Opinions

Om te bewijzen dat Ed Dillinger [David Warner] de code voor een serie succesvolle computergames heeft gestolen, probeert software-designer Kevin Flynn [Jeff Bridges] het computersysteem te hacken met een zogeheten Codified Likeness Utility (CLU). Om de digitale informatie te vinden moet deze CLU [Jeff Bridges] een serie obstakels overwinnen en het Master Control Program [David Warner] zien te verslaan in een aantal confrontaties. De eerste op CGI gebaseerde film heeft een wat warrig verhaal, ook al is de algemene kennis over computertechniek de laatste 40 jaar gegroeid, maar was visueel zijn tijd flink vooruit. Naar huidige maatstaven oogt het wellicht wat primitief, maar mede dankzij de sterke cast zijn de Disc Wars en de befaamde Lightcycle-sequenties nog steeds de moeite waard.

Julian Dillinger [Evan Peters] en Eve Kim [Greta Lee] zijn verwikkeld in een bittere strijd om de machtspositie in de cyberwereld. Julian ontwikkelt een Master Control genaamd Ares [Jared Leto] en zoekt naar de ‘oneindigheidscode’ die Eve juist heeft ontdekt. Julian zet Ares en Athena [Jodie Turner-Smith] in om die code afhandig te maken, maar Ares laat zich niet zo gemakkelijk commanderen. Een hoop visuele hocuspocus en een aanwezige score van Nine Inch Nails, maar inhoudelijk stelt het helemaal niets voor. Het plot is bovendien grotendeels gejat van RoboCop.

Sinds de dood van zijn vrouw heeft software-designer Kevin Flynn [Jeff Bridges] zich steeds meer in zijn eigen wereld teruggetrokken en is de relatie met zijn zoon Sam [Garrett Hedlund] verslechterd. Maar wanneer Kevin spoorloos verdwijnt is Sam degene die ontdekt dat zijn vader volledig is opgegaan in de virtuele wereld van TRON. In de hoop dat hij zijn vader terug kan vinden (en een nieuwe vader/zoon-relatie kan starten) besluit Sam zichzelf onder te dompelen in deze wereld. Daar blijkt Kevin een gevangene te zijn van de CLU die hij zelf heeft ontworpen. Samen met Quorra [Olivia Wilde] slaan vader en zoon de handen ineen in een strijd tegen het systeem waardoor ze de virutele wereld weer kunnen verruilen voor de ‘echte’ wereld. Visueel overdonderend (vooral in 3D) en voorzien van een fantastische, stampende soundtrack door de heren van Daft Punk – die een cameo hebben als DJs – en een aangenaam campy rol van Michael Sheen is dit genieten tijdens actiescènes, al zijn de dialogen niet om over naar huis te schrijven en is Hedlund kleurloos in de hoofdrol.

Drie totaal verschillende filmsterren zijn op locatie in Vietnam voor de opnames van een blockbuster waarvan producer Less Grosmann [Tom Cruise] zeer hoge verwachtingen heeft. Wanneer regisseur Damien Cockburn [Steve Coogan] meldt dat de acteurs totaal niet uit de verf komen, eist Grosmann dat Damien er alles aan doet om de film zo realistisch mogelijk te maken. Damien besluit de directe omgeving te voorzien van boobytraps en verborgen camera’s en verwacht dat de acteurs als team op pad gaan in de hoop dat hij op die manier realistische vertolkingen kan krijgen. Wanneer hij meteen daarna in stukken uiteen spat door op een mijn te stappen, weten de acteurs niet zeker meer of dit onderdeel uitmaakt van de show, of dat ze werkelijk in gevaar zijn.

