Opinions

Aan het eind van een vakantie in de Catskill Mountains stuit een groep vrienden op een Tarot kaartendeck. Haley [Harriet Slater] heeft geleerd hoe ze die moet interpreteren en laat zich overhalen om het deck te “lenen” en ieders toekomst te voorspellen. Het is een kwestie van tijd voor zij (met wat er overblijft van de vriendenclub) beseft dat de voorspellingen uitkomen, maar niet op de manier die ze had verwacht of gehoopt. Een niet al te briljant basisgegeven dat in grote lijnen gejat is van Final Destination, maar dan met uitsluitend bordkartonnen personages zonder chemie en een buitengewoon vervelende komische noot van Batalon als het sufferdje.

De eigenzinnige Hongaarse grootmeester Béla Tarr wordt gevolgd tijdens de opnames van wat naar eigen zeggen zijn laatste film is: The Turin Horse. Lamoure wil onder meer duidelijk maken hoe belangrijk de vaste crewleden zijn, in het bijzonder zijn echtgenote en editor Agnes Hranitzky. Het is aan te raden om The Turin Horse eerst te zien zodat je weet wat het resultaat is van dit werk. Vooral interessant voor wie geïnteresseerd is in het filmproces in het algemeen. Tarr gebruikt een minimum aan dialoog en filmt vaak alsof het een zwijgende film betreft. Dus horen we zijn minutieuze aanwijzingen voor de acteurs en de crewleden tijdens het filmen van een scène. Maar veel tekst en uitleg hoef je van hem niet verwachten.

Zeker als je Johnny Weismüller hebt gezien in de verfilming uit 1932, is Elmo Lincoln op zijn zachtst gezegd een weinig atletische verpersoonlijking van de Koning van de Jungle. De oorspronkelijke film duurde rond de 130 minuten, dus het is niet zo vreemd dat de nog bestaande versies rommelig zijn. Vooral in de eerste helft springt het verhaal nogal eens van de hak op de tak en jammer genoeg komen enkele sleutelscènes - waaronder de dood van Kala, Tarzans apenmoeder - onvoldoende uit de verf. Toch heeft de film zo zijn momenten, waaronder Tarzans gevecht met een inboorling en Gordon Griffith is uiterst charismatisch als Tarzan als kind. Het zou bijzonder prettig zijn als de volledige versie van deze film ooit nog ergens in een archief opduikt, want het is de eerste Tarzanfilm en ééntje die erg trouw is aan het oorspronkelijke boek van Edgar Rice Burroughs.

Willemiek Kluijfhout is een aangenaam eigenzinnige filmmaker die haar onderwerpen op een onconventionele manier benadert en niet bang is om op sommige punten de plank mis te slaan. De fascinatie en liefde voor oesters is het aanknopingspunt voor een serie door elkaar gemonteerde portretten van mensen uit verschillende uithoeken van de wereld wiens leven om uiteenlopende redenen verbonden is met oesters. Kluijfhout sprak zelf het commentaar in dat geschreven is vanuit het perspectief van de oester zelf, maar de wat pretentieuze teksten en de gekunstelde intonatie komen wat koddig over en staan in schril contrast met de vrij serieuze toon van de portretten. Maar Kluijfhout slaagt er wel in om de persoonlijke parallellen tussen de geïnterviewden te benadrukken.

Sfeervolle psychologische thriller speelt vrij nadrukkelijk leentjebuur bij Psycho (1960), maar voegt daar voldoende originele elementen aan toe - inclusief een puik scenario met een paar goed bedachte en zeer verrassende twists - om zijn status als cultklassieker te verdienen. Dit hoogtepunt uit het oeuvre van de Hammer-studio's begint wanneer de invalide Penny [Susan Strasberg] na de tragische verdrinking van haar beste vriendin op verzoek van haar stiefmoeder Jane [Ann Todd] voor het eerst in tien jaar het huis van haar vader bezoekt. Wanneer ze aankomt blijkt haar vader op zakenreis te zijn, maar wanneer Penny 's avonds licht ziet in een schuurtje vindt ze daar het lichaam van haar vader! Jane en familiechauffeur Robert [Ronald Lewis] gaan op onderzoek uit maar vinden niets en ook dokter en familievriend Pierre Gerard [Christopher Lee] vermoedt dat Penny last heeft van dezelfde hysterische buien waar ze als kind ook aan leed.

