Ierse tegenhanger van de Bermudadriehoek geeft haar elektrische auto de geest en zo strandt ze midden in een bos waar ze sowieso niets te zoeken had. Na wat mysterieuze gebeurtenissen belandt ze in een ‘kippenhok’ met Daniel [Oliver Finnegan], Ciara [Georgina Campbell] en Madeline [Olwen Fouéré]. Van zonsondergang tot zonsopkomst worden ze door spiegelglas bekeken door ‘watchers’ en Mina moet snel leren aan welke regels ze zich moet houden om te overleven. Maar daar legt ze zich niet zomaar bij neer. Net als haar vader heeft Shyamalan een aantal aardige visuele ideeën, helaas doet ze daar weinig mee. Wat door moet gaan voor ‘horror’ gebeurt grotendeels buiten beeld en vooral horrorfans komen in de ontknoping bedrogen uit. Het scenario is bepaald niet waterdicht en de special effects zijn wisselend van kwaliteit.

Sinds de Keene Act in 1977 de ‘Masked Crusaders’ verbood op eigen houtje te opereren, zijn de voormalige ‘Watchmen’ met pensioen gegaan. Jonathan Osterman [Corey Burton] en Edward Blake [Rick D. Wasserman] zijn de enigen die in dienst van de regering actief zijn gebleven. Wanneer The Comedian wordt vermoord, gelooft Walter Kovacs [Titus Welliver] dat een seriemoordenaar alle voormalige superhelden uit de weg wil ruimen. Jonathan, maar ook Dan Dreiberg en Sally Jupiter geloven dat het gaan om een politieke afrekening en dwingen Kovacs om als Rorschach op eigen houtje op onderzoek uit te gaan. Vietti houdt wijselijk vast aan een animatiestijl die trouw is aan de comics en beschikt over een uitstekende stemmencast in dit boeiende eerste deel van een tweeluik dat wat wordt ondermijnd door een aparte verhaallijn (verteld en getoond als een comic) waarvan het verband met het eigenlijk verhaal nogal vaag is.

Nu Walter Kovacs/Rorschach [Titus Welliver] is gearresteerd voor een moord die hij niet heeft gepleegd, realiseren Dan Dreiberg [Matthew Rhys] en Sally Jupiter [Adrienne Barbeau] zich dat er wel degelijk iemand is die alle voormalige superhelden uit de weg wil ruimen. Om dat te voorkomen (en daarmee de wereld te redden) hebben ze de hulp nodig van Jonathan Osterman, maar die heeft zich na de gebeurtenissen uit Chapter I teruggetrokken op Mars en voelt zich niet direct geroepen om de helpende hand te bieden. Aangezien dit in feite een lange film is die in twee stukken is geknipt, is de beoordeling identiek aan die van Chapter I.

Lisa Boerstra duikt zich in een specifiek element van het studentenleven door haar camera te richten op de Delftse Studenten Roei Verenging LAGA. In het 147e jaar van deze elitaire vereniging is Julia “Mevrouw” Van Mens de President van de club en moet roeicoach Jelle Freund uit 250 inschrijvingen de beste roeiers selecteren en trainen voor het roeiseizoen. Het sportieve hoogtepunt is de Varsity op het Amsterdam-Rijnkanaal. Natuurlijk is er aandacht voor de feesten met bier en Bokma, maar Boerstra heeft gelukkig vooral aandacht voor de tradities, de betekenis van zo’n vereniging voor de leden (en de geselecteerde roeiers in het bijzonder) en de mentorrol die de bestuursleden op zich nemen om vooral de jonge roeiers te helpen individueel en als team te groeien.

Door de tragische dood van zijn ouders kan Jacob [Robert Pattinson] zijn eindexamen als dierenarts niet betalen. Het is 1931 en de VS zit midden in ‘The Great Depression’ en dus grijpt Jacob zijn kans om als dierenverzorger aan de slag te gaan bij Circus Benzini Brothers dat onder leiding staat van de gedreven en soms meedogenloze August [Christoph Waltz]. Financiële zorgen verhogen de onderlinge spanningen, bovendien valt Jacob voor August topster (en love interest) Marlena [Reese Witherspoon]. Witherspoons onderkoelde spel doet je afvragen wat haar personage ziet in Jacob en August en daardoor komt de centrale liefdesdriehoek onvoldoende uit de verf. Geeft wel een goed beeld van het (circus)leven tijdens de Depressiejaren. De beste momenten zijn voor Tai, die schittert als Rosie.

