Opinions

Op het eerste gezicht lijken Jerry [Jake Gyllenhaal] en Jeanette Brinson [Carey Mulligan] gelukkig getrouwd en heeft hun 14-jarige zoon Joe [Ed Oxenbould] niets te klagen. Maar wanneer Jerry zijn baantje bij de plaatselijke golfclub verliest en zijn trots hem er van weerhoudt om ander werk te accepteren komt het huwelijk onder grote druk te staan, zeker wanneer Jerry zich zonder overleg aanmeldt bij de vrijwillige brandweer om een grote bosbrand te bestrijden. Dat werk levert vrijwel geen inkomen op, bovendien zal Jerry lange tijd van huis zijn. Niet alleen moet Joe met lede ogen de afbrokkeling van het huwelijk van zijn ouders toezien, hij wordt ook een pion in het steekspel tussen beide ouders.
De trailer roemt het werk van Mulligan van Gyllenhaal, maar hoewel zij prima werk afleveren is Oxenbould de absolute ster van dit familiedrama, daarbij geholpen door de indrukwekkende regie van Paul Dano. Joes lichaamstaal geeft op subtiele, maar effectieve wijze gestalte aan wat hij denkt en voelt, terwijl hij zich vaak gedwongen voelt om het tegenovergestelde te zeggen. Dano maakt regelmatig verrassende, maar intelligente keuzes in zijn shotselectie, onder anderen wanneer Joe op het punt staat een bus in te stappen. Het enige minpunt is dat Jeanettes keuze om een affaire aan te gaan met een veel oudere (en bepaald niet aantrekkelijke) weduwnaar niet geloofwaardig is.

Andrew Steele was stafschrijver bij Saturday Night Live toen Will Ferrell zich aansloot bij het programma. De twee zijn naar eigen zeggen al 27 jaar goede vrienden. Een paar jaar geleden kondigde Andrew aan dat hij voortaan als vrouw met de naam Harper door het leven ging. Will en Harper besluiten de gevolgen voor hun vriendschap te testen door een roadtrip door het land te maken. Voor Harper – die als Andrew onbevreesd stad en land afreisde – is dat een kans om zijn angsten over publiekelijk als vrouw verschijnen te overwinnen. Voor Will een kans om te ontdekken in hoeverre Harpers persoonlijkheid is gewijzigd vergeleken met Andrew. Geeft ook een aardig inkijkje in het dagelijks leven van een beroemde Amerikaan die zich in het openbaar begeeft. Openhartig, educatief, vermakelijk, maar ook erg vermakelijk portret van vriendschap door dik en dun.

Stephen Fry is zonder meer een charismatische persoonlijkheid en geboren verhalenverteller, maar het verhaal van Willem Arondé en Frieda Belinfante, die zich tijdens De Bezetting inzetten om Joden uit handen van de Nazi’s te houden, is bepaald niet openbarend. Scenarist Rik Carmichael had waarschijnlijk tot doel duidelijk te maken dat homoseksuele helden uit de geschiedenis zijn geschreven, maar er is veel meer aandacht voor de platgetreden paden van De Bezetting. Ik geef toe: ik heb onlangs nog ‘De Bezetting’ van Lou de Jong gezien, dus het kan best zijn dat het voor mij meer gesneden koek is dan voor anderen. Voor mensen die niet of veel minder bekend zijn met de vaderlandse oorlogsgeschiedenis valt hier misschien nog wel uit te leren.

In 1307 heerst de Oostenrijkse koning Albert [Ben Kingsley] over Zwitserland dat niet in staat zich te verzetten zolang de verschillende bevolkingsgroepen zich niet verenigen. Maar door de wreedheid van commandant Gressler [Connor Swindells] en de heldendaden van William Tell [Claes Bang] komt de Oostenrijkse heerschappij onder grote druk te staan. Een gewapende opstand is onvermijdelijk zolang Tell nog leeft. Goed locatiewerk en enkele degelijke actiescènes zijn onvoldoende compensatie voor het overbevolkte scenario en de vaak belabberde dialogen. Kingsley en Pryce hebben weinig te doen in deze rommelige film waarin de beroemde scène met de appel en de kruisboog uiteraard een prominente plaats inneemt.