Seth Holt bouwt, met hulp van de kippenvel opwekkende score van Clifton Parker, de suspense op en de schokeffecten zijn zeer effectief, mede door de knappe cinematografie van Douglas Slocombe en de montage van Eric Boyd-Perkins. Strasberg is in topvorm en de ondersteunende cast draagt een sterk steentje bij aan een fraai en zeer geslaagd mysterie met een mooie ironische finale.

De Moldavische journalist Lina Vdovîi neemt camerapersoon en echtgenoot Radu Ciornicius mee naar Italië wanneer haar vader haar hulp inroept vanwege de uitbuiting en mishandeling door zijn baas. Lina heeft haar vader jaren niet gezien en gebruikt de ontmoeting om de relatie met haar vader eens goed onder de loep te nemen. Dat zelfonderzoek krijgt een gevolg wanneer ze terugkeert naar huis en in gesprek gaat met haar moeder, haar grootmoeder en enkele andere vrouwen. Een opmerkelijk openhartige, authentieke documentaire over een generatiekloof en een familiecultuur die wij nu als ‘giftig’ bestempelen, maar die nog steeds niet altijd als buitensporig wordt beschouwd.

Voormalige topjudoka Maryam Ghanbari [Zar Amir Ebrahimi] is coach van het damesteam dat namens Iran deelneemt aan het wereldkampioenschap worstelen in Tbilisi, Georgië. Leila Hosseini [Arienne Mandi] is niet de topfavoriet in haar gewichtsklasse, maar verkeert in vorm en hoopt op een medaille. Gesteund door haar echtgenoot [Ash Goldeh], die samen met familie en vrienden het toernooi per televisie vanuit Teheran volgen, wint ze haar eerste twee wedstrijden op overtuigende wijze. Maar dan krijgt Maryam per telefoon opdracht van de Iraanse worstelfederatie om Leila terug te trekken uit het toernooi, omdat ze onder geen beding mag vechten tegen de Israëlische favoriet Shani Lavi [Lir Katz]. Maryam verzet zich, maar ontdekt al snel dat Iran bereid is om intimidatie en bedreiging te krijgen om Leila’s titeldroom te verwoesten. De Israëlische Guy Nattiv schreef het scenario met de Iraanse Elhem Erfani en co-regisseerde met de uit Iran verbannen Française Ebrahimi. Vroeg in de film zien we dat Leila en haar Israëlische rivale op goede voet met elkaar staan. Het belang van sport in een notendop. Maar dit gaat vooral over vrouwen die gelijktijdig op twee totaal verschillende fronten moeten strijden. Cinefiel Martin Scorsese zal ongetwijfeld genieten van de door Raging Bull geïnspireerde judoscènes en van Mandi’s overdonderende acteerwerk in een film waarin vrouwen (ook de twee toernooileiders zijn vrouwen) laten zien wat ze kunnen bereiken als ze samen strijden voor hun waardigheid en hun idealen. De ontknoping is verrassend, maar ook een beetje een anticlimax.

Regisseur Jafar Panahi laat constant in het midden of we hier te maken hebben met een documentaire of met een subliem geconstrueerd komisch drama. Het wonderlijke is dat de passagiers die verwarring zelf ook uitspreken. De eerste man die plaats neemt in Jafars taxi herkent hem meteen en wanneer hun rit wordt onderbroken door een ogenschijnlijk ernstig gewond verkeersslachtoffer en zijn jammerende vrouw, is hij er vast van overtuigd dat Panahi alles in scène heeft gezet. Maar het spel van zijn passagiers - die wegens de censuur niet op de credits staan - is zo onbevangen en zo naturel, dat je gemakkelijk kunt aannemen dat het hier werkelijk om een documentaire gaat. Bovendien zijn de situaties en de dialogen soms zo onvoorspelbaar - vooral wanneer twee vrouwen van middelbare leeftijd met een goudvis in de taxi zitten - dat je je niet kunt voorstellen dat iemand dat van tevoren heeft bedacht. De scheiding tussen werkelijkheid en fictie wordt nog vager wanneer Panahi's nichtje op ontwapenende wijze de 'regels van het filmmaken', die ze zojuist op school heeft geleerd, analyseert met haar oom. Ze wordt zelfs mede-regisseur wanneer zij (met een niet-verborgen camera) passagiers en passanten filmt.

