Opinions

De introductie maakt duidelijk dat dit een compilatie is van verfilmingen van verschillende artikelen (waaronder een overlijdensbericht) uit een editie van ‘The French Dispatch’, een weinig gelezen bijlage bij een obscure krant voor Amerikanen in Frankrijk met een redacteur [Bill Murray] die weigert ook maar één woord te wijzigen aan de oorspronkelijke teksten als ze maar “proberen het te laten klinken alsof ze het bewust zo opschreven”. Wat volgt is een briljant geregisseerde, subliem gefilmde collage van verhalen met unieke sets, make-up en kostuums en een stortvloed aan verwijzingen naar de filmgeschiedenis. Timothy Chalamée speelt een karakter genaamd Zeffirelli, dat lijkt op Eisenstein en de revolutionaire geest heeft van Godard, terwijl Wright eruit ziet als James Baldwin maar klinkt als Orson Welles. Heel leuk en aardig allemaal (en voldoende voor een langdurige staande ovatie op het filmfestival van Cannes), maar er is werkelijk geen touw aan vast te knopen. De voorstanders zullen zeggen dat dat precies de bedoeling was, maar het begon mij al gauw te irriteren en dat kan niet de bedoeling geweest zijn.

Ruim een jaar nadat Aaron Swartz een einde maakte aan zijn leven, verscheen deze hommage aan de Internetpionier die de FBI en de regering op zijn dak kreeg omdat hij, als maatschappelijk protest, miljoenen wetenschappelijke documenten downloadde waarvoor je eigenlijk moet betalen. Zijn punt was dat wetenschap, kunst en cultuur beschikbaar dient te zijn voor iedereen en dat de bedrijven die de documenten verkopen hun miljoenen verdienen over de rug van de mensen die de documenten schreven ten behoeve van de maatschappij.

Tim Berners-Lee, de schepper van het World Wide Web, maakt - meer dan welke andere spreker dan ook - duidelijk dat Swartz niet uit was op eigen gewin, ook niet op het ontregelen van de maatschappij, maar dat hij onrechtvaardigheid bestreed met de kennis en de middelen die hij voor handen had. Het bizarre is dat de Obama-regering Swartz wel vervolgde (om een voorbeeld te stelen), maar dat het de bankiers die verantwoordelijk waren voor de grootste financiële crisis sinds WOII vrijuit liet gaan. Er zijn ook zeer persoonlijke inzichten van zijn (zakelijke) partners, zijn directe familie en zijn geliefde. Een boeiend, intrigerend document over één van de eerste martelaren van de Internet-generatie die zijn leven ontnam om te voorkomen dat de heksenjacht op zijn familie meer leed zou berokkenen.

Eugene Jarecki rijdt door de VS met een Rolls Royce die Elvis Presley in 1963 aanschafte. Hij bezoekt Tupelo in Mississippi, de geboorteplaats van The King, en spreekt met mensen die goedschiks of kwaadschiks, zijn geraakt of geïnspireerd door Elvis. Het is interessant om te horen hoe verdeeld de meningen zijn over de historische betekenis van Elvis, maar de film springt vaak van de hak op tak en daardoor mist dit focus. De pogingen om vergelijkingen te trekken met de het Elvis-tijdperk en de retoriek van Trump (de film werd voor een groot deel gefilmd tijdens de verkiezingscampagne) zijn weinig overtuigend en onderstrepen het feit dat Jarecki zelf ook niet goed lijkt te hebben geweten wat hij precies wilde bereiken of aantonen.

Vermakelijke documentaire over het ontstaan Nickelodeon en hoe het zich ontwikkelde van een idealistische, lokale zender voor kinderen tot één van de meest succesvolle tv-zenders ooit. Oprichter Geraldine Laybourne, een voormalige docent, vroeg rechtstreeks aan kinderen wat ze leuk vonden en baseerde daarop de eerste programma's. Deze documentaire bespreekt enkele van populairste Nickelodeonseries, waaronder de spelshow Doubledare, de griezelserie Are You Afraid of the Dark en de komische drama's Hey Dude en Clarissa Explains It All. Medewerkers en acteurs lichten toe wat deze programma's zo bijzonder maakte en hoe het hun leven en dat van vele kinderen op een positieve manier beïnvloedde. Kritiekloos en weinig origineel qua vorm, maar voor de kenners een nostalgische reis en onmisbaar voor een ieder die de kindertelevisie van nu wil doorgronden.