Nicolas Cage levert met enige regelmaat bagger af, maar dit spant werkelijk de kroon. Cage zegt niets, kijkt dreigend, soms met een zonnebril, drink energy drinks, danst tijdens het flipperen en rekent ondertussen op bloederige wijze af met allerlei figuren in dierenkostuum in het voormalige kinderspeelpaleis uit de titel. Het heeft allemaal iets te maken met één of andere vloek, wat verklaart waarom de plaatselijke sheriff [Beth Grant] niet zit te springen om op onderzoek uit te gaan, maar het is volstrekt belachelijk... en niet op een grappige manier. Er lopen ook nog wat fotomodellen rond, maar ik ben alweer vergeten wat het nu is van hun aanwezigheid. De slechtste film uit Cages carrière... tot nu toe!

De toerismesector in San José zal wellicht wél kunnen leven met deze poging de legende rondom de plaatselijke toeristische attractie te voorzien van hernieuwde wereldfaam. Sarah Winchester [Helen Mirren] is de erfgename van het Winchester-imperium dat groot werd met de productie van de even beroemde als beruchte Winchester-geweren die o.a. een sleutelrol speelden in de Amerikaanse Burgeroorlog. Haar huis in San José is uitgegroeid tot een groteske mengelmoes van allerlei stijlen, het gevolg van communicatie die Sarah zou hebben met geesten van mensen die slachtoffer van de Winchester-geweren werden. Het is aan Dr Eric Price [Jason Clarke] om vast te stellen of er werkelijk geesten waren in huize Winchester, of dat het Sarahs hersenspinsel is waardoor ze niet in staat is om leiding te geven aan het bedrijf.

Krakende deuren, onverklaarbare geluiden, een spookachtig liedje en een keur aan nepschrikeffecten: deze film heeft het allemaal. De film is goed geproduceerd getuige de gedetailleerde sets en het camerawerk is verzorgd, maar het enige angstaanjagende aan deze verzameling clichés is dat Helen Mirren haar reputatie te grabbel heeft gegooid aan dit minder dan middelmatig griezelgevalletje.

Jeremy Renner speelt Cory Lambert, een agent in dienst van 'Fish & Wildlife' die tijdens een zoektocht naar een poema die het op vee heeft gemunt in het besneeuwde, ijskoude Indianenreservaat 'Wind River' in Wyoming, stuit op het ernstig mishandelde lichaam van Natalie, de beste vriendin van zijn dochter die drie jaar geleden stierf, een gebeurtenis die Cory niet heeft weten te verwerken en waardoor de relatie met zijn Indiaanse vrouw [Julia Jones] ernstig is bekoeld. De jonge FBI-agente Jane Banner [Elizabeth Olsen] neemt het onderzoek en hoopt op steun vanuit de FBI, maar wanneer de lijkschouwer vaststelt dat de kou de officiële doodsoorzaak is moet ze zelf op onderzoek. Ze roept de hulp in van Cory, die het gebied als geen ander kent, en de plaatselijke Indiaanse politie.

Renner en Olsen zijn prima in de hoofdrollen, maar de film komt langzaam op gang en ontbreekt enige spanningsopbouw waardoor de gewelddadige climax niet de dramatische impact heeft die het zou moeten hebben. James Jordan speelt bovendien zijn schurkenrol als Dennis Hopper 'on speed'. Gil Birmingham heeft de sterkste momenten van de film als Martin, de vader van het slachtoffer en Nick Cave levert een waardevolle muzikale bijdrage in een intrigerende, maar niet helemaal geslaagde thriller.

De titel doet vermoeden dat dit een lofzang is op de vrouw die tijdens Nelson Mandela's gevangenschap het publieke gezicht van de ANC was en al die tijd tot de belangrijkste strijders tegen Apartheid en het racistische bewind in Zuid-Afrika vocht. Het eerste deel lijkt dat te bevestigen, zeker wanneer die gebeurtenissen aan bod komen die haar reputatie onherstelbaar beschadigden. Winnie richtte 'FC Mandela United' op als een soort jongerentak van de ANC, maar al snel verschenen er berichten dat mannen in de trainingspakken van de club op grote schaal misdaden pleegden. Dit is waar deze documentaire interessant wordt, want regisseur Pascale Lamche introduceert hier niemand minder dan Vic McPherson, het toenmalig hoofd van Stratcom, die zeer open is over de manier waarop Stratcom de media beïnvloedde in een poging de geloofwaardigheid van Winnie Mandela volledig af te breken. Met zichtbare trots stelt hij vast dat Stratcom daar in is geslaagd. Zelfs in zoverre dat niemand minder dan Desmond Tutu - de belangrijkste Afrikaanse spirituele leider en één van de meest gerespecteerde mensen ter wereld - haar tijdens de openbare verhoren van de Truth And Reconciliation Commission smeekte (!) om haar excuses aan te bieden voor 'things that went wrong', een verraad dat Winnie hem nooit heeft vergeven.

