Opinions

Pete [Paul Rudd] en Debbie [Leslie Mann] staan allebei op het punt de magische grens van 40 levensjaren te vieren en dat is een moment om te reflecteren op alle facetten van hun huwelijk. Jason Segel, Chris O’Dowd, Albert Brooks en John Lithgow verlenen extra star power aan deze amusante, maar episodische romantische komedie.

Het aantal zwarte coureurs dat meedeed aan de eerste 100 edities van de Tour de France is op één hand te tellen. De beste Afrikaanse wielrenners komen uit Eritrea en deze documentaire volgt de grote belofte Biniam Girmay die droomt van een profcontract in Europa en – het ultieme doel – deelname aan de Tour de France. Liefhebbers van de wielersport weten ongetwijfeld wat Girmay inmiddels heeft gepresteerd, maar dat maakt deze documentaire het niet minder interessant op. Geen voice-over, geen pratende hoofden en (afgezien van enkele data en plaatsen) geen achtergrondinformatie. We zien Girmay thuis, met vrienden en familie, en tijdens de besprekingen, trainingen en races waar hij als wielrenner aan deelneemt. De mix van visuele stijlen en de uitzonderlijk goede montage maken dit tot een boeiende, onderhoudende en openhartige blik in het leven van een profwielrenner.

Een gemeenschap in Lesotho dreigt het land waar zij hun hele leven van hebben geleefd te verliezen door de aanleg van een waterreservoir. Dorpshoofd Khotso [Tseko Monaheng] weet de meeste bewoners te overtuigen van het belang van deze verandering, maar de 80-jarige weduwe Mantoa [Mary Twala] legt zich daar niet bij neer. In haar ééntje doet ze een poging om de minister op andere gedachten te brengen, maar ze stuit op een muur van bureaucratie die ze alleen kan beslechten met de hulp van de priester [Makhaoloa Ndebele], de enige persoon in de omgeving die kan lezen en schrijven. Een simpel verhaal krijgt een grote emotionele diepgang door een fantastische rol van Twala, de poëtische beelden van Pierre de Villiers en het uitgekiende, bedachtzame tempo waarin Moheses parabel zich ontvouwt.

Jay Baruchel is in Hollywood voor een relaxed avondje met drugs, drank, games (en een nieuwe 3D-televisie) bij zijn goede vriend Seth Rogen. Maar Seth sleurt hem mee naar een feest bij James Franco waar onder anderen Michael Cera, Christopher Mintz-Plasse, Rihanna en Kevin Hart van de partij zijn. Het feestje wordt wreed verstoord door een apocalyptische gebeurtenissen die heel Hollywood verwoest. Jay, Seth, James en Jonah Hill en Craig Robinson blijven alleen achter en hebben geen idee wat ze moeten doen. Maar al gauw blijkt dat de bizarre gebeurtenissen niet voorbij zijn. Het heeft er alle schijn van dat het scenario slechts een verzameling jolige grappen is waarmee de deelnemende acteurs zichzelf en hun films op de hak kunnen nemen. Ze hebben duidelijk veel lol gehad tijdens het realiseren van deze narcistische komedie en er valt dan ook genoeg te lachen, maar van samenhang is geen sprake. De leukste cameo komt op naam van Channing Tatum.

De vriendschap tussen CIA-agenten Tuck [Tom Hardy] en FDR [Chris Pine] loopt spaak wanneer ze ontdekken dat ze verliefd zijn op Lauren [Reese Witherspoon]. Zij houdt hen aan het lijntje om indruk te maken op haar hunky chirurg [Warren Christie]. Tuck en FDR gebruiken hun professionele kennis om Lauren te bespioneren en te stalken en elkaar het leven zuur te maken. O ja, er loopt ook nog een levensgevaarlijke crimineel [Til Schweiger] rond. Belachelijke, seksistische komedie valt zelfs niet te redden met deze cast. Een onleuke, beledigende verspilling van tijd en talent.

