Opinions

Dat het me niet lukt om het verhaal van de vierde film uit de Terminator-franchise in een paar zinnen samen te vatten, maakt meteen duidelijk wat het manco is: het is nogal ingewikkeld en pogingen om een en ander uit te leggen slagen maar half. Wie de voorgaande drie films niet gezien heeft, zal er waarschijnlijk helemaal niets van snappen. Maar Emilia Clarke stapt overtuigend in de schoenen van Linda Hamilton als Sarah Connor, die vanuit 1984 naar 2017 is gereisd, en moeten samenwerken met Kyle Reese [Jai Courtney] en de uit de toekomst afkomstige oud-terminator [Arnold Schwarzenegger], die een vaderfiguur voor Sarah is geworden. Hun doel: voorkomen dat SkyNet de door Danny Dyson ontworpen software voor Genisys in werking stelt, omdat die gebeurtenis zal leiden tot Judgment Day. Een extra probleem is een verbeterde Terminator [Lee Byung-hun], die zich overtuigender dan ooit kan voordoen als iemand anders. Vergelijkt de omarming van het Internet met Het Paard Van Troje, een uitgangspunt dat voorlopig alleen maar aan actualiteit wint.

Dit is duidelijk de belangrijkste film in de carrière van Arnold Schwarzenegger. Niet alleen brak hij hiermee internationaal door bij een miljoenenpubliek, maar het bepaalde ook voor een belangrijk deel zijn publieke imago. Bovendien spreekt hij hier voor het eerst zijn beroemdste catchphrase uit: “I’ll be back!”. “The Terminator” kreeg in 1991 een zeer succesvol vervolg met “Terminator 2: Judgment Day”, een film die vanwege zijn revolutionaire gebruik van CGI een extra belangrijke plaats in de filmgeschiedenis heeft gekregen en waarin Arnie de ‘good guy’ is en het opneemt tegen een ogenschijnlijk onverwoestbare Robert Patrick.

Maar in “The Terminator” is Michael Biehn de held van het verhaal. Hij speelt de rol van Kyle Reese die achter een Cyborg genaamd ‘The Terminator’ [Arnie] aan is gereisd door een portaal naar 1984. The Terminator heeft als opdracht Sarah Connor te vermoorden, om zo te voorkomen dat haar zoon John Connor 40 jaar later na een door zelfdenkende machines veroorzaakte nucleaire oorlog leiding geeft aan een groep menselijke overlevenden dat de orde van de machines grote schade toebrengt. Omdat alleen Sarahs woonplaats bekend is en niet haar exacte adres, ruimt The Terminator met behulp van een telefoonboek systematisch elke Sarah Connor uit de weg.

Kyle heeft een foto van Sarah [Linda Hamilton] en weet haar daardoor te redden wanneer The Terminator haar vindt. Kyle probeert Sarah uit te leggen wat er aan de hand is, maar kan niet voorkomen dat de politie hun allebei arresteert. Kyle probeert wanhopig luitenant Traxler [Paul Winfield] en detective Vukovich [Lance Henriksen] te overtuigen van zijn goede bedoelingen, wetend dat The Terminator ze hier gemakkelijk zal kunnen vinden en uitschakelen. De enige manier waarop Kyle en Sarah dit kunnen overleven is door The Terminator te vernietigen, maar dat lijkt een haast onmogelijke taak.

Waar Terminator 2 zijn succes vooral te danken had aan de spectaculaire special effects, blinkt het eerste deel uit de succesvolle franchise uit op hele andere gebieden. Er zitten enkele scènes in die zich afspelen in die nucleaire toekomst en die zijn sober maar effectief gefilmd. De shots van het zwaar gehavende gezicht van Arnold zijn minder overtuigend, maar dat is wat mij betreft het enige punt van kritiek bij deze uitstekende SF-thriller. Let eens op de spaarzame dialoog in het eerste deel van de film. Michael Biehn heeft geen enkele dialoog tot aan minuut 36. Arnie heeft tot dan toen ook weinig meer gezegd dan “Your clothes, Give them to me!” in een confrontatie met een paar ongure gastjes wiens beledigingen hij overigens eerst herhaalt. Toch weten we wie de good guy is, wie de bad guy is, wat hun missie is en wat de rol van Sarah Connor is in het verhaal. Een voorbeeldig staaltje van de visuele vertelkunst die soms wel lijkt te zijn uitgestorven sinds het einde van de zwijgende film.