Tugg Speedman [Ben Stiller], een actieheld à la Sylvester Stallone die een come-back probeert te maken na het geflopte ‘Simple Jack’, waarin hij op tenenkrommende wijze de rol speelt van een achterlijke jongen, neemt de leiding op zich van het team dat verder onder anderen bestaat uit Kirk Lazarus [Robert Downey Jr], een Australische method-acteur die niet alleen zijn huid heeft laten bewerken om de rol te kunnen van een Afrikaans-Amerikaanse soldaat, maar die zijn karakter pas loslaat nadat hij het DVD-commentaar heeft ingesproken, en Jeff Portnoy {Jack Black], die grote successen heeft geboekt met vulgaire komedies, waaronder een film over een familie à la “The Klumps” met winderigheidsproblemen. Wanneer Tugg gevangen wordt genomen door een groep die zichzelf “Flaming Dragon” noemt, denkt hij nog steeds dat het allemaal hoort bij de film. Pas wanneer ze hem herkennen als ‘Simple Jack’ (de enige film die ze daar op videoband kunnen zien) en Tugg gedwongen wordt de hele film na te spelen, dringt het tot hem door dat hij zich niet langer meer op een filmset bevindt. Maar die realisatie heeft een onverwacht psychologisch effet. Ondertussen proberen Lazarus, Portnoy en co-acteur Alpa Chino [Brendan T. Jackson], een hiphopper die grof geld verdient met ‘Booty Sweat’, hem te bevrijden.

“Tropic Thunder” begint met een eigen preview, waarin je een commercial ziet voor Booty Sweat, evenals hilarische trailers voor Jack Scorcher VI, Satan’s Alley en The Fatties. Het zet de toon voor deze vlijmscherpe satire waarin met name Ben Stiller en Robert Downey Jr (die een Oscarnominatie kreeg voor zijn rol) zichzelf op sublieme wijze op de hak nemen. Hoogtepunten zijn de scène waarin Speedman in zijn ééntje de vijand bestormt, waarbij hij alle filmclichés de revue laat passeren en ook de fragmenten uit “Simple Jack” (waarvan een volledige trailer bestaat) zijn briljant. Downey heeft de beste one-liners en de film zit ook vol gigantische (bewust over-the-top) explosies. De eerbiedige parodie op de beroemdste scène uit “Platoon” is ook voortreffelijk gedaan in deze bijzonder geestige, maar vooral zeer treffende en geslaagde persiflage op Hollywood door enkele van Hollywoods grootste sterren van hun generatie. Maar het is Tom Cruise die hier de show steelt als de bijzonder agressieve en doortastende producer wiens bijdrage tijdens de eindcredits de moeite waard is om volledig te bekijken.

Sarah [Shirley Henderson] en Tom [Alan Tudyk] nodigen studievrienden Beth [Olivia Williams] en Richard [Rufus Sewell] uit voor een etentje en zijn verrast dat Beth op eigen houtje heeft besloten Jessica [Indira Varma] mee te nemen. Jessica’s grillige gedrag maakt het er niet gezelliger op, maar niemand kon bevroeden dat ze zich tijdens een onbewaakt moment zou verhangen. In deze knullige mix van Alfred Hitchcocks Rope en The Trouble With Harry kost het de nodige moeite om Jessica’s dood te verbergen voor de buitenwereld tot ze haar lichaam elders hebben gedumpt. Een fletse Hitchcock-imitatie.

Een wetenschapper [Leonid Yarmolnik] is gestrand op een planeet die een replica is van de Aarde ten tijde van middeleeuwen. De plaatselijke bevolking ziet hem aan voor Don Rumata, een man van adel die afstamt van één of andere godheid. Er is een opstand van boerenrebellen onder leiding van Arata [Valentin Golubenko] die iedere vorm van intelligentie wil uitroeien, maar verdere pogingen om de zwanenzang Aleksey German, een project waar hij zo’n 20 jaar aan werkte en dat na zijn dood werd afgemaakt door zijn weduwe en zoon, in een verhaal samen te vatten is ondoenlijk en overbodig. De camera is een karakter dat de actie op korte afstand volgt door een dorpje waar de kou, de wind, de regen en de stank haast voelbaar en ruikbaar (iets voor 4DX?) is. Een parade aan voorbijgangers loopt plotseling door het beeld, kijkt recht in de lens, maakt een grapje of één of ander obsceen gebaar en verdwijnt vervolgens uit beeld. Soms zien we een zwaard, een worst of de restanten van een opgehangen dier of mens in extreme close-up omdat de ruimte zo beperkt is dat je nergens anders kunt staan. De details zijn de hoofdzaak en wie het lukt om bijna 3 uur geconcentreerd te blijven kijken zal regelmatig in lachen uitbarsten om de nimmer aflatende onverwachte gebeurtenissen en de verrassend directe verwijzingen naar o.a. Munchhausen en E.T.! Waarlijk een unieke ervaring en een triomf qua productie, kostuums en special effects, al is het laatste half uur relatief tam.