"Waterloo" begint in 1814, wanneer de gevolgen van zijn rampzalige invasie van Rusland Napoleon Bonaparte zoveel verliezen hebben toegebracht dat hij zich na de Slag om Parijs moet overgeven aan de geallieerden. Hij leeft enige tijd in ballingschap op het eiland Elba, maar ontsnapt binnen een jaar met een klein leger, vastberaden om Frankrijk terug te winnen. Deze waarlijk epische film vertelt hoe hij opnieuw de macht wist te grijpen in Frankrijk, maar richt zich ook op Duke Wellington [Christopher Plummer], de arrogante aanvoerder van het Britse leger, die door Napoleon op de hielen wordt gezeten, maar bij Waterloo besluit de confrontatie aan te gaan in de hoop dat Pruisische versterkingen op tijd zullen komen om de strijd in zijn voordeel te kunnen beslissen.

Rod Steiger is een explosieve acteur en die kwaliteit komt in “Waterloo” perfect uit de verf. Niet alleen versterkt hij daarmee Napoleons opvliegende karakter, het verklaart ook hoe Napoleon de aandacht van een heel leger voor zich op wist te eisen met zijn relatief kleine, doch uiterst energieke gestalte, een bulderende stem, een oprechte liefde voor zijn land, zijn soldaten en vooral een geloof in eigen kunnen. Dat geloof heeft hem groot gemaakt, maar is hem uiteindelijk ook (opnieuw) noodlottig geworden. Steiger is briljant in het neerzetten van boeiende personages die op dat grijze gebied zitten tussen good guy en bad guy. Napoleon is ook een historisch figuur die meningen verdeelt. Is hij de vaderlandselievende, geniale krijgsheer en hervormer? Of is hij de megalomane oorlogsmisdadiger die zijn soldaten onnodig deed lijden uit egoïstische eerzucht?

Christopher Plummer laat zich niet overschaduwen door Steigers imposante vakwerk en zet ook een gedenkwaardige vertolking neer. Indrukwekkend acteerwerk dus dat ook echt nodig is, want boven alles houd ik van deze film vanwege de scènes op het slagveld. Producent Dino DeLaurentis zorgde ervoor dat regisseur Sergei Bondarchuk de beschikking had over 15,000 (!) getrainde soldaten uit het Russische leger. De tactieken van Napoleon, Wellingdon en de Pruisische generaal Von Blücher zijn eindeloos bestudeerd en Bondarchuck weet de slag dus tot in detail na te bootsen. De film kreeg bovendien BAFTA’s voor Art Direction en Costume Design, wat aangeeft hoeveel aandacht er is besteed aan de historische correctheid van interieuren en de kostuums van alle acteurs, inclusief de duizenden soldaten.

Het camerawerk van Armando Nannuzzi is ook fantastisch, zeker tijdens de scènes op het slagveld die bestaan uit een uitgekiende montage die indrukwekkende totaalshots afwisselt met levendige shots van de schermutselingen die je een gevoel geven dat je erbij bent. Onvergetelijk is de extreme close-up van Napoleons ogen (een interessante vergelijking met het soortgelijke shot van Charles Bronsons ogen in “Once Upon A Time In The West” te maken) en de zoom op de handen van Napoleon tijdens een inspectie van zijn leger. Een visueel overweldigend, ijzersterk epos dat het zoveelste bewijs is dat CGI echt geen waardige vervanger kan zijn voor ‘the real thing’.

Bij “Watership Down” denkt bij iedereen van mijn generatie aan het prachtige liedje “Bright Eyes” van Art Garfunkel en die zielige film met die konijntjes. “Watership Down” was een wereldwijd boxoffice-succes, ook al voordat “Bright Eyes” in april 1979 de Top 40 bestormde en de grootste hit van dat jaar werd. Het zorgde er wel voor dat de bioscopen opnieuw vol stroomden voor een nieuw publiek dat deze unieke animatiefilm alsnog bezocht. “Watership Down” staat ook nu nog in de filmannalen als één van de beste niet-Disney-animatiefilms aller tijden en dat komt niet alleen simpelweg door de kwaliteit van de film, maar ook door het feit dat het op een aantal punten vrij radicaal breekt met de ongeschreven regels van de animatiefilm die voortkwamen uit die Disney-traditie.

Om te beginnen speelt “Watership Down” zich niet af in een sprookjesachtige, geromantiseerde wereld. De film is zeer trouw aan het gelijknamige boek van Richard Adams waarop het is gebaseerd en speelt zich af op bestaande, authentieke locaties die in bijna 40 jaar nauwelijks zijn veranderd. Regisseur Martin Rosen nam een groot deel van zijn animatieteam zelfs mee naar die locaties en liet er talloze foto’s maken, zodat ze zo precies mogelijk de beelden en de sfeer van de omgeving konden verwerken in hun animaties. De konijnen zien er ook echt als konijnen uit en het zijn subtiele verschillen in uiterlijk, mimiek en gedrag die het mogelijk maken om de verschillende karakters van elkaar te onderscheiden. De toon is ook erg serieus: dit is een spirituele reis volg gevaren en , inderdaad, er is geweld en er vloeit bloed. De enige humor komt van een gehavende zeemeeuw, maar die humor is nooit geforceerd.