Maar of het nu geënsceneerd is of niet: Panahi slaagt erin een levendig, intiem beeld te geven van de Afghaanse samenleving waaruit blijkt hoe divers de bewoners van Teheran zijn. Het is afwisselend interessant, hilarisch, schokkend en bizar tot en meter aan het onverwachte, ironische einde. Maar het belangrijke advies: ga NOOIT met een auto door Teheran rijden!

Toen ze werkte bij de kinderopvang van de YMCA, ontdekte de Canadese Merrill Nisker de kracht van muziek als communicatiemiddel. Na een periode in de band ‘The Shit’ en popduo met Chilly Gonzales, bracht ze in 2000 haar eerste album ‘Teaches Of Peaches' uit in Berlijn. Daarmee groeide Peaches uit tot een icoon van iedereen die een dikke middelvinger wil opsteken naar de maatschappij, maar achter de extravagante shows en de obscene songteksten zit een visie. Op 56-jarige leeftijd maakt Peaches zich op voor een jubileumtour. Hoewel er veel gesproken wordt over Peaches’ betekenis voor onder anderen de lhbtqi-gemeenschap, blijft het allemaal erg oppervlakkig. Shirley Manson (zangeres van Garbage) is de enige collega die Peaches op een voetstuk plaatst, bovendien lijkt Fussenegger meer geïnteresseerd in concertbeelden en komen klassiekers als “Fuck The Pain Away”, “Rock Show” en “Diddle My Skittle” meerdere keren voorbij. Fans worden hier weinig wijzer van, wie (zoals ik) nog nooit van Peaches heeft gehoord, zal zich waarschijnlijk niet direct geroepen voelen om haar muziek te beluisteren.

In 1985 wenste de toen achtjarige, eenzame John [Brett Manley] dat zijn Teddybeer tot leven zou komen. Zijn wens kwam uit en inmiddels zijn John [Mark Wahlberg] en Ted [Seth MacFarlane] beste vrienden. Hun vriendschap wordt ernstig op de proef gesteld wanneer Johns vriendin [Mila Kunnis] duidelijk maakt dat Ted in de weg staat van Johns persoonlijke groei en van een langdurige relatie. Vooral een excuus voor de bedenker van en drijvende kracht achter Family Guy en American Dad voor een hoop puberale grappen. Wahlberg en Kunis (die Meg speelt in Family Guy)hebben een aangename chemie, maar de humor uit MacFarlanes animatieseries is niet goed te vertalen naar live action. Kreeg een inferieur vervolg: Ted 2.

Ted was een zogeheten one-joke-film, waarbij de grap na 30 minuten eigenlijk voldoende uitgemolken was. Een goede grap weliswaar en de combinatie van Seth MacFarlane [één van de creatieve breinen achter Family Guy en American Dad] en Mark Wahlberg garandeerde een succes. Net als in het onuitstaanbare 'A Million Ways To Die In The West' vergeet MacFarlane dat je een speelfilm niet kunt benaderen als een aflevering van Family Guy. Het meeste budget is blijkbaar verspild aan de openingscredits, een ode aan MGM-musicals met o.a. verwijzingen naar The Great Ziegfeld, Top Hat en het werk van Busby Berkeley [jammer dat hij blijkbaar geen geld meer had om de camera bij de Berkeley-hommage boven de dansers te plaatsen, waar hij thuis hoort]. Verder is de film vooral een serie losse sketches vol met grappen die 'too hot for TV' waren, met een bezoek aan de spermabank als absoluut dieptepunt. Wie nog kan lachen om een waterpijp in de vorm van een penis, zal deze film wellicht een hogere waardering geven. Er zijn 3 goede momenten: een veredelde cutaway waarbij Ted en John een optreden van een improv-comedy groep verzieken, de scène waarin Ted zich verstopt tussen een aantal teddyberen en een vechtpartij op Comic-Con. Verder is het smakeloos, humorloos en hersenloos.

