Opinions

Hikari [Keita Ninomiya] is een weeskind met een passie voor gaming en heeft een enorme verzameling aan oude consoles en computer games. Zijn favoriete games is ‘We Are Little Zombies’ en aangezien hij de verteller is van dit verhaal kiest regisseur Nagahisha voor een visuele stijl die aansluit op dat van een 80s PC Game. En dus zijn er lage resoluties, felle kleuren en zien we de kinderen soms lopen in overhead shots die de ouderen zich nog wel kunnen herinneren. Die visuele stijl maakt dit tot een unieke en eigenzinnige visuele beleving, maar het verhaal van Hikari en drie andere weeskinderen die een band oprichten en een media-sensatie worden met het liedje ‘We Are Little Zombies’ (overigens bepaald niet geweldig gezongen) is veel te mager en leent zich beter voor een korte film.

Littlehampton, West Sussex, kort na de Eerste Wereldoorlog. Nadat ze voor 19e keer een brief heeft gekregen waarin ze voor de verschrikkelijkste dingen wordt uitgemaakt, besluit Edith [Olivia Colman] op aandringen van haar conservatieve vader [Timothy Spall] aangifte te doen bij de politie. Wanneer Edith haar buurvrouw Rose [Jessie Buckley], een levenslustige, luidruchtige Ierse immigrant, aanwijst als de schuldige, is dat genoeg voor de politie om Rose vast te zetten in afwachting van een onderzoek. Alleen “Woman” Police Officer Gladys Moss [Anjana Vasan] is de enige die opmerkt dat er geen enkel concreet bewijs is, maar ze wordt genegeerd. Uiteindelijk roept ze de hulp van een aantal vrouwen in het dorp in om te achterhalen hoe de vork in de steel zit. Seksuele discriminatie, solidariteit onder vrouw, de macht van patriarchaat en de gevolgen voor de sociale en seksuele moraal zijn thema’s komen aan bod. Buckley is perfect als de vrijgevochten Rose en Hugh Skinner bij vlagen hilarisch als de even seksistische als onbekwame agent Papperwick. Ook Joanna Scanlan scoort als de eigenzinnige Ann. Colman en Spall gaan te nadrukkelijk voor komedie, waardoor de belangrijke onderliggende boodschap meermaals verloren gaat.

Vervolg op Wicked verliest zichzelf zo nu en dan in visueel spektakel en heeft te veel (vaak bombastische liedes). Het verhaal geeft echter op slimme wijze een duistere wending aan The Wizard Of Oz en Jeff Goldblum is subliem als ‘The Wonderful Wizard’. Madama Morrible [Michelle Yeoh] verspreidt leugens over ‘Wicked Witch’ Elphaba [Cynthia Erivo] en spant ‘Good Witch’ G(a)linda [Ariana Grande] en Fyero [Jonathan Bailey] voor haar propagandakarretje met een spectaculair huwelijksfeest. Voor Elphaba is dat de ideale gelegenheid om Oz [Jeff Goldblum] te ontmaskeren als een bedrieger. Ironisch genoeg dreigt Elphaba’s zus Nessarose [Marissa Bode] roet in het eten te gooien. Onnodig lang, maar vooral de tweede helft steekt goed in elkaar.

