Opinions

Een surrealistische variant op One Flew Over the Cuckoo’s Nest waarin Jacob [George MacKay] ten proot valt aan het repressieve regime van een dokter met de bijnaam Zookeeper [Paddy Considine], die jongeren die zich identificeren als diersoorten op confronterende en hardhandige wijze probeert duidelijk te maken dat ze geen dieren zijn maar mensen. Maar waar Jacobs lotgenoten geen verweer hebben tegen de intimidatie van Zookeeper houdt Jacob vast aan zijn geloof dat hij een wolf is en daarmee ontketent hij een psychologische strijd waarin alles geoorloofd lijkt en waarmee wolf de onrust onder zijn medepatiënten aanwakkert. Biancheri balanceert soms op het randje van farce maar weet vooral door het intense, indrukwekkende spel van MacKay en Considine de onheilspellende sfeer vast te houden.

Weer een Nederlandse natuurdocumentaire met fraaie plaatjes, maar een zwak scenario. Matthijs van Nieuwkerk blijkt een matige commentator, maar schrijvers Alan Miller, Maarten Treurniet en Van Kempen geven hem dan ook weinig goeds om mee te werken. Opent met een interessante uiteenzetting over de geschiedenis van de wolf en van de natuur in West-Europa, maar vervolgt als een knullige imitatie van een DisneyNature documentaire rondom een ‘schattig’ wolfje dat de naam Scout krijgt. Opzichtige montage trucs en grote hoeveelheden slow motion-beelden kunnen niet verhullen dat er niet zoveel interessants te zien is. Een confrontatie met een everzwijn wordt aangevuld met veel tromgeroffel, maar is totaal niet interessant. De oversteek van een rivier stelt ook weinig voor, maar de pompeuze muziek moet ons doen geloven dat we hier te maken hebben met een heroïsche, bovenwolvelijke inspanning. Een wolf met schurft (“de dodelijkste ziekte onder wilde dieren”) is “vervelend voor de roedel” en wanneer een vis door wolven wordt gedood wegens “prooiconcurrentie” dan is dat “jammer voor de vos”. En er zijn meer van dat soort tenenkrommende commentaren, helaas.

Blake [Christopher Abbott] reist met Charlotte [Julia Garnder] en dochter Ginger [Matilda Firth] af naar Oregon naar het afgelegen huis van zijn vader [Sam Jaeger] die na jaren van vermissing eindelijk officieel dood is verklaard. Al snel wordt het gezin opgeschrikt door angstaanjagende grommende geluiden in het donker. Is er een verband met het gerucht van een lifter die 30 jaar geleden spoorloos verdween en bevangen zou zijn door een ziekte waardoor hij ‘Het Gezicht Van De Wolf’ kreeg? Whannell kiest ervoor de Wolf Man zo lang mogelijk buiten beeld te houden en de aanwezigheid alleen te suggereren met gegrom en dergelijke. Niet echt een cinematische oplossing, bovendien is onvermijdelijke onthulling van het wezen bij lange na niet zo indrukwekkend als je zou verwachten. Op zich niet zo vreemd, want het horrorverhaal is slechts camouflage voor een afgezaagd familiedrama met meerdere tenenkrommende momenten.

Matig geacteerde, rommelig gemonteerde en daardoor uiterst warrige horrorfilm die waarschijnlijk zo slecht bleek te zijn dat men uiteindelijk maar (tevergeefs) geprobeerd heeft om er een komedie van te maken. Jim Cummings is zelf de belangrijkste verantwoordelijke, want zijn acteerwerk is net zo belabberd als zijn regie. Het verhaal betreft een serie gruwelijke moorden die gepleegd zouden zijn door een (totaal niet overtuigende) weerwolf, dus verwacht niets nieuws. Helaas de zwanenzang van Robert Forster, aan wie de film is opgedragen.