De in 2010 overleden soulzanger Teddy Pendergrass legde zijn levensverhaal vast op maar liefst 60 cassettebandjes en die vormen de basis voor deze uitstekende documentaire over een zanger die een aantal jaren de ultieme popster was. Lichtenstein laat mensen aan het woord uit alle fases van zijn leven, waaronder zijn moeder, zijn weduwe, jeugdvrienden, leden van de Blue Notes, van zijn enorme begeleidingsband en niet te vergeten Kenny Gamble en Leon Huff, de mannen die de ene na de andere wereldhit voor Pendergrass schreven. Een gelaagde biografie die anno zo’n 30 jaar na zijn hoogtijdagen om meerdere redenen nog steeds relevant blijkt te zijn. Om nog maar te zwijgen van de geweldige muziek en de fraaie concertbeelden. Liefhebbers van soul mogen deze absoluut niet missen.

Violet [Elle Fanning] is een singer/songwriter die graag The Isle of Wight wil ontsnappen om een muzikale carrière na te jagen maar de grote sprong pas durft te wagen na aansporing van chauffeur Vlad [Payman Maadi], die haar help in de voorbereiding op een voorronde van de landelijke talentenjacht Teen Spirit. Elle Fanning doet niet meer dan bedrukt kijken en haar personage beschikt dan ook niet over voldoende charisma (of talent) om te overtuigen als een potentiële winnaar van dit type talentenshow. Het is dan ook moeilijk om sympathie voor Violet op te brengen, ook al toont Fanning aan in ieder geval over een verdienstelijke zangstem te beschikken.

De film begint met een hoop pseudo-filosofisch geleuter en eindigt in een hilarisch slechte montage van archiefmateriaal en holbewoners (inclusief de 25-jarige 'tiener' Robert Vaugh) die angstig kijken en regelmatig een speertje gooien richting de 'monsters' die ze vinden in de wereld die ze volgens de goden eigenlijk nooit hadden mogen betreden. Dat deze film zichzelf iets te serieus neemt is een understatement, maar Vaughn houdt zich aardig staande in deze typische Corman-productie.

Televisiejournalist April O’Neil [Megan Fox] ontdekt de Ninja Turtles die in het geheim helpen de straten van New York veilig te houden en raakt betrokken bij hun strijd tegen de machtige industrieel Eric Sacks [William Fichtner], die de wereldheerschappij in handen wil krijgen met zijn mentor Shredder [Tohorua Masamune], de aartsrivaal van Splinter [Danny Woodburn], die de Ninja Turtles-pupillen nog altijd onder zijn hoede heeft. Reboot van de populaire animatieserie uit de jaren 90 scoort punten op het gebied van actie, maar schiet tekort op het gebied van humor. Van de karakteristieke humor van de Ninja Turtles is weinig overgebleven en de plaatsvervangende grappen rondom Aprils stuntelige collega [Will Arnett] zijn boven alles erg flauw.

Dé aangename verrassing van 2023 is in een woord perfect. Seth Rogen, Evan Goldberg en Jeff Rowe leverden een scenario met een eerbetoon aan martial arts-films (en een iemand in bijzonder), slimme verwijzingen naar 80s en 90s cultuur en naar de ‘oude’ Teenage Mutant Ninja Turtles. Brady Noon is de vierde kaart in het jeugdige kwartet dat fantastisch acteerwerk aflevert als de Turtles, die zich gedurende de hele film consequent gedragen en uiten als de naïeve, welwillende tieners die ze zijn. Er is een geniale ondersteunende, een dito soundtrack en de animatiestijl is schitterend, maar nooit schreeuwerig. Bijzondere vermelding voor de montage van Greg Levitan en de heerlijke soundtrack. Een bijzonder leuke film voor alle leeftijden.