De grote ambities van “Watership Down” worden meteen duidelijk in de openingsscène waarin we een indrukwekkende, surrealistisch sequentie zien waarin Frith [een soort God voor de konijnen] het mythologische verhaal vertelt van het konijn: ‘Prince with a thousand enemies ... digger, listener, runner, prince with a swift warning’. Ouders waren meer geschokt over het geweld in de openingsscène dan hun kinderen en de film bleek een groot succes bij jong en oud te zijn. En het is dat nadrukkelijke verschil met de Disney-formule dat deze film ook nu nog een aanrader maakt, niet alleen voor kinderen van alle leeftijden maar zeker ook voor volwassenen die de sentimentaliteit van Disney ontgroeid zijn.

In “Watership Down” verlaat een groep konijnen hun konijnenveld op basis van een naar voorgevoel van Fiver [Richard Briers], wiens intuïtie zijn vrienden al vaker heeft gered. Hun leider Chief Rabbit [Ralph Richardson] besluit zijn waarschuwing te negeren, maar in totaal besluiten 7 konijnen de gevaarlijke reis naar een nieuwe ‘warren’ te aanvaarden. Behalve Fiver zijn dat zijn beste vriend Hazel [John Hurt], ex-officier Bigwig [Michael Graham Cox], de sluwe Blackberry [Simon Cadell], de kleine Pipkin [Roy Kinnear], de snelle Dandelion [Richard O’Callaghan], de oude Silver [Terence Rigby] en Violet. Op weg naar wat ze hopen dat een paradijs zal zijn, moeten de ze de nodige gevaren trotseren waarbij de dood constant op de loer ligt. Een ontmoeting met de zich vreemd gedragende Cowslip [Denholm Elliot] doet de groep besluiten zijn uitnodiging om in zijn ‘warren’ te overnachten af te slaan en wanneer ze op het grondgebied van de angstaanjagende generaal Woundwort [Harry Andrews] betreden, blijken zelfs hun soortgenoten grote vijanden te zijn. Gelukkig krijgen ze hulp van Kehaar [Zero Mostel], een zeemeeuw die onder bescherming van de groep kan uitrusten van een lange reis richting de zee.

Dit Exodus-verhaal, met Fiver als een paranoïde Mozes-figuur, gaat zware thema’s niet uit de weg, maar verwerkt die thema’s op een wijze die zowel volwassenen als oudere kinderen, op hun eigen manier, kunnen bevatten. Het is die dubbele dimensie, die het de moeite waard maakt om de film als volwassene opnieuw te zien, waardoor de film – net als het boek – zo tijdloos blijkt te zijn. De animatie is effectief, de achtergronden zijn prachtig getekend en er is een mooie, ingetogen muzikale score. Bekijk ‘m nog eens, houd de zakdoeken bij de hand, zeker wanneer de engelachtige stem van Art Garfunkel heel eventjes zijn opwachting maakt. Een juweeltje voor oudere kinderen, jonge volwassenen en oudere jongeren.

Verfilming van het geliefde boek van Richard Adams is in alle opzichten inferieur aan de klassieke verfilming die Martin Rosen in 1978 maakte. De proloog is vrijwel precies overgenomen uit die versie, maar het eerste trackingshot doet ons vermoeden dat we in een soort Teletubbies-universum terecht zijn gekomen: de landschappen zien er kunstmatig uit en de konijnen zijn ook al weinig overtuigend (met de computer) geanimeerd. De karakters zijn qua uiterlijk vaak moeilijk van elkaar te onderscheiden en de op papier indrukwekkende sterrencast zet grotendeels onverschillige stemvertolkingen neer. Minstens net zo erg is het feit dat de film rommelig gestructureerd is, waarbij soms twee soortgelijke verhaallijnen parallel aan elkaar verteld worden. Het leidt niet alleen tot verwarring, het onderbreekt ook iedere poging tot spanningsopbouw. Het verhaal heeft echter nog niets van zijn actualiteit verloren en deze film bevat dus toch een paar sterke momenten, maar met zulk sterk bronmateriaal moet je stellen dat deze versie bijzonder teleurstellend is.