Het gebrek aan karakterisering en een onevenwichtige toon liggen mede ten grondslag aan een weinig memorabele vertolking van Johnny Depp in de rol van Richard, een leraar die te horen krijgt dat hij niet lang meer te leven heeft. Hij besluit ter plekke dat hij zich niet laat behandelen en besluit in de laatste 6 maanden van zijn leven de zaken eens heel anders aan te pakken. De zelfingenomen Richard zwelgt vooral in zelfmedelijden waardoor zijn inspirerend bedoelde gedrag eerder pathetisch overkomt. Het gebrek aan emotionele diepgang zorgt ervoor dat de film, net als zijn centrale personage, kil en afstandelijk overkomt. Het feit dat het scenario van regisseur Wayne Roberts zwalkt tussen (zwarte) komedie en drama. Veruit het beste werk komt van Danny Huston die als Richard beste vriend Peter als enige toont over de talenten te beschikken om het middelmatige scenario te ontstijgen.

20 jaar nadat één van de meest invloedrijke Britse bands van hun tijd uit elkaar ging, enerzijds wegens contractuele problemen, anderzijds wegens fricties binnen de band, komen The Stone Roses weer bij elkaar voor een korte Europese Tour en twee megaconcerten.

Fan Shane Meadows filmt The Stone Roses tijdens hun repetitie [met een voortreffelijke versie van Waterfall] en toont ook beelden van hun eerste live-optreden, hun Europese tour [inclusief het concert in de Heineken Music Hall waarbij drummer Mani wegens geluidsproblemen weigerde een toegift te doen en er tussenuit kneep] en hun megaconcert, maar richt zich toch vooral op de fans. De sequentie waarin hij fans interviewt die reageren op een oproep voor een gratis optreden waarvoor de eerste 1000 mensen, voorzien van albumhoes, oud concertkaartje of officiële Stone Roses-memorabilia, geeft een goed beeld van de invloed die The Stone Roses hebben gehad en is ook gewoon prettig om naar te kijken.

En fans van The Stone Roses zullen genieten van de extra lange live-versie van Fools Gold, hun grootse hit.

De nog levende geïnterviewden in deze terugblik op de stormachtige carrière van de destijds even verguisde als aanbeden band “Velvet Underground” heel even in beeld komen, maakt Haynes vooral gebruik van archiefbeelden, home videos, filmmateriaal van de onvermijdelijke Andy Warhol en foto’s. Het is een gewaagde keuze, omdat het daardoor visueel wat eentonig wordt, maar Haynes gebruikt die methode bewust omdat je als kijker daardoor meer opgaat in de muziek en de (nog steeds) onconventionele poëtische teksten van Lou Reed. Alle bandleden komen aan het woord en Haynes laat zich gelukkig niet verleiden tot een uitgebreid hoofdstuk over Andy Warhol, hoe belangrijk die in een aantal opzichten ook was. In plaats daarvan onderstreept hij dat “Velvet Underground” een typisch voorbeeld was een groep waarin het succes het gevolg was van de samensmelting van talenten die verder rijken dan Lou Reed, John Cale en Nico. Een voorbeeldige muzikale documentaire.

Het verhaal is eenvoudig: acteur Edward Lionheart [Vincent Price] is bij de meest recente verkiezing van beste toneelacteur door The Critics’ Circle gepasseerd. Lionheart, die ervan overtuigd is dat zijn Shakespeare-vertolkingen het ultieme eerbetoon aan de bard waren, stelt een plan in werking waarmee hij één voor één met alle critici afrekent door scènes uit Shakespeare-tragedies te ensceneren waarin de critici het slachtoffer zijn. Vooruit, de openingsscène kan ik wel verraden: daarin wordt criticus George Maxwell [Michael Hordern] vermoord door tientallen zwervers die hem op genadeloze wijze doodsteken met messen, zoals Caesar door Mark Anthony en de senatoren werd gedood in Shakespeare’s Julius Caesar. En zo gaat Lionheart de critici af, waarbij hij ze steeds in een hinderlaag lokt en ze met hun ongezouten kritiek op zijn toneelspel confronteert alvorens ze, gedost in waanzinnige outfits en veelal voorzien van teveel lagen make-up, op een monoloog uit de betreffende moordscène te trakteren die uiteindelijk leidt tot hun dood.