Matig vervolg op de matige reboot van de 90s-franchise waarin Michelangelo [Noel Fisher], Donatello [Jeremy Howard], Leonardo [Pete Pleszek] en Raphael [Alan Ritchson] het opnieuw moeten opnemen tegen aartsvijand Shredder [Brian Tee] die zich heeft aangesloten bij Krang [Brad Garrett] om onderdelen te vinden van een machine die de Aarde kan vernietigen. Journaliste April O’Neil [Megan Fox] helpt de Turtles en Laura Linney speelt de rol van de politiechef van New York die niet zo enthousiast is over de aanwezigheid van de Turtles. Scenaristen Josh Appelabum en André Nemec houden nog steeds te krampachtig vast aan de gedateerde 90s-humor van de animatieserie en slagen er dan nog steeds niet in om de franchise werkelijk nieuw leven in te blazen. Fans van toen zullen hier niet van onder de indruk zijn. Seth Rogen en Evan Goldberg waren medeverantwoordelijk voor de briljante sequel Teenage Mutant Ninja Turtles: Mutant Mayhem.

Incompetente bagger. De titel is het best aan deze dwaze SF-thriller met een volstrekt talentloze cast en duidelijk gemaakt door een regisseur die het ook allemaal niet meer lijkt te weten. Pfff...

Begin jaren 60 werkt Johanna [Emma Josten] in een textielfabriek in Oldenzaal en droomt ze van een carrière als modeontwerper. Ondertussen ontstaat er onrust wanneer een groep Italianen in de fabriek komt te werken. Niet alleen omdat ze gezien worden als een bedreiging voor de werkgelegenheid, maar ook omdat de jonge dames ontvankelijk zijn voor de Italiaanse flirts. Zal Johanna het aandurven om het veilige Oldenzaal te verruilen voor een studie in Arnhem? Josten (ondanks onevenwichtig Twents accent) en D’Aquino zijn erg goed, het scenario van Jacqueline Epskamp is dat helaas niet. Oubollig dorpsdrama springt van de hak op de tak en geeft weinig inzicht in de drijfveren van de hoofdpersonen.

Op 27 oktober 2023 werd Prof. dr. Casper van Eijck benoemd tot Officier in de Orde van Oranje-Nassau voor zijn werk als clubarts bij betaalde voetbalclubs Sparta en Feyenoord, zijn verdiensten voor medisch onderzoek, maar ook vanwege de barmhartige behandeling van zijn patiënten, waarvan hij er velen niet heeft kunnen redden. Een bitterzoet moment, want in deze documentaire beklaagt Van Eijck zich over het feit dat noch de overheid, noch stichting als het KWF hem de financiële middelen boden om zijn onderzoek te steunen naar een potentieel middel tegen alvleesklierkanker, terwijl dat doodsoorzaak nummer 2. Nijboer volgde Van Eijck vanaf 2018 en verdient vooral lof omdat hij er – met hulp van Van Eyck en andere specialisten – in is geslaagd om problematiek en de mogelijke oplossingen duidelijk maakt voor leken, ook al is de opzet erg conventioneel, met veel pratende hoofden.

De Palestijnse Salem [Kais Nashif] moet dagelijks door een checkpoint om zijn werk als adviseur (en later scenarist) van de populaire soapserie "Tel Aviv On Fire" te bereiken. Door een verspreking staat hij plotseling oog in oog met commandant Assi [Yaniv Biton] en lijken de rapen gaar. Salem probeert zich uit zijn netelige situatie te redden door Assi te vleien en hem te bombarderen tot onofficiële adviseur van de soap. Eén van de hoofdrolspelers in de soap is namelijk een Palestijnse officier. De problemen beginnen zich op te stapelen wanneer Assi steeds meer eisen gaat stellen en hij zijn macht denkt te kunnen gebruiken om de finale van de soap volledig naar zijn hand te zetten. Maar de ideeën van een Israëlische commandant komen niet overeen met die van de Palestijnse producers. Het is aan Salem om met een scenario te komen waar beide partijen gelukkig mee zijn.

Nashifs laconieke vertolking is een minpunt waardoor deze goed geschreven satire niet helemaal uit de verf komt. Biton maakt echter veel goed als de strenge, maar charismatische commandant en Zoabi weet door middel van stilering en een stroperige score tevens de wereld van de soapserie op liefdevolle wijze op de hak te nemen. Het is bovendien aangenaam een film te zien die de situatie in Israël en Palestina met een gezonde dosis zelfspot benadert.