In het midden van de jaren ’80 begint Jordan Belfort [Leonard DiCaprio] zijn carrière als effectenmakelaar als pupil van Mark Hanna [Matthew McConaughey]. Wanneer hij 1987 eindelijk een licentie behaald om zelfstandig te kunnen werken verdient hij al gauw een riant salaris waardoor zijn buurman Donnie Azoff [Jonah Hill] zijn baan opzeg en plechtig belooft direct voor Jordan te werken als hij hetzelfde kan verdienen. Na een aardig eerste half uur dompelt Scorcese ons onder in een eindeloze reeks aan scènes waarin de volstrekt doorgeslagen Jordan en Donnie zich tegoed doen aan drank, drugs en seks. Het eentonige en afstompende hedonisme wordt alleen onderbroken door een confrontatie tussen Belfort en FBI-agent Patrick Denham [Kyle Chandler] op Belofts miljoenenjacht, maar daarna is het meer van hetzelfde. Lawaaiig en over-the-top, maar McConaughey is onvergetelijk en DiCaprio’s poging om onder invloed van een overdosis Quaaludes per auto huiswaarts te keren is meesterlijk. De échte Jordan Beloft verschijnt tegen het einde als de MC bij een conferentie in Auckland.

Gwen [Emily Blunt] roept de hulp van rondreizend acteur Lawrence Talbot [Benicio Del Toro] in om haar te helpen haar verloofde (en zijn broer) Ben [Simon Merrelis] op te sporen. Wanneer Lawrence is aangekomen bij zijn ouderlijk huis, blijkt Ben op gruwelijke wijze te zijn vermoord. De plaatselijke bewoners, geleid door kolonel Montford [Nicholas Day], geloven dat een weerwolf verantwoordelijk is voor een serie moorden in de omgeving. Een inspecteur van Scotland Yard [Hugo Weaving] arriveert om de zaak nader te onderzoeken. Del Toro is de ideale keuze voor de rol van de getormenteerde, labiele Lawrence en er is een indrukwekkende ondersteunende cast. Maar deze remake van de gelijknamige horrorklassieker uit 1941 verkiest expliciet geweld boven sfeer en bevat een overdaad aan dialoog. Make-upexpert Rick Baker herhaalt zijn Oscarwinnende huzarenstukje uit An American Werewolf In London met verve en won opnieuw een Oscar, deze keer samen met Dave Elsey. Een redelijke horrorfilm, maar hij haalt het simpelweg niet bij het origineel.

Oscar en Susanne Angulo vestigden zich na hun huwelijk in een appartement in Manhattan, New York City, waar ze leven als een familiecommune. Ze krijgen acht kinderen die ze besluiten thuis te scholen en uit angst voor de misdaad in hun buurt mogen die kinderen hooguit een paar keer per jaar het appartement verlaten. Daarom doden ze de tijd met het zien van duizenden films en met behulp van zelf geschreven transcripties spelen de zes broers hun favoriete films van begin tot einde na. Maar ondanks dat ze is aangeleerd om de buitenwereld te vrezen, willen de oudste broers nu eindelijk écht kennis maken met een buitenwereld die ze tot nog toe vrijwel uitsluitend kennen uit films.

Een intrigerend basisgegeven dat versterkt wordt door de welbespraaktheid, wijsheid en het charisma van de broers en hun vermakelijke reconstructies van scènes uit o.a. Reservoir Dogs. Maar de langverwachte grote stap in de buitenwereld levert amper interessante momenten op. Susannes telefoontje naar haar moeder, die ze al heel lang niet gesproken heeft, is dan het dramatische hoogtepunt en dat is behoorlijk karig.

Weisz volgt beeldend kunstenaar Lotta Blokker in de voorbereiding op haar expositie ‘Het Wolfsuur’. Blokker blijkt welbespraakt en Weisz slaagt erin om de bijzondere driehoeksverhouding tussen kunstenaar, model en haar creatie voelbaar te maken voor de kijken, maar daar blijft het dan ook wel bij.