Prequel op The Wizard Of Oz onthult dat Glinda [Ariana Grande], de goede heks uit het Noorden, en Elphaba [Cynthia Erivo], de kwaadaardige heks uit het Westen, in het verleden goede vriendinnen waren. Vanwege haar groene huidskleur is Elphaba vanaf haar aankomst op Shiz University het mikpunt van spot. De grootste pestkop is (ironisch genoeg) G(a)linda, een arrogante ijdeltuit die na een hol gebaar van empathie op eens Elphaba’s beste vriendin wordt. Wanneer Elphaba tot haar grote verbazing een uitnodiging krijgt van The Wizard Of Oz [Jeff Goldblum] vraagt ze G(a)linda om met haar mee te gaan. Het bezoek is de eerste stap richting de onvermijdelijke splitsing die in deel 2 verder vorm krijgt. Het budget van ongeveer $ 150 miljoen is voornamelijk besteed aan kostuums, make-up en de indrukwekkende sets. Maar het eerste deel is vooral gebakken lucht met overbodige, bombastische liedjes die vooral jonge kijkers met een beperkte aandachtspannen wakker moeten houden en de volwassenen een goed moment bieden voor een plaspauze. Erivo is prima in de hoofdrol en Goldblum is perfect gecast als de excentrieke Wizard. Grande komt minder goed uit de verf en Chu’s figurantenregie ligt er wat dik bovenop (iedereen zit constant met wijd open mond naar Elphaba te wijzen). Pas wanneer de actie zich verplaatst naar Oz komt het verhaal op gang en ontstaan de contouren voor wat een duister (en hopelijk beter) vervolg lijkt te worden.

Wanneer François Cliquot [Tom Sturridge] plotseling overlijdt, ontstaat een familiestrijd over zijn wijngaarden. Formeel komen die in handen van zijn weduwe Barbe Nicole [Haley Bennett], maar een groep mannen onder leiding van François’ vader Philippe [Ben Miles] heeft er geen vertrouwen dat ze in staat is om van de wijngaard een succes te maken. Omdat hij juridisch geen poot heeft om op te staan, accepteert hij de situatie zoals hij is in afwachting van een incident waarmee hij alsnog zijn gelijk kan halen. Die dient zich aan wanneer Barbe Nicole een relatie krijgt met Louis Bohne [Sam Riley] die een belangrijke adviserende rol krijgt. Eén van de vele recente films over vrouwen die glazen plafonds breken. Een verzorgde productie met fraai camerawerk, maar het verhaal is te voorspelbaar om te beklijven.

Onevenwichtige vertolkingen en teveel demagogische dialogen in dit relevante sociale drama met goed spel van Marwaha als Aasia, een Indiaanse vrouw die al maanden tevergeefs probeert verklaring te krijgen dat haar spoorloos verdwenen echtgenoot is gestorven zodat ze formeel een deel van zijn bezittingen over kan nemen. De behandelende bureaucraat [Ajay Chourey] chanteert haar in feite: zij kan de verklaring binnen 24 krijgen als ze de bezittingen van haar man verkoopt. Aasia weigert en dat komt haar duur te staan. Een schrijnend portret van de extreme rechtsongelijkheid tussen mannen en vrouwen in de Indiase maatschappij met een cast die vrijwel uitsluitend bestaan uit amateurs.

Eén cruciale twist in dit thrillerdrama (het idee dat Harry zijn eigen dood in scène heeft gezet om er met de weduwe van één van zijn handlangers vandoor te gaan) is erg ongeloofwaardig, maar verder is dit een geniaal geacteerde en voortreffelijk geregisseerde film waarin het plezier 'm vooral zit in de details. Wie denkt dat dit slechts een heistfilm is, slaat de plank volledig mis. Centraal staan de weduwen van een groep criminelen die tijdens een poging miljoenen te roven van Jamal Manning [Bryan Tyree Henry], die dat geld nodig heeft om campagne te voeren tegen Jack Mulligan [Colin Farrell], de zoon van de politieke dinosaurus Tom Mulligan [Robert Duvall], die vastbesloten is de macht in het stadsdistrict van zijn vader over te nemen. Jamal stuurt zijn broer Jatemme [Daniel Kaluuya in een onvergetelijke rol] af op Veronica [Viola Davis], de weduwe van Harry Rawlings [Liam Neeson] die de roof organiseerde. Veronica moet binnen een maand zorgen dat Jamal de twee miljoen die hij heeft verloren terug betalen, of anders... Veronica heeft echter geen bezittingen. Haar enige hoop is het plegen van een roof die Harry tot in detail blijkt te hebben uitgewerkt in een notitieboekje. Daarvoor zoekt ze de hulp in van de weduwen van Harry's omgekomen handlangers.
McQueen neemt sowieso veel hooi op zijn vork, maar weet soms ook op slinkse wijze sociaal commentaar in zijn film te verwerken. Eén van de beste scènes uit de film is het moment waarop Jack Mulligan na een speech met zijn assistente naar huis rijdt. Er volgt een heel gesprek, maar de camera laat niets van dat gesprek zien. McQueen richt de camera op de omgeving en toont zo op treffende wijze een schrijnende realiteit: twee minuten nadat Mulligan een armoedige wijk heeft verlaten, rijdt hij door een villawijk en stopt zijn auto voor de poort van Mulligans imposante woning. De cast is over de hele linie uitstekend, ook Lukas Haas als een klant van escortgirl Alice [Elizabeth Debicki] en Alan Ruck in een klein rolletje als de weduwnaar van een architecte. Maar geniet vooral Daniel Kaluuya, die nauwelijks iets zegt maar met kleine gebaren en handelingen elke scène steelt. Let goed op wat hij doet tijdens Harry's begrafenis, maar ook tijdens een onvriendelijke onderonsje op de bowlingbaan. Robert Duvall blijkt ook op zijn 87e zich nog vol overgave op een rol te kunnen storten! Een absolute Oscarfavoriet!