Een documentaire die anno 2020 gemengde gevoelens oproept. Als document van een sleutelmoment in de strijd tegen racisme in de VS is dit subliem: een perfecte combinatie van bevlogen optredens, gesprekken tussen wijkbewoners over hun dagelijks leven die afwisselend schrijnend en vermakelijk zijn en skits van de briljante Richard Pryor, die als geen ander de tragiek van het dagelijks leven van zwarte Amerikanen weet om te zetten in even pijnlijke als hilarische grappen.

Jesse Jacksons "I Am"-speech is één van de meest relevante speeches uit de 20e eeuw, Rufus Thomas brengt het publiek in extase met zijn 'Funky Chicken', maar weet ze op knappe wijze ook weer in het gareel te krijgen, en het pak waarin Isaac Hayes het legendarische 'Theme For Shaft' vertolkt, is geniaal. Het treurige is echter dat je al snel de indruk krijgt dat er 50 jaar later weinig is veranderd voor de mensen om wie het hier gaat. Maar ik ga die Richard Pryor-boxset zeker weer eens uit de kast trekken!

Meer stijl dan inhoud, zoveel wordt al duidelijk in de energieke opening waarin de camera werkelijk constant, en zeer nadrukkelijk, in beweging is. Die keuze valt overigens nog wel te verdedigen, maar dat geldt niet voor de oppervlakkige karakteriseringen, het melodramatische en voorspelbare verhaal en de vele dialogen die door een amateurgezelschap lijken te zijn geïmproviseerd. Centraal staan Tyler, een zwaar verliefde tiener die flink aan de weg timmert als worstelaar, en zijn directe familie. Wanneer Tyler in korte tijd twee grote tegenslagen te verwerken krijgt, stapelen de melodramatische gebeurtenissen zich in rap tempo op en staan Tylers vader, stiefmoeder en zus voor de zware taak om licht in de duisternis te vinden.

Wanneer scenarist/regisseur Trey Edwards Shults zich richt op Tyler of zijn zus, is de film weinig interessant. De beste momenten komen wanneer vader Roland [Sterling K. Brown in een intense, effectieve rol] probeert met zijn gezinsleden te communiceren, maar er is geen enkel excuus voor de overdadige speelduur.

In 1956 liet de voormalige Poolse luitenant Slavomir Rawicz zijn relaas over een ongelofelijke voettocht tijdens de Tweede Wereldoorlog opschrijven door Ronald Downing. Deze film vertelt het verhaal van een groepje krijgsgevangenen dat uit hun Siberische concentratiekamp weet te ontsnappen en begon aan een barre voettocht naar India die niet iedereen zou overleven. Prachtige locaties en een sterke cast kan niet verhullen dat deze bewerking nogal formulematig en sentimenteel is. Dat gaat uiteraard ten koste van de authenticiteit, maar ook van je vermogen om de aandacht erbij te halen.

Ben Affleck heeft een baard en een buikje voor zijn rol als Jack Cunningham, ooit een enorm basketbaltalent dat tot ieders verrassing besloot het balletje erbij neer te leggen. Zijn relatie met Angela [Janina Gavankar] is een jaar geleden stuk gelopen en sindsdien verdrinkt Jack zijn verdriet thuis en in de bar met liters bier. Maar dan krijgt hij een telefoontje van zijn oude school die dringend op zoek is naar een vervanger voor hun revaliderende basketbalcoach. Zal hij het doen of zal hij het niet doen? Zal hij het treurig presterende team naar de play-offs kunnen leiden? En zal hij zijn drankzucht voorgoed achterwege kunnen laten? Wie één van deze vragen met ‘ja’ denkt te mogen beantwoorden beleeft hier wellicht wat meer plezier aan, maar de kenners van het genre zijn gewaarschuwd. Die kunnen zich wellicht vermaken met opstellen van een A4-tje met clichés.

Net afgestudeerde whizzkid en miljonairszoon Thom [Freddie Highmore] slaat lucratieve contracten bij acht multinationals af omdat hij niet zo wil worden als zijn vader. Dan maar meewerken aan de diefstal van een miljoenenschat uit het hoofdkantoor van de Spaanse Bank. De kluis schijnt onkraakbaar te zijn en dat vindt Thom wel een leuke uitdaging. Met hulp van een zakkenroller en meestervermommer Lorraine [Astrid Bergès-Frisbey], voormalig geheim agent James [Sam Riley], allesregelaar Simon [Luis Tosar] en computerexpert Klaus [Axel Stein] maken Walter en Thom gebruik van de drukte rondom het WK Voetbal van 2010 als bliksemafleider. Famke Janssen komt aan het begin en het einde opdraven voor een nutteloos rolletje in deze goed gemaakte, vlot geregisseerde, maar belabberd geschreven formulematige heistfilm.