Toen ik Theatre Of Blood voor het eerst zag, behoorde ik tot de grote groep mensen die weinig heil zag in Shakespeare en vooral dacht dat het een hoop pretentieus geouwehoer was. Maar juist deze film inspireerde mij juist om Shakespeare te lezen, niet ondanks maar juist omdat het een horrorfilm was! Niet alleen toonde deze film mij [en wel heel erg expliciet] aan dat het werk van Shakespeare ook spectaculaire en gewelddadige scènes bevatte, maar ik was ook onder de indruk van de monologen van Vincent Price, die ik toen vooral kende vanwege zijn beroemde bijdrage aan Michael Jacksons hitsingle “Thriller”, het gedicht aan het einde dat begint met ‘Darkness falls across the land’ en eindigt met zijn maniakale lach. Price mag helemaal los in die Shakespeare-scènes, maar omdat het motief voor zijn wraak zo duidelijk was in de film, begreep ik de monologen ook grotendeels binnen die context. En dat deed me beseffen dat ik Shakespeare niet alleen kon begrijpen, maar er ook enorm van kon genieten! Nu heb ik alle Shakespeare-toneelstukken op DVD gezien, heb ik ze gelezen en behoor ik tot de grote fans van Shakespeare en dat was en is nog steeds een verrijking. Een verrijking die ik absoluut te danken heb aan deze heerlijke horrorfilm, een film die zeker in mijn Top 10 staat van films die ik het liefst op een druilerige zaterdagavond op zou zetten.

De Oegandese Dominic Ongwen was 9 jaar oud toen hij werd ingelijfd door het leger van The Lord’s Resistance Army (LRA), het rebellenleger van Joseph Kony. Nu moet hij zich als volwassene voor het Internationale Strafhof in Den Haag verantwoorden voor zijn oorlogsdaden. Deze documentaire volgt Ongwens team van advocaten terwijl ze zich voorbereiden op een verdediging. De hamvraag is natuurlijk in hoeverre een kind aansprakelijk is voor datgene wat ze door volwassenen is aangeleerd en of de mate van aansprakelijkheid veranderd op het moment dat ze voor de wet volwassen zijn. Een complex vraagstuk dat leidt in interessante discussies in deze statisch gefilmde documentaire die uiteraard geen gemakkelijke antwoorden weet op te hoesten. Maar een goed debat begint met stellen van de juiste vragen en met betrekking tot het thema van kindsoldaten is dit een prima startpunt voor een maatschappelijk debat.

Het is 1916 wanneer een Britse officier [Jack Fox] in de Ottomaanse provincie Hijaz de hulp inroept van Bedoeïenen vraagt om hem te helpen een gevaarlijke reis door de woestijn te ondernemen naar een geheime locatie. Theeb [Jacid Eid Al-Hwietat] vergezelt zijn oudere broer Hussein [Hussein Salameh Al-Sweilhiyeen] op deze reis die uitloopt op een uitputtingsslag en een kat-en-muisspel met een gewonde vreemdeling [Hassan Mutlag Al-Maraiyeh] die hoogstwaarschijnlijk betrokken was bij een schermutseling waarbij de Britse officier om het leven kwam. Abu Noward liet de rol van de Bedoeïenen spelen door amateurs en dat blijkt geen beletsel, temeer daar deze spannende film veel kracht verleent aan het bedachtzame tempo en de fraaie locaties die het gevoel van isolement meer versterken dat een acteur dat zou kunnen. En er is een sterke, verrassende ontknoping.

Dit is geen komedie, maar een drama. De film richt zich op een scenariste [Gemma Arterton] die in een constant onder vuur liggend Londen haar best doet om een steentje bij te dragen aan de propaganda van de Britse filmindustrie. Haar samenwerking met o.a. haar collega-schrijver [Sam Claflin] en een oudere, eigenzinnige acteur [Bill Nighy] begint erg stroef en wanneer haar geliefde [Jack Huston] voor een tentoonstelling afreist naar Manchester, vraagt ze zich af of ze haar werk aan een propagandafilm over de reddingsoperatie bij Duinkerken wel moet voortzetten.