Werkelijk afschuwelijke film is een zwarte bladzijde in de acteercarrière van de voltallige cast. Wilde vertolkingen in een verhaal vol diep onsympathieke karakters, met een ernstig schmierende George MacKay als Ned Kelly. Nicholas Hoult doet het met een pony en er is een scène met een baby die je niet gauw zult vergeten, maar om de verkeerde redenen.

Regisseur Justin Kurzel treft de meeste blaam in zijn treurige queeste naar schokkende momenten, maar de acteurs hadden ook beter moeten weten. Fans van South Park die zich de aflevering 5 van seizoen 6 (The New Terrance & Phillip Trailer) nog kunnen herinneren, zullen waarschijnlijk óók moeite hebben om hun lachen in te houden wanneer Russell Crowe zijn gitaar pakt en begint te zingen. Maar laat één ding duidelijk zijn: deze 'True Story' kan niet tippen aan "The Russell Crowe Show".

Kate [Ruth Wilson] valt voor de charmes van een cliënt [Tom Burke] die net uit de gevangenis is gekomen en na enkele seksafspraken gelooft dat er een serieuze relatie in ziet met ‘Blond’. Wilson is overtuigend als de complexe Ruth, maar het scenario van Wootlif en Molly Davies geeft weinig inzicht in de oorzaken van haar relatieproblemen, zeker aangezien de scènes met haar ouders suggereren dat ze zich vaker hals over kop in een relatie heeft gestort. Gebaseerd op het semiautobiografische boek van Deborah Kay Davies.

Wie zich graag vergaapt een excentrieke bevriende oude mannen van eenvoudige komaf die we volgen gedurende een periode waarin ze met hun trouwe honden op zoek gaan naar truffels, zit hier goed. De markante persoonlijkheden zorgen voor verrassende, soms vermakelijke momenten maar het is nogal veel van hetzelfde. In een sterk ingekorte versie was dit een puike aflevering geweest van (voor de 45-plussers onder ons) Showroom.

Acteur Julián [Ricardo Darin] heeft besloten zich neer te leggen dat hij de strijd tegen kanker niet zal winnen en zet de behandeling stop. Dan krijgt hij onverwacht bezoek van zijn oude vriend Tomás [Javier Cámara] speciaal voor hem van Canada naar Barcelona is gekomen. Gedurende vier dagen staat Toma’s zijn oude vriend bij terwijl hij de voorbereidingen treft voor het naderende einde. Een van de te nemen hordes is het vinden van een nieuw baasje voor Juliáns trouwste vriend: zijn hond Truman. Rustig voortkabbelend drama moet het niet hebben van een origineel verhaal, maar van de interactie tussen de hoofdrolspelers onderling en de mensen die ze tegenkomen. Vooral Cámara maakt indruk met een subtiele, ingeleefde vertolking. Oriol Pla, die de rol speelt van Juliáns zoon, lijkt als twee druppels water op Matthias Schoenaerts.