Sean Penn ziet eruit als Noel Fielding/Edward Scissorhands en klinkt als een mengeling van Andy Warhol en Truman Capote. Dat alleen maakt hem al behoorlijk ongeloofwaardig als voormalig rockster Cheyenne die met zijn echtgenote Jane [Frances McDormand] in Ierland woont en al 30 jaar geen contact met zijn familie heeft gehad, wanneer hij te horen krijgt dat zijn vader is overleden. Cheyenne besluit hem op te zoeken en ontdekt dat zijn vader geobsedeerd was door de jacht op een bewaker in Auschwitz die hem aldaar vernederde. Met behulp van doorgewinterde Nazi-jager Mordecai Midler [Judd Hirsch] probeert Cheyenne zijn vaders levensmissie alsnog te volbrengen. Waarom hij dat precies wil doen is één van de grote vraagtekens dat je kunt stellen bij deze egotrip met een zwalkend scenario dat onvoldoende gebruikt maakt de getalenteerde ondersteunende show. Penns slechtste rol sinds I Am Sam, wat helaas voor sommigen een aanbeveling schijnt te zijn. Het zij zo.

Andrew Callaghan maakte naam op Instagram. Hij werkte als portier in het uitgaanscentrum van New Orleans en vroeg om 2:00 de beschonken voorbijgangers om hun diepste geheimen te onthullen. In deze documentaire kijkt hij terug op de periode vanaf de Amerikaanse Presidentsverkiezingen op 3 november 2020, tot aan de bestorming van Capitol Hill op 6 januari 2021. Hij behoort niet tot de zogenaamde ‘mainstream media’ en dat betekent dat hij zonder vooringenomenheid zowel linkse als rechtse demonstranten – gematigd en extreem – te woord kan staan. Hij begeeft zich tussen de demonstranten, ook op de momenten dat het uit de hand loopt en schetst een opmerkelijk genuanceerd beeld van wat er aan vooraf ging, zonder een oordeel te vellen over “gewone” Amerikanen. Een absolute must voor eenieder die zo goed mogelijk wil begrijpen waarom de situatie op 6 januari 2021 zo uit de hand liep.

Nadat Thor [Chris Hemsworth] uit arrogantie bijna een oorlog ontketend besluit zijn vader [Anthony Hopkins] hem een lesje te leren door hem zijn krachten (en zijn hamer) te ontnemen en hem te verbannen naar Midgard/de Aarde totdat hij bewijst een waardige opvolger te kunnen zijn. Thor komt terecht in een klein woestijnstadje waar hij sterrenkundige Jane Foster [Natalie Portman] en haar collega’s Erik Selvig [Stellan Skarsgård] en Darcy [Kat Dennings] leert kennen. Terwijl hij probeert te wennen aan een voor hem onbekende wereld probeert zijn jaloerse broer Loki [Tom Hiddleston] de macht over te nemen en te voorkomen dat Thor probeer terug te keren. Onderhoudend begin van de Thor-franchise met een perfect gecaste Hemsworth die bovendien een goede chemie heeft met Portman. Een aangename mix van humor en actie met uitstekende special effects. Vervolg: Thor: The Dark World.

Gorr [Christian Bale] keert zich tegen de Goden tot wie hij tevergeefs heeft gebeden om te voorkomen dat zijn dochtertje zou sterven van de dorst. Met behulp van het Necrosword vergaart hij grote krachten waarmee hij een groep kinderen ontvoert. Thor [Chris Hemsworth] en kornuiten brengen redding met hulp van zijn oude liefde Jane Foster [Natalie Portman] en King Valkyrie [Tessa Thompson]. Laat het maar aan Waititi over om deze franchise te reduceren tot het niveau van een kind met een korte aandachtsspanne. Een barrage aan flauwe grappen (inclusief de muzikale soundtrack) en cameo’s van o.a. Ben Falcone, Sam Neill, Melissa McCarthy en Luke Hemsworth doen dit denken aan één van die verschrikkelijke parodieën waar Jason Friedberg en Aaron Seltzer de bioscopen jarenlang mee vervuilden. Een bijzondere prestatie van de zwaar overschatte Waititi (die medeverantwoordelijk is voor het erbarmelijke scenario), maar niet ééntje om trots op te zijn.