Op 20 november 1983 zond de Amerikaanse familiezender ABC de drie uur durende televisiefilm The Day After uit, met onder meer Oscarwinnaar Jason Robards en de toen nog onbekende Steve Guttenberg. De uitzending hield vooraf de gemoederen behoorlijk bezig en kort na de uitzending bespraken intellectuele en politieke kopstukken als Robert McNamara, Henry Kissinger, William F. Buckley en Elie Wiesel de implicaties van deze film in een speciale uitzending van het door anchorman Ted Koppel gepresenteerde opinieprogramma 'Viewpoint'. Regisseur Nicholas Meyer, scenarist Edward Hume, producer Bob Papazian en Ellen Anthony, die als elfjarige een belangrijke rol speelde in de film, kijken terug op de totstandkoming van deze film over de gevolgen van een nucleaire aanval op gewone Amerikanen, alsmede naar de impact die het op hun levens heeft gehad. Conventionele documentaire over een dreiging die in recente jaren flink is gaan herleven. Het geeft bovendien inzicht in de manier waarop televisiefilms destijds tot stand kwamen. Het helpt als je The Day After gezien hebt. Zo niet, reken er dan maar op dat je ‘m na afloop van deze film alsnog gaat zien.

De onthulling van de veertigjarige Pablo [Juan Pablo Olyslager], een getrouwde vader van twee, dat hij een affaire heeft met Francisco [Mauricio Armas Zebadúa], stuit niet alleen op weerstand van zijn echtgenote Isa [Diane Bathen], maar ook op dat van de rest van zijn familie. Isa dwingt zelfs een contactverbod af waardoor Pablo zijn kinderen [Mara Martinez, Enrique Argüello] niet meer mag zien. Pablo’s familie zet hem onder druk om zich te onderwerpen aan een soort hervormingscursus onder leiding van een charismatische pastoor [Sabrina De La Hoz]. De conservatieve denkbeelden van de familie maken dit een beetje een ver-van-mijn-bedshow voor verlichte geesten, maar Olyslager overtuigt als een man verscheurt tussen zijn seksualiteit en de plichten die behoren bij het huwelijk en het vaderschap. Als Pablo’s dochter heeft Martinez de meest beste momenten.

Terecht met prijzen overladen tv-film over Temple Grandin [Claire Danes], een autistische vrouw die denkt in beelden en die gebruikt om verbanden te leggen. Tegen doktersadvies in heeft Temples moeder [Julia Ormond] haar een zo gewoon mogelijk leven laten leiden. In 1966 brengt ze de zomer door op de ranch van haar oom [Michael Crabtree] en tante [Catherine O’Hara] en daar ontdekt ze een passie voor vee. Bovendien maakt ze kennis met dr. Carlock [David Strathairn], een voormalige NASA-wetenschapper die haar helpt en uitdaagt om haar ideeën om te zetten in concrete ontwerpen en zo haar belangrijkste mentor wordt. Maar in de wereld van de veehouderij is haar autisme niet het enige wat haar belemmert om serieus te worden genomen. Boeiend, indringend, maar ook humoristisch portret van een vrouw die een revolutie ontketende in de door mannen gedomineerde veehouderij. Danes is briljant in de hoofdrol en ze krijgt uitstekend ondersteunend werkt van Ormond, O’Hara, Strathairn en Melissa Farman (als Temples blinde kamergenoot). Jackson zorgt dat het nooit vervalt in sentimentaliteit en met hulp van het complexe montagewerk van Leo Trombetta slaagt deze film erin om enig inzicht te geven in hoe Temples hersens werken. Winnaar van zeven Emmy’s. Danes mocht ook een Golden Globe in ontvangst nemen voor haar schitterende rol.

Als kind groeit JR [Daniel Ranieri] op in het huis van zijn opa [Christopher Lloyd] en oma [Sondra James] terwijl zijn moeder [Lily Rabe] worstelt om het hoofd boven water te houden. Zijn vader [Max Martini] werkt ver weg als radio-DJ en diens spaarzame bezoekjes lopen altijd uit op een teleurstelling. Gelukkig is daar oom Charlie [Ben Affleck] die een soort surrogaatvader wordt en in wiens café JR een tweede thuis vindt. Jaren later probeert de volwassen JR [Tye Sheridan] een carrière op te bouwen als schrijver of journalist. Gebaseerd op de memoires van J.R. Moehringer, wiens levensverhaal weinig afwijkt van de formule die ten grondslag heeft gelegen aan soortgelijke films. Afflecks routinematige spel helpt ook niet.