Na de explosieve eerste 45 minuten is er tijd voor een welverdiende adempauze, die James Cameron en co-scenarist Gale Anne Hurd nuttig gebruiken voor wat expositie, vooral van belang omdat het Sarah tot dan toe niet goed begrijpt wat haar allemaal overkomt. De tempowisselingen zijn goed uitgedacht en zorgen voor een perfecte balans tussen actie en drama. Sarah Connor is bovendien een uitstekend geschreven karakter: ze begint als een wat muizige serveerster zonder zelfvertrouwen, maar gedurende de film ontdekt ze enkele simpele talenten, waaronder zoiets simpels maar cruciaals als het aanleggen van een verband. Langzaam maar zeker ontdekken wij met Sarah hoe het kan dat zij de moeder is/wordt van een militaire leider en het zeker ook de verdienste van de uitstekende Hamilton dat die persoonlijke ontwikkeling zo geloofwaardig is.

Arnie heeft hier één blik: die van een vastberaden, meedogenloze en onvriendelijke ‘man on a mission’ en die blik is zeer effectief. Zelfs wanneer hij die iconische zonnebril opzet, vergeet je geen moment wat daarachter schuilt gaat. Schwarzenegger hoeft hier niet veel te doen, maar dat doet hij wel op een sublieme wijze. Het was dan ook haast onvermijdelijk dat deze film een vervolg zou krijgen en dat Arnold een gouden toekomst tegemoet ging, zij het als de eeuwige good-guy... hoewel de bijnaam ‘The Terminator’ hem geen windeieren heeft gelegd, ook niet als gouverneur van California.

Linda Hamilton maakt een welkome terugkeer maar het is Arnie die de show mag stelen in de finale van dit wat rommelige en daardoor teleurstellende vervolg van de Terminator-saga. Regisseur Tim Miller strooit in het begin van de film iets teveel met expliciete verwijzingen naar The Terminator (1984) en Terminator 2: Judgment Day (1991), waarop dit het verolg is, en komt al snel met een actiescène die een nieuwe betekenis geeft aan de term "over-the-top". Deze keer zijn het drie dames die het opnemen tegen een extreem onverwoestbare Rev-9 [een kleurloze Diego Boneta] die, om de verwarring nog maar eens te vergroten, zichzelf ook nog eens kan splitsen... of zoiets.

Hamilton, Mackenzie Davis (als de soldaat 'met extra's') en Natalia Reyes -(als de vrouw die ze dienen te beschermen) leveren prima acteerwerk af en de film verveelt geen moment, zeker niet wanneer Arnie zijn intrede doet. De terugkeer van T-800 levert de interessantste scènes op, ook al omdat het scenario zich op dat punt, hoe vreemd het ook mag klinken, meer richt op de menselijke kant van het verhaal. Daarna is er nog één opeenvolging van waanzinnige stunts en gigantische explosies. Tja, als je daar van houdt zit je hier absoluut goed, maar een waardige opvolger van de eerste twee Terminator-films kun je dit niet noemen.

Tijdens Halloween richt de lange, slungelige, maar doodenge en levensgevaarlijke Art the Clown [David Howard Thornton] een bloedbad aan. Zoek geen verhaal, gooi alle logica overboord (schrijver/regisseur Leone doet niet aan logica) en wat overhoudt is een extreem gewelddadige en gruwelijke serie executies met een memorabele schurk en een buitengewoon pervers voor humor. Splatterfans zullen dat kunnen waarderen, meer gevoelige kijkers zijn gewaarschuwd!

Terrifier was een pretentieloze horrorfilm die lak had aan logica en fans van splatterhorror gaf waar ze naar verlangden: een simpel verhaal, een enge seriemoordenaar, extreem geweld, expliciet bloedvergieten en een aangename dosis zwarte humor. Deze erbarmelijke sequel begint weliswaar met een bloedbad, maar – zoals de speelduur van 132 minuten al doet vrezen – het eerste uur bestaat uit een mislukte poging om de hoofdpersonen te voorzien van diepgang. Geschmier werkte in Terrifier, maar als dat moet doorgaan voor karakterverdieping gaat het de verkeerde kant op. Helaas komen ook de clichés van de nachtmerries en de nepschrikeffecten om de hoek kijken en is er een knullige poging om een satirisch element toe te voegen. Leone probeert zichzelf te overtreffen qua gruwelijkheid , maar daardoor is het geweld zo over-the-top dat het nauwelijks nog indruk maakt.