Scenarioschrijver Dalton Trumbo [Bryan Cranston] was één van de vele slachtoffers van de heksenjacht op vermeende communisten die de VS (en met name Hollywood) in de tweede helft van de jaren 40 in zijn greep had. John McNamara’s scenario (gebaseerd op het boek “Dalton Trumbo” van Bruce Cook) toont niet alleen Trumbo’s ervaringen, maar ook die van andere vooraanstaande Hollywoodgrootheden die op hun eigen manier onderdeel uitmaakten van de heksenjacht. John Wayne [David James Elliott] en de invloedrijke columniste Hedda Hopper [Helen Mirren] stoken het vuur verder op. Trumbo verwerkt het beeld dat hij van zichzelf heeft als eenzame strijder in het scenario voor Spartacus waarmee Kirk Douglas uiteindelijk een definitief einde maakte aan de boycot van vermeende communisten. Hoewel enige kennis van Hollywood en de VS in deze periode helpt, houdt McNamara de boel overzichtelijk en Cranston weet uitstekend Trumbo’s sterke en zwakke punten neer te zetten. Het leverde hem terecht een Oscarnominatie op.

De 14-jarige Annie [Liana Liberato] leert via de chat de 15-jarige Charlie kennen. Bij hun eerste fysieke ontmoeting blijkt Charlie 35 jaar oud te zijn, maar hij weet Annie zo te manipuleren dat ze seks met hem heeft. Annies beste vriendin [Zoe Levin] heeft als enige door wat er is gebeurd en meldt dit op school. Het onderzoek onder leiding van FBI-agent Doug Tate [Jason Clarke] wordt bemoeilijkt doordat Annie volhardt in het idee dat Charlie haar vriend is en dat ze niet is verkracht, tot frustratie van haar ouders Will [Clive Owen] en Lynn [Catherine Keener] die niet goed weten hoe ze hun dochter het beste kunnen helpen. De 14-jarige Liberato maakt indruk, ook al maakt het scenario onvoldoende duidelijk hoe Charlie haar online heeft gemanipuleerd en waarom ze hem blijft beschermen. In plaats daarvan gaat de aandacht al snel uit naar de ouders en verzandt het in oppervlakkig melodrama.

Stone [Nicolas Cage] en Waters [Elijah Wood] zien een kans om te ontsnappen aan hun ondankbare en onplezierige leven wanneer ze op het spoor komen van een grote hoeveelheid en bedenken een plan waarmee ze hun financiële slag kunnen slaan. Het verhaal is weliswaar nogal mager maar Cage heeft in Elijah Wood in ieder geval een waardige tegenspeler en de gebroeders Brewer weten de uiteindelijke uitvoering van het plan toch te voorzien van de nodige suspense. Dat is niet genoeg voor een onvergetelijke thriller, maar het helpt. Jerry Lewis heeft een piepklein rolletje als Stones’ vader.

Er is geen leukere manier om Spring Break af te sluiten dan met je 6 vrienden een volslagen vreemde te volgen naar een afgelegen, onheilspellende villa waar het een gigantische puinhoop is en daar een spelletje Truth or Dare te spelen. Wanneer dat irritante ventje van school je blijkt te hebben gevolgd, is het feest helemaal compleet. Maar het verhaal wordt nog sterker: het spelletje 'leeft' en achtervolgt alle deelnemers naar Mexico waar het iedereen die heeft meegedaan aan het spel dwingt om de opdracht uit voeren, op straffe des doods. Het schijnt allemaal iets te maken te hebben met een bloedbad van jaren geleden, maar de vier (!) scenaristen peinzen er niet over om het idiote basisgegeven te verklaren. Wel gooien ze er in de tweede helft een flinke dosis melodrama tegenaan maar tevergeefs: de film is dan, net als de karakters, al niet meer te redden. De twist op het einde geeft een beetje het denkniveau weer van de makers. Dom, dom, dom.