Ik ben eerlijk gezegd dat Marvel-geneuzel redelijk beu, omdat ze steeds meer verzanden in oogverblindend maar stompzinnig sloopwerk. Thor: Ragnarok is een uiterst aangename uitzondering op die regel, al wekte de trailer hele andere verwachtingen. De visuele hoogstandjes zitten vooral in enkele droomsequenties en in een (overigens hilarische) confrontatie tussen Hulk en een gigantisch monster waarmee de trailer eindigt. Er is meer comedy dan gebruikelijk, maar het staat vrijwel altijd ten dienste van het verhaal en de karakteriseringen. Tom Hiddleston is wat te vaak het mikpunt van spot als Thors pleegbroer Loki, maar Hemsworth heeft de juiste charisma en de komische timing om de film te dragen als Thor. De scènes tussen hem en Mark Ruffalo (vooral als David Banner) zijn zeer vermakelijk en Jeff Goldblum heeft groot plezier in een schurkenrol die hem op het lijf is geschreven. Cate Blanchett is een tikje over-the-top als de Godin van de Dood die Asgard dreigt te vernietigen en Idris Elba heeft niet zoveel te doen, maar er zijn genoeg verrassingen om je van begin tot einde te vermaken, waarvan Tessa Thompson er ééntje is als de sluwe, drankverslindende Valkyrie die Thor dwarsboomt.

Sinds zijn terugkeer naar Asgaard heeft Thor [Chris Hemsworth] zich toegelegd op de bescherming van de negen koninkrijken en staat Loki [Tom Hiddleston] terecht voor zijn misdaden op Aarde. Jane Portman [Natalie Portman] ontdekt in de buurt van Londen een portaal en komt daarbij in aanraking met ‘The Aether’. Poortwachter Heimdall [Idris Elba] wijst Thor op het gevaar dat Jane nu loopt en daarom besluit Thor haar te beschermen in Asgaard. Malekith [Christopher Eccleston] heeft ‘The Aether’ hard nodig om ervoor te zorgen dat hij en The Dark Elves de macht kunnen overnemen in alle negen koninkrijken. Taylor heeft veel tijd nodig om het complexe en ietwat verwarrende verhaal op te zetten waardoor het meer dan een uur duurt voor er eindelijk wat vaart in komt. Door zijn melodramatische benadering en de bombastische special effects komen de vele personages aanzienlijk minder goed uit de verf. Desondanks is Skarsgård vermakelijk als de lichtelijk doorgedraaide Erik Selvig. Vervolg: Thor: Ragnarok.

In 1994 ontfermt Inez [Teyana Taylor] zich over de zesjarige Terry [Aaron Kingsley], die op dat moment in een pleeghuis woont. Ze zorgt voor valse papieren, verhuist naar Harlem en trouwt met Lucky [William Catlett]. Dit genuanceerde drama vermijdt elk cliché en schetst een authentiek gezinsleven waarin alle gezinsleden moeite hebben om hun onderlinge relaties stabiel te houden. De maatschappelijke kritiek komt op subtiele, maar niet te missen wijze in het segment dat zich afspeelt in 2001 (met Aven Courtney als Terry). Het zo lang bewaarde familiegeheim komt pas in 2005 boven tafel en werpt een en ander in een ander daglicht. Maar niet op de manier waarop je verwacht en dat verklaart waarom de slotconfrontatie werkelijk inslaat als een bom. Het is lange tijd geleden dat ik zoveel tranen heb mogen laten. Dat is met name te danken aan Rockwells genuanceerde, intelligente scenario en het voortreffelijke spel van de volledige cast (met Josiah Cross als de 17-jarige Terry als uitblinker).