'Their Finest' geeft een aardig kijkje achter de schermen bij het maken van een film onder oorlogstijd, waarbij een gebrek aan budget gecompenseerd wordt door een hoop inventiviteit. Een bescheiden eerbetoon aan de succesvolle Britste propagandafilms uit WOII dus. Maar met name de eerste helft is erg toneelmatig, met teveel dialoog en te weinig actie en dynamiek. Het tweede deel, waarin we de productie van de film volgen, is een stuk interessanter, maar uiteindelijk is deze film te onevenwichtig om werkelijk te kunnen boeien, ondanks de goed verzorgde productie.

De opening van Thelma is intrigerend en sleept je meteen mee in het verhaal van een tienermeisje uit een strenggelovig gezin wiens worsteling met haar seksualiteit onverwachte gevolgen heeft. Het trackingshot na de opening credits doet dusdanig denken aan Coppola's 'The Conversation' dat je verwacht een thriller voorgeschoteld te krijgen, maar Trier gebruikt het meer als een teaser. Zeker, er zijn scènes suspense oproepen en Eili Harboe geeft een bijzonder fraaie vertolking in de titelrol, maar uiteindelijk is dit een romantische psychologisch drama aangekleed als psycho-thriller. Het is jammer dat een film die zulke hoge verwachtingen schept in het eerste kwart uiteindelijk niet zoveel om het lijf blijkt te hebben en leidt tot een finale die even vaag als onbevredigend is.

De 93-jarige Thelma [June Squibb] verloor twee jaar geleden haar echtgenoot en wordt sindsdien nauwlettend in de gaten gehouden door haar dochter [Parker Posey] en haar schoonzoon [Clark Gregg]. Thelma’s 24-jarige kleinzoon Daniel [Fred Hechinger] staat altijd klaar haar te helpen. Wanneer ze $ 10.000 verliest door telefoonzwendel, besluit Thelma haar eigen boontjes te doppen. Daarvoor “leent” ze de scootmobiel van de eveneens hoogbejaarde Ben [Richard Roundtree]. Terwijl zij de dader proberen op te sporen, maakt Thelma’s familie zich grote zorgen. Geïnspireerd door een vrouw die een cameo heeft tijdens de aftiteling. Margolin probeert een variant te maken op Mission: Impossible, maar verder dan wat scherp gemonteerde shots van Squibb op de scootmobiel en een score die doet denken aan de Shaft-films waarmee Roundtree in de jaren 70 beroemd werd, komt hij niet. Squibb en Roundtree zijn aan leuk stel, maar het scenario is teleurstellend oppervlakkig en schippert ongemakkelijk tussen komedie en drama.

Barbara [Ruth Madeley] en Alan [Arthur Hughes] ontmoeten elkaar in een theater voor en door mensen met een handicap. Wanneer ze met een aantal vrienden kijken naar de jaarlijkse Telethon voor gehandicapten ergeren ze zich dusdanig aan de neerbuigende benadering van de problemen waar zij dagelijks mee te maken hebben dat ze besluiten om twee doelen te bereiken: het definitief verdwijnen van de Telethon en de wettelijke erkenning dat mensen met een handicap dezelfde rechten als mensen zonder handicap. Speelt zich af in 1989 en veel van de mensen die er destijds bij betrokken waren verschijnen als zichzelf in deze energieke reconstructie waarin de regisseurs op effectieve wijze archiefbeelden gebruiken en wint aan geloofwaardigheid omdat Madeley en Hughes zelf óók gehandicapt zijn. De echter Barbara en Alan verschijnen aan het einde in deze even onderhoudende als relevante televisiefilm.

De eigenzinnige, levenslustige Skye [Maisie Williams] lijdt aan terminale vorm van kanker en ontmoet de verlegen Calvin [Asa Butterfield] tijdens een praatgroep voor lotgenoten. De twee raken bevriend en Calvin besluit Skye te helpen haar ‘bucketlist’ af te werken. In een jolige montage werken Skye en Calvin de grappig bedoelde activiteiten af, maar onvermijdelijk komt er een punt waarop ze de eindigheid van het leven onder ogen moeten komen. Scenario volgens de aloude traditie van de ‘ziekte-van-de-week-film’. Competent gemaakt en redelijk geacteerd, maar voor de kenners van het genre is er niets nieuws aan de horizon.