Alex Jones is een van de belangrijkste aanstichters van de inmiddels wereldwijd gedragen ideeën over samenzweringen en is een van de belangrijkste steunpilaren (en in zekere zin de mentor) van Donald Trump. Sinds het bloedbad op Sandy Hook Elementary in 2012, waarbij 26 mensen (waaronder 20 kinderen van 6 of 7 jaar) om het leven kwamen, houdt hij hardnekkig was aan het idee dat de schietpartij nooit heeft plaatsgevonden en dat de rouwende ouders slecht acteurs waren. Deze documentaire legt vast hoe en waarom ouders in twee rechtszaken 10 jaar later de strijd aangaan om Jones de mond te snoeren. HBO was aanwezig in de rechtszaal en toont het ware gezicht van deze polariserende figuur.. Mogelijk een voorbode van wat er met Donald Trump staat te gebeuren, want die tapt uit exact hetzelfde vaatje, ook om zijn boetes en juridische kosten te betalen.

Feitelijk een 'odd couple' road-movie, ware het niet dat de twee hoofdpersonen het eigenlijk goed met elkaar kunnen vinden. De doel van de reis van twee misfits op een middelbare school in Berlijn blijft een beetje vaag en is eigenlijk niet meer dan een kapstok waaraan het scenario een aantal weinig samenhangende incidenten aan hangt. De film heeft z'n momenten, bijvoorbeeld wanneer Maik en Tschick het verjaardagsfeestje van de school-babe crashen, maar matige karakteriseringen, karikaturale volwassenen (Maiks moeder en vader zijn om verschillende redenen ronduit onuitstaanbaar) en de hooguit capabele hoofdrolspelers maken dit tot niet meer dan een acceptabele tijdverspiller. Nooit vervelend, slechts op enkele momenten vermakelijk.

Een groep archetypische groep “brave” fotogenieke tieners viert vakantie in de Appalachen en stuit in een winkeltje op een aantal archetypische “enge” Hillbilly's. Twee van die Hillbilly's zijn Tucker [Alan Tudyk] en Dale [Tyler Labine] die in de buurt een huisje hebben gehuurd voor een visvakantie. Tijdens het vissen redden ze het archetypische blondje Allison [Katrina Bowden] van de verdrinkingsdood, maar Allisons vrienden zijn ervan overtuigd dat Tucker en Dale haar hebben ontvoerd en haar willen vermoorden. Tucker en Dale zijn de onschuld zelve, maar door een ongelukkige samenloop van omstandigheden versterken ze de tieners in hun geloof dat Tucker en Dale levensgevaarlijke psychopaten zijn. Craig zet de clichés van de Hillbilly-horror op intelligente wijze op zijn kop met behulp van hilarische knipogen naar klassiekers als The Evil Dead, Friday The 13th en The Texas Chainsaw Massacre en zelfs Halloween. Een traktatie voor de ware horrorfanaten met uitstekend werk van Labine en Bowden.

De 15-jarige Tuesday [Lola Petticrew] lijdt aan een terminale ziekte en heeft constant zorg nodig in haar laatste levensfase. Moeder Zora [Julia Louis-Dreyfus] bedelft zich onder werk en laat de dagelijkse zorg over aan een verpleegkundige [Leah Harvey]. Wanneer De Dood [Arinzé Kene] in de vorm van een enorme ara verschijnt om Tuesday te halen, neemt Zora wanhopige maatregelen om haar dochter bij haar te houden. En dat heeft onvoorziene consequenties. Een inventieve moderne variant op Ingmar Bergmans klassieker The Seventh Seal verteld vanuit een vrouwelijk perspectief. Schrijver/scenarist Oniunas-Pusić voegt een dosis bizarre humor toe dit sommige kijkers kan vervreemden, maar die ook voorkomen dat dit zwaar op de hand wordt. De hoofdrol van een pratende ara (een CGI-versie van alleskunner Kene) zal ook niet iedereen direct bekoren, maar wie dit wat tijd geeft om te floreren wacht een buitengewone filmervaring in de positieve zin des woords. Vanzelfsprekend is Daina Oniunas-Pusić een filmmaker om in de gaten te houden.

Magistraat Véronique Pirotte [Natacha Régnier] wordt geliquideerd terwijl ze wacht op een ontmoeting met een infiltrant in een gevaarlijke bende die mogelijk banden heeft met de beruchte Bende van Nijvel die het land 30 jaar eerder in de greep hield. Lucie Tesla [Lubna Azabal] onderzoekt de dood van Pirotte maar begint al snel te vermoeden dat ze haar collega’s bij de politie en justitie niet blind kan vertrouwen. Spannende misdaadthriller vereist scherpe aandacht in het eerste half uur dat wat verwarrend lijkt, maar wanneer de ware toedracht achter de gebeurtenissen zich ontvouwt valt alles op zijn plaats.

Soapopera die zich afspeelt tijdens de Tulpengekte in het Amsterdam van 17e eeuw, de eerste 'bubble' die uiteindelijk leidde tot een genadeloze financiële crash. Het vormt de achtergrond voor een plot waar liefhebbers van ATWT, GTST of TB&TB hun hand niet voor omdraaien. Alicia Vikander is het weesmeisje Sophia die door de welgestelde, maar kinderloze Cornelis Sandvoort [Christoph Waltz] wordt 'gekocht': Sophia's toekomst is veilig, als ze Cornelis een kind schenkt. Sophia raakt echter in de ban van Jan van Loos [Dane DeHaan], die in opdracht van Cornelis een familieportret schildert, maar ondertussen ook een gepassioneerde affaire heeft met diens vrouw! Dienstmeisje Maria [Holliday Grainger] vrijt ondertussen in het geheim met visverkoper Willem [Jack O'Donnell]. De rest raadt zich raden...

Zoals het een soap-opera betaamt is het verhaal tamelijk dwaas en zit het vol met toevalligheden, bizarre wendingen en een opeenstapeling van tragische gebeurtenissen. Cornelis is de allergrootste pechvogel en Christoph Waltz is de enige van hoofdrolspelers die de film werkelijk leven weet in te blazen in een zeer uitgebalanceerde vertolking. Zach Galfianakis en Judy Dench zijn prima in hun bijrollen, maar Tom Hollander steelt de film als de zeer twijfelachtige Dokter Sorgh en lijkt de enige te zijn die zich beseft dat 'Tulip Fever' meer farce is dan melodrama.

Niet onaardig romantisch komisch drama waarin de van oorsprong Italiaanse Chiara [Rita Montes] op haar sterfbed in Montreal, Canada, haar dochter Anna [Ksenia Solo] vraagt om haar as te brengen naar het dorpje in Italië waar zij jaren heeft gewoond en waar Anna's vader Gouke [Gijs Naber] na de Watersnoodramp in 1953 vanuit Nederland naar toe is gefietst (!) om een nieuw leven op te bouwen. De film springt vervolgens een stuk vooruit naar het moment waarop de licht gehavende Anna in het ziekenhuis ondervraagd wordt door een Italiaanse inspecteur [Giancarlo Giannini] die haar dreigt te arresteren wegens moord! Vervolgens vertelt Anna, geholpen door buurvrouw Immacolata [Lidia Vitale] en diens zoon Vito [Michele Venitucci], over de gebeurtenissen die in het dorpje in gang werden gezet vanaf het moment dat Gouke zich vestigde in het dorpje tot aan de geheimzinnige gebeurtenis waarbij Anna's aansteker een rol zou hebben gespeeld.

Ik had constant het gevoel dat ik alles al eens eerder had gezien, maar de enige titel die zo in mij opkwam was Lasse Hallstroms 'Chocolat', waarbij de chocolade is vervangen door tulpen (de Tulipani uit de titel). Van Diem probeert een zelfde soort magisch-realistische sfeer te creëren, maar de toon van de film is te onevenwichtig om de sfeer vast te houden. Vooral in het laatste deel springt 'Tulipani' van komedie naar thriller naar romantiek in een poging wat meer emotie op te roepen, maar het werkt eerder vervreemdend. Jammer, want het is een verzorgde productie met vooral goed acteerwerk van Vitale en Venitucci en de van Jim McGrath en Ari Posner is een verrijking.