Maria Ressa is een Filipijnse journaliste en zo’n beetje de enige die schepere kritiek durft te uiten tegen het bewind van president Rodrigo Duterte, die verantwoordelijk is voor de dood van duizenden drugsverslaafden en daar geen verantwoording hoeft af te leggen. Diaz volgt Ressa in de aanloop naar nieuwe verkiezingen, maar spreekt ook uitgebreid met twee zeer invloedrijke aanhangers van Duterte: zangeres en influencer Mocha Uson en hoofdcommissaris Ronaldo Dela Rosa, die zich verkiesbaar stelt als senator. Met de hulp van Ressa maakt Diaz duidelijk hoe en waarom Duterte haar en haar persbureau probeert monddood te maken, maar ook wat de implicaties van die strategie zijn voor de rol van journalistiek en (dus) democratie over de hele wereld. Uit de serie “Movies That Matter”. Daar sluit ik mij volledig bij aan.

Er is vrijwel geen valse noot te bekennen in dit meesterlijk geschreven en geregisseerde tragikomische misdaadmelodrama van de hand van Martin McDonagh​ dat erin slaagt om constant te verrassen. Frances McDormand​ steelt de film als Angela, de verbitterde moeder van een jonge vrouw die 9 maanden geleden is verkracht en vermoord, maar alleen omdat ze de meeste tijd op het scherm voor zich opeist. Woody Harrelson​ [als de doodzieke sheriff Willoughby] en Sam Rockwell​ [als de heetgebakerde agent Dixon] zijn even goed. Maar het meest opzienbarend is hoe McDonagh karakters met een klein rolletje toch laat schitteren. Let in dat opzicht vooral op Sandy Martin​ als Dixons moeder en Samara Weaving​, die als het piepjonge vriendinnetje van Mildreds ex-man de paar scènes waarin ze verschijnt met gemak steelt. Maar het is McDonagh die de grote ster is, want de film schakelt probleemloos van melodrama naar luchtige komedie en dan weer naar psychologisch drama. Enig kritiekpuntje is dat de film zich een beetje voortsleept naar het einde, maar perfectie is nu eenmaal een zeldzaamheid in de filmwereld. Dit komt aardig in de buurt.

Tijdens zijn eerste dag op college ontdekt Bobby dat hij de dubbelganger is van Eddy Galland, een medestudent. De twee raken meteen bevriend en wanneer hun bizarre verhaal in de krant verschijnt ontdekt David Kellman dat ze allebei zijn dubbelganger zijn! Vanaf hun eerste ontmoeting zijn de drie jongens onafscheidelijk en al snel worden ze een mediasensatie. Hun pleegouders (de jongens zijn alledrie geadopteerd) vragen zich af waarom deze drieling is opgesplitst. De zoektocht naar het antwoord onthult een duistere geschiedenis die veel verder gaat dan de trailer doet vermoeden. Qua vorm is dit een vrij traditionele documentaire met veel pratende hoofden afgewisseld met archiefmateriaal, maar regisseur slaagde er gelukkig in om twee sleutelfiguren voor de camera te krijgen wiens verontrustende getuigenissen de grootste meerwaarde zijn voor deze documentaire: Lawrence Perlman, één van de psychologen die enige tijd deelnam aan het psychologische onderzoek waaraan de drie jongens werden onderworpen en Natasha Josefowitz die in de jaren '50 en '60 de vaste assistent was van psycholoog Peter Neubauer, de in 2008 overleden hoofdrolspeler in dit tragische mysterie.