Deze documentaire werpt voor velen een nieuw licht op één van de meest controversiële publieke figuren van haar generatie en hoewel Winnie en één van haar dochters - niet de meest geloofwaardige bronnen - wat te vaak aan het woord zijn, daagt het in ieder geval uit om je eens verder te verdiepen in de geschiedenis van Stompie Moeketsi en de getuigenis van Katiza Cebekhulu.

Met een speelduur van 53 minuten (+ 10 minuten aftiteling) is het verhaal wat aan de magere kant, maar wat zou ik gelukkig zijn als elke animatiefilm 53 minuten had die net zo leuk zijn. De bewoners van The 7 Acre Woods slaan de handen ineen wanneer Eeyore [Bud Luckey] zijn staat is kwijtgeraakt. Iedereen doet een (vergeefse) poging om een geschikte nieuwe staart te vinden en de bijbehorende prijs (een pot honing, wat anders?) te winnen, totdat Owl [Craig Ferguson] een brief vindt waaruit blijkt dat Christopher Robinson [Jack Boulter] is ontvoerd door ‘The Backson’. Tijd voor een reddingsactie! Een traktatie voor jong en oud vol hilarische momenten en heerlijke liedjes en de aangename vertelstem van John Cleese. Hoogtepunten: het fraai vormgegeven “The Backson Song”, Tigga’s “It’s Gonna Be Great” en Piglets pogingen om zijn vrienden uit een valkuil te redden.

Sensationele titel, zeer teleurstellende uitwerking. In de proloog is het vijf jaar geleden dat Christopher Robin [Nikolai Leon] het 100 Acre Wood heeft verlaten voor een studie en keert hij terug om zijn verloofde [Maria Taylor] kennis te laten maken met zijn vriendjes van weleer. Maar Winnie-The-Pooh [Craig David Dowsett] en Piglet [Chris Cordell] zijn waanzinnig geworden door honger, hebben Eeyore opgegeten en geven Christopher Robin bepaald niet het warme onthaal waar hij op rekende. In feite gaat het om zes meiden die een tijdje verblijven in de buurt van het bos en geheel volgens recept op routinematige wijze worden afgeslacht door gemaskerde gastjes. Waar zijn Uil, Kanga, Roo en vooral Tigger als je ze nodig hebt? Dit had vele malen leuker kunnen zijn als de schrijvers in staat waren geweest om Pooh en Piglet wat ironische oneliners te geven. Helaas: ze zeggen geen woord. Cynische zakkenvullerij.

Winnie-The-Pooh: Blood And Honey was louter gebaseerd op de grap dat de onschuldige, kinderlijke Winnie en zijn vriendjes opduiken als angstaanjagend, sadistische moordenaars. Een zieke grap die in handen van Frake-Waterfield buitengewoon slecht werd uitgewerkt. Dit vervolg begint met een slasher-cliché waarin een paar tienermeiden tijdens een seance door Owl [Marcu Massey] worden afgeslacht. Dan volgt een gewichtig inleiding die lijkt te duiden op een meer ironische benadering, ook al duurt het veel te lang. Christopher Robin [Scott Chambers] wordt verdacht van de gruwelijkheden die door Winnie [Ryan Oliva] en kornuiten zijn begaan en ziet zijn toekomst als dokter in vlammen opgaan. Owl overtuigt Winnie ervan dat ze alleen kunnen overleven als ze de aanval zoeken. Het zijplot rondom Christopher Robin geeft dit iets meer diepgang, maar verder is dit gewoon een serie brute slachtpartijen waarbij wreedheid en de hoeveelheid bloed belangrijker zijn dan sfeer, spanning of verhaal.

Naar verluidt was dit één van Ronald Reagans favoriete rollen en het is zeker ééntje die zijn reputatie in alle opzichten goed heeft gedaan. Hij speelt de rol van Grover Cleveland Alexander, een pitcher wiens prestaties op het honkbalveld hem in de kortste keren de bijnaam 'Alex The Great' opleverde. Maar daarvoor heeft hij de nodige tegenslagen en persoonlijke demonen moet overwinnen en daarvoor was de steun van zijn echtgenote Aimee [Doris Day], de andere helft van 'the winning team' van onschatbare waarde. Het is een vrij formulematig geschreven biografie, maar Day en Reagan vormen zo'n goed paar dat je enkele banaliteiten gemakkelijk vergeeft. De honkbalscènes zijn goed gefilmd, beroemde honkballers als Peanuts Lowrey en Al Zarilla spelen zichzelf en ja, Ronald Reagan zingt... als is het (gelukkig) maar heel even.

Geïnspireerd door Napster ontwikkelde de Japanse softwareontwikkelaar Isamu Kaneko [Masahiro Higashide] Winny zijn eigen programma om via een P2P-netwerk bestanden te delen. Op 27 november 2003 arresteert de Japanse politie een aantal mensen die Winny gebruikten voor illegale doeleinden. Agent Sembi [Kôsuke Suzuki] besluit Kaneko ook op te pakken, ook al geldt in de rechtspraak de regel dat de maker niet verantwoordelijk is voor wat gebruikers met zijn creatie doen. Daarom besluit advocaat Dan Tosthimitsu [Takahiro Miura] de zaak op zich te nemen. Maar Isamu heeft zich door de politie in de luren geleid en documenten ondertekent waardoor het veel moeilijk wordt om vrijspraak af te dwingen. Een interessant stukje geschiedenis voor computernerds, maar het basisgegeven is visueel weinig interessant. Veel pratende hoofden dus en Matsumoto heeft het voornamelijk aan het mooie samenspel van Higashide en Miura te danken dat het niet verveelt.

Winona Ryders carrière is zeker interessant genoeg voor een documentaire. Ze bracht een groot deel van haar jeugd door in een commune in Mendocino, waar ze veelvuldig contact had met beroemde intellectuelen als Aldous Huxley, Alan Ginsburg en Timothy Leary. Maar het was Lawrence Ferlinghetti die haar mentor werd en haar stimuleerde en hielp een acteercarrière na te streven. Na een serie opmerkelijke rollen trouwde ze met Johnny Depp en was ze even de lieveling van het publiek, maar later ging ze door een diep dal en werd ze een persona non grata. Directe aanleiding voor deze documentaire is haar opzienbarende comeback in de veelgeprezen serie Stranger Things. Hoffman benoemt netjes alle belangrijke momenten en fases uit Ryders leven en carrière, maar de lijst aan geïnterviewden is bepaald niet indrukwekkend. Ryders biograaf Nigel Goodall heeft weinig interessants te zeggen en de bijdrages van respectievelijk de regisseur van haar debuutfilm Lukas en een co-ster in The Crucible zijn niet bepaald gewichtige aanvullingen. Geen directe familie of persoonlijke vrienden komen aan het woord en dat wekt de indruk dat dit een snel in elkaar geflanst lopendebandwerkje is.

Verfilming van het gelijknamige boek van Daniel Woodrell waarin de 17-jarige Ree [Jennifer Lawrence] noodgedwongen de zorg voor broertje [Isaiah Stone], zusje [Ashlee Thompson] en haar ernstig zieke moeder [Valerie Richards] op zich neemt nu hun vader terecht moet staan wegens het produceren van illegale drugs. Ze krijgt weliswaar wat hulp van een sympathieke buurvrouw [Shelley Waggener], maar dreigt het huis te verliezen wanneer haar vader – die het huis als borg heeft opgegeven – niet verschijnt op zijn eigen hoorzitting. Uitzetting lijkt onvermijdelijk, maar Ree vermoedt dat haar vader het slachtoffer is van geworden van een wraakactie en vraagt hulp aan haar oom [John Hawkes]. Gefilmd gedurende de winter tegen het troosteloze decor van de Ozark Mountains die de sombere toon van het verhaal iets teveel benadrukken. Gemaakt voor slechts 2 miljoen dollar wist deze low budget thriller toch 4 Oscarnominaties in de wacht te slepen, onder anderen voor John Hawks en de tot dan toe vrijwel onbekende Jannifer Lawrence, voor wie dit de springplank was naar rollen in de X-men franchise en The Hunger Games en die binnen een paar jaar tijd de beste betaalde actrice ter wereld werd.

In 1914 wordt een jong kind door zijn ouders in New York achtergelaten wanneer hun toegang tot de VS wordt ontzegd. Peter Lake [Colin Farrell] is onder de hoede van Pearly Soames [Russell Crowe] onsterfelijk geworden en doet regelmatige duistere klusjes voor zijn mentor. Honderd jaar later stuit hij bij een inbraak op de doodzieke Beverly [Jessica Brown Findlay] en ontstaat een romance waardoor zijn loyaliteit jegens Pearly Soames en zijn onsterfelijkheid onder druk komen te staan. Verfilming van het ambitieuze (en lange) boek van Mark Helprin uit 1983, wekt de indruk een sterk gecomprimeerde versie daarvan te zijn waardoor er nogal wat gaten in het verhaal zitten die de kenners van het boek beter zullen begrijpen. De romance tussen de twee hoofdpersonen, alsmede de relatie tussen Peter en zijn mentor zijn onvoldoende uitgewerkt om werkelijk interesse op te wekken.

De piepkleine Wiplala [Geza Weisz] is gevlucht uit Wiplalaland en komt terecht in het huis van de familie Blom en bevriend raakt met Johannes [Sash Mylanus] en diens zus Nella Della [Kee Ketelaar]. Door zijn gebrekkige ‘getinkel’ verandert Wiplala de plaatselijke dichter Arthur Hollidee [Paul Kooij] in een standbeeld en brengt hij de familie Blom in grote problemen tijdens een restaurantbezoek. Om arrestatie te voorkomen ‘tinkelt’ hij het gezin zodat ze net zo klein zijn als hijzelf. Daardoor weten ze uit handen van de politie te blijven, maar Wiplala durft ze niet weer terug te ‘tinkelen’. De enige hoop is een terugkeer naar Wiplalaland zodat een andere Wiplala de familie Blom weer kan terug ‘tinkelen’. De reis van het restaurant naar huis wordt een race tegen de klok wanneer de gemeente Amsterdam dreigt het vermeende standbeeld van Arthur te verwijderen en te vernietigen! Schmidts geliefde vertelling uit 1957 verzuipt haast in een maalstroom van overbodige actie, opgeblazen (en wisselvallige) special effects en Hollywoodclichés. Het is vooral te danken aan Weisz, Mylanus, Ketelaar en Muller dat er hier en daar nog een glimp valt op te vangen van de magie van het bronmateriaal.

Omdat Parvis [Benjamin Radjaipour] als op jonge leeftijd tekenen van homoseksualiteit vertoonde, vluchtten hij met zijn vader Nasser Shariat] en moeder [Mashid Shariat] als kind met zijn ouders van Iran naar Duitsland. Wanneer Parvis bij een asielzoekerscentrum gaat werken als tolk komt hij in contact met Amon [Eidin Jalali] en diens zus Banafshe [Banafshe Hourmazdi], die wachten op de uitslag van hun asielaanvraag. De vriendschap tussen Parvis en Amon groeit uit tot een romance. Shariat lijkt meer interesse hebben in seksscènes dan in enige verdieping van de personages waardoor je je nauwelijks betrokken voelt bij hun toch al niet al te wereldschokkende dilemma’s. Het kabbelt zich langzaam voort naar eend weinig verrassend einde en wekt alleen interesse wanneer Parvis’ ouders met hem in gesprek gaan.

Na de ontvoering van Jan Philipp Reemtsma [Philipp Hauß] helpt een agent [Fabians Hinrichs] Jan Philipps vrouw Ann Katrin [Adina Vetter] en zijn zoon Johann [Claude Heinrich] bij de contacten met ontvoerders die losgeld eisen. Ondertussen kampen Ann Katrin en Johann met schuldgevoelens over hun gedrag en worstelen ze om hun emoties in bedwang te houden, zodat ze hun echtgenoot en vader niet verder in gevaar brengen. Vlakke krimi is alleen interessant wanneer het zich richt op de emotionele tol die de familieleden moeten betalen in aanloop naar de beoogde vrijlating. Spannend wil het in ieder geval niet worden.

De bijna 90-jarige 14e Dalai Lama is fysiek behoorlijk afgetakeld. Tegenover een 97-jarige vrouw spreekt hij de hoop uit dat hij meer dan 100 jaar oud wordt. Toch mogen we deze monoloog over het belang van het beheersen van de menselijke geest beschouwen als het visuele testament van de Tibetaanse spirituele leider in ballingschap. Wie bekend is met de Tibetaanse cultuur en het wereldbeeld dat de Dalai Lama al decennialang actief uitdraagt, zal hier weinig nieuwe inzichten aan ontlenen. Maar Delaquis en Miller geven de boodschap extra kracht met een nauwkeurige samengesteld collage aan archiefbeelden en nieuw beeldmateriaal. Het optimisme stemt hoopvol, maar de boodschap dreigt vooral tegen het einde verloren te gaan door Ariel Marx’ nadrukkelijk aanwezige muzikale score.

Na een aantal matige remakes viert Disney haar 100-jarige bestaan met een mislukte poging om een origineel verhaal te vertellen. Rosas is een eiland in de Middellandse Zee waar iedereen welkom is. Asha [Ariana DeBose] wordt binnenkort 18 en dat is het moment waarop ze haar wens kan ‘inleveren’ (en vergeten) bij regent Magnifico [Chris Pine], die de wensen van alle volwassen bewoners bewaart en om de zes maanden een ceremonie houdt waarbij een aantal van die wensen uitkomt. Asha solliciteert bij Magnifico om zijn pupil te worden, maar realiseert zich dat het helemaal niet goed is dat mensen hun wensen vergeten. Het ene moment zingt Asha een dubieus liefdesduet met Magnifico, het andere verkeert ze in staat van oorlog en roept ze de hulp van haar vrienden (en van een magische ster) om de wensen te bevrijden. Bevat een aantal ietwat overgeproduceerde, maar uitstekend gezongen liedjes, al is het niet altijd duidelijk wat ze met het verhaal te maken hebben. De centrale boodschap over jezelf zijn, vasthouden aan je dromen en dat alles mogelijk is in het leven, is net zo oubollig als de humor. Ongeïnspireerde animatie bewijst dat Disney snakt naar een nieuwe impuls. De aftiteling bevat sterrenbeelden van personages uit de tijd dat de magie van Disney nog springlevend was. Laten we met zijn allen wensen dat er ooit iets van die magie terugkomt.

Een scenario vol plotgaten, stereotypes en zwakke karakteriseringen is de doodsteek voor alweer een horror over een 'demon-in-een-doos' die bezit van je ziel neemt nadat je zeven wensen hebt gedaan. Clare [Joey King] is stereotype 1: de outsider die het pispaaltje is van de school. Johanna [Elisabeth Rohm] is de gruwelijke pestkop die een poster verpest door er een beker met frisdrank tegenaan te gooien, zonder dat iemand er iets van zegt en zonder dat een leraar ingrijpt. Even bizar is Clares vriendschap met Meredith [Sydney Park], één über-bitch die haar gelijke niet kent en waarvan het onbegrijpelijk is dat die twee ook maar een woord elkaar zouden wisselen.

Het verhaal is behoorlijk stompzinnig: papa [Ryan Philippe] rommelt dagelijks door afval en vindt een Chinese doos. Clare volgt lessen Chinees en leest op de dood de woorden 'zeven wensen'. Bij wijze van grap doet ze een wens... en nog een wens... en nog een wens. De wensen komen uit, maar het duurt even voor Clare zich beseft dat er een prijs tegenover staat.

Dit is een beetje de standaard geworden voor de horrorfilm, een genre dat qua niveau al jaren ernstig te wensen overlaat. Het blijft hopen op iets beters, maar vooralsnog lijkt met in Amerika tevreden te zijn met meer-van-hetzelfde in de vorm van popcorn-pulp waarbij je je hersens achterlaat bij de ingang van de zaal. Deze film past binnen dat verwachtingspatroon, maar daarmee scoort deze film nog niet een voldoende. Wie weinig verwacht, zal er weinig om geven...

Zonderlinge en niet geheel geslaagde mix van documentaire en fictie geïnspireerd door een ontmoeting met Luciana De Leonie d’Asparedo, een Napolitaanse astrologe die mensen levensadvies geeft op basis van allerlei astrologische metingen. Een man van middelbare leeftijd die onder druk van zijn moeder voor een kleinkind moet zorgen; een vrouw die vastzit in haar relatie; een alleengaande vrouw op zoek naar levensvreugde en een zus die haar tweelingzus wil helpen haar “droom” waar te maken. De sessies zijn authentiek, de nasleep daarvan is in scène gezet. Dat levert wat amusante beelden en momenten op, maar door abrupt heen en weer te springen tussen de verschillende mensen is het dramatisch vlak en regelmatig verwarrend.

Het matige en overdadige gebruik van CGI is één van de redenen waarom deze interpretatie van het geliefde boek van Roald Dahl de plank volledig misslaat. Een andere is de afschuwelijke (en niet op een goede manier) rol van Anne Hathaway wiens acteerwerk net zo over-the-top is als haar idiote accent. Hoofdrolspeler Jahzir Bruno beschikt over geen enkel charisma en ook de stemvertolkingen zijn matig. Octavia Spencer verleent nog enige waardigheid aan deze film en Chris Rock is een goede keuze als de verteller, maar Robert Zemeckis laat geen spaan heel van de subtiele, zwartgallige humor die het boek zo bijzonder maakt.

Kersverse koning Malachy [Luke Goss] ontdekt dankzij een heksenjager [Simon Thorp] dat zijn volk doelwit is van een hekseninvasie geleid door The Red Queen [Sarah Douglas] en verzamelt manschappen om haar op te sporen en te vernietigen. Absurde middeleeuwse horror met abominabele special effects, bespottelijke kostuums en acteurs die lijken te beseffen dat ze zichzelf behoorlijk voor schut zetten. Een onvervalste draak van een film.

Buitengewoon openhartige, soms voyeuristische film waarin Kiki Ho met haar moeder zware gesprekken voert over de suïcide van zus en dochter Siu Lin. Aanknopingspunt voor die gesprekken is de voorbereiding op een expositie van Siu Lins kunstportfolio. Kiki heeft het tot haar levensdoel gemaakt om van deze expositie een eerbetoon aan haar overleden zus te maken, maar heeft het gevoel dat ze tekortschiet. Een moedig, oprecht en (zeker voor lotgenoten) confronterend staaltje zelfanalyse.

Leonard Vole [Tyrone Power] staat terecht voor de moord op een rijke weduwe [Norma Varden]. Hij vraagt de gerennommeerde, maar oude en ziekelijke advocaat Sir Wilfrid Roberts [Charles Laughton] om de verdediging op zich te nemen. Die aarzelt, maar nadat hij Leonard aan een ongebruikelijke test heeft onderworpen is hij overtuigt van diens onschuld. Het bewijs tegen Leonard is bovendien vooral ‘circumstantial’... totdat blijkt dat de weduwe vlak voor haar dood haar testament heeft gewijzigd waardoor Leonard een grote som geld krijgt. Als Leonard hiervan wist, betekent dit dat hij een duidelijk motief had voor de moord. De enige die dat bevestigt is Janet McKenzie[Una O’Connor], de huishoudster die de belangrijkste begunstigde was in het oorspronkelijke testament. Leonards vrouw Christine [Dietrich] kan echter Leonards alibi bevestigen en aangezien de wet aangeeft dat een echtgeno(o)t(e) nooit mag optreden als ‘witness for the prosecution’ lijkt een vrijspraak goed mogelijk.

Met bronmateriaal van Agatha Christie, bewerkt en geregiseerd door niemand minder dan Billy Wilder en met zo’n ijzersterke cast was dit een Hollywoodknaller avant-la-lettre. Voor Tyrone Power was dit de laatste voltooide film. Hij stierf een jaar later aan de gevolgen van een hartaanval die hij kreeg tijdens de opname van een zwaardduel met zijn vriend George Sanders op de set van “Solomon & Sheba”. Charles Laughton speelt hier ook één van zijn laatste rollen (“Spartacus” en “Advise & Consent” zouden zijn laatste films zijn voor hij in 1962 overleed) en hij speelt hier samen met zijn echtgenote Elsa Lanchester die hier de rol speelt van zijn bemoederende verpleegster, een rol die Wilder bedacht om wat scherpe komedie toe te voegen. Sir Wilfrids pogingen om zich stiekem te goed te doen aan een sigaar en brandy zijn goed geschreven, ook al omdat ze onderdeel uitmaken van het plot. Wanneer zijn collega en vriend Mayhew [Henry Daniell, ook al zo’n geweldige karakteracteur] hem de Vole-zaak wil voorleggen heeft hij daar eigenlijk geen zin in, maar wanneer hij ziet dat Mayhew twee sigaren in zijn borstzak heeft, ziet hij zijn kans schoon: hij accepteert de zaak dus eigenlijk omdat hij stiekem een sigaar kan roken!