Meester van de prothetische effecten Tom Savini heeft een cameo in het derde deel uit de zwartgallige horrorfranchise waarin bedenker, schrijver, regisseur Damien Leone een slap raamverhaal gebruikt als excuus voor een serie zinloze, brute slachtpartijen. En dus blijkt Art The Clown [David Howard Thornton] nog genoeg leven in zich te hebben om toevallige passanten op wrede wijze af te maken. Deze keer krijgt hij daarbij hulp van de door een demon overgenomen Victoria Heyes [Samantha Scaffidi]. Sienna [Lauren LaVera] overleefde in Terrifier 2 een confrontatie met Art The Clown en na vijf jaar fysieke en mentale therapie trekt ze in bij haar oom [Bryce Johnson] en tante [Margaret Anne Florence] en haar favoriete nichtje Gabbie [Antonella Rose] en probeert ze het contact te herstellen met haar broer Jonathan [Elliott Fullam]. Het raamverhaal is volstrekt routinematig en de zwartgallige humor van Art The Clown begint vermoeiend te worden, maar Leone bewaart het beste voor het laatste en levert een sterk staaltje Grand Guignol af in de onvermijdelijke confrontatie waarin een onwaarschijnlijke rol is weggelegd voor ratten. Deel 4 staat in de planning voor 2026.

Sterling Hayden is verrassend goed als George Hansen, de zoon van een Zweedse immigrant [Ted Stanhope] die naar de VS is afgereisd om de boerderij van zijn vader over te nemen. Bij aankomst blijkt zijn vader te zijn doodgeschoten en de gewiekste zakenman McNeil [Sebastian Cabot] het recht op de grond opeist. Met hulp van scherpschutter Crale [Ned Young] heeft McNeil de touwtjes stevig in handen, maar dat weerhoudt George er niet van om een manier te zoeken om zijn boerderij terug te krijgen.

Cabot en Young geven prima gestalte aan de sterk uitgewerkte schurkenrollen en Carol Kelly roept herinneringen op aan de onvolprezen Gloria Grahame als Crales liefje Molly. Het scenario doet sterk denken aan Shane (1953), maar zou ook zo maar van invloed kunnen zijn geweest op Sergio Leones C'era una Volta il West (1968). Genoeg redenen om deze meer dan degelijke western een cultstatus te geven.

Wie Houdini in zijn glorie wil aanschouwen kan deze film links laten liggen. In de introductie verontschuldigen de makers zich al voor het melodramatische verhaal, maar benadrukken ze dat hoofdrolspeler en 'self-liberator' Harry Houdini de ongelofelijke stunts toch echt zelf deed. Ja, er is één werkelijk ongelofelijke stunt (bij een spoorwegovergang) en de scène waarin Houdini zich bevrijdt uit de benarde situatie op de filmposter is ook best aardig. Die stunt overtuigt - net als de overige stunts - echter niet volledig omdat het lijkt alsof ze voortkomen uit de montage en niet uit Houdini zelf. Fred Astaire eiste dat zijn dansscènes zoveel mogelijk in één take gefilmd zouden worden zodat het publiek kon zien dat hij écht kon dansen, Houdini had hier iets soortgelijks moeten eisen voor zijn stunts. Het verhaal is niet meer dan een excuus om Houdini veelvuldig langdurig onder water te houden en de portrettering van inboorlingen is ronduit racistisch. Maar de naam Houdini was voldoende om geld in het laatje te krijgen

Boekenwurm Simon [Benja Bruijning] en zijn hoogzwangere vriendin Laura [Sanne Langelaar] worstelen om hun boekwinkeltje overeind te houden. Wanneer een introverte man [Michel Sluysmans] de winkel bezoekt, lijkt Simon hem te herkennen. Ongemerkt volgt hij de man, met dramatische consequenties die verband houden met een jeugdtrauma. In flashbacks volgen we de vriendschap tussen basisschoolleerling Simon [Svenno van Kleij] en zijn beste vriend Ralph [Samuel Bouma], die veelvuldig wordt geïntimideerd, gepest en in elkaar geslagen door klasgenoten Vincent [Shaquille Fernard] en Ronnie [Nino den Brave]. Een boeiend en intelligent basisverhaal dat door een wat rammelend en op belangrijke punten weinig geloofwaardig scenario wat inboet aan zeggingskracht. De jeugdige cast doet het gelukkig prima en Langelaar en Mandela Wee Wee (als de volwassen Vincent) maken dit een Telefilm die je ondanks zijn tekortkomingen niet snel zult vergeten.