In 2009 stuitte Glenn Kurtz op beeldmateriaal dat zijn grootvader Pools-Amerikaanse David in 1938 tijdens een reis door Europa had geschoten. Deze documentaire richt zich volledig op 3 minuten die zijn gefilmd in Davids geboorteplaats Nasielk, een stad van zo’n 7000 inwoners waarvan er 3000 Joods waren. In december 1939 lieten de Nazi’s alle Joden afvoeren naar concentratiekampen, slechts enkele tientallen overleefden de oorlog, waaronder Moszek Tuchendler. Met hulp van Moszek proberen Bianca Stigter en Glenn Kurtz meer te weten te komen over de ruim honderd mensen die (veelal lachend en zwaaiend) in beeld verschijnen. Deze documentaire begint met een integrale vertoning van het filmpje, zonder commentaar, zonder muziek. De rest van de film bestaat uit stills of uit vertraagde fragmenten en omdat de mensen in de film direct in de camera staren, word je haast gedwongen om je bezig te houden met het menselijke verhaal achter iedere persoon. Een uniek vormgegeven, indringend en effectief portret van een van de vele Joodse gemeenschappen waarvan als gevolg van Holocaust bijna elk spoor is uitgewist. De collage, waarin iedere persoon in het filmpje wordt uitgelicht, is misschien wel net zo effectief als de twee minuten stilte die we jaarlijks op 4 mei houden. Een Nederlands-Engels productie om trots op te zijn.

De Drie Musketiers Athos [Matthew Macfadyen], Porthos [Ray Stevenson] en Aramis [Luke Evans] zitten in zak en as sinds de ontwerpen voor een luchtschip van Leonardo da Vinci zijn gestolen door Milady De Winter [Milla Jovovich] voor Graaf Buckingham [Orlando Bloom]. Een jaar later krijgen de musketiers kans op revanche wanneer Milady de diamanten van koningin Anne [Juno Temple] blijkt te hebben gestolen. De diefstal maakt onderdeel uit van een complot van kardinaal Richelieu [Christoph Waltz] om een oorlog uit te lokken waarmee hij de naïeve, onervaren koning Lodewijk XIII [Freddie Fox] hoopt te onttronen. Doldwaze moderne versie van een zwaard- en degenfilm waarin Jovovich de latex van Resident Evil heeft verruild voor weelderige jurken. Jovovich blijkt een aardige aanleg voor komedie te hebben en Freddie James is hilarisch als oenige koning. Het ziet allemaal ook erg fraai uit, maar Bloom blijkt weinig kaas gegeten te hebben van schurkenrollen en Waltz en Mads Mikkelsen (als Richelieu’s rechterhand Rochefort) zijn teleurstellend kleurloos. Het ergst is de komische bedoelde noot van James Corden als de oliedomme Planchet. Afgezien van de personages heeft dit niets te maken met de avonturenroman van Alexandre Dumas. Puristen zijn gewaarschuwd!

"Three on a match means one will die soon", zo lezen we in een krantenartikel. Deze film volgt het relaas van drie jonge vrouwen, gespeeld door Joan Blondell, Bette Davis en Ann Dvorak, die elkaar 10 jaar nadat ze van school gingen toevallig ontmoeten. Ze spreken af en worden goede vrienden. Maar die vriendschap blijkt het begin van een serie dramatische gebeurtenissen die hun levens behoorlijk op de kop zetten en voor één van hen fataal zal zijn.

Davis heeft een ondankbare rol als de braafste - en meest kleurloze van het stel - dus is dit vooral een vehikel voor Blondell en Dvorak. Laatstgenoemde krijgt de meeste ruimte om haar acteertalent te laten zien en hoewel ze zelf niet erg te spreken was over het eindresultaat, is haar spel voortreffelijk. Blondells transformatie van jeugdige delinquent tot bedachtzame levensgenieter is overtuigend en Warner Bros haalde een blik met sterke karakteracteurs - waaronder Humphrey Bogart, die nog lange tijd als schurk gecast zou worden - uit de kast om dit vlot geregisseerde, pittige melodrama nog wat extra glans te geven. Het scenario bevat meer dan voldoende sprankelende dialogen en er is een uitstekende finale. Wie zich niet enorm stoort aan het mechanische spel van de 5-jarige Buster Phelps in de cruciale rol als Dvoraks zoon, zal deze fascinerende pre-code film nog meer kunnen waarderen.

