Opinions

De alliantie tussen de Autobots en de mensheid komt (alweer) in het geding wanneer (alweer) een aantal Decepticons de Aarde bedreigt. Heeft allemaal te maken met Sentinel Prime [Leonard Nimoy], die sinds 1969 in het diepste geheim onderzocht is door NASA. Nieuwe personages en een blik karakteracteurs bieden geen compensatie voor een belabberd script met (alweer) slappe humor en (alweer) een hoop herrie en verwoesting. Rosie Huntington-Whiteley is het nieuwe liefje van Sam [Shia LaBeouf], maar net als Fox is ze er alleen om hitsige puberjongens tevreden te stellen. Een volstrekt overbodige sequel op Transformers: Revenge Of The Fallen, waarmee je ruim 150 minuten van je leven kunt verspillen. Wat een weelde! Vervolg: Transformers: Age Of Extinction.

Sinds het einde van Transformers werken de Autobots samen met het leger om de Aarde te beschermen. Wanneer de eerste spionnen van de Decepticons op Aarde worden gesignaleerd, neemt men aan dat Optimus Prime [Peter Cullen] het doelwit is en daarom is het misschien beter als de Autobots verkassen. Dan blijkt dat Megatron [‘Hugo Weaving] uit is op iets anders wat zich op Aarde bevindt en moeten de mensen en de Autobots de handen ineen slaan om te voorkomen dat De Decepticons daarmee de macht overnemen. Teleurstellend vervolg met een overdosis aan slappe komedie en clichés, waaronder Fox, die weinig meer hoeft te doen dan zich sexy te kleden en wulps in de camera te kijken. Met een speelduur van 150 minuten is dit veel te lang. Was genomineerd voor een Oscar in de categorie ‘Beste Geluid’, maar won Razzies voor slechtste regie, slechtste scenario en slechtste film. Daarmee is alles wel gezegd.

Deze reboot van de Transformers-franchise is gelukkig wat korter en ontloopt het cliché van de stad die aan puin wordt geslagen, maar het eindresultaat is nog steeds niets om over naar huis te schrijven. De poging tot diversiteit wordt de nek omgedraaid door van hoofdpersoon Noah Diaz [Anthony Ramos] een autodief te maken (al doet hij dat om ‘nobele redenen’) en hoewel de mythologie rondom de Transwarp Key en Unicron [Colman Domingo] een terugkeer betekent naar de kern van de strijd tussen de Autobots en de Decepticons, is het scenario (van 5 schrijvers, nooit een goed teken) rommelig en vraagt Caple Jr. wel erg veel van ons verbeeldingsvermogen. Bijvoorbeeld dat mensen sneller kunnen lopen dan een Transformer. Grote namen als Ron Perlman, Peter Dinklage, Michelle Yeoh. Pete Davidson en MJ Rodriguez verlenen hun stemmen aan de Transformers. In case you cared.

Meer van hetzelfde, maar met iets meer wanhopige pogingen om humor toe te voegen. Slaat de plank op alle fronten mis met een op het eerste gezicht redelijk eenvoudig verhaal, dat echter door allerlei vage wendingen onnodig ingewikkeld wordt gemaakt. Het zal allemaal wel, het gaat tenslotte om de eindeloze actiescènes die nog idioter zijn dan in de voorgangers. Wahlberg is - om maar eens aan een heel andere film te refereren - 'hard to kill' en dus is er van spanning geen enkele sprake. Ik ben al een tijdje films beu waarin hele steden worden vernietigd, hier gaat het om de letterlijke vernietiging van de aarde. Yep, extreem veel meer van hetzelfde dus en ook nog een prekerig coda uit de mond van Optimus Prima. Moet dit? Blijkbaar... misschien helpt het als je deze film links laat liggen. Goed plan wat mij betreft!

Het verhaal over een vluchteling in een Frankrijk dat wordt 'gezuiverd', al is het nooit helemaal duidelijk op welke manier. Het is een wat gekunstelde poging om - tenminste, dat vermoed ik - de problematiek van vluchtelingen (mensensmokkelaars, verraders) een moderne twist te geven. Het werkt echter vooral verwarrend en het verhaal rondom man die zich voordoet als een schrijver en zijn gedoe met twee vrouwen maakt het er niet beter op. Regisseur en scenarist Christian Petzold laat de meest dramatische momenten (o.a. een zelfmoord) zonder enige opbouw aan ons voorbij gaan en vervalt te vaak op voice-overs die zijn tekortkomingen als regisseur dienen te maskeren maar alleen maar onderstrepen. Jammer, want op het acteerwerk valt niets aan te merken.

Romy Abergel, Noam Kaniel, Liron Matzas en Ofri Shemesh zijn jongeren die besluiten om een genderwisseling te ondergaan. Hun achtergronden zijn divers, maar ze hebben één ding gemeen: ze zijn overtuigd van de noodzaak van de behandeling en laten zich door niemand tegenhouden. Opmerkelijk omdat de jongeren hier zo open en nuchter over spreken. Iets wat in grote lijnen ook geldt voor de ouders en overige familieleden. Vanuit maatschappelijk oogpunt valt dat natuurlijk te prijzen, maar het gebrek aan drama maakt deze documentaire maar in beperkte mate interessant.

Frank Martin [Jason Statham] heeft tijdelijk een baantje in Miami als chauffeur voor Amerikaanse hoogwaardigheidsbekleder Jefferson Billings [Matthew Modine] en zijn echtgenote Audrey [Aubrey Valetta], waarbij hij onder anderen dagelijks hun zoontje Jack [Hunter Clary] naar en van school rijdt. Vlak voor zijn contract afloopt wordt Jack ontvoerd en uiteraard zet Frank alles op alles om dit jochie te vinden en de vloer aan te vegen met de ontvoerders. Leterrier besteedt teveel tijd aan geforceerde pogingen om de sympathie voor Frank te verhogen en dat gaat ten kosten van het tempo van deze luie, lawaaiige en daardoor vrij saaie actiethriller met een overdaad een dwaze stunts. Een paar aardige vechtscènes houden je wellicht uit de slaap.

Frank Martin [Jason Statham] wordt gedwongen om een klus te doen voor Johnson [Robert Kneper] die hij eerst ‘vriendelijk’ had afgewezen. Hij moet een auto met een pakketje en de Oekraiense Valentina [Natalya Rudakova] vervoeren via een aantal tussenstops vervoeren van Marseille naar Odessa. De Oekraiense minister Leonid Vasilev [Jeroen Krabbé] heeft een aantal zware jongens echter opdracht gegeven om dit transport tegen te houden en dus moet Frank proberen zowel zijn opdrachtgevers als zijn achtervolgers te slim af te zijn. Opnieuw een mager verhaal, deze keer voorzien van een romantisch subplot, maar het temp ligt in ieder geval vrij hoog en de actiescènes kunnen er ook mee door wat dit maakt tot een acceptabele, maar bepaald niet hoogstaande tijdverspiller.

De lange, ietwat slungelige Skrein liet zijn haar kort knippen, een stoppelbaard groeien en trok hetzelfde driedelige pak aan als Jason Statham en Delamarre dacht dat dat voldoende zou zijn om Statham te doen vergeten. Onjuist natuurlijk, want Skreins emotieloze spel en de routinematige vechtscènes bewijzen alleen maar dat een bekwame acteur als Skrein meer heeft dan wat gevechtstraining om te kunnen overtuigen als actieheld. Het warrige plot over tot prostitutie gedwongen vrouwen die wraak nemen op hun ‘baas’ Karasov [Radivoje Bukvic] is bovendien vooral een excuus om veel vrouwelijke fotomodellen in seksistische, door mannen geschreven rollen de revue te laten passeren. “Meer voor mannen” is hier zeker van toepassing. Maar vooral voor mannen met lage verwachtingen.

Statham maakt een meer ontspannen indruk dan gebruikelijk en mede daarom is dit één van zijn beste films. Hij speelt de rol van Frank Martin [Jason Statham], een vervoerder die bereid is van alles te vervoeren voor de juiste prijs en zo weinig mogelijk wil weten over wat hij moet vervoeren en voor wie. Voor zijn volgende klus krijgt hij $40.000 en als hij 250 kilometer door Frankrijk rijdt om een pakketje af te geven. Onderweg ontdekt hij dat er iets bijzonders aan de hand is met zijn pakketje en voelt hij zich genoodzaakt om zijn rigide regels te doorbreken, wetend dat hij daarmee zichzelf en zijn ‘pakketje’ in gevaar brengt. Het verhaal is natuurlijk niet meer dan een excuus voor autoachtervolgingen en een aantal fantastische actiescènes, met als persoonlijke favoriet een confrontatie in een busremise met een belangrijke rol voor een fiets.

Cooper [Josh Harnett] begeleidt tienerdochter Riley [Ariel Donoghue] naar een concert van popster Lady Raven [Saleka Night Shyamalan]. Eenmaal binnen valt het hem op dat er nogal wat zwaarbewapende agenten rondlopen en dat maakt hem nerveus. En met goede reden! Donogue is goed als de liefhebbende dochter en enthousiaste tienerfan, maar verder is dit niet om aan te zien. De eerste helft is in feite een showcase voor de (matige) popliedjes van Shyamalans dochter (die van acteren duidelijk geen kaas heeft gegeten) en de steeds absurdere plotwendingen duiden erop dat Shyamalan zich door niemand liet vertellen hoe bespottelijk het uitgangspunt was en dat het hooguit materiaal zou bieden voor een klein halfuurtje.

Deze ziekenhuisthriller tart alle wetten der logica en degradeert Willis tot bijrolspeler (ook al is hij uiteraard de reddende engel), maar Eskandari weet de spanning regelmatig flink op te bouwen en Texas Battle is uitstekend als de bedachtzame van de twee corrupte agenten die proberen de enige ooggetuige [Nicky Whelan] van een liquidatie uit te schakelen. Speelt zich volgens eigen zeggen af op de zesde verdieping van een ziekenhuis dat in het laatste shot maar vijf verdiepingen blijkt te hebben! En dat is niet het enige onlogische, maar wie het verstand op nul kan zetten zal zich hiermee redelijk kunnen vermaken.

De Duitse soldaat Bert Trautmann [David Kross] verblijft na het einde van WOII enige tijd in een krijgsgevangenenkamp in Engeland waar de gevangenen de tijd doden met potjes voetbal. Jack Friar [John Henshaw], de hoofdtrainer van een naburige voetbalclub, raakt onder de indruk van Trautmanns keeperskwaliteiten en treft een regeling waardoor Trautmann mag meespelen met zijn elftal. Alle vijandigheid van de plaatselijke bevolking (en de Joodse gemeenschap in het bijzonder) ten spijt, speelt Trautmann een sleutelrol in de succesvolle strijd tegen degradatie en krijgt hij zelf een contract bij Manchester City waar hij zich vooral onsterfelijk maakt tijdens een legendarische FA Cup-finale. Biografie van de nog altijd vereerde voetballegende die zowel in het Verenigd Koninkrijk als in Duitsland officiële erkenning kreeg voor zijn rol in het verbeteren van de Anglo-Germaanse relatie na de Tweede Wereldoorlog. De nauwkeurige reconstructie van de periode en de overtuigend gefilmde en gemonteerde voetbalscènes tillen dit uit boven de standaardbiografie.

Stephen [Luke Bracey] laat zijn werk als setontwerper voor Europese theaterproducties achter om een terug te keren naar zijn afgelegen geboortedorpje in Australië om afscheid te nemen van zijn ernstig zieke moeder [Christine Jeffery]. Confrontaties met oude bekenden, waaronder een ex-vriendin [Shubshri Kandiah] en twee broers [Declan Brown, Ryan Graeme Allen] die hem vroeger pestten, dwingen Stephen om zijn verleden (en vooroordelen) onder ogen te zien. Weinig opzienbarend verhaal met sporadisch een verrassing. Best uit te zitten, maar door een algehele voorspelbaarheid allerminst een hoogvlieger.

Na zeven jaar verbreekt restauranteigenaar Antonio [Elio Germano] zijn relatie met docent Marta [Alba Rohrwacher]. Omdat Marta moeite heeft om te praten over haar gevoelens, ook met zus Elisa [Silva D’Amico], gebruikt ze een kartonnen uitsnee van K-Popster Jirko [Sungku Jung] als emotionele uitlaatklep. Antonio vindt onder anderen steun bij Silvia [Galatéa Bellugi], een studente die in zijn restaurant werkt. Knap geschreven verwerkingsdrama toont het belang van openstaan voor menselijk contact tijdens een emotionele crisis, de verschillende manieren waarop mensen ermee omgaan, maar ook hoe er een nieuwe wereld voor je open kan gaan. Rohrwacher schittert in dit intelligente romantische drama.

Het rechtersechtpaar Dora [Margherita Buy] en Vittorio [Nanni Moretti] worstelt met hun roekeloze zoon [Paolo Graziosi] wanneer die stomdronken een vrouw doodrijdt. Monica [Alba Rohrwacher] bevalt van haar eerste kind terwijl haar echtgenoot [Adiana Giannini] voor de zoveelste keer ver van huis is vanwege zijn werk. Lucio [Riccardo Scamarcio] beschuldigt zijn oude buurman [Paolo Gaziosi] van seksueel misbruik van zijn dochter Francesca [Chaira Abalsamo], maar komt zelf in de probleem wanneer Renato’s kleindochter Charlotte [Denise Tantucci] op bezoek komt. Dit klinkt inderdaad als de basisingrediënten voor een klassieke soapserie, maar op een enkel moment na blijft het allemaal vrij braaf. Dat Moretti na een uur 5 jaar vooruit springt in de tijd en later nog eens, ondermijnt het dramatische potentieel nog meer.

In 1991 reist de 36-jarige journaliste Ruth met haar vader Edek [Stephen Fry] naar Polen om een bezoek te brengen aan Lotz, waar Edek en Ruths vorig jaar overleden moeder elkaar leerden kennen en in 1940 op transport naar Auschwitz werden gezet. Ruth hoopt enkele familiebezittingen, die in handen zijn van de huidige bewoners van Edeks ouderlijk huis, in bezit te kunnen krijgen, maar snakt vooral dat haar vader zijn zwijgen over de oorlogstijd zal doorbreken. Fry is een zonderlinge keuze als de gebrekkig Engels sprekende Pool, maar het grootste probleem is een gebrek aan plot. Vader en dochter kibbelen over van alles en nog wat, vermoedelijk in een poging het geheel een komisch tintje te geven, maar het duurt veel te lang voor er wat schot in de zaak komt. Het gezamenlijke bezoek aan Auschwitz is dan ook niet het emotionele hoogtepunt dat het had kunnen, en misschien wel had moeten zijn.

Jack [Sean Penn] voelt nog steeds de pijn van het verlies van zijn jongere broer. In flashbacks zien we flarden van de jeugd van de broers voorbijkomen waarin de invloed van hun strenge, dominante vader [Brad Pitt] en hun veel mildere moeder [Jessica Chastain] op hun leven duidelijk wordt. Maar Terence Malick zou Terence Malick niet zijn als hij het niet meer is dan een serie snapshots (fraai gefilmd, dat wel) en dat hij probeert de oppervlakkigheid van het verhaal te verhullen door er van alles bij te slepen. Maar wat hebben dinosaurussen hier in godsnaam mee te maken? Heb de film recentelijk nog eens op dubbele snelheid gekeken en zelfs dan is het niet te harden! Nog erger is de versie van 188 minuten, die verdient nog niet eens één ster.

Tijdens een uitje met een toerist [Vlad Crudu] wordt Adi [Ciprina Chiujdea] zwaar mishandeld. Vader Dragoi [Bogdan Dumitrache] houdt het onderzoek van Pandele [Valeriu Andriuta] en Nicu [Vlad Brumaru] nauwlettend in de gaten en al snel wordt duidelijk wie de verantwoordelijk is. Maar wanneer Dragoi ontdekt waarom zijn zoon in elkaar werd geslagen, belandt Adi van de regen in de drup met als gevolg dat een sociaal werker [Alina Berzunteanu] vragen gaat stellen over hoe hij zijn zoon behandelt. Redelijk sociaal drama over een thema dat op het Roemeense platteland nog altijd taboe is, wordt ondermijnd door Parvu’s routinematige, statische regie en het trage tempo.

Hoewel het conventionele scenario en de visuele stijl doen denken aan dat van een dvd-extra is dit een prima introductie aan het unieke universum van ‘Star Trek’. Rod Roddenberry, de zoon van geestelijk vader Gene Roddenberry, herhaalt iets te vaak dat hij zijn vader (die overleed toen Rod 17 jaar oud was) pas goed heeft leren kennen door zijn interactie met fans. Bovendien richt deze documentaire zich vooral op de mensen die direct betrokken waren bij de show en niet op de verscheidenheid aan fans (die overigens wel centraal stonden in Trekkies (1997)). Het enige opmerkelijke fragment betreft de fan die Nichelle Nichols (Cpt. Uhura) ervan weerhield de televisieserie na seizoen 1 te verlaten.

Schumachers laatste speelfilm als regisseur is helaas niet al te best. Kyle Miller [Nicolas Cage] is een ritselaar die non-stop probeert allerlei deals te sluiten om de schulden af te betalen waarmee hij zijn dure huis heeft gefinancierd. Echtgenote Sarah [Nicole Kidman] is het brave huisvrouwtje dat zich stierlijk verveeld maar de façade van een gelukkig gezin overeind probeert te houden terwijl tienerdochter Avery [Liana Liberato] tegen de zin van haar ouders naar een feest wil gaan. Net nadat Avery er stiekem tussenuit is geknepen valt een bende onder leiding van Elias [Ben Mendelsohn] het huis binnen in de veronderstelling dat de kluis een fortuin aan diamanten bevat. De broer [Cam Gigandet] is een onberekenbare psychopaat en daarmee heeft Schumacher alle elementen voor een routinematige B-film die ondanks de A-cast niets meer is dan een leeghoofdige popcornfilm.

De rol van de manipulerende, keiharde vaderfiguur in een familie van rondtrekkende misdadigers is Brendan Gleeson op het lijf geschreven, maar het is een raadsel waarom Smith dacht dat Michael Fassbender een goede keus zou zijn om Gleesons zoon te spelen. Goed, Fassbender heeft weliswaar Iers bloed en spreekt dan ook met een overtuigende Iers accent, maar komt veel te beschaafd over als een opportunistische crimineel en wordt dan ook van het scherm gespeeld door Gleeson en de scène stelende Sean Harris. Heeft wel een paar aardige autoachtervolgingen.

Eén van de grootste sterren van de zwijgende cinema maakt probleemloos de overgang naar de geluidsfilm. Niet dat Gloria Swanson dialoog nodig heeft, want haar voor een Oscar genomineerde vertolking is een voortreffelijk staaltje acteren met lichaam en gezicht. Kay Hammond maakt eveneens indruk als 'de andere vrouw' in dit erg gedateerde melodrama over een stukgelopen huwelijk, een ongeplande zwangerschap en vrouwelijk opofferingsgezindheid. Swanson maakt het de moeite waard en Wally Albright, die een paar jaar later onderdeel zou uitmaken van 'Our Gang' (hier bekend als "De Boefjes") is bovendien aangenaam schattig. Het publiek was destijds laaiend enthousiast en was dