Opinions

Wie zich graag vergaapt een excentrieke bevriende oude mannen van eenvoudige komaf die we volgen gedurende een periode waarin ze met hun trouwe honden op zoek gaan naar truffels, zit hier goed. De markante persoonlijkheden zorgen voor verrassende, soms vermakelijke momenten maar het is nogal veel van hetzelfde. In een sterk ingekorte versie was dit een puike aflevering geweest van (voor de 45-plussers onder ons) Showroom.

Acteur Julián [Ricardo Darin] heeft besloten zich neer te leggen dat hij de strijd tegen kanker niet zal winnen en zet de behandeling stop. Dan krijgt hij onverwacht bezoek van zijn oude vriend Tomás [Javier Cámara] speciaal voor hem van Canada naar Barcelona is gekomen. Gedurende vier dagen staat Toma’s zijn oude vriend bij terwijl hij de voorbereidingen treft voor het naderende einde. Een van de te nemen hordes is het vinden van een nieuw baasje voor Juliáns trouwste vriend: zijn hond Truman. Rustig voortkabbelend drama moet het niet hebben van een origineel verhaal, maar van de interactie tussen de hoofdrolspelers onderling en de mensen die ze tegenkomen. Vooral Cámara maakt indruk met een subtiele, ingeleefde vertolking. Oriol Pla, die de rol speelt van Juliáns zoon, lijkt als twee druppels water op Matthias Schoenaerts.

Scenarioschrijver Dalton Trumbo [Bryan Cranston] was één van de vele slachtoffers van de heksenjacht op vermeende communisten die de VS (en met name Hollywood) in de tweede helft van de jaren 40 in zijn greep had. John McNamara’s scenario (gebaseerd op het boek “Dalton Trumbo” van Bruce Cook) toont niet alleen Trumbo’s ervaringen, maar ook die van andere vooraanstaande Hollywoodgrootheden die op hun eigen manier onderdeel uitmaakten van de heksenjacht. John Wayne [David James Elliott] en de invloedrijke columniste Hedda Hopper [Helen Mirren] stoken het vuur verder op. Trumbo verwerkt het beeld dat hij van zichzelf heeft als eenzame strijder in het scenario voor Spartacus waarmee Kirk Douglas uiteindelijk een definitief einde maakte aan de boycot van vermeende communisten. Hoewel enige kennis van Hollywood en de VS in deze periode helpt, houdt McNamara de boel overzichtelijk en Cranston weet uitstekend Trumbo’s sterke en zwakke punten neer te zetten. Het leverde hem terecht een Oscarnominatie op.

De 14-jarige Annie [Liana Liberato] leert via de chat de 15-jarige Charlie kennen. Bij hun eerste fysieke ontmoeting blijkt Charlie 35 jaar oud te zijn, maar hij weet Annie zo te manipuleren dat ze seks met hem heeft. Annies beste vriendin [Zoe Levin] heeft als enige door wat er is gebeurd en meldt dit op school. Het onderzoek onder leiding van FBI-agent Doug Tate [Jason Clarke] wordt bemoeilijkt doordat Annie volhardt in het idee dat Charlie haar vriend is en dat ze niet is verkracht, tot frustratie van haar ouders Will [Clive Owen] en Lynn [Catherine Keener] die niet goed weten hoe ze hun dochter het beste kunnen helpen. De 14-jarige Liberato maakt indruk, ook al maakt het scenario onvoldoende duidelijk hoe Charlie haar online heeft gemanipuleerd en waarom ze hem blijft beschermen. In plaats daarvan gaat de aandacht al snel uit naar de ouders en verzandt het in oppervlakkig melodrama.

Stone [Nicolas Cage] en Waters [Elijah Wood] zien een kans om te ontsnappen aan hun ondankbare en onplezierige leven wanneer ze op het spoor komen van een grote hoeveelheid en bedenken een plan waarmee ze hun financiële slag kunnen slaan. Het verhaal is weliswaar nogal mager maar Cage heeft in Elijah Wood in ieder geval een waardige tegenspeler en de gebroeders Brewer weten de uiteindelijke uitvoering van het plan toch te voorzien van de nodige suspense. Dat is niet genoeg voor een onvergetelijke thriller, maar het helpt. Jerry Lewis heeft een piepklein rolletje als Stones’ vader.

Er is geen leukere manier om Spring Break af te sluiten dan met je 6 vrienden een volslagen vreemde te volgen naar een afgelegen, onheilspellende villa waar het een gigantische puinhoop is en daar een spelletje Truth or Dare te spelen. Wanneer dat irritante ventje van school je blijkt te hebben gevolgd, is het feest helemaal compleet. Maar het verhaal wordt nog sterker: het spelletje 'leeft' en achtervolgt alle deelnemers naar Mexico waar het iedereen die heeft meegedaan aan het spel dwingt om de opdracht uit voeren, op straffe des doods. Het schijnt allemaal iets te maken te hebben met een bloedbad van jaren geleden, maar de vier (!) scenaristen peinzen er niet over om het idiote basisgegeven te verklaren. Wel gooien ze er in de tweede helft een flinke dosis melodrama tegenaan maar tevergeefs: de film is dan, net als de karakters, al niet meer te redden. De twist op het einde geeft een beetje het denkniveau weer van de makers. Dom, dom, dom.

Alex Jones is een van de belangrijkste aanstichters van de inmiddels wereldwijd gedragen ideeën over samenzweringen en is een van de belangrijkste steunpilaren (en in zekere zin de mentor) van Donald Trump. Sinds het bloedbad op Sandy Hook Elementary in 2012, waarbij 26 mensen (waaronder 20 kinderen van 6 of 7 jaar) om het leven kwamen, houdt hij hardnekkig was aan het idee dat de schietpartij nooit heeft plaatsgevonden en dat de rouwende ouders slecht acteurs waren. Deze documentaire legt vast hoe en waarom ouders in twee rechtszaken 10 jaar later de strijd aangaan om Jones de mond te snoeren. HBO was aanwezig in de rechtszaal en toont het ware gezicht van deze polariserende figuur.. Mogelijk een voorbode van wat er met Donald Trump staat te gebeuren, want die tapt uit exact hetzelfde vaatje, ook om zijn boetes en juridische kosten te betalen.

Feitelijk een 'odd couple' road-movie, ware het niet dat de twee hoofdpersonen het eigenlijk goed met elkaar kunnen vinden. De doel van de reis van twee misfits op een middelbare school in Berlijn blijft een beetje vaag en is eigenlijk niet meer dan een kapstok waaraan het scenario een aantal weinig samenhangende incidenten aan hangt. De film heeft z'n momenten, bijvoorbeeld wanneer Maik en Tschick het verjaardagsfeestje van de school-babe crashen, maar matige karakteriseringen, karikaturale volwassenen (Maiks moeder en vader zijn om verschillende redenen ronduit onuitstaanbaar) en de hooguit capabele hoofdrolspelers maken dit tot niet meer dan een acceptabele tijdverspiller. Nooit vervelend, slechts op enkele momenten vermakelijk.

Een groep archetypische groep “brave” fotogenieke tieners viert vakantie in de Appalachen en stuit in een winkeltje op een aantal archetypische “enge” Hillbilly's. Twee van die Hillbilly's zijn Tucker [Alan Tudyk] en Dale [Tyler Labine] die in de buurt een huisje hebben gehuurd voor een visvakantie. Tijdens het vissen redden ze het archetypische blondje Allison [Katrina Bowden] van de verdrinkingsdood, maar Allisons vrienden zijn ervan overtuigd dat Tucker en Dale haar hebben ontvoerd en haar willen vermoorden. Tucker en Dale zijn de onschuld zelve, maar door een ongelukkige samenloop van omstandigheden versterken ze de tieners in hun geloof dat Tucker en Dale levensgevaarlijke psychopaten zijn. Craig zet de clichés van de Hillbilly-horror op intelligente wijze op zijn kop met behulp van hilarische knipogen naar klassiekers als The Evil Dead, Friday The 13th en The Texas Chainsaw Massacre en zelfs Halloween. Een traktatie voor de ware horrorfanaten met uitstekend werk van Labine en Bowden.

De 15-jarige Tuesday [Lola Petticrew] lijdt aan een terminale ziekte en heeft constant zorg nodig in haar laatste levensfase. Moeder Zora [Julia Louis-Dreyfus] bedelft zich onder werk en laat de dagelijkse zorg over aan een verpleegkundige [Leah Harvey]. Wanneer De Dood [Arinzé Kene] in de vorm van een enorme ara verschijnt om Tuesday te halen, neemt Zora wanhopige maatregelen om haar dochter bij haar te houden. En dat heeft onvoorziene consequenties. Een inventieve moderne variant op Ingmar Bergmans klassieker The Seventh Seal verteld vanuit een vrouwelijk perspectief. Schrijver/scenarist Oniunas-Pusić voegt een dosis bizarre humor toe dit sommige kijkers kan vervreemden, maar die ook voorkomen dat dit zwaar op de hand wordt. De hoofdrol van een pratende ara (een CGI-versie van alleskunner Kene) zal ook niet iedereen direct bekoren, maar wie dit wat tijd geeft om te floreren wacht een buitengewone filmervaring in de positieve zin des woords. Vanzelfsprekend is Daina Oniunas-Pusić een filmmaker om in de gaten te houden.

Magistraat Véronique Pirotte [Natacha Régnier] wordt geliquideerd terwijl ze wacht op een ontmoeting met een infiltrant in een gevaarlijke bende die mogelijk banden heeft met de beruchte Bende van Nijvel die het land 30 jaar eerder in de greep hield. Lucie Tesla [Lubna Azabal] onderzoekt de dood van Pirotte maar begint al snel te vermoeden dat ze haar collega’s bij de politie en justitie niet blind kan vertrouwen. Spannende misdaadthriller vereist scherpe aandacht in het eerste half uur dat wat verwarrend lijkt, maar wanneer de ware toedracht achter de gebeurtenissen zich ontvouwt valt alles op zijn plaats.

Soapopera die zich afspeelt tijdens de Tulpengekte in het Amsterdam van 17e eeuw, de eerste 'bubble' die uiteindelijk leidde tot een genadeloze financiële crash. Het vormt de achtergrond voor een plot waar liefhebbers van ATWT, GTST of TB&TB hun hand niet voor omdraaien. Alicia Vikander is het weesmeisje Sophia die door de welgestelde, maar kinderloze Cornelis Sandvoort [Christoph Waltz] wordt 'gekocht': Sophia's toekomst is veilig, als ze Cornelis een kind schenkt. Sophia raakt echter in de ban van Jan van Loos [Dane DeHaan], die in opdracht van Cornelis een familieportret schildert, maar ondertussen ook een gepassioneerde affaire heeft met diens vrouw! Dienstmeisje Maria [Holliday Grainger] vrijt ondertussen in het geheim met visverkoper Willem [Jack O'Donnell]. De rest raadt zich raden...

Zoals het een soap-opera betaamt is het verhaal tamelijk dwaas en zit het vol met toevalligheden, bizarre wendingen en een opeenstapeling van tragische gebeurtenissen. Cornelis is de allergrootste pechvogel en Christoph Waltz is de enige van hoofdrolspelers die de film werkelijk leven weet in te blazen in een zeer uitgebalanceerde vertolking. Zach Galfianakis en Judy Dench zijn prima in hun bijrollen, maar Tom Hollander steelt de film als de zeer twijfelachtige Dokter Sorgh en lijkt de enige te zijn die zich beseft dat 'Tulip Fever' meer farce is dan melodrama.

Niet onaardig romantisch komisch drama waarin de van oorsprong Italiaanse Chiara [Rita Montes] op haar sterfbed in Montreal, Canada, haar dochter Anna [Ksenia Solo] vraagt om haar as te brengen naar het dorpje in Italië waar zij jaren heeft gewoond en waar Anna's vader Gouke [Gijs Naber] na de Watersnoodramp in 1953 vanuit Nederland naar toe is gefietst (!) om een nieuw leven op te bouwen. De film springt vervolgens een stuk vooruit naar het moment waarop de licht gehavende Anna in het ziekenhuis ondervraagd wordt door een Italiaanse inspecteur [Giancarlo Giannini] die haar dreigt te arresteren wegens moord! Vervolgens vertelt Anna, geholpen door buurvrouw Immacolata [Lidia Vitale] en diens zoon Vito [Michele Venitucci], over de gebeurtenissen die in het dorpje in gang werden gezet vanaf het moment dat Gouke zich vestigde in het dorpje tot aan de geheimzinnige gebeurtenis waarbij Anna's aansteker een rol zou hebben gespeeld.

Ik had constant het gevoel dat ik alles al eens eerder had gezien, maar de enige titel die zo in mij opkwam was Lasse Hallstroms 'Chocolat', waarbij de chocolade is vervangen door tulpen (de Tulipani uit de titel). Van Diem probeert een zelfde soort magisch-realistische sfeer te creëren, maar de toon van de film is te onevenwichtig om de sfeer vast te houden. Vooral in het laatste deel springt 'Tulipani' van komedie naar thriller naar romantiek in een poging wat meer emotie op te roepen, maar het werkt eerder vervreemdend. Jammer, want het is een verzorgde productie met vooral goed acteerwerk van Vitale en Venitucci en de van Jim McGrath en Ari Posner is een verrijking.

Charlize Theron schittert als Marlo, de vermoeide moeder van twee met een derde op komst. Haar echtgenoot [Ron Livingston] werkt overdag en het irrationele gedrag van zoon Jonah [Asher Miles Fallica] werkt Marlo regelmatig op de zenuwen. De slapeloze nachten na haar bevalling doen haar besluiten om, op advies van haar broer, een 'night nanny' in te huren. Tully [Mackenzie Davis] weet snel Marlo's vertrouwen te winnen en die bloeit langzaam maar zeker weer op.

Veelvuldig omschreven als 'een ode aan het moederschap', maar de film gaat veel meer over de relatie tussen Marlo en Tully en ouderschap in het algemeen - vader draagt ook zijn steentje bij aan de opvoeding van de kinderen. De twist op het einde is overbodig, gekunsteld en, veel erger nog, nietszeggend. Het enige effect van die twist is dat het (net als bijvoorbeeld The Sixth Sense en The Usual Suspects) veel van het voorafgaande ontkracht. Ik houd er niet van langdurig voorgelogen te worden, dus dat is een groot minpunt. Maar Theron en Davis zijn geweldig en er zijn veel sterke momenten.

Hannah [Rebecca Hall] is de weduwe van een folkmuzikant die, ondanks het feit dat hij maar één album uitbracht, een aanzienlijke schare fans heeft opgebouwd. Hannah werkt al enige tijd aan een biografie van haar man en zit daarom niet te wachten op het verzoek van journalist Andrew McDonnell [Jason Sudeikis] om een interview af te nemen voor zijn eigen boek. Andrew is echter een grote fan en blijft aandringen, bovendien beseft Hannah zich dat ze over onvoldoende schrijftalent beschikt. Daarom biedt ze Andrew aan om een tijdje bij haar te logeren zodat ze samen kunnen werken aan het boek. Hannahs aanvankelijke scepsis neemt af wanneer ze zich realiseert dat Andrew oprecht is in zijn liefde voor de muziek van haar man. De rest raadt zich weliswaar raden, maar de charme van Hall en Sudeikis voorkomt dat dit vervalt in gemakzuchtige tranentrekkerij.

MTV dweepte dusdanig met het werk van Bill Plympton dat ze fragmenten uit zijn werk gebruikten ter onderbreking van de muziekvideo's. Plymptons eerste lange animatiefilm is weliswaar een verzameling korte filmpjes verbonden met een dun plot over een liedjesschrijver die minder dan een uur de tijd heeft om een muzikaal meesterwerkje ten gehore te brengen. Onderweg naar zijn veeleisende baas belandt hij in het vreemde stadje Mooby Nooby, waar men hem probeert te inspireren.

Het is verfrissend om weer eens film te zien die qua stijl en inhoud niets weg heeft van Disney Pixar en die je constant verrast met inventieve visuele grappen die variëren van melig tot gewelddadig. De muziek is een bloemlezing van de VS in de 20e eeuw, met o.a. ragtime, country, blues en surfrock en de liedjes van Maureen McElheron zijn verrassend goed. "The Tune" mag dan episodisch zijn, maar als er zoveel valt te genieten kun je dat amper een bezwaar noemen. Mijn favoriete segmenten? De rondleiding door de kamers van 'Lovesick Hotel' en de prachtig getekende 'Tango Shmango'.

Het titelliedje belooft weinig goeds en de eerste akte van deze romantische komedie lijkt die belofte in te lossen. August [Richard Widmark] en Isolde [Doris Day] proberen al geruime tijd tevergeefs hun gezin uit te breiden. Nu hebben ze een knoop doorgehakt en staan nu ingeschreven bij een vooraanstaand adoptiebureau. Maar ze hebben de hoop op een eigen kindje nog niet opgegeven. "We're going to exhaust every possibility", meldt Isolde hoopvol. August weet maar al te goed wat dat betekent en - excuseer mijn woordkeuze - heeft er weinig zin in, zo lijkt het. Een vreemde, aanvankelijk wat smakeloze komedie die vooral dankzij de verrassende Widmark langzaam maar zeker steeds beter wordt. Elizabeth Wilson is bovendien hilarisch als Miss MacCracken, vertegenwoordiger van het adoptiebureau. Het is even doorbijten, maar geduld blijkt in dit geval gelukkig een schone zaak.

Een kilometerslange tunnel wordt afgezet wanneer een oververmoeide vrachtwagenchauffeur met zijn lading brandstof betrokken is bij een eenzijdig ongeluk. Wanneer de lading kort daarna explodeert is het aan een groepje reddingswerkers om de overlevenden uit hun benarde situatie te bevrijden. Noorse variant op Daylight barst van de melodramatische genreclichés en heeft dan ook niets nieuws te bieden. Overtuigend acteerwerk en verzorgd camerawerk van Sjur Aarthun houden dit interessant genoeg om wakker te blijven.

Turbo [Ryan Reynolds] is een slak die droomt van deelname aan de Indy 500. Een onmogelijke droom die zijn zorgzame broer Chet [Paul Giamatti] uit het hoofd probeert te praten, totdat Turbo belandt in een autotank vol nitraatoxide en opeens razendsnel is. Turbo wordt gevangen door Tito [Michael Peña] die zich tegenover zijn broer [Luis Guzman] wil bewijzen door Turbo in te schrijven voor de Indy 500. Maar dat gaat natuurlijk niet zomaar. Het verhaal is een variant op Cars en Planes, maar de uitstekende stemvertolking van Reynolds, een fijne ondersteunende cast en spectaculaire actiescènes geven dit iets extra's.

Zach [Jeremy Irvine] en Emmy [Hera Hilmar] willen hun huwelijk nieuw leven inblazen met een avontuurlijke ballontocht. Ze krijgen op het laatst onverwacht gezelschap van Julia [Olga Kurylenko], met wie Zach de avond ervoor een affaire heeft gehad. Kelsey Grammar is de piloot die de veiligheid moet garanderen, maar dat lukt uiteraard niet. Logica heeft geen prioriteit in deze doldwaze, maar onderhoudende thriller die zeker niet aan te raden is voor mensen met hoogtevrees.

Droogkomisch drama over een skivakantie die uitloopt op een huwelijkscrisis. Tijdens een “beheerste lawine” raakt Tomas [Johannes Kuhnke] in paniek en laat hij zijn echtgenote Ebba [Lisa Loven] en kinderen Vera [Clara Wettergren] en Harry [Vincent Wettergren] achter op het terras dat overspoeld wordt met sneeuw. Iedereen komt met de schrik vrij, maar Ebba neemt het Tomas kwalijk dat hij zijn gezin in de steek laat. Tomas grijpt de rest van de vakantie aan om met zichzelf in het reine te komen, terwijl Ebba zich afvraagt of Tomas überhaupt nog een goede echtgenoot en vader kan zijn. Östlunds scenario is schetst een treffend beeld van de impact die een gedeelde traumatische gebeurtenis kan hebben op een gezin, waarbij hij precies de juiste dosis ironische humor gebruikt om het in gelijke mate realistisch en vermakelijk te houden. Opnieuw verfilmd als Downhill (2020) met Will Ferrell en Julia Louis-Dreyfus in de hoofdrollen.

Vervolg op Page Eight met opnieuw Nighy als de gepensioneerde MI5-spion Johnny Worricker die zich heeft teruggetrokken op de Caraïben. De komst van vier vermeende zakenlieden doen bij hem alarmbellen rinkelen omdat hij weet dat één van hen voor de CIA werkt. Worricker heeft veelvuldig contact met de stevig drinkende financieel expert Melanie Fall [Winona Ryder], maar die probeert hem met een kluitje in het riet te sturen. Opnieuw een indrukwekkende cast, maar ook opnieuw heel veel gepraat en nauwelijks actie. Nighy et al houden de zaak drijvende. Hare sloot zijn Worricker-trilogie hetzelfde jaar nog af met Salting the Battlefield.

De in 1964 geboren schrijfster Sana Valiulina woont al 30 jaar in Nederland. Haar vader zat in het Russische leger tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar werd bij terugkomst veroordeeld wegens landverraad en bracht tien jaar door in een heropvoedingskamp. Over die periode heeft haar vader altijd gezwegen. Met hulp van haar zus onderzoekt ze de geschiedenis van haar vader, en daarmee die van vele generatiegenoten. Beelden van Sana’s vader zijn er niet, maar met behulp van de indringende historische filmbeelden van mensen die hetzelfde lot ondergingen krijgt ze meer inzicht in een geheim gehouden stukje familiegeschiedenis waarover het moeilijk blijkt een oordeel te vellen. Een boeiende documentaire over een vrij onderbelicht stukjes 20e-eeuwse geschiedenis.

Meilin is een eigenzinnige, dertienjarig meisje dat probeert een balans te vinden tussen haar eigen interesses (waaronder boyband 4-Town) en de verwachtingen van haar ouders en in het bijzonder haar moeder [Sandra Oh]. Dee titel verwijst in feite naar de eerste menstruatie, maar in het Disneyuniversum valt altijd wel iemand te vinden die daar een metafoor voor weet te bedenken en in dit geval is de keuze gevallen op een rode pandabeer. In haar groei naar een zekere volwassenheid wordt zij bijgestaan in de inmiddels (gelukkig) standaard geworden diversiteit aan vriendinnen maar het verhaal is vrij oppervlakkig en zowel de animatie als de stemvertolkingen grenzen soms aan het hysterische. Pijnloos vermaak voor beginnende tienermeisjes, maar voor overige doelgroepen is er weinig om aan te bevelen.

Kate [Mackenzie Davis] verruilt haar baan als lerares voor een aanstelling als gouvernante van Flora [Brooklynn Price] in een afgelegen herenhuis waar verder allen Flora’s broer Miles [Finn Wolfhard] en de trouwe familiehuishoudster Mrs. Grose [Barbara Marten] verblijven. Al snel kampt Kate met nachtmerries en spookachtige gebeurtenissen die erop duiden dat de kinderen in gevaar zijn. Maar de manipulatieve Miles speelt op sluwe wijze een psychologisch spel en Kate, wiens moeder [Darla Mandell] al jaren in een psychiatrische instelling verblijft, begint daardoor te twijfelen aan haar eigen gezonde verstand. Bewerking van Henry James’ ‘The Turning of the Screw’ zit vol effectieve, spookachtige beelden en Wolfhard en Prince zijn erg goed als de mysterieuze kinderen. Het effect Sigismondi’s uitstekende beeldregie en de huiveringwekkende sets Michael Standish wordt verpest door een overdaad aan nachtmerries en een buitengewoon verwarrende en (dus) abominabele ontknoping.

Persfotograaf Rebecca [Juliette Binoche] laat haar echtgenoot Marcus [Nikolaj Coster-Waldau] en haar dochters Stephanie [Lauryn Canny] en Lisa [Adrianna Cramer Curtis] regelmatig achter voor fotoreportages waarbij ze haar leven op het spel zet. Nadat ze tijdens haar werk ternauwernood een explosie overleeft, blijkt dat vooral bij Stephanie erg hard aan te komen. In overleg met Marcus besluit Rebecca haar oudste dochter mee te nemen naar een Keniaans vluchtelingenkamp om het belang van haar werk duidelijk te maken. Voormalig cameraman en persfotograaf Poppe putte uit eigen ervaringen en dat is zichtbaar en voelbaar in elke frame. Binoche geeft een van haar beste vertolkingen weg als een vrouw die verscheurd raakt tussen haar ouderlijke verplichtingen en haar professionele en morele verplichtingen. Indrukwekkend speelfilmdebuut van Canny. De poëtische slotscène is onvergetelijk.

De 32-jarige Sara [Anna Foglietta] woont in New York en overweegt na de zoveelste stukgelopen relatie over te stappen op mannen. Mara is 28 en vindt de liefde alleen in de boeken in haar knusse boekenwinkeltje. De 18-jarige Emma [Laura Adriani] bereidt zich voor op de examens en heeft een affaire met Alessandro [Alessandro Gassmann], een 51-jarige getrouwde man. Relatieproblemen, die ze gelukkig (?) kunnen voorleggen aan hun vader Francesco [Marco Giallini], die relatietherapeut is. Zoals dat gaat in formulematige romcoms leert hij zelf ook een lesje over de liefde. Vergezochte romantische komedie met mensen waar ik in ieder geval weinig van begrijp. Genovese kent de formule door en door en zal de liefhebbers (die minder sceptisch zijn over de liefde dan ik) hiermee vast kunnen behagen, ook al is het niet erg verrassend.

De Belgische politie vindt zes lichamen op de Kalmthoutse Heide, vlakbij de Nederlandse grens. Zonder hoofd, zonder verwondingen en vermoedelijk ingevroren voor ze zijn begraven. Regeltjesmens Eric Vincke [Koen de Bouw] gaat samen met een Nederlandse profiler [Marcel Hensema] potentiële verdachten af. Zijn partner Freddy Verstuyft [Werner De Smedt] raakt geobsedeerd door de verwarde, jonge vrouw [Sofie Hoflack] die niet ver van het plaats-delict voor dood was achtergelaten. Veel dwaalsporen in een degelijk gemaakt en goed geacteerde whodunit die te formulematig is om de doorgewinterde genreliefhebber te verrassen.

Deze kersverse Oscarwinnaar voor beste documentaire richt zich op de wereld van de backing-vocalist [net name zwarte achtergrondzangeressen], waaronder Darlene Love en Judith Hill. Een onderwerp dat zeker de moeite waard is, omdat deze dames van grote invloed zijn geweest op de ontwikkeling van de rockmuziek, vooral door hun samenwerking met Britse topartiesten als Joe Cocker, Rolling Stones en David Bowie. Stevie Wonder, Sting en Bruce Springsteen komen aan het woord, maar het zijn vooral de verhalen van de achtergrondzangeressen zelf [die hun kunsten ook op indrukwekkende wijze vertonen] die centraal staan.

De verhalen zijn weliswaar interessant, maar de vorm van deze documentaire - veel pratende hoofden, afgewisseld met archiefmateriaal - had wel wat meer originaliteit kunnen gebruiken. Absoluut de moeite van het kijken waard, maar een Oscar vind ik wel wat overdreven.

In de eerste van de vijf Twilight-films die gebaseerd zijn op de boeken van Stephenie Meyer, keert Bella Swan [Kristen Stwart] terug naar nieuwe haar geboorteplaats Forks in Washington om in te te trekken bij haar vader [Billy Burke]. Ondanks haar sombere karakters maakt ze vriendinnen op haar nieuwe school en springt een vonk over tussen haar en Edward Cullen [Robert Pattinson], de schoolhunk wiens familie echter een duister geheim verbergt. Taylor Lautner draaft eventje op als Jacob Black, een vriend uit Bella’s peutertijd die in de latere films een belangrijke rol zal spelen. Heel spannend is deze ultra-conservatieve metafoor voor seksualiteit bepaald niet, maar het was bleek een springplank voor Stewart, Pattinson en Anna Kendrick (als schoolvriendin Jessica), die zouden uitgroeien tot topacteurs van hun generatie. Afgewezen door het gros van de filmliefhebbers, maar de (veelal vrouwelijke) tienerfans van het boek liepen hier massaal warm voor. Vervolg: Twilight: New Moon.