Prima acteerwerk van de drie hoofdrolspeelsters en een regisseur die sentiment zoveel mogelijk ontwijkt, maken dit melodramatische verhaal de moeite waard. Wanneer een klein vliegtuig neerstort op een haast onbereikbare plaats in de bergen, blijkt alleen een vijfjarige jongen de ramp te hebben overleefd. Wanneer de pers niet alleen zijn geboortedatum onthult, maar ook het feit dat hij direct na zijn geboorte ter adoptie was afgestaan, zijn er drie vrouwen die geloven dat het om hun zoontje gaat. Aangezien de pleegouders zijn omgekomen bij de ramp ligt het voor de hand dat zijn biologische moeder zich over hem ontfermt, maar wie is dat?

In flashbacks ontdekken we onder welke tragische omstandigheden de drie moeders zich genoodzaakt voelden hun kind af te staan, terwijl de drie vrouwen angstvallig wachten op nieuws van de reddingswerkers. Dit had op papier een sentimentele draak kunnen zijn, maar Robert Wise houdt de regie letterlijk en figuurlijk stevig in handen en levert een film af die een mooie showcase is voor drie zeer getalenteerde actrices.

Het enorme succes van Casablanca was aanleiding voor een serie films met Sydney Greenstreet en Peter Lorre. Dit was hun achtste samenwerking, al hebben ze relatief weinig gezamenlijke scènes. De film opent op de avond voorafgaand aan het Chinees Nieuwjaar. De drie vreemdelingen uit de titel - Greenstreet, Lorre en Geraldine Fitzgerald - ontmoeten elkaar bij toeval. Crystal Shackleford [Fitzgerald] vertelt Jerome K. Arbutny [Greenstreet] en Johnny West [Lorre] over de mystieke werking van een afgodsbeeldje dat ze op de kop heeft weten te tikken: als drie volslagen onbekenden hier, tegelijkertijd, een wens doen, die wens zal uitkomen. Ze blijken alle drie dringend geld nodig te hebben, dus wensen ze een winnend lot in een loterij. Vervolgens ontdekken we wat de individuele redenen zijn voor de geldzorgen.

Het is een ongebruikelijk uitgangspunt voor drie verhaallijnen die aan het einde netjes bij elkaar komen en vooral Fitzgerald en Lorre leveren goed acteerwerk af. Het plot rond Fitzgerald en haar overspelige echtgenoot komt het beste uit de verf, maar regisseur Jean Negulesco - die de regie overnam van John Huston, die het scenario schreef - slaagt er niet goed in de verhaallijnen tot een eenheid te smeden, waardoor het wat episodisch en soms verwarrend is. Verplicht kijkvoer voor fans van de drie hoofdrolspelers, maar het is wel duidelijk dat de oorspronkelijke magie tussen Greenstreet en Lorre tanende was.

Oubollig, formulematig en op het laatst zelfs prekerig ensembledrama met een ensemble dat zich te vaak schuldig maakt aan hevig overacteren. Breeds is een aangename uitzondering en Magda Szubanski (Mrs Hoggett uit de Babe-films) is hilarisch als Mc Queenie. “Raping Matilda” is een amusante update van “Waltzing Matilda”, maar het is één van de vele grappen waarvoor de formule een excuus is om het op steeds minder succesvolle wijze te herhalen. Elton heeft juweeltjes als Blackadder, Mr Bean en The Thin Blue Line op zijn CV staan. Ik bedoel maar...

Alithea [Tilda Swinton] een wetenschapper die onderzoek naar de historie van verhaal- en verteltechnieken, is voor een conferentie in Istanbul wanneer ze in een Turkse bazaar de ‘Nightingale’s Eye’ koopt waarin zich een Djinn [Idris Elba] blijkt te bevinden die door Alithea bevrijdt kan worden als hij haar drie meest vurige wensen uit kan laten komen. Via een aantal flashbacks ontdekken we hoe het kan dat de Djinn na 2.500 jaar nog steeds in het flesje zit en ontstaat er een intellectuele woordenstrijd. Millers visuele stijl komt hem zeer goed van pas in de flashbacks, maar door het achterwege laten van dialoog ten faveure van Elba’s vertelstem blijf je als kijker wat teveel op afstand gehouden. Swinton en Idris Elba zijn uitstekend.