De Britse soldaat Bill Goodfellowe [Sean Bean] doet er alles aan om in de gratie te komen van de veeleisende Ierse Lord Protector [Simon McBurney], zodat zijn dochter Robyn [Honor Kneafsy] in veiligheid kan opgroeien. Robyn kijkt enorm op tegen haar vader en wil hem laten zien dat ze net zo'n goede jager is als heij. Wanneer ze haar vader stiekem achtervolgt terwijl hij jaagt op een groep wolven, wordt ze zelf door een wolf gebeten en verzorgd door Wolfwalker Mebh [Eva Whittaker]. Tussen Mebh en Robyn ontstaat direct een bijzondere vriendschap en Robyn keert terug naar huis in de hoop iedereen ervan te overtuigen dat de wolven en de Wolfwalkers niet vijandig zijn. Maar 's nachts blijkt dat haar verwonding blijvende gevolgen heeft waardoor ze een spil wordt in de strijd tussen de mensen en de Wolfwalkers.

Prachtig vormgegeven animatiefilm schittert vooral in de (letterlijke en figuurlijke) magiescènes, maar blinkt ook uit wanneer het de wereld toont zoals een wolf die hoort, ziet en vooral ruikt. Net als in de beste sprookjes haalt het verhaal volwassen thema's aan als vriendschap, familie, trouw en vooroordelen. Het voegt daar echter precies de juiste gradaties aan humor en actie toe. Deze spannende, grappige, oogstrelende en ontroerende animatiefilm profiteert van een fraaie score en de liedjes zijn eveneens uitmuntend. Kneafsy en Whittaker zijn voortreffelijk in de hoofdrollen.

De overpeinzingen van Ruud en Gijs van de Wind die het levenswerk van hun in 2006 overleden vader Reindert/Rudi, een eigenzinnige landschapskunstenaar, veilig willen stellen. Maar hoe kunnen ze werk dat wars van conventies en tradities een plaats geven in het Nederlandse museumlandschap zonder de integriteit van de maker aan te tasten? Het uitgangspunt is interessant voor liefhebbers van kunst en de kunstwereld, maar je kunt je moeilijk onttrekken aan de indruk dat dit vooral een promo is.

X-Men spin-off richt zich nadrukkelijk op de Aziatische markt door te beginnen met het werpen van atoombom op Nagasaki, waarbij Logan/Wolverine [Hugh Jackman] het leven redt van bewaker Yashida [Ken Yamamura]. Decennia later is Logan zijn leven beu en verlangt hij naar hereniging in het hiernamaals met Jean Grey [Famke Janssen] wanneer hij een uitnodiging krijgt om naar Japan te komen voor een ontmoeting met de inmiddels hoogbejaarde Yashida [Hal Yamanouchi]. Al gauw raakt Logan betrokken bij een familievete tussen Yashida, diens zoon Shingen [Hiroyuki Sanada] en kleindochter Mariko [Tao Okamoto], waardoor hij doelwit wordt van de Yakuza en ontdekt dat hij een vergiftiging heeft opgelopen die zijn onkwetsbaarheid aantasten. Jackman is goed in een rol die hem vanaf het begin op het lijf geschreven was, maar het oppervlakkige scenario en het weinig originele verhaal maken dit tot één van de zwakkere films uit de X-Men franchise.

Nadat de 18-jarige quarterback Cayden [Lucas Till] een tegenstander [Daniel Kelly] afrost en na een romantisch onderonsje met Lisa [Kaitlyn Leeb] wordt beschuldigd van aanranding, beseft hij dat hij geen gewoon mens is. Wanneer hij zijn ouders dood en verminkt thuis aantreft, gelooft hij dat hij ze zelfs tijdens een black-out heeft vermoord. Cayden slaat op de vlucht en komt onderweg Wild Joe [John Pyper-Ferguson], die hem in contact brengt met John Tollerman [Stephen McHattie] in Lupine Ridge, een stadje dat een duister geheim verbergt dat te maken heeft met Caydens verleden. Momoa speelt de plaatselijke bullebak die een appeltje te schillen heeft met Cayden. De makeup is niet onaardig, maar Richards heeft onvoldoende charisma om je het formulematige scenario te doen vergeten en vergeven.