Een slimme titel voor een (niet waargebeurd) verhaal over Joe Castleman [Jonathan Pryce] die in 1992 de Nobelprijs voor de literatuur in ontvangst mag nemen. Een bekroning van een indrukwekkende carrière waarop zijn echtgenote Joan [Glenn Close] minstens net zo trots is. Maar tijdens hun reis naar en verblijf in Stockholm, waar de uitreiking plaats vindt, blijkt niet alles rozengeur en maneschijn. Vooral wanneer journalist Christian Bone [Christian Slater] wat lastige vragen begint te stellen, neemt de onderlinge spanning tussen Joe en Joan toe.

Het scenario van Joan Anderson, gebaseerd op het gelijknamige boek van Meg Wolitzer, legt middels een aantal flashbacks (met Harry Lloyd en de sterk debuterende Annie Starke als respectievelijk de jonge Joe en Joan) bloot wat de reden is voor de scheurtjes in hun relatie. Het acteerwerk in deze verzorgde productie is prima, maar hoewel het scenario goed is opgebouwd is het nauwelijks verrassend en daardoor niet erg meeslepend.

Acht 16-jarige vrienden brengen een zomer door waarin ze proberen snel veel geld te verdienen, eerst met (expliciet getoonde) pornoscenes en later door de meiden in de groep als hoeren te laten werken. Want ja, dat doen zestienjarigen natuurlijk. Het feit dat één en ander zeer slecht afloopt voor één van hen lijkt een laffe smoes om de verwerpelijke moraal van deze vrienden te compenseren, maar het zelfbeklag in de ontknoping is de bevestiging van het nihilisme van de karakters en van deze film. Roept zeer akelige herinneringen op aan de slechtste films van Harmony Korine.

Busstra spreekt met tienermeisjes die overlevende zijn van seksueel misbruik en met hulp van jeugdzorg proberen hun leven op de rails te krijgen. De titel geeft aan dat het onderwerp nog steeds taboe is en dat verklaart mede waarom Busstra de meisjes alleen van achteren filmt. Het feit dat we de expressie in hun gezichten niet kunnen zien is één reden waarom dit meer geschikt was geweest als radiodocumentaire. Bovendien is het trauma nog zo vers en zijn de meisjes nog zo overmand door emoties dat ze onvoldoende in staat zijn om die emoties in een breder perspectief te plaatsen waardoor het vrij oppervlakkig blijft.

Een zeldzame miskleun van Van der Oest, al is dat vooral te danken aan het scenario van Nicolette Steggerda die teveel haar best doet om niemand op de teentjes te trappen in deze reconstructie van de treinkaping bij Wijster door een groep Molukse jongeren. Eén van de passagiers is een journalist [Jaap Spijkers] die een affaire heeft met een collega [Anniek Pheifer] en uiteraard tot inkeer komt. Gerson Oratmangoen probeert de rol van de kaper met een hart van goud enige glans te geven, maar van de angst en spanning die de gegijzelden gevoeld moet hebben weet Van der Oest niets over te brengen op de kijker.

Antwerpen, 1942. Wil(fried) [Stef Aerts] en Lode [Matteo Simoni] worden door hum commandant [Jan Bijvoet] klaargestoomd voor hun eerste werkdag als Gendarmes die niet het publieke belang dienen, maar dat van de bezetter. Ze werken onder het motto van de laatste regel ‘Ik Zag Twee Beren’. Op hun eerste dag eist een SS-er [Pit Bukowski] dat ze hem begeleiden naar het huis van een Joodse familie die hij zwaar mishandelt. Lode weigert zwijgend toe te kijken en schiet hen te hulp. In de schermutseling die volgt door Wil de SS-er. Wil en Lode verbergen het lijk, maar moeten al snel de gruwelijke gevolgen van hun daad onder ogen zien. Vanwege hun positie zijn ze zeer bruikbaar voor een verzetsgroep, die Joden tijdig waarschuwt voor aanstaande razzia’s. Verfilming van het gelijknamige boek van Jeroen Olijslagers waarin de scheidslijn tussen goed en fout net zo vaag is als in Paul Verhoevens Zwartboek. Geregisseerd met veel gevoel voor tijd en sfeer en Mielants bevat enkele indrukwekkende momenten, maar Wils motieven zijn vaag en Aerts laat diens emoties iets te duidelijk zien waar dat niet zou moeten (kunnen). Andere minpunten zijn de karikaturale Duitsers en een vrij absurd romantisch subplot.

Een jonge vrouw [Reese Witherspoon] is bezig met een pelgrimstocht over de Pacific Crest Trail, een pad van meer dan 4000 kilometer van Mexico via onder anderen de Sierra Nevada naar Canada. Meevallers, tegenslagen en ontmoetingen met omwonenden en medewandelaars roepen herinneringen op aan haar verleden waarin vanzelfsprekend haar vader [Thomas Sadoski], haar moeder [Laura Dern] en haar jongere broer [Keen McRae] een sleutelrol spelen. Aan de hand van flarden aan herinneringen ontvouwt zich Cheryls voorgeschiedenis en krijgen we meer inzicht in wie ze was. Verfilming van de biografische roman van Cheryl Strayed geeft Witherspoon een van de beste rollen uit haar carrière (met o.a. een Oscarnominatie als resultaat) ook al is Cheryls achtergrondverhaal wat aan de melodramatische kant.

Luc Enting en Dick Harrewijn zijn verantwoordelijk voor de prachtige, regelmatig zelfs indrukwekkende natuurbeelden in deze technisch sublieme documentaire. Een dikke pluim voor het geluidsontwerp van Andel Rongen en de muzikale score van Matthijs Kieboom. Een imposant, breed scala aan diersoorten passeert de revue en daarmee heeft deze film werkelijk alle ingrediënten voor een voortreffelijke educatieve documentaire. André van Duin blijkt bovendien een bijzonder prettige vertelstem te hebben en had zich hier gemakkelijk kunnen profileren als de Nederlandse David Attenborough - echt waar!

Helaas kwam er iemand op het idee om de film te dramatiseren - a la Chimpanzee - en die beslissing is de doodsteek voor al het talent achter de camera en de microfoon. De film is op traditionele wijze gestructureerd rondom de vier jaargetijden, beginnend met de naderende winter. Paul King en Guido Lippe schreven het erbarmelijke scenario waarin ze het (volkomen logische) gebrek aan verhaallijn tevergeefs proberen te compenseren met een smakeloze combinatie tenenkrommende, vaak kinderachtige humor en dubbelzinnigheden. Wanneer Van Duin het heeft over 'de barre kou' op de Veluwe, beginnen de wenkbrauwen te fronsen. Maar wanneer hij beweert dat 'burlen' [de lokroep van een edelhert] "hetzelfde is als brullen, maar verkeerd gespeld", begint het hoofdschudden. Dan is het nog wachten op een dromerig everzwijntje genaamd... [ drumroll]... DROMIE! Maar ho, dan hebben we nog niet eens gehad over de 'kroonjuwelen' en u mag drie keer raden wat hier bedoeld wordt met 'het bestijgen van het erepodium!' Het scenario is van een beschamend niveau en ik zou Luc Enting willen oproepen om een DVD-versie te maken met een 'alternate commentary track' en zelf een tekst te schrijven die de makers (zeker ook André van Duin], de kijkers maar vooral ook de dieren zelf het respect geeft dat ze verdienen.

Statham krijgt een zeldzame kans om iets van zijn acteertalent tentoon te spreiden, maar het scenario is uiteraard zo ingericht dat hij vooral genoeg aanleidingen krijgt aangereikt om vervelende gastjes de harses in te slaan. Deze keer neemt hij het op tegen Danny DeMarco die verantwoordelijk is voor de verkrachting van Holly [Dominik García-Lorido] die hem een lesje wil leren. Dat laat DeMarco natuurlijk niet zomaar over zijn kant gaan. Stathams personage heeft gokprobleem en kampt met een trauma dat hem zo nu en dan verlamd. Voor Statham-begrippen is er dus sprake van diepgang en dat maakt dit iets minder routinematig dan zijn meest knokfilms.

Als tiener schiet Makwa [Michael Greyeyes] klasgenoot James Wolf [Colton Knaus] dood en dwingt hij zijn boezemvriend Ted-O [Julian Gopal] om het lichaam te verbeteren. Dertig jaar later is Makwa een succesvol zakenman en heeft Ted-O een lange celstraf uitgezeten. Ted-O beslist op eigen houtje zijn aandeel in James’ verdwijning op te biechten bij James’ moeder. Dit trage, maar goed geacteerde en bij vlagen intrigerende misdaaddrama toont wat dit voor gevolgen heeft voor de twee voormalige boezemvrienden en hun familie. Hoewel Jesse Eisenberg een belangrijke spil vormde in de marketing van deze film, heeft hij slechts een klein en niet al te relevante bijrol als Makwa’s vriend en collega Jerry.

Werkelijk verschrikkelijke romantische komedie boordevol die clichématige Ierse folk en plaatjes van het Ierse landschap maar zonder aantrekkelijke karakters of een ook maar enigszins boeiend verhaal. Verteller is de oude Tony Reilly [Christopher Walken] en het draait om de families Muldoon en Reilly en de manier waarop Rosemary Muldoon [Emily Blunt] en Anthony Reilly [Jamie Dornan] jarenlang rondjes om elkaar lopen voordat ze eindelijk voor elkaar vallen. Dornan heeft nul charisma en er is dan ook geen enkele chemie tussen hem en Blunt in deze tenenkrommende verzameling clichés.

Door een paar nullen als gevolg van een administratieve fout, erft Eva [Shirley Maclaine] 5 miljoen dollar van haar pas overleden echtgenoot. Na een vergeefse poging om de fout recht te zetten, besluit ze samen met haar pas gescheiden beste vriendin Maddie [Jessica Lange] de zaak op zijn beloop te laten en de bloemetjes eens flink buiten te zetten. Met alle voorspelbare gevolgen van dien - en Demi Moore in een bijrolletje als Eva’s dochter. Met 3 Oscars en 12 nominaties op zak, is het geen totale verrassing dat MacLaine en Lange het middelmatige scenario weten te redden van de ondergang. Ze hebben niks meer te bewijzen en wekken de indruk het gewoon leuk te vinden samen een film te maken. Voor fans is dat zeker geen bezwaar, maar geef deze dames een fatsoenlijk scenario en je hebt goud in handen. Appeltje, eitje. Toch?

Het moet BP en het havengebied van Rotterdam en Moerdijk toch wat steekpenningen gekost hebben om de journalistieke ziel van voormalig nieuwslezer Sacha de Boer te kopen voor deze hypocriete, sneue en belabberde natuurdocumentaire. De Boer schreef zelfs mee aan de stompzinnige teksten die suggereren dat ‘wilde dieren’ uitstekend gedijt tegen de achtergrond van afvoerpijpen, trein-, auto- en vrachtverkeer, troosteloze industrielandschappen en niet te vergeten de vergif spuiende fabrieksschoorstenen. De filmmakers willen ons doen geloven dat de dieren die zij hebben gefilmd verblijven in het Rotterdamse havengebied omdat het daar zo fijn is. Regelmatig horen we dat het havengebied ‘volledig in dienst van de mens’ is gebouwd en dat ‘de mens’ af wil van ‘fossiele middelen’. Allemaal eufemismen die bevestigen dat BP en het havengebied doen wat Himmler en Speer deden aan het eind van WO II: een poging om alle “misstanden” uit het verleden af te kopen door zich voor te doen als potentiële redders der mensheid en hoeders van de natuur. e dierenverhalen over 'paringsrituelen' en zoektochten naar voedsel komen de genreliefhebbers toch onderhand ook de neus uit?! Dan is er ook nog een softjazzscore van Eric Vloeimans met buitengewoon irritante trompetten. En als de naam van de regisseur verwart, kijk dan na afloop even goed wie de muzikaal adviseur was! Ook dát stinkt naar de misdaad! D

Een waardeloos script met talentloze acteurs die hun dialogen vaak onverstaanbaar uitspreken, maar de incompetentie van de regisseur is ook zeer nadrukkelijk te zien in de continuïteit. Uiteraard gaat het hier om leden van een motorbende die een serie knullige overvallen plegen en een racer die zich laat inlijven als chauffeur. Niet dat hij snel hoeft te rijden, want het gaat allemaal op z'n elfendertigst. Dat is niet alleen belachelijk, maar ook stomvervelend, alhoewel deze film in licht bedwelmde toestand mogelijk zo slecht is dat er een zekere amusementswaarde valt te ontwaren. Het is mij niet gelukt...

Muzikaal drama over Rose-Lynn Harlan [Jessie Buckley], een jonge vrouw die moet kiezen tussen haar verantwoordelijk als moeder van twee kinderen (een dochter van 8 en een zoon van 5) en de jacht op een droomcarrière als country-zangeres in Nashville. Ze is net vrijgekomen uit de gevangenis wegens een drugsdelict en haar moeder [Julie Walters] is - begrijpelijk - sceptisch over de toekomst van haar dochter. Rose-Lynn weet een baantje te bemachtigen als schoonmaakster bij Susannah [Sophie Okonedo], die Rose-Lynns talent bij toeval ontdekt en Rose-Lynn stimuleert om haar droom na te jagen.

Vrij formulematig verhaal bloeit op door Buckleys levendige vertolking en het prima werk van de altijd uitstekende Julie Walters. Regisseur Tom Harper weet bovendien op subtiele, maar effectieve wijze de fluctuaties in de relatie tussen Rose-Lynn en haar kinderen op visuele wijze over te brengen. En wie ooit een bezoek wil brengen aan Glasgow, doet er goed aan een bezoekje in te plannen aan Glasgow's Grand Ole Ory.

Biografie van Flannery O’Connor [Maya Hawke], een eigenzinnige schrijver die al op jonge leeftijd schrijft over de vervreemding van de gelovige, landelijke omgeving waarin ze is opgegroeid. Ze is 27 jaar wanneer in 1952 haar debuutroman Wise Blood, waarin de gedesillusioneerde hoofdrolspeler een “Kerk Zonder Christus” opricht. Deze uitdagende film gebruikt een vertelstructuur die overeenkomt aan dat van O’Connor. Het scheppingsproces van enkele van de korte verhalen die O’Connor schreef worden verbeeld met haar moeder Regina [Laura Linney] in de rol van een van de protagonisten. Een gewaagde, uitdagende film waarbij het helpt als je bekend bent met het werk van O’Connor, of als je John Hustons verfilming van ‘Wise Blood’ uit 1979 hebt gezien. Ethan Hawke bewijst zichzelf opnieuw als regisseur en Linney zet een van haar beste acteerprestaties neer.

Ada [Kate Beckinsale] heeft haar carrière als militair en huurling jaren geleden opgegeven om te zorgen voor haar dochter [Isabelle Moxley]. Ze keert terug in de misdaadwereld, omdat haar broer [Rasmus Hardiker] diep in de schulden zit bij ongure types. Met haar voormalige handlangers Curtis [Bailey Patrick] en Roman [Lewis Tan, tevens love interest] verzint ze een plan. Dat wordt gedwarsboomd door mensen die met Ada nog een appeltje te schillen hebben. Vlotte, goed verteerbare actienonsens zoals we gewend zijn van Beckinsale.

Geïnspireerd door de natuurdocumentaires van Jacques Cousteau, stortte Peter van Rodijnen zich op de duiksport. Inmiddels is hij een ervaren onderwaterfilmer en werkte hij onder anderen met Mark Verkerk. De documentaire over het leven in de Noordzee bevat vele mooie plaatjes (inclusief de traditionele “schattige” zeehondjes) maar weinig nieuws. De rommelige structuur doet vermoeden dat Verkerk werkte zonder scenario. Het commentaar is duidelijk gericht op kinderen, dus volwassen kijkers zijn gewaarschuwd. Van Rodijnens timing en intonatie zijn bovendien belabberd. Het laatste deel (over windmolens en de terugkeer van een bijzondere vissoort in Denemarken) is het meest interessant.

Mooie beelden maken nog geen mooie film. Dit is een samenraapsel van prachtig beeldmateriaal dat wordt ontsierd door oppervlakkige teksten ("Krijg nou wat!" "Kijk uit!" "Oei oei!" "ja hoor!") en een soundtrack vol nietszeggende liedjes die aanleiding vormen tot een mini-videoclip. Er is een poging gedaan om één en ander van samenhang te voorzien door een kat rond te laten lopen op de plaatsen in Amsterdam waar de plaatjes zijn geschoten, maar het is een doorzichtige montagetruc. De film geeft wél een interessant beeld van hoe de natuur gebruik maakt van menselijke vervuiling om te overleven en het opvallend hoe onopvallend deze beesten zich een weg banen door Amsterdam. De beste momenten? De rat en de pizza, de reis van een nest eendenkuikens naar de gracht, de fiets en de rivierkreeft en niet te vergeten de woonplaats van de slechtvalk!

Grotendeels Fries gesproken romantisch drama waarin boerin Jukes [Dette Glashouwer] door een hardnekkig defect aan haar motor het gevoel heeft dat ze niet kan ontsnappen aan haar routineuze leven. Wanneer haar motor het weer eens begeeft krijgt ze een lift van Joan [Suzan Boogaerdt], een wereldse nieuwkomer in de omgeving voor wie haar boot de weg naar vrijheid is. Als geboren Fries kan ik enorm genieten van de weidse landschappen van mijn moederland en kan ik Glashouwers gestuntel bij de (overigens bijzonder lastig geschreven) speech tijdens een huwelijksjubileum wel vergeven. Maar net als het leven op het Friese platteland kabbelt het allemaal rustig voorbij, zonder grote emotionele pieken of dalen. Typisch Fries, zou ik zeggen, en in het dagelijks leven is daar niets mis mee. Maar het maakt deze film wel een tikje gezapig.

Op het eerste gezicht lijken Jerry [Jake Gyllenhaal] en Jeanette Brinson [Carey Mulligan] gelukkig getrouwd en heeft hun 14-jarige zoon Joe [Ed Oxenbould] niets te klagen. Maar wanneer Jerry zijn baantje bij de plaatselijke golfclub verliest en zijn trots hem er van weerhoudt om ander werk te accepteren komt het huwelijk onder grote druk te staan, zeker wanneer Jerry zich zonder overleg aanmeldt bij de vrijwillige brandweer om een grote bosbrand te bestrijden. Dat werk levert vrijwel geen inkomen op, bovendien zal Jerry lange tijd van huis zijn. Niet alleen moet Joe met lede ogen de afbrokkeling van het huwelijk van zijn ouders toezien, hij wordt ook een pion in het steekspel tussen beide ouders.
De trailer roemt het werk van Mulligan van Gyllenhaal, maar hoewel zij prima werk afleveren is Oxenbould de absolute ster van dit familiedrama, daarbij geholpen door de indrukwekkende regie van Paul Dano. Joes lichaamstaal geeft op subtiele, maar effectieve wijze gestalte aan wat hij denkt en voelt, terwijl hij zich vaak gedwongen voelt om het tegenovergestelde te zeggen. Dano maakt regelmatig verrassende, maar intelligente keuzes in zijn shotselectie, onder anderen wanneer Joe op het punt staat een bus in te stappen. Het enige minpunt is dat Jeanettes keuze om een affaire aan te gaan met een veel oudere (en bepaald niet aantrekkelijke) weduwnaar niet geloofwaardig is.

Stephen Fry is zonder meer een charismatische persoonlijkheid en geboren verhalenverteller, maar het verhaal van Willem Arondé en Frieda Belinfante, die zich tijdens De Bezetting inzetten om Joden uit handen van de Nazi’s te houden, is bepaald niet openbarend. Scenarist Rik Carmichael had waarschijnlijk tot doel duidelijk te maken dat homoseksuele helden uit de geschiedenis zijn geschreven, maar er is veel meer aandacht voor de platgetreden paden van De Bezetting. Ik geef toe: ik heb onlangs nog ‘De Bezetting’ van Lou de Jong gezien, dus het kan best zijn dat het voor mij meer gesneden koek is dan voor anderen. Voor mensen die niet of veel minder bekend zijn met de vaderlandse oorlogsgeschiedenis valt hier misschien nog wel uit te leren.

In 1307 heerst de Oostenrijkse koning Albert [Ben Kingsley] over Zwitserland dat niet in staat zich te verzetten zolang de verschillende bevolkingsgroepen zich niet verenigen. Maar door de wreedheid van commandant Gressler [Connor Swindells] en de heldendaden van William Tell [Claes Bang] komt de Oostenrijkse heerschappij onder grote druk te staan. Een gewapende opstand is onvermijdelijk zolang Tell nog leeft. Goed locatiewerk en enkele degelijke actiescènes zijn onvoldoende compensatie voor het overbevolkte scenario en de vaak belabberde dialogen. Kingsley en Pryce hebben weinig te doen in deze rommelige film waarin de beroemde scène met de appel en de kruisboog uiteraard een prominente plaats inneemt.

Nicolas Cage levert met enige regelmaat bagger af, maar dit spant werkelijk de kroon. Cage zegt niets, kijkt dreigend, soms met een zonnebril, drink energy drinks, danst tijdens het flipperen en rekent ondertussen op bloederige wijze af met allerlei figuren in dierenkostuum in het voormalige kinderspeelpaleis uit de titel. Het heeft allemaal iets te maken met één of andere vloek, wat verklaart waarom de plaatselijke sheriff [Beth Grant] niet zit te springen om op onderzoek uit te gaan, maar het is volstrekt belachelijk... en niet op een grappige manier. Er lopen ook nog wat fotomodellen rond, maar ik ben alweer vergeten wat het nu is van hun aanwezigheid. De slechtste film uit Cages carrière... tot nu toe!