Jaap [Martin van Waardenberg] is een brompot die het liefst niet afwijkt van zijn dagelijkse routine en zoveel mogelijk binnen blijft. Dat wordt steeds lastiger wanneer het gedrag van zijn echtgenote Maartje [Leny Breederveld] steeds grilliger wordt. Wanneer ze maar blijft hameren op het feit dat ze naar Spanje wil om afscheid te nemen van een oude vriend, gaat Jaap pas na lang aandringen overstag. Rijden op de snelweg durft hij niet en dus beginnen Jaap en Maartje aan een extra lange reis door België en Frankrijk. Jaap realiseert zich al gauw dat hij een deel van Maartje aan het verliezen is. Maar hij vindt ook iets terug dat hij dacht te hebben verloren. In Maartje, maar ook in zichzelf. Het eerste half uur van deze roadmovie is wat traag, ook omdat Waardenberg geen acteur is die gemakkelijk de sympathie van het publiek weet te winnen. Maar mede door het ontwapenende spel van Breederveld en de geloofwaardige manier waarop Van Waardenberg ontdooit, heeft dit een aantal leuke en ontroerende momenten en een simpel, doeltreffend slot.

Meer hysterie dan mysterie in het laatste deel van Dario Argento's "Three Mothers"-trilogie. Een grote teleurstelling waarin Argento meer heeft gekozen voor expliciete gore dan voor sfeer en inventiviteit. Liefhebbers van gore komen hier redelijk aan hun trekken, maar net als in Inferno ontbreekt het hier aan suspense en aan een samenhangend scenario. Het verhaal rondom een urn waarmee studente Sarah [Asia Argento] de meest gevaarlijke van de 'drie moeders' bevrijdt is een excuus voor een hoop bloederigheid, vooral in de even spectaculaire als dwaze finale. De geest van Sarahs moeder wordt gespeeld door Asia Argento's moeder Daria Nicolodi, in case you cared...

De in Kroatië geboren Nikola Tesla [Ethan Hawke] studeerde bouwkunde in Praag alvorens hij zich in de VS stortte op ontwikkeling van de technologie aan het eind van de 19e eeuw. Het is de tijd waarin Thomas Edison [Kyle MacLachlan] grote roem vergaart met uitvindingen die grotendeels door zijn werknemers zijn ontworpen onder het vaandel van Edison Machine Works. Edison blijkt een sluwe zakenman en Tesla een naïeve, maar geniale idealist wiens uitvindingen zorgden voor een revolutie in de moderne technologie. Episodische biografie over een weinig toegankelijk personage wordt regelmatig onderbroken door het afstotelijke stijlmiddel waarin tijdgenoot Anne Morgan [Eve Hewson] de kijker toespreekt en een stukje uit Tesla’s Wikipedia-biografie voordraagt.

Balagov groeide zelf op in de omgeving van Nalchik, een Russische stad ten noorden van de Kaukasus waar etnische spanningen voor verdeeldheid zorgen. Dat weerhoudt de Joodse Ilana [Darya Zhovner] er niet van een relatie te beginnen met de islamitische Zalim [Nazir Zhukov] die deel uitmaakt van een stam die behoorlijk antisemitisch is. De verdeeldheid wordt pijnlijk duidelijk wanneer Ilana’s broer David [Veniamin Kac] en zijn kersverse bruid Lea [Anne Levit] worden ontvoerd. Want Ilana’s ouders Avi [Atrem Cipin] en Adina [Olga Dragunova] beschikken over onvoldoende middelen om het gevraagde losgeld te betalen. Schetst een treffend beeld van een maatschappij die – zelfs op deze kleine schaal – scherp verdeeld is langs etnische grenzen en waar de gevolgen van de economische malaise na het uiteenvallen van Rusland nog scherp wordt gevoeld. Ondanks het indrukwekkende spel van Zhovner duurt het lang voor het plot vorm begint te krijgen. Het verhaal is bovendien dramatisch gezien nogal vlak.

Hartverscheurend drama over hoe een serie nucleaire explosies zowel letterlijk als figuurlijk de hechte gemeenschap in het alledaagse dorpje Hamlin verwoest. Centraal staat Carol [Jane Alexander] die niet alleen het verlies van haar echtgenoot [William Devane] moet verwerken, maar zich ook realiseert dat haar ook haar kinderen door radioactiviteit zijn besmet. Lynn Littman ontwijkt sentiment en melodrama door de meest dramatische momenten buiten beeld te laten plaats vinden. Het ontwapenende spel van Ross Harris, Roxana Zal en de debuterende Lukas Haas als de kinderen en het (terecht) alom geprezen ingeleefde acteerwerk van Alexander komen zorgen voor een aantal momenten die nog lang na blijven spoken - een dans tussen moeder en zoon op 'All My Loving', een intiem gesprek tussen moeder en dochter en de laatste keer dat ze haar jongste zoon in bad stopt -. Het zijn die alledaagse momenten die het meeste indruk maken en vooral daardoor behoort Testament tot de meest indrukwekkende post-apocalyptische films aller tijden.