Hoewel de inleidende tekst anders doet vermoeden, is dit niet zozeer een lofzang op de vrouwelijkheid, als wel een indringende schets van de enorme culturele verschillen waaronder vrouwen moeten leven. 2000 vrouwen (die uiteraard lang niet allemaal aan het woord komen) kijken recht in de camera terwijl ze vertellen over thema's variërend van make-up, seks en ongesteld zijn tot abortus, mishandeling en besnijdenis. Inhoudelijk is het een goed uitgebalanceerde mix van schokkende, ontroerende, interessante en grappige verhalen.

"Woman" is uitstekend zolang het de vrouwen voor zich laat spreken, maar de nauwkeurig geregisseerde intermezzo's geven dit een kunstmatigheid die botst met de inhoudelijke bedoelingen van de makers. Begint weliswaar als een volstrekt éénzijdige uitzending van 'De Betere Sekse', maar dit is veel meer dan een eerbetoon aan de vrouwelijkheid en dat is maar goed ook, want de centrale boodschap is minstens zo belangrijk voor mannen als voor vrouwen. Welke momenten mij het meest bleven? De als Geisha opgemaakte vrouw die de helft van haar ware gezicht onthult en de Ierse vrouw die na enige aarzeling een zeer persoonlijke onthulling doet.

Juf Eve Parkins [Phoebe Fox] neemt samen met schoolhoofd Jean Hogg [Helen McCrory] de verantwoordelijkheid voor de evacuatie van een aantal Londense kinderen tijdens de Blitzkrieg van 1941. Hun contactpersoon Dr. Rhodes [Adrian Rawlins] brengt het gezelschap onder in het spookhuis uit The Woman In Black waar het opnieuw begint te spoken. Doelwit is Edward [Oaklee Pendergast] die niet meer praat sinds zijn ouders zijn omgekomen bij een bombardement. Een slecht uitgewerkt excuus voor een herhaling van zetten, maar Huize Drablow is bij lange na niet zo sfeervol of angstaanjagend als voorheen. Een zinloos romantisch subplot met piloot Harry Burnstow [Jeremy Irvine] helpt ook niet. Vergezocht en behoorlijk saai.

overleden Alice Drablow. Vanaf zijn aankomst heeft het er alle schijn van dat de bewoners hem liever zo snel mogelijk weer zien vertrekken en dat heeft te maken met een vloek die in verband staat met de vroegtijdige door Alices enige zoontje Nathaniel. Met hulp van Sam Daily [Ciarán Hinds] probeert Arthur ondanks alle tegenwerking alsnog zijn werk te doen, maar al snel merkt hij dat het spookt in Huize Drablow en dat de vloek niet uit de duim gezogen is. In zijn eerste film sinds zijn afscheid van Harry Potter neemt Radcliffe (zonder bril) zo veel mogelijk afstand van het personage waarmee hij meer dan 10 jaar werd geassocieerd, ook al vergt deze spookhuishorror bepaald niet het uiterste van zijn acteercapaciteiten. De sets, kostuums, camerawerk en muziek dragen hun steentje bij aan een sfeer die doet denken aan de Hammer horrorfilms van weleer. Prima nagelbijter met een paar zeer geslaagde jump scares. Gevolg door een matige sequel zonder Radcliffe: The Woman In Black 2: Angel Of Death.

Agatha Christie meets Alfred Hitchcock in deze slechts deels geslaagde mash-up van Death On The Nile en The Lady Vanishes waarin journaliste Laura [Keira Knightley] ’s nachts alarm slaat als ze ziet dat de vrouw in Cabine 10 van een privéjacht in het water is gevallen. De eigenaar [Guy Pearce] start direct een tevergeefse zoekactie en al snel gelooft iedereen dat Laura zich heeft vergist. Sterker nog: Cabine 10 is helemaal niet gebruikt! Als je niet bekend bent met de eerder genoemde boeken/verhalen/films, is dit vast minder voorspelbaar. Knightley en Pearce leveren gelukkig prima rollen af.