De volwassen kinderen met de brilletjes en de hazentanden Theo [Arjan Ederveen] en Thea [Tosca Niterink] maakten deze speelfilm op het toppunt van hun roem. Wie niet bekend is met de serie zal aanvankelijk moeite hebben om te wennen aan de eigenzinnige stijl die deze film trouw volgt. Theo en Thea zijn bezig met de opnames van hun bewerking van Sneeuwwitje en de 7 Dwergen waarin ze zelf alle rollen spelen, behalve die van de Prins die gespeeld moet worden door Gerard Joling. Wanneer die op het laatste moment afzegt komt het hele project in gevaar. Gelukkig stuiten Theo en Thea op televisie op de ideale vervanger: de beroemde bariton Marco Bakker, die zichzelf op voortreffelijke wijze op de hak neemt. Die weten ze weliswaar te strikken, maar Marco blijkt de spil te zijn in een complot van de boosaardige Brigitta Berger [Adèle Bloemendaal, eveneens uitstekend]. Niet-ingewijden weten na de openingsscène meteen waar ze aan toe zijn. Goedkope sets en decors, kinderachtige grappen en bizarre wendingen alom, maar dat is precies wat Theo en Thea zo vertederend maakt. “Kinderlijke onschuld wint altijd!”, aldus Theo. Een mooie gedachte, ook al blijkt een speelfilm toch iets te lang voor deze formule.

De rol van Stephen Hawking is er ééntje die bij voorbaat al schreeuwt om minimaal een Oscarnominatie. Dat maakt het extra belangrijk om de juiste acteur hiervoor te kiezen en Eddie Redmayne is volstrekt overtuigend als de buitengewoon intelligente wetenschapper wiens ambities op jonge leeftijd worden neergesabeld wanneer hij blijkt te lijden aan amyotrofische laterale sclerose waardoor hij vrijwel volledig verlamd raakte en hij hooguit twee jaar te leven zou hebben. Scenarist McCarten ziet erop toe dat de vrouwen in Hawkings leven erkenning krijgen voor hun sleutelrol. Ten eerste Jane, Stephens eveneens briljante echtgenote die Stephen uit een enorm diep dal wist te slepen en ook nog eens de zorg voor de kinderen op zich nam. Daarnaast Elaine Mason [Maxine Peake], de vrouw die Stephen met engelengeduld een revolutionaire manier van communiceren aanleerde en die hem bijstond tijdens zijn reizen en lezing over heel de wereld. Het is een verfrissende benadering en de sterke ondersteunende cast en fraaie productie maken het geheel af. Maar door Hawkings hele leven in één film te proppen ontbreekt er een aanknopingspunt waardoor je je als kijker werkelijk emotioneel betrokken voelt bij de personages en het verhaal.

Op 16 juli 2009 reed de 36-jarige Diane Schuler in een minivan met haar zoon, haar dochter en drie nichtjes bijna 3 kilometer tegen het verkeer in voor haar auto frontaal botste met een tegenligger met drie inzittenden. Alleen de 5-jarige Brian overleefde het ongeluk. De lijkschouwing wees uit dat Diane flink wat alcohol had gedronken en marihuana had gerookt. Zes maanden later houden haar echtgenoot Daniel en haar schoonzus Jay nog altijd vol dat dit volstrekt ondenkbaar was en daarom zijn ze doelwit van haatberichten en bedreigingen. Zij vroegen Liz Garbus om hun onderzoek naar “de ware toedracht” te volgen. Het feit dat de ouders van de drie omgekomen nichtjes niet wilden meewerken, spreekt boekdelen. Waarom accepteren Daniel en Jay de resultaten van de autopsie niet? Wat bezielde Diane dat ze in die toestand achter het stuur ging zitten? Wat ging er gedurende die dodenrit heen door de hoofden van de kinderen? En waar is de privédetective gebleven die namens Daniel en Jay verder onderzoek zou doen? Geen van deze antwoorden krijgt een bevredigend antwoord in deze zwalkende, exploitatieve HBO-documentaire.