Vera Brittain [Alicia Vikander] is een intelligente, ambitieuze vrouw die droomt van een studie aan Oxford University en haar vader [Dominic West] en moeder [Emily Watson] duidelijk laat weten dat ze niet van plan is om te trouwen en kinderen te krijgen. Haar droom wordt verstoord door het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog en het besluit van haar beste vriend Roland [Kit Harington] om zich aan te melden bij het Britse leger. Wanneer Vera’s broer Edward [Taron Egerton] zich ook aansluit bij het Britse leger, besluit Vera haar steentje bij te dragen als verpleegkundige. In die hoedanigheid ontdekt ze de gruwelijke waarheid van deze oorlog, maar ook de zinloosheid van oorlog in het algemeen. Eerbiedige verfilming van de gelijknamige autobiografische bestseller die de stem van de “verloren generatie” sterk laat naklinken in het heden. Een van Vikanders meest uitdagende en beste rollen. Haar toespraak tijdens een dorpsbijeenkomst kort na de oorlog is indrukwekkend.

Een variant op 'The Usual Suspects' en dat is géén aanbeveling. Kent u de clou nog van het raadsel: "Het is geel en het is géén banaan?" Dat is de rode draad van deze whodunit waarin de rijke Adriano Doria beschuldigd wordt van de moord op zijn minnares Laura. Zijn advocaat wil hem laten klaarstomen voor het proces met hulp van strafpleiter Virginia Ferrara, een veteraan in het vak, die hem drie uur lang onderwerpt aan een intens verhoor. Al snel blijkt dat de door van Laura waarschijnlijk verband heeft met een auto-ongeluk waarbij zij en Adriano betrokken waren.

Een aanvankelijk intrigerend idee valt in duigen door gelogen flashbacks, een verteltechniek die al snel begint te irriteren. Je krijgt in feite hetzelfde verhaal meerdere keren verteld in verschillende varianten, maar uiteraard is er op het einde nog een extra grote twist die de boel helemaal op zijn kop zet. Dat die twist nogal dwaas is maakt waarschijnlijk weinig uit, want tegen die tijd is je interesse in het verhaal waarschijnlijk toch al naar een laag niveau gezakt.

Twee collega's bij een abattoir ontdekken bij toeval dat ze 's nachts dezelfde droom hebben waarin ze als herten samen door een besneeuwd bos zwerven. Ze zoeken weliswaar toenadering tot elkaar, maar zij is doodsbang voor fysiek contact en hij onzeker vanwege een fysieke handicap aan zijn arm. Regisseur Ildikó Enyedi, die ook het scenario schreef, kiest de shots zorgvuldig en weet daarmee niet alleen het verhaal voor een groot deel visueel te vertellen, maar geeft de film ook een frisse, visuele stijl mee. De droomscènes zijn ook een lust voor het oog. De onderkoelde vertolkingen (vooral van Géza Morcsányi), alsmede de ietwat trage manier waarop het verhaal zich ontvouwt ontnemen de film echter veel van haar magisch-realistische charme. Dierenliefhebbers moeten weten dat er expliciet slachtwerk te zien is. Een sterke maag is dus een pré!

Computerspelontwerper en ondernemer Henk Rogers [Taron Egerton] ontdekt het door de Russische Alexey Pajitnov [Nikita Efremov] ontworpen Tetris en is zo overtuigd dat dit computerspel de markt gaat veroveren dat hij al een fortuin inzet op het verkrijgen van de distributierechten. Hij verkijkt zich echter op het spinnenweb aan overeenkomsten waarbij onder anderen Mirrorsoft, Sega en Nintendo bij betrokken zijn. Maar het grootste obstakel blijkt de regelgeving in de Sovjet-Unie, waar het spel is gemaakt, en daardoor dreigt Henk een fortuin, maar ook zijn familie kwijt te raken. Deze reconstructie van de lange weg tussen de ontwikkeling van Tetris en het explosieve succes van deze baanbrekende game is ondanks de vele spelers prima te volgen en leunt op het charismatische spel van Egerton. Een ander groot pluspunt is het gebruik van 80s computer graphics om te springen in de tijd en/of tussen locaties en het feit dat Baird het tempo er flink inhoudt. Een opvallend relevant stukje geschiedenis op een zeer onderhoudende manier verteld.