De Oostenrijkse schilder Gustav Klimt [Moritz Bleibtreu] maakt in 1907 een portret van Adele Bloch-Bauer [Antje Traue]. Het schilderij werd in 1938 gestolen door de Nazi’s en na de oorlog kwam het terecht in de Oostenrijkse Nationale galerij, waar het bekend werd als ‘Woman In Gold’. Adeles nichtje Maria Altmann [Helen Mirren] is 82 wanneer ze dankzij een onderzoeksjournalist [Daniel Brühl] ontdekt dat zij het eigendomsrecht had. In 1999 begint ze aan een lange juridische strijd om het schilderij terug te krijgen, geholpen door Randy Schoenberg [Ryan Reynolds], zelf telg van een Joodse familie die Oostenrijk verruilden voor de VS. Het moderne verhaal bestaat onvermijdelijk vooral uit veel gepraat, maar Mirren en Reynolds hebben een prettige chemie. De flashbacks zijn op slimme manier verweven met het moderne verhaal, waardoor we geleidelijk ontdekken waarom Maria zo verbeten is in deze grotendeels bureaucratische strijd.

Ramona [Danielle Deadwyler] loopt nog op krukken vanwege het auto-ongeluk waarbij haar echtgenoot [Russell Hornsby] om het leven is gekomen en probeert met haar zoon [Peyton Jackson] en dochter [Estella Kahiha] de draad op te pakken in een afgelegen opknaphuis. Door een stroomstoring is ieder contact met buitenwereld onmogelijk wanneer een mysterieuze vrouw [Okwui Okpokwasili] in een zwart gewaad roerloos voor hun uitrit blijkt te zitten. Ramona rest geen andere keuze dan de vrouw te confronteren en wordt zo geconfronteerd met spreekwoordelijke demonen uit het verleden. Begint als een niet onaardig mysterie, maar betreedt platgetreden paden met (een handjevol) onzinnige jumpscares en voorspelbaar melodrama waardoor horrorfans in ieder geval bedrogen uitkomen.

Dit op historische feiten gebaseerde actiedrama duikt diep in de West-Afrikaanse cultuur en tradities in de jaren ’20 van de 19e eeuw. Vrouwen spelen een sleutelrol in de stammenstrijd en de stamleiders, waaronder King Ghezo [John Boyega], vullen hun schatkisten door krijgsgevangenen te verkopen door witte kolonisten die ze tot slaaf maken. Viola Davis speelt de gevreesde en alom gerespecteerde generaal van een militaire eenheid die volledig bestaat uit vrouwen die op elk front minstens gelijkwaardig zijn aan hun veelal mannelijke tegenstanders. Een broodnodige geschiedenisles over de rol van vrouwen, alsmede de bijdrage van Afrika zelf aan de slavenhandel met een uitstekende cast, maar afgezien van de spectaculaire finale zijn de actiescènes slecht gemonteerd waardoor het als actiefilm onvoldoende overtuigt.

Ondanks dat Charles Chaplin zich nadrukkelijk inspande om bioscoopbezoekers vooraf duidelijk te maken dat hij geen rol had in dit romantische drama (hij heeft een cameo als een nukkige kruier) en de unaniem lovende recensies ten spijt, flopte Chaplins meest ambitieuze en meest grensverleggende film genadeloos aan de kassa. Chaplin wilde realisme (terug)brengen in het acteerwerk en schreef scènes die wars zijn van melodramatische clichès en zowel inhoudelijk als qua spel volstrekt natuurlijk en geloofwaardig aandoen. Marie [Edna Purviance] is de “Vrouw van Parijs” uit de titel die aan het begin van de film haar grote liefde Jean [Carl Miller] ervan heeft weten te overtuigen dat hij zijn hardvochtige ouders achter moet laten en maar haar moet afreizen naar Parijs. Omdat Jeans vader [Carl Miller] op de dag van vertrek plotseling overlijdt komt Jean niet opdagen op het treinstation en vertrekt Marie verbittert naar Parijs waar zij een flamboyant, maar liefdeloos leven leidt. Ze wordt in feite de courtisane van de charmante, maar oh zo gehaaide Pierre Revel [Adolphe Menjou], aan wiens hand ze zich volledig onderdompelt in de decadentie van Parijs. Totdat Jean onverwacht ten tonele verschijnt. Een schromelijk onderschat juweel dat drastisch toe is aan herontdekking en met terugwerkende kracht een triomf voor Chaplin en de hoofdrolspelers.