Een triootje met Connor [Jonah Hauer-King], Olivia [Zoey Deutch] en Jenny [Ruby Cruz] blijkt ondanks het gebruik van voorbehoedsmiddelen niet zonder gevolgen. Het is verfrissend om een Amerikaanse romcom te zien die seks behandelt zonder daar lacherig over te doen. Deutch is bijzonder innemend als de assertieve, zorgeloos ogende Olivia. Scenarist Ethan Ogilby worstelde duidelijk met een bevredigende ontknoping. Die is dan ook teleurstellend, gekunsteld en vergezocht.

Na geseksualiseerde superhelden als Wonder Woman en Black Widow, is het nu ruim baan voor twee vrouwelijke veertigers die niet voldoen aan het traditionele ideaalbeeld, maar zich wel degelijk superheld mogen noemen. Lydia [Melissa McCarthy] is een bouwvakker met een lage opleiding, maar een stevige dosis zelfvertrouwen en zelfredzaamheid. Emily [Octavia Spencer] is een briljante wetenschapper die nog steeds bezig is om een middel te vinden waarmee ‘gewone mensen’ zich kunnen beschermen tegen de zogenaamde Miscreants die als gevolg van een kosmische straal sinds 1983 Chicago onveilig maken. Jaren nadat deze schoolvriendinnen elkaar uit het oog zijn verloren ontmoeten ze elkaar in de aanloop naar een schoolreünie. Door een ongelukkige samenloop van omstandigheden wordt Lydia onbedoeld de proefpersoon voor één van Emily’s wetenschappelijke experimenten en beschikt ze opeens over superkrachten. Emily maakt zichzelf proefpersoon voor een andere superkracht en samen met Emily’s dochter [Taylor Mosby] gaan deze twee vrouwen de strijd aan tegen de miscreants, waaronder een roofbende onder leiding van ‘The Crab’ [Jason Bateman], en Laser [Pom Klementieff] die een aanslag heeft gepleegd op kandidaat-burgemeester William Stevens [Bobby Cannavale]. Een vrolijk, geschikt vehikel voor de talenten van McCarthy en Spencer, maar wees gewaarschuwd: het is grotendeels meligheid troef.

Jim Arnaud [Jim Cummings] is een politieagent in een klein stadje in Texas wiens leven een puinhoop is. Na de dood van zijn moeder negeert hij het advies om psychologische hulp te zoeken, alsmede het bevel om niet op zijn werk te verschijnen en de tijd te nemen om alles te verwerken. Cummings schreef scenario en muziek, regisseerde en speelde de hoofdrol maar kan maar niet besluiten hoe serieus we zijn karakter moeten nemen. Jims onregelmatige huilbuien wekken noch glimlach noch tranen op en dat is niet de enige reden waarom het zo’n irritant personage is. Hoe dan ook: Cummings heeft alle talenten die hij heeft aangesproken voor deze vervelende film schromelijk overschat.

Uiterst merkwaardige Marvelproductie waarin afgekeurde superhelden Yelena Belova [Florence Pugh], John Walker [Wyatt Russell] en Ava Starr [Hannah John-Kamen] door Valentina de Fontaine [Julia Louis-Dreyfus] naar een afgesloten ruimte voor vernietiging. Niemand had gerekend op de aanwezigheid van Bob [Lewis Pullman], een ogenschijnlijk depressieve jongeman zonder superkrachten. Blijkt natuurlijk geen toeval. De flinke dosis humor die Eric Pearson en Joanna Calo in het scenario stopten, slaan lange tijd dood door de gebrekkige timing van Schreier en de cast. Maar wanneer ‘The Sentry’ eindelijk zijn opwachting maakt, krijgt deze tot dan toe veel te luchtige SF-actiefilm een veel duistere toon en wordt het een hele andere (en aanzienlijk betere film) met originele visuele effecten en een opmerkelijk ontroerende ontknoping. Wacht tot het eind van de aftiteling voor een lange extra scène die vooruitblikt op het vervolg van deze reboot.

Zhanke Jia levert stevige maatschappelijke kritiek op zijn vaderland China met vier losjes met elkaar verbonden verhalen over mensen die om uiteenlopende redenen gefrustreerd zijn door de kloof tussen arm en rijk en de manier waarop de machthebbers hun klein proberen te houden. Iedere verhaallijn eindigt met een schokkende wanhoopsdaad, maar Jia toont een scherp inzicht in de machtsverhoudingen in China en mede dankzij de uitstekende hoofdrolspelers is dit een meeslepend, bij vlagen schokkend satirisch misdaaddrama geworden.

Verfilming van de autobiografische musical van Jonathan Larson [Andrew Garfield] die aan het begin van het verhaal al 8 jaar in New York woont en al die tijd in een eetcafé heeft gewerkt om in zijn vrije tijd te kunnen werken aan de musical ‘Superbia’. Hij krijgt eindelijk de kans om zijn droom waar te maken wanneer een geldschieter bereid is een workshop te financieren waarmee hij een ruwe versie van ‘Superbia’ ten gehore kan brengen. Maar zijn vriendin [Alexandra Shipp] is Jonathans obsessie met zijn eigen carrière beu en beste vriend Michaael [Robin de Jesus] blijkt zijn steun meer nodig te hebben dan ooit. Speelt zich af in de vroege jaren ’90, toen de Amerikaanse homogemeenschap nog volop moest strijden om erkenning van en hulp bij de AIDS-epidemie en die setting zorgt voor een extra dramatische dimensie. Hoewel deze musical beschouwd wordt als vernieuwend, revolutionair, grensverleggend (etcetera) zijn de liedjes bepaald niet van een niveau dat je ze na afloop nog kunt herinneren. Sterker nog: ze leunen vaak op één of twee zinnetjes die keer op keer worden herhaald. Miranda laat heden en verleden bovendien vaak op een wat warrige manier door elkaar lopen, waardoor je op afstand wordt gehouden van de karakters. Vol overgave gespeeld door een duidelijk enthousiaste cast, dat wel.

Dat is wat Julia Roberts en George Clooney bovenop hun gage kregen voor hun medewerking aan deze oubollige, soms ronduit stuitende romantische komedie waarin ex-gehuwden David [George Clooney] en Georgia [Julia Roberts] afreizen naar Bali waar hun pas afgestudeerde dochter Lily [Kaitlyn Dever] tijdens haar vakantie haar grote liefde [Maxime Bouttier] heeft gevonden en besloten heeft met hem te trouwen en zich definitief in dit ‘paradijs’ te vestigen. Een hoop gekibbel, een tocht langs de toeristische trekpleisters, een bevestiging van alle vooroordelen over de plaatselijke bevolking en uiteraard een afgezaagde ontknoping later vraag je je af of dergelijke propaganda niet verboden zou moeten worden. Als het niet is om Bali te beschermen voor zich superieur voelende witte vakantiegangers, dan toch in ieder geval om de argeloze kijker te behoeden voor dit onheil.

Door klimaatverandering en vervuiling is de Aarde onbewoonbaar geworden. Alleen een kleine elite wist de Aarde te ontvluchten vestigde zich op Kepla. Twee generaties later wil men weten of terugkeer naar thuisplaneet mogelijk is. Nu is het aan de bemanningsleden van Ulysses 2 om dat uit te zoeken en tevens te achterhalen wat er is geworden van de bemanning van de spoorloos verdwenen Ulysses 1. Voor Lisa Blake [Nora Arnezeder] heeft deze missie een persoonlijk tintje: haar vader behoorde tot de bemanning van Ulysses 1. Een tip voor beginnende filmmakers: je kunt gemakkelijk geld besparen op een futuristische science-fictionfilm door het te laten afspelen in de mist. Een sombere, letterlijk kleurloze setting en een chronisch gebrek aan actie en het weinig enerverende verhaal. Fehlbaum speelt duidelijk leentjebuur bij Alien, Mad Max Beyond Thunderdome en zelfs Silent Running, maar is desondanks nauwelijks de moeite waard.