Het is 1750 in Oberösterreich (het noordoostelijke deel van Oostenrijk). Terwijl een onberoerd kijkende vrouw [Natalija Baranova] met een huilende baby door het bos loopt, voel je dat er iets vreselijks staat te gebeuren. Het kost de vrouw letterlijk haar kop en die wordt, met de rest van haar lichaam, tentoon gesteld aan de plaatselijke omgeving. Na deze schokkende proloog richt het verhaal zich op Agnes, een jonge vrouw die voorbestemd is om te trouwen kinderen te krijgen. Mede door de sociale druk die dat met zich mee brengt, worstelt Agnes enorm met haar emoties. Fiala en Franz houden het tempo bewust laag met lange, ononderbroken takes, routinematig handelingen en een minimum aan dialoog. De troosteloze, vaak ook letterlijke kille omgeving versterkt het gevoel van eenzaamheid en isolement. Vanzelfsprekend stelt die benadering je geduld op de proef, maar daarvoor krijg je wel een indrukwekkende ontknoping voor terug, verankerd door het rauwe, ingeleefde en uiteindelijk onvergetelijke spel van Plaschg, die ook verantwoordelijk was voor de muziek. Voor zowel haar spel als haar score mocht ze de Oostenrijkse filmprijs in ontvangst nemen. Dit won dezelfde prijs voor beste vrouwelijke bijrol (Hofstätter), beste film (Ulrich Seidl), beste montage (Michael Palm), beste make-up (Judith Kröher, Tünde Kiss-Benke) en beste production design (Andreas Donhauser, Renate Martin).

Vijftig jaar na de oorspronkelijke “Texas Chainsaw Massacre” denken restaurantondernemers Melody [Sarah Yarkin] en Dante [Jacob Latimore] een gat in de markt te hebben gevonden door een aantal panden in het spookstadje Harlow op te kopen en hun toekomstvisie te presenteren aan andere ondernemers waardoor ze de panden voor een meerprijs kunnen doorverkopen. Onderweg stuiten ze op een norse mecaniciën [Moe Dunford] en de sheriff [William Hope] en ontdekken ze dat Melody’s jongere zusje [Elsie Fisher] zich in de auto te hebben verstopt. En oeps: het pand waar hun restaurant zou moeten komen blijkt nog bewoond te zijn door een oude vrouw [Alice Krige] en ... ja, dat is ‘m! Goed uitgewerkte personages, de juiste dosis humor,vele breuken met de genreconventies en een stevige dosis ouderwetse gore maken dit tot één van de beste horrorfilms in jaren.

Rechercheurs Mike Souder [Sam Worthington] en Brian Heigh [Jeffrey Dean Morgan] onderzoeken een reeks moorden op vrouwen. Wanneer ze bij hun onderzoek hun jurisdictie te buiten gaan begint de moordenaar een smerig spelletje te spelen waarin tiener Ann Sliger [Chloë Grace Moretz] een pion is. Chastain speelt Mikes ex-vrouw, iets te toevallig tevens een FBI-agente die zich met de zaak gaat bemoeien in deze rommelig geconstrueerde misdaadthriller die ondanks de fraaie cast nimmer weet te boeien. Dat is Sheryl Lee als Anns moeder.

"Many vets complain of alienation, rage, or guilt". In 1985 was het Paul Hardcastle die in zijn wereldhit "19" quotes zoals deze als sample gebruikte om aandacht te vragen voor de veteranen van de Vietnamoorlog. In 'Thank You For You Service' (wellicht de slechtste filmtitel van het jaar) blijkt PTS nog steeds tot schrijnende situaties te leiden. De film volgt drie leden van hetzelfde commando na hun terugkeer uit Irak. Billy [Joe Cole] is zo vaak aan de dood ontsnapt bij explosies, dat hij geestelijk zeer labiel is geworden en de wanhoop nabij is als bij thuiskomst blijkt dat zijn vriendin hem heeft verlaten; Solo [Beulah Koale] heeft als gevolg van een hoofdtrauma ernstige geheugenproblemen, maar bij zijn pogingen om hulp te krijgen loopt hij tegen een bureaucratische muur op die hij in zijn toestand niet kan beslechten; Adam [Miles Teller] is de commandant wiens knagende schuldgevoelens hem langzaam maar zeker van binnen opvreten.