De dubbelzinnige titel is veruit het grappigste aan deze vermeende parodie op romantische komedies in de traditie van Airplane! en The Naked Gun, maar nimmer de indruk wekt dat Wain en co-scenarist Michael Showalter überhaupt kennis hebben genomen van die films. Het helpt natuurlijk niet dat lichtgewichten Paul Rudd en Amy Schumer de hoofdrollen op zich nemen en dat het scenario veelvuldig refereert naar romantische komedies en de bijbehorende conventies, maar daar niets grappigs mee wil of kan doen. Het resultaat is in feite een slechte romantische komedie waarbij ik me afvraag of de enige aardige grap (let op de figuranten in de lunchroomscène) überhaupt voorzien was of gewoon het resultaat was van een domme continuïteitsfout. Te vaak tenenkrommend slecht.

De aftiteling maakt duidelijk dat Peter Jackson zeer persoonlijke redenen had om de verantwoordelijkheid voor deze briljante documentaire, waarbij beelden van meer dan 100 jaar oud op indrukwekkende wijze zijn gerestaureerd, op zich te nemen. Die persoonlijke betrokkenheid is voelbaar in deze eerbiedige, zeer aangrijpende terugblik op The Great War. De benadering is simpel, maar effectief: de stemmen van oorlogsveteranen geven een diepe betekenis aan de schitterend gerestaureerde, nauwkeurig uitgekozen beelden. De geluid- en beeldkwaliteit is van een dusdanig niveau dat het werkelijk lijkt alsof ze recentelijk zijn opgenomen! Er is geen voice-over, ook geen muziek. Hier en daar maakt Jackson gebruik van geluidsmontage om de beelden iets meer tot leven te brengen, maar wat bijblijft is nuchterheid van de veteranen die enerzijds niet schromen om hun meest gruwelijke herinneringen te delen, anderzijds erkennen dat ze dit accepteerden als onderdeel van de strijd. Jackson laat de beelden voor zichzelf spreken, maar de keuze om alleen de beelden van het slagveld in kleur te tonen, is zeer effectief. Een monumentaal meesterwerk en een must voor iedereen met een fascinatie voor De Eerste Wereldoorlog en de toen heersende moraal.

Nadat muziekjournalist Jeff Harris [Jeff Goldblum] in 2009 een artikel voor de New Yorker heeft geschreven over Braziliaanse muziek, krijgt hij ontzettend veel geluidsopnames toegestuurd. Daardoor ontdekt Jeff de muziek van pianist Tenório Junior, een van de bijna vergeten pioniers van de sambajazz, die in 1978 spoorloos verdween in Buenos Aires. Jeff reist af naar Rio De Janeiro, de stad waar Tenório vanaf 1959 furore maakt, om te spreken met vrienden, familieleden en collega’s. Deels gedramatiseerd, maar de interviews zijn echt en voorzien van animatie, mede omdat dat de enige manier was om Tenório zelf te laten zien – er zijn geen beelden van hem beschikbaar. Een originele invalshoek dat echter niet werkt bij de interviews. De animatie is bijna net zo houterig als Jeff Goldblums stemvertolking.

Een groep jongeren komt naar Whistler Camp (dat niet geheel toevallig veel weg heeft van Camp Crystal Lake) waar kampleider Owen Whistler [Kevin Bacon] met hulp van onder anderen echtgenote Cora [Carrie Preston], een therapeut, en verpleegkundige Molly [Ana Chlumsky] probeert de jongeren te helpen met de ‘zoektocht’ naar hun identiteit. Geen van de jongeren is heteroseksueel en een flink aantal zit daar eigenlijk helemaal niet mee, maar Owen hoopt ze toch op het ‘juiste’ pad te krijgen. Aanvankelijk is de stemming onder jongeren zo slecht nog niet, maar er waart wel een gemaskerde moordenaar rond. Hybride van maatschappelijk drama, romantiek en horror komt niet volledig uit de verf, maar Logans poging om de verdeeldheid over de Lhbtqi+-gemeenschap aan de kaak te stellen in de vorm van een thriller is lovenswaardig en best vermakelijk.