Gena Rowlands vertolking als Mabel, de labiele echtgenote van een eenvoudige arbeider en moeder van drie jonge kinderen, is er ééntje die schreeuwt om een Oscar en The Academy gaf gehoor aan die oproep. Het is wel wat moeilijk te accepteren dat echtgenoot Nick [Peter Falk] zo lang wacht met het zoeken naar hulp, want Mabels gedrag is behoorlijk extreem. Falk geeft Rowlands uitstekend tegenspel en de kinderen dragen hun steentje bij in de schrijnende finale. Cassavetes' documentaire-achtige regie verhoogt het gevoel van realisme, maar het duurt allemaal veel en veel te lang.

In 1889 eeuw reist portretschilder Catherine Weldon [Jessica Chastain] naar Dakota om een portret te maken van Chief Sitting Bull [Michael Greyeyes], die in 1876 nog had afgerekend met Luitenant-Kolonel George Custer tijdens de slag bij Little Bighorn River. Officier Silas Groves [Sam Rockwell] waarschuwt Catherine dat ze zich niet moet bemoeien met de onderhandeling die het Amerikaanse leger voert met de Lakota over hun leefgebied, maar er ontstaat al snel een wederzijds respect tussen de koppige Lokata-leider en de even zo vastberaden portretschilder dat Catherine zich het lot van de Lakota wel degelijk begint aan te trekken. Gebaseerd op Eileen Pollacks “Woman Walking Ahead: In Search of Catherine Weldon and Sitting Bull”. Goed geacteerd en gefilmd op fraaie locaties, maar blijft teveel op de oppervlakte steken waardoor we weinig inzicht krijgen of betrokkenheid voelen bij de dilemma’s waar beide hoofdpersonen mee worden geconfronteerd.

Jonge, naïeve vrouw [Jess Weixler] ontmoet een beroemde schrijver [Willem Dafoe] met wie het zo goed klikt dat ze besluit bij hem in te trekken in zijn huis in Italië, waar ze ontdekt dat de geest van zijn overleden vrouw nog steeds rondwaart. Het eerste uur van dit romantische drama is een opzichtige rip-off van Rebecca. Daarna gaat Calagrande gelukkig een andere richting in en weet ze een zekere mate van suspense op te bouwen, ook al blijkt het nergens heen te gaan.

Veel van de overdaad aan dialoog in deze praatzieke SF-actiefilm is zo onduidelijk uitgesproken dat het amper te verstaan is. De hunkering naar wat actie levert echter niets meer op dan zeer slecht geregisseerde gevechten en achtervolgingen, uitgevoerd door acteurs in hopeloze kostuums die bovendien moeten acteren op goedkope, plastic sets die nog slechter uit de verf komen wanneer regisseur Arthur C. Pierce ze gebruikt als miniatuur. Dramatisch slechte rommel.