Maar uiteindelijk is het Dietrich die de show steelt. Aangezien de makers aan het eind van de film een oproep doen om de slottwist niet te verraden, ga ik daar niet teveel op in. Maar het is wel opvallend dat Dietrich – inmiddels de 50 ruim gepasseerd – in een flashback nog eens verschijnt als een cabaretzangeres. Tussen al het acteergeweld kan ik in ieder geval zeggen dat Dietrich zich staande houdt. Maar gezien haar indrukwekkende filmografie wil dat niet zeggen dat dit mijn favoriete Dietrich-film is. Het feit dat de meningen zo verschillen over haar beste filmrol, zegt iets over de kwaliteit van het werk dat ze heeft achter gelaten. Wat in ieder geval als een paal boven water staat is dat dit een geweldige film is.

De 42-jarige Rick Paulusma [Sanne den Hartogh] is al zeven jaar bezig om toestemming te krijgen voor vrijwillige euthanasie. Na 20 jaar van onderzoeken, complexe diagnoses en meerdere pogingen om op een andere manier een einde aan het leven te maken, is zijn geduld op. Zijn ouders Aagje [Renée Soutendijk] en Toon [Raymond Thiry] proberen onder de omstandigheden zo positief mogelijk te blijven, maar wanneer Rick eindelijk de definitieve goedkeuring krijgt en zijn dood ook werkelijk aanstaande is, verandert alles. Soutendijk en Thiry zijn een match made in heaven in dit familiedrama dat pas op gang komt vanaf de goedkeuring van de euthanasie. Den Hartogh is vooral in de eerste helft minder overtuigend.

Na de noodlottige dood van hun vader is het aan Hans [Marcel Hensema] en Stijn [Mads Wittermans] om voldoende geld bijeen te krijgen dat ze hun kotter kunnen behouden en door kunnen gaan als vissers. Ze slaan een aanbod van een ondernemer [Raymond Thiry] in partyboten af, maar vangen te weinig om te kunnen overleven. Wanneer ze per ongeluk een lading drugs opvissen, ziet Hans [Marcel Hensema] een mogelijkheid om de schulden snel af te betalen. Stijn heeft zijn bedenkingen. Ten eerste omdat Hans geen enkele ervaring met drugshandel heeft, ten tweede omdat hij zich beseft dat er iemand zal zijn die op zoek is naar deze lading. Goed geacteerd misdaaddrama geeft een authentiek aanvoelend beeld van de wereld van de vissers, maar het scenario kent weinig verrassingen.

De aanwezigheid van de sexy Judy Cler is de reden waarom deze waanzinnige horrorfilm net geen aanspraak kan maken op de titel 'Slechtste Film Aller Tijden'. Talentloze acteurs kijken in de camera, lopen er voor langs of staan maar half in beeld, hetgeen te wijten is aan de erbarmelijke regie en de kansloze montage. Ook zonder de belachelijke slottwist slaat het verhaal bovendien helemaal nergens op .Daardoor roepen de beelden van ingewanden en soortgelijk bloedvergieten, ondanks de begeleidende psychedelische muziek, meer onverschilligheid dan walging op.

Montag the Magnificent [Ray Sager] is een illusionist die door middel van hypnose steeds een aantrekkelijke jonge vrouw als 'vrijwilliger' kan inzetten bij zijn illusies, waarbij hij ze op gruwelijke wijze verminkt. Het is natuurlijk een illusie, dus de dames blijken na afloop van de act springlevend. TV-presentatrice Sherry Carson [Judy Cler] ontdekt echter dat Montags 'vrijwilligers' kort na de show stuk voor stuk om het leven komen op dezelfde manier als in de illusie en probeert Montag te ontmaskeren als moordenaar.

Traag, slecht gemaakt prutswerkje. Ray Sagers waanzinnige vertolking moet je gezien hebben om het te geloven, maar na de eerste 'illusie' kun je dit onding gerust afzetten. In slaap vallen op de bank is overigens een uitstekend alternatief.