Nolan is opnieuw meer geïnteresseerd in explosieve actiescènes, ingewikkelde wetenschappelijke ideetjes rondom tijdreizen en de ronduit irritante muzikale score dan in enige karakterontwikkeling of logica. Het verhaal is de moeite van het navertellen niet waard en de film duurt veel te lang. Als Russische schurk met een twijfelachtig accent doet Branagh (niet voor de eerste keer) een matige imitatie van zijn held Laurence Olivier in The Marathon en de wereld wordt behoed van de ondergang. Veel visuele hoempapa, maar dat kan het gebrek aan nieuwe ideeën niet verhullen.

De 16-jarige Eva [Daniela Marín Navarro] wil niet langer meer bij haar moeder [Vivian Rodriguez] en haar zusje [Adriana Castro García] wonen. Ze hernieuwt het contact met haar vader [Reinaldo Amien] en probeert hem, ondanks het gedrag dat we in de proloog hebben gezien, te overtuigen haar bij hem in te laten trekken. Maar vader blijkt zelf op zoek naar een woning en logeert daarom bij een vriend [José Pablo Segreda Johanning]. Goed geacteerd drama en een indrukwekkend debuut van Navarro, maar gebrek aan verhaal en onsamenhangende scènes maken het eerste uur een lange, vervelende zit. Daarna wordt het een stuk beter, maar of je daar het geduld voor op kunt brengen…

De popliedjes zijn niet ondertiteld, maar gezien het mierzoete verhaal en de banale muziek is dat wellicht een zegening in deze animatiefilm die mij echter meer deed denken aan Candy Candy dan aan Papurika (2006). Het verhaal betreft Hodaka, een tiener die wegloopt van huis en terecht komt in Tokio, dat te kampen heeft met een zeer langdurige periode van neerslag. Een toevallige ontmoeting levert hem een baantje op bij een pulptijdschrift dat hem opdracht geeft onderzoek te doen naar een populaire mythe over regen- en zonnemeisjes. Uiteraard vindt hij er ééntje en wordt hij verliefd op haar. Veel meer diepgang is er eigenlijk niet en de haast hysterische reacties van Hodaka wanneer hij beschuldigt wordt van het kijken naar de borsten van zijn vrouwelijke collega of hem gevraagd wordt of hij verliefd is, getuigen van een gebrek aan subtiliteit. Het visuele spel met zon en regen is aardig, maar niet memorabel of innovatief waardoor je ongetwijfeld al snel concludeert dat 'Weathering' niet echt de moeite waard is, met wie dan ook.

Vince Vaugh speelt een man die zijn geld verdiend met het uitdenken van criminele meesterplannen. Bedenken dus, maar nooit deelnemen. Zo blijft hij buiten schot, totdat hij ervan beschuldigd wordt verraad te hebben gepleegd en hij zijn leven niet meer zeker is. Het plot is dat van een B-film, inclusief kleurrijke, stripachtige misdadigers en een vervreemde dochter die zich met één en ander gaat bemoeien. Maar Paxton is uitstekend als de gevaarlijkste vijand van allemaal en Vaugh en Hailee Steinfeld zijn een geloofwaardig vader/dochter-duo en de film is ook na 90 minuten afgelopen. Daardoor is dit allemaal best aan te gluren.

Robbie bewijst opnieuw uitstekend uit de voeten te kunnen in uitzinnige rollen, maar met de komische talenten van Pegg en Myers zijn verspild in alweer een misdaadkomedie van iemand die in de verkeerde veronderstelling verkeert dat hij de nieuwe Tarantino kan worden. Er is een gangsterduo dat in een restaurant zit te kletsen over van alles en nog wat, het aantal keren dat het F-woord valt is nauwelijks bij te houden en er is zelfs een gangster die Vincent (Vega?) heet! Veel stilering, geen inhoud. Veel geouwehoer, nauwelijks actie en een verrassende ontknoping die je al mijlen vooraf kon zien aankomen. Een verspilling van tijd en talent want totaal niet grappig.