Charlize Theron schittert als Marlo, de vermoeide moeder van twee met een derde op komst. Haar echtgenoot [Ron Livingston] werkt overdag en het irrationele gedrag van zoon Jonah [Asher Miles Fallica] werkt Marlo regelmatig op de zenuwen. De slapeloze nachten na haar bevalling doen haar besluiten om, op advies van haar broer, een 'night nanny' in te huren. Tully [Mackenzie Davis] weet snel Marlo's vertrouwen te winnen en die bloeit langzaam maar zeker weer op.

Veelvuldig omschreven als 'een ode aan het moederschap', maar de film gaat veel meer over de relatie tussen Marlo en Tully en ouderschap in het algemeen - vader draagt ook zijn steentje bij aan de opvoeding van de kinderen. De twist op het einde is overbodig, gekunsteld en, veel erger nog, nietszeggend. Het enige effect van die twist is dat het (net als bijvoorbeeld The Sixth Sense en The Usual Suspects) veel van het voorafgaande ontkracht. Ik houd er niet van langdurig voorgelogen te worden, dus dat is een groot minpunt. Maar Theron en Davis zijn geweldig en er zijn veel sterke momenten.

Hannah [Rebecca Hall] is de weduwe van een folkmuzikant die, ondanks het feit dat hij maar één album uitbracht, een aanzienlijke schare fans heeft opgebouwd. Hannah werkt al enige tijd aan een biografie van haar man en zit daarom niet te wachten op het verzoek van journalist Andrew McDonnell [Jason Sudeikis] om een interview af te nemen voor zijn eigen boek. Andrew is echter een grote fan en blijft aandringen, bovendien beseft Hannah zich dat ze over onvoldoende schrijftalent beschikt. Daarom biedt ze Andrew aan om een tijdje bij haar te logeren zodat ze samen kunnen werken aan het boek. Hannahs aanvankelijke scepsis neemt af wanneer ze zich realiseert dat Andrew oprecht is in zijn liefde voor de muziek van haar man. De rest raadt zich weliswaar raden, maar de charme van Hall en Sudeikis voorkomt dat dit vervalt in gemakzuchtige tranentrekkerij.

MTV dweepte dusdanig met het werk van Bill Plympton dat ze fragmenten uit zijn werk gebruikten ter onderbreking van de muziekvideo's. Plymptons eerste lange animatiefilm is weliswaar een verzameling korte filmpjes verbonden met een dun plot over een liedjesschrijver die minder dan een uur de tijd heeft om een muzikaal meesterwerkje ten gehore te brengen. Onderweg naar zijn veeleisende baas belandt hij in het vreemde stadje Mooby Nooby, waar men hem probeert te inspireren.

Het is verfrissend om weer eens film te zien die qua stijl en inhoud niets weg heeft van Disney Pixar en die je constant verrast met inventieve visuele grappen die variëren van melig tot gewelddadig. De muziek is een bloemlezing van de VS in de 20e eeuw, met o.a. ragtime, country, blues en surfrock en de liedjes van Maureen McElheron zijn verrassend goed. "The Tune" mag dan episodisch zijn, maar als er zoveel valt te genieten kun je dat amper een bezwaar noemen. Mijn favoriete segmenten? De rondleiding door de kamers van 'Lovesick Hotel' en de prachtig getekende 'Tango Shmango'.

Het titelliedje belooft weinig goeds en de eerste akte van deze romantische komedie lijkt die belofte in te lossen. August [Richard Widmark] en Isolde [Doris Day] proberen al geruime tijd tevergeefs hun gezin uit te breiden. Nu hebben ze een knoop doorgehakt en staan nu ingeschreven bij een vooraanstaand adoptiebureau. Maar ze hebben de hoop op een eigen kindje nog niet opgegeven. "We're going to exhaust every possibility", meldt Isolde hoopvol. August weet maar al te goed wat dat betekent en - excuseer mijn woordkeuze - heeft er weinig zin in, zo lijkt het. Een vreemde, aanvankelijk wat smakeloze komedie die vooral dankzij de verrassende Widmark langzaam maar zeker steeds beter wordt. Elizabeth Wilson is bovendien hilarisch als Miss MacCracken, vertegenwoordiger van het adoptiebureau. Het is even doorbijten, maar geduld blijkt in dit geval gelukkig een schone zaak.

Een kilometerslange tunnel wordt afgezet wanneer een oververmoeide vrachtwagenchauffeur met zijn lading brandstof betrokken is bij een eenzijdig ongeluk. Wanneer de lading kort daarna explodeert is het aan een groepje reddingswerkers om de overlevenden uit hun benarde situatie te bevrijden. Noorse variant op Daylight barst van de melodramatische genreclichés en heeft dan ook niets nieuws te bieden. Overtuigend acteerwerk en verzorgd camerawerk van Sjur Aarthun houden dit interessant genoeg om wakker te blijven.

Turbo [Ryan Reynolds] is een slak die droomt van deelname aan de Indy 500. Een onmogelijke droom die zijn zorgzame broer Chet [Paul Giamatti] uit het hoofd probeert te praten, totdat Turbo belandt in een autotank vol nitraatoxide en opeens razendsnel is. Turbo wordt gevangen door Tito [Michael Peña] die zich tegenover zijn broer [Luis Guzman] wil bewijzen door Turbo in te schrijven voor de Indy 500. Maar dat gaat natuurlijk niet zomaar. Het verhaal is een variant op Cars en Planes, maar de uitstekende stemvertolking van Reynolds, een fijne ondersteunende cast en spectaculaire actiescènes geven dit iets extra's.

Zach [Jeremy Irvine] en Emmy [Hera Hilmar] willen hun huwelijk nieuw leven inblazen met een avontuurlijke ballontocht. Ze krijgen op het laatst onverwacht gezelschap van Julia [Olga Kurylenko], met wie Zach de avond ervoor een affaire heeft gehad. Kelsey Grammar is de piloot die de veiligheid moet garanderen, maar dat lukt uiteraard niet. Logica heeft geen prioriteit in deze doldwaze, maar onderhoudende thriller die zeker niet aan te raden is voor mensen met hoogtevrees.

Droogkomisch drama over een skivakantie die uitloopt op een huwelijkscrisis. Tijdens een “beheerste lawine” raakt Tomas [Johannes Kuhnke] in paniek en laat hij zijn echtgenote Ebba [Lisa Loven] en kinderen Vera [Clara Wettergren] en Harry [Vincent Wettergren] achter op het terras dat overspoeld wordt met sneeuw. Iedereen komt met de schrik vrij, maar Ebba neemt het Tomas kwalijk dat hij zijn gezin in de steek laat. Tomas grijpt de rest van de vakantie aan om met zichzelf in het reine te komen, terwijl Ebba zich afvraagt of Tomas überhaupt nog een goede echtgenoot en vader kan zijn. Östlunds scenario is schetst een treffend beeld van de impact die een gedeelde traumatische gebeurtenis kan hebben op een gezin, waarbij hij precies de juiste dosis ironische humor gebruikt om het in gelijke mate realistisch en vermakelijk te houden. Opnieuw verfilmd als Downhill (2020) met Will Ferrell en Julia Louis-Dreyfus in de hoofdrollen.

Vervolg op Page Eight met opnieuw Nighy als de gepensioneerde MI5-spion Johnny Worricker die zich heeft teruggetrokken op de Caraïben. De komst van vier vermeende zakenlieden doen bij hem alarmbellen rinkelen omdat hij weet dat één van hen voor de CIA werkt. Worricker heeft veelvuldig contact met de stevig drinkende financieel expert Melanie Fall [Winona Ryder], maar die probeert hem met een kluitje in het riet te sturen. Opnieuw een indrukwekkende cast, maar ook opnieuw heel veel gepraat en nauwelijks actie. Nighy et al houden de zaak drijvende. Hare sloot zijn Worricker-trilogie hetzelfde jaar nog af met Salting the Battlefield.