De vrouwen binnen een religieuze, in afzondering levende gemeenschap maken van de afwezigheid van de mannen om een bijeenkomst te organiseren om te bespreken wat ze kunnen doen om een einde te maken aan de vreselijke manier waarop mannen hun behandelen. Na een geïmproviseerd referendum krijgen worden drie generaties vrouwen uit drie families gekozen om samen te beslissen wat de vrouwen gaan doen: blijven en het gevecht aan gaan of de kolonie verlaten. Aangezien het de vrouwen verboden is te leren lezen en schrijven, is leraar August [Ben Whishaw] aanwezig om notulen te maken voor het nageslacht. Het scenario van Polley en Miriam Toews legt op overtuigende wijze de dilemma’s bloot waar in onderdrukking levende vrouwen (ook nu nog) mee te maken krijgen. Mara, Foy en Buckley zijn de grote namen in de cast (McDormand heeft relatief kleine rol), maar het beste werk komt van Judith Ivey en Sheila McCarthy (als de twee oudste vrouwen), van Kate Hallett (als de jonge Autje) en van Whishaw.

15 jaar na het overlijden van televisie-icoon en uitdrager van christelijke waarden Fred Rogers, is deze terugblik op het leven en werk van deze grotendeels geliefde, maar door bepaalde groeperingen ook verguisde idealist, extra de moeite waard. Fred Rogers was aanvankelijk voorbestemd om predikant te worden, maar zag in dat hij met het medium televisie veel meer impact kon hebben. Hij wilde bovendien een alternatief bieden voor de kinderprogramma's die (ook toen al)) veelal leunden op wat hij zag als vernedering en verheerlijking van geweld. Vanaf het begin brak zijn programma 'Mr Rogers' Neighborhood' volledig met de regels van televisie: het was (bewust) traag, inclusief vele zorgvuldig gekozen stiltes, de sets waren primitief en de poppen - die overigens bij toeval hun intrede deden in het programma - zagen er versleten uit.

Mr Rogers wist als geen ander contact te leggen met kinderen en schroomde er niet voor de meest complexe thema's naar voren te brengen. De aflevering over de moord op Bobby Kennedy is ruim 50 jaar later nog steeds even confronterend als geniaal. Er zijn geen woorden om het hartverscheurende duet 'Sometimes I Think I'm A Mstake' te beschrijven, maar leg de zakdoeken in ieder geval maar klaar. En eventueel nog een paar extra voor zijn duet met Jeff Erlinger, een tienjarige jongen die eerst vertelt over zijn rolstoel en waarom hij daarin zit en mede daardoor één van de grootste voorvechters voor gehandicaptenrechten werd.

Nu kinderen via Internet en Social Media nog veel meer worden blootgesteld aan negatieve invloeden en zo kort na het overlijden van onze nationale kindervriend Aart Staartjes, is het goed om met elkaar te bedenken wat wij zelf kunnen doen om iets van Mr Rogers in het leven van onze eigen kinderen te brengen. Deze prachtige documentaire, met interviews met Freds familie en de overige acteurs in zijn programma, geeft voldoende inspiratie. Begin maar eens met die minuut stilte...

Auggie [Jacob Tremblay] die door een genetische afwijking een misvormd hoofd heeft, gaat na jaren van thuisscholing voor het eerst naar school. Zijn eerste schooljaar gaat natuurlijk niet over rozen en dat levert spanningen op bij zijn moeder [Julia Roberts], zijn vader [Owen Wilson] en vooral zijn zus [Izabela Vidovic], die haar eigen problemen heeft. Er valt werkelijk niets origineels aan het basisverhaal te ontdekken, het is een opeenstapeling van clichés en dus zou dit een kitscherig, onuitstaanbaar Hallmark-achtig pulpfilmpje moeten zijn. Tremblay, duidelijk gehinderd door de make-up en de prothese die zijn rol vereist, slaagt er ook niet in veel sympathie voor zijn karakter op te wekken, omdat hij zijn emoties vooral uitdrukt door te schreeuwen en te jammeren. Waarom werkt het dan toch? Nou, onder anderen omdat het scenario, gebaseerd op het gelijknamige boek van R.J. Palacio, op een aantal momenten de gebeurtenissen vanuit ander perspectief filmt. Door in korte, puntige episodes zus Via, diens beste vriendin Miranda [Danielle Rose Russell] en Jack Will [Noah Jupe] even centraal te stellen, krijgen deze karakters een unieke diepgang die de emotionele betrokkenheid bij het verhaal versterken. De vertolkingen van de kinderen zijn sowieso erg sterk, maar Jupe steekt er met kop en schouders bovenuit in één van de beste vertolkingen van een kindacteur die ik in lange tijd heb gezien. Tenslotte zijn daar Julia Roberts en Owen Wilson, die perfect gecast zijn en die ondanks de zwakheden van hun karakters sympathiek en authentiek zijn. Je gelooft in dit gezin en ondanks alle banaliteiten voelde ik toch een brok in de keel toen deze familie naar de triomfantelijke finale toewerkt. Zeker geen meesterwerk, maar dit is wel schmaltz op zijn allerbest.

De verwachtingen zijn nog altijd hooggespannen als Woody Allen aan het roer staat. Met Blue Jasmine en Midnight in Paris toonde hij aan nog steeds te kunnen verrassen, maar deze film ontstijgt helaas nauwelijks het niveau van zijn laatste 3 films. Deze liefdesverklaring aan Coney Island weet wel de nostalgie van de jaren '50 over te brengen, mede dankzij (opnieuw) de voortreffelijke cinematografie van Vittorio Storaro die zorgt voor oogstrelende plaatjes. Het scenario over een strandwachter (Justin Timberlake) die verwikkeld raakt in een driehoeksrelatie met de wat oudere, ongelukkig getrouwde vrouw (Kate Winslet) van Humpty (Jim Belushi), de eigenaar van een draaimolen op Coney Island, en Humpty's dochter (Juno Temple) heeft echter weinig om het lijf. Het doet allemaal wat oubollig aan, bovendien is Timberlake een weinig interessante leading man. Temple hoeft niet veel meer te doen dan mooi en naïef te zijn, maar Winslet is prima in een lastige, onsympathieke rol. De openbaring in deze film is echter Belushi, met een genuanceerde, intelligente vertolking die verraadt dat zijn acteertalent te weinig is benut. En zo bewijst Allen nog steeds acteurs tot topprestaties te kunnen brengen. Het zou wel weer eens prettig zijn als hij iets van die magie los zou kunnen laten op zijn volgende scenario's.

Een feministische actiefilm? Lange tijd lijkt het er op, tot de finale waarin de boodschap lijkt te zijn dat een vrouw de liefde van een man nodig heeft om tot haar volle potentieel te komen. Inderdaad, een bijzonder seksistische conclusie die verklaarbaar is met het feit dat het scenario door vier mannen is geschreven. Het verhaal is bepaald niet waterdicht te noemen en de talloze verschillende accenten van de internationale cast [alleen Pine en Thewliss spreken fatsoenlijk Engels] is storend. Het idee om de Duitse generaal Erich Ludendorff [hier gespeeld door Danny Huston] als de verpersoonlijking van het kwaad neer te zetten, is zelfs stuitend te noemen. Gal Gadot is charismatisch in de titelrol, Chris Pine kan ermee door. De finale, waarin Gadot het opneemt tegen een Magneto-achtige schurk, is routinematig geschreven en bevat alle clichés - waaronder talloze gigantische explosies en andere vernielingen die we inmiddels toch wel beu zijn uit die hele Avengers-serie. En ja, er is een opzet naar een sequel... min of meer.

Rampzalig vervolg op wat gezien werd als een mijlpaal in het superheldenuniversum. Van een feministische inslag is een enkele sprake meer in een verhaal dat vooral benadrukt dat vrouwen geen haar beter zijn dan mannen. En ze laten zich zonder problemen in de luren leggen door charmante of machtige mannen. Na de actiescènes in het begin, vol uiterst matige special effects, begint het eindeloze wachten op een samenhangend verhaal. In het laatste half uur maakt de luchtige toon definitief plaats voor een bloedserieus statement dat eindigt met een onuitstaanbare politiek correcte preek. Als je het toch tot de aftiteling hebt weten vol te houden, wacht dan nog even op een amusante cameo: het is veruit het beste moment van de hele film... helaas!