Wie gelooft dat documentaires in staat zijn om levens te veranderen, kan deze film als ijzersterk argument aandragen. Errol Morris kijkt terug op het onderzoek naar de dood van een politie-agent die in in 1976 in koelen bloede werd doodgeschoten nadat hij een auto had aangehouden wegens een niet werkend achterlicht. Toen de zestienjarige David Harris tegen zijn vrienden opschepte over de moord, kwam de politie hem op het spoor. Maar eenmaal gearresteerd beweerde hij dat hij maar wat had opgeschept en dat hij ooggetuige was van de moord, die volgens hem gepleegd was door de toen 28-jarige zwerver Randall Adams, die door deze getuigenis ter door werd veroordeeld en al 12 jaar wachtte op de uitvoering van het vonnis.

Morris spreekt met Adams en met Harris, maar onderzoekt ook het onderzoeksdossier en komt erachter dat de officiële getuigenverklaringen van de belangrijkste getuigen radicaal afwijken van de verklaring die ze direct na de moord gaven. Zo verklaarde de partner van het slachtoffer aanvankelijk dat ze in de auto was blijven zitten met een chocolade-milkshake en dat ze de beker weggooide toen ze de schoten hoorde en zo snel mogelijk uit de auto is gestapt. Daardoor heeft ze de dader niet kunnen zien, laat staan kunnen herkennen. De beker met de milkshake was ook gevonden op het plaats delict. Tijdens de rechtszaak beweerde ze dat ze de shake had neergezet en dat ze achter haar partner was aangelopen. Daardoor kon ze toen Randall, die een flinke bos haar had, gemakkelijk aanwijzen als de dader!

Morris gebruikt gedetailleerde reconstructies om de vele discrepanties in de verschillende getuigenverklaringen te visualiseren en je vraagt je hoofdschuddend af hoe het in godsnaam mogelijk is dat Randall op basis van tegenstrijdige verklaringen en de getuigenis van een tienerjongen met een behoorlijk strafblad is veroordeeld! Morris laat het daar echter niet bij en weet ook nog de drie ‘verrassingsgetuigen’ die Randall uiteindelijk de nauwelijks nog spreekwoordelijke das omdeden. Hij komt er al snel achter dat deze getuigenissen volstrekt onbetrouwbaar waren en dat het niet zo moeilijk was geweest om dat vast te stellen. De conclusie is duidelijk: hier is sprake van een corrupt systeem waarin gerechtigheid het onderspit moet delven tegen persoonlijke prestige en politiek gewin. Het is een pijnlijke waarheid, maar ééntje die Morris hier op sublieme wijze bloot legt in een veelvuldig bekroonde documentaire. De belangrijkste prijs is echter dat Errol Morris dankzij deze film onomstotelijk de onschuld van Randall Adams bewees en ervoor zorgde dat de dader na 12 jaar alsnog achter de tralies belandde.

Een kersverse weduwe [Benedict Cumberbatch] worstelt om zijn rouwproces te combineren met het opvoeden van zijn twee energieke, jonge zoons [Henry en Richard Boxall]. Hij vindt een uitlaatklep in het tekenen van een kraai [Eric Lampaert met de stem van David Thewlis] die de manifestatie van zijn verdriet wordt. Complex, deprimerend rouwverwerkingsdrama doet een beetje denken aan Birdman, maar door het gebrek aan ironie of humor is dit eerder bizar dan ontroerend.

Derde verfilming van het verhaal “Who Goes There” van John W. Campbell Jr. met Mary Elizabeth Winstead als paleontoloog Kate Lloyd die op verzoek van dr. Halvorson [Ulrich Thomsen] afreist naar Antarctica om een onderzoek te doen naar een niet geïdentificeerd beest dat in het ijs bevroren is. Het “ding” ontsnapt en doodt een van de expeditieleden voordat het zelf om het leven komt. Ondanks aandringen van Carter [Joel Edgerton] om het ding te vernietigen, besluit Halvorson er sectie op te verrichten. Kate is de eerste die beseft waar het ding zich kan regenereren door het lichaam van het laatste slachtoffer te reproduceren. Dus wanneer het ding opnieuw ontsnapt, ontstaat er al snel een situatie waarin niemand meer weet wie er (nog) mens is. Goed geacteerd, maar dit mist de claustrofobische en (letterlijk) ijskoude sfeer van John Carpenters versie uit 1982. Van Heijningen weet de spanning een paar keer goed op te bouwen en hoewel de CGI niet helemaal overtuigt, zijn er genoeg schrikmomenten om de horrorliefhebber tevreden te stellen.