Het onderwerp is zeker niet nieuw, maar het effectieve gebruik van flashbacks in combinatie met ijzersterke rollen van Teller en Koale, zorgen ervoor dat je een klein beetje inzicht krijgt in de manier waarop oorlogservaringen het dagelijks leven van veteranen (kunnen) beïnvloeden. Er is ook uitstekend ondersteunend werk van Amy Schumer als de weduwe van Adams gesneuvelde commandant en Omar J Dorsey als een veteraan van de oorlog in Afghanistan die Solo 'opvangt'. Jammer van die afschuwelijke titel, want dit is geen slijmerig eerbetoon aan oorlogsveteranen, maar een indringende blik in het na-oorlogse burgerleven van zovelen die vochten voor hun land.

Eén van de beste films uit de Mr Moto-reeks waarin Peter Lorre duidelijk zijn draai gevonden heeft. Het scenario, dat regisseur Norman Foster samen Wyllis Foster schreef, valt op vanwege zijn nauwkeurige benadering van Aziatische tradities, een element dat een centrale rol speelt in de zoektocht naar een aantal perkamentrollen die gezamenlijk een schatkaart vormen. Eén van die rollen is namelijk al honderden jaren in het bezit van de familie van Madame Chung [Pauline Frederick]. Haar zoon [Philip Ahn] wil absoluut niet dat dit familiestuk in andere handen valt. John Carradine heeft een goede rol als een dubieuze antiquair en Mr Moto's vindingrijkheid is hier van hoog niveau. Zeer onderhoudend.

Adam [Mark Ruffalo] is een seksverslaafde die al vijf jaar sober is en het eindelijk aandurft een date aan te gaan moet Phoebe [Gwyneth Paltrow]. Adams sponsor is Mike [Tim Robbins] die ook alcoholist is en leunt op zijn trouwe echtgenote Katie [Joely Richardson], maar worstelt om zich te verzoenen met zijn zoon [Patrick Fugit] die ook een verslavingsverleden heeft. Adam en Mike kunnen desnoods ook een beroep doen op Neil [Josh Gad], een chirurg die een complexe relatie heeft met zijn moeder en haar nog niet heeft verteld dat hij seksverslaafd is. Blumberg slaagt er knap in om seksverslaving uit de taboesfeer te halen dankzij drie uitstekende hoofdrolspelers, een scenario dat de dagelijkse dilemma’s op indringende wijze inzichtelijk maakt en precies de juiste dosis (en de juiste soort) verlichtende humor heeft. Een intelligente geschreven, onderhoudende tragikomedie. In haar eerste dramatische rol houdt Alecia Moore AKA P!nk zich knap staande als Dede.

Voor het warenhuis van Thomas Wright [Rick Hoffman], loopt Black Friday om verschillende redenen verschrikkelijk uit de hand. Zijn dochter Jessica [Nell Verlaque] smokkelt haar irritante vrienden via een zijdeur naar binnen en veroorzaakt daardoor een stormloop op de winkel waarbij meerdere doden vallen. Een jaar later is er schijnbaar niemand vervolgd en is Thomas ondanks alles van opnieuw van plan zijn winkel te openen. Maar oeps, in de aanloop naar Thanksgiving worden twee van de mensen die verantwoordelijk waren voor het bloedbad op gruwelijke wijze vermoord. Geen reden tot paniek. Sheriff Eric Newlon [Patrick Dempsey] zal het allemaal wel even oplossen, dus niemand maakt zich zorgen om de jaarlijkse Thanksgiving Parade of om Black Friday. Ook niet wanneer de moordenaar via sociale media duidelijk maakt welke slachtoffers hij op zijn menu heeft staan. Jeff Rendell had duidelijk een zwarte komedie voor ogen, maar Eli Roth weet zich totaal geen raad met het materiaal. De opening maakt duidelijk dat hij van komedie geen kaas heeft gegeten en de voor hem zo typische gruwelijke moorden zijn eerder vreemd dan gruwelijk. Zit vol verwijzingen naar slasherklassieker, maar bevat minstens zoveel bordkartonnen karakters die geen enkele sympathie opwekken. Je kunt ze herkennen aan het F-woord. De oplettende kijker kan bovendien binnen een paar minuten de identiteit van de dader raden.

Wanneer Mikey [Michael B. Jordan] concludeert dat zijn huwelijk met Vera [Jessica Lucas] op de klippen loopt, besluiten zijn beste vrienden Jason [Zac Efron] en Daniel [Miles Teller] solidair te zijn en zich volop te storten in een vrijgezellenleven, inclusief onenightstands. Gemaakt vlak voor de doorbraak van Teller (Whiplash) en Jordan (Creed) en één van de films waarmee Efron zijn kans op een carrière als serieuze acteur minimaliseerde. Smakeloos en hooguit een enkele keer goed voor een glimlach en vooral interessant vanwege Teller en Jordan die bij flarden al laten zie waarom ze op het punt stonden om door te breken.