Peter Lorre is nog een beetje zoekende in de titelrol. In vergelijking met latere films uit deze bovengemiddelde reeks films over de gehaaide Japanse geheim agent is Mr Moto minder vaak in beeld. Maar de introductie van Mr Moto toont meteen al zijn kwaliteiten: zijn meesterlijke vermommingen, zijn beheersing van jiu-jitsu en zijn scherpe geest gecombineerd met een zwartgallig gevoel voor humor. Dat maakt dit verder niet al te bijzondere mysterie plezierig om naar te kijken, ook al omdat er aardig wat actie is. Regisseur Norman Foster houdt het tempo er bovendien redelijk in.

Haggis worstelt om drie losstaande verhalen op effectieve wijze door elkaar te laten lopen. In New York worstelt een jonge moeder Julia [Mila Kunis] met haar advocaat [Maria Bello] om het recht af te dwingen om haar zoontje te zien, na een ernstige beschuldiging van haar ex-man [James Franco]. Schrijver Michael [Liam Neeson] bereidt in Parijs een nieuw boek voor en zet daar zijn affaire door Anna [Olivia Wilde], ook al weet zijn echtgenoot [Kim Basinger] daarvan. En in Rome heeft modehandelaar Scott net op illegale wijze de ontwerpen van enkele topmerken in handen gekregen, wanneer hij in een café Roma Monika [Moran Atias] ontmoet. Ze smeekt hem te helpen het losgeld voor haar door mensensmokkelaars vastgehouden dochtertje bijeen te krijgen. Gezien de indrukwekkende cast had dit misschien wel drie aardige romantische drama’s kunnen opleveren. Hoewel overgangen visueel slim in elkaar zitten, staan de verhaallijnen elkaar meer in de weg dan dat ze elkaar versterken.

James [Benedict Cumberbatch] is 29 maar zal de 30 niet halen wegens een ernstige ziekte. Nu hij daar nog fysiek toe in staat is, wil hij met zijn beste vrienden Davy [Tom Burke], Bill [Adam Robertson] en Miles [JJ Field] nog één keer zijn favoriete plek Barafundle Bay bezoeken. Daarvoor moeten de vrienden een lange wandeling maken. Wat begint als een vrolijke vriendschappelijke onderneming, met grappen en grollen en gemoedelijke knokpartij, loopt (uiteraard) uit op een drama waarin lang verzwegen frustraties en onderdrukte emoties naar boven komen. Voorspelbaar overlijdensdrama gemaakt in hetzelfde jaar waarin Cumberbatch doorbrak met Sherlock Holmes. Het acteerwerk is degelijk en Dalton weet met enkele fraaie regiekeuzes je toch nog een brok in de keel te bezorgen tijdens de onvermijdelijke finale.

Je hebt een nieuwswaardig verhaal dat mensen wereldwijd dagenlang in zijn greep hield. Je hebt een alom geprezen en meervoudige bekroonde documentaire over dit onderwerp maar denkt dat er toch nog mensen zitten te wachten op een gedramatiseerde versie van de gebeurtenissen. Who you gonna call? Ron Howard! En die levert zoals altijd een competent gemaakte, nimmer vervelende film op die nauwelijks afwijkt van het verhaal zoals dat werd verteld in The Rescue (dat overigens al deels bestond uit reconstructies). Aan te raden voor mensen die die meesterlijke documentaire om wat voor reden dan ook hebben overgeslagen. Vooral de geluidsafdeling verdient lof. Jammer dat er niet meer aandacht is voor de 12 voetballertjes, die dankzij hun coach 10 dagen lang fysiek en mentaal wisten te overleven voor de eerste reddingsduiker hen bereikte.

Zonderlinge, in zichzelf gekeerde neurotische karakters dienen als komische noot in dit verhaal over de poging van Bella [Jessica Brown Findlay], een boekenwurm met een fascinatie voor de natuur, om de overwoekerde tuin va buurman Alfie [Tom Wilkinson] binnen een maand dusdanig op te knappen zodat de ongeduldige huisbaas [Paul Walker, de Britse acteur welteverstaan] haar niet op straat zet. Excentriciteit genoeg maar de humor doet wat geforceerd aan en het is dan ook vooral te danken aan het charisma van de acteurs dat dit niet begint te vervelen.