Carry On heeft tegenwoordig een reputatie die, op z'n zachtst gezegd, niet al te best is. Daarmee doe je deze immens succesvolle franchise echter veel te kort. Het is zeker zo dat de sleet er tegen het einde goed in zat, maar de meeste Carry On-films zijn redelijk vermakelijk en een paar ervan zijn ronduit geslaagd. Deze compilatie, op een manier bij elkaar gepraat door Kenneth Connor en Barbara Windsor die typerend is voor de series, is een uitstekende introductie. Elke film tot dan toe [Carry On Emmannuelle en Carry On Columbus zouden nog volgen] komt aan bod en de hoogtepunten uit die films geven een uitstekend beeld van hoe de typische Carry On-humor zich in de periode van 1958 tot 1975 ontwikkelde. Als je slechts een paar Carry On-films wilt zien, doe je er goed aan om met deze compilatie te beginnen.

Athene 2006: het persoonlijke leven van politiecommissaris Elisabeth [Angeliki Papoulia] is op een dood spoor geraakt en haar frustratie daarover beïnvloedt haar werk aan de dood van een nachtclubeigenaar Manolis [Hristos Passalis] die opgehangen aan een boom op het strand werd aangetroffen. Wanneer vast komt te staan er sprake is van moord graaft Elisabeth in het verleden van het slachtoffer en komt in contact met zus Rita [Gioula Boudali] met wie zijn zich om meerdere redenen kan identificeren. Een wat trage politiethriller met een weinig sympathieke hoofdpersoon en een onderzoek dat lange tijd maar wat voortkabbelt tot de schokkende, indrukwekkende finale. Was de rest van de film maar net zo goed.

Met Ron Howard weet je wat je krijgt: een verzorgde, goed gemaakte productie, vooral gevuld met gebakken lucht. En Eight Days A Week past precies in die beschrijving: het is vooral een lofzang op The Beatles, strak gemonteerd en vol aardige anekdotes en grappige, onderhoudende fragmenten uit persconferenties en concerten die ze tijdens The Touring Years gaven. Paul, Ringo en de families van John en George gaven hun medewerking aan deze film en dus blijft het allemaal vrij kritiekloos. Het is wel bijzonder om te horen hoe hecht The Beatles waren tijdens deze periode, want dat verklaart ook voor een groot deel waardoor de band uiteindelijk op weinig amicale wijze werd opgeheven. Het is jammer dat de vriendschappelijke concurrentiestrijd tussen The Beatles en The Beach Boys volledig wordt genegeerd: zij stuwden elkaar tot creatieve hoogtepunten en zonder Pet Sounds was er geen Sgt Pepper geweest. Het coda, bestaande uit een 30-minuten durende registratie van het krankzinnige concert van The Beatles in het New York Shea Stadium - een concert waarvan de leden toegaven dat de PA ongeschikt was en dat ze elkaar nauwelijks konder horen spelen - is wellicht historisch interessant, maar omdat het geen geweldig optreden was, de beelden onvolledig en daardoor regelmatig slecht gemonteerd zijn en de arrangementen vrijwel exact hetzelfde zijn als de studio-versies, is dit alleen interessant voor Beatles-diehards.

Een prima inleiding voor diegenen die The Beatles niet kennen, maar te weinig diepgaand voor de wat meer eisende muziekliefhebber.

In een interview met Dick Cavett zegt Truman Capote over zijn langverwachte ‘non-fictie roman’: “Either I will kill it, or it will kill me.” Enkele hoofdstukken uit wat Answered Prayers moest gaan heten verschenen in 1975 en 1976 en Esquire. Hieruit bleek dat hij zijn contacten met beroemdheden in New York had gebruikt als inspiratiebron voor een schandaalroman. Deze documentaire wekt de indruk een totaal nieuw licht op Capote te werpen aan de hand van de bandopnamen waar de titel naar verwijst, maar het grootste deel van de film bestaat uit nieuwe interview met mensen die hem kenden. Zo nu en dan horen we fragmenten van de tapes maar die dienen in veel gevallen louter als bevestiging van datgene wat iemand anders al heeft gezegd. Veel interessanter is de bijdrage van Kate Harrington, die een soort adoptiedochter van Capote werd toen hij een relatie kreeg met haar vader. De meningen over Capote lopen uiteen en dat levert enkele opmerkelijke uitspraken op, onder anderen van zijn goede vriend Dotson Rader. Een degelijke introductie die zeker uitnodigt om het werk van deze invloedrijke auteur te lezen, maar zeker niet zo opzienbarend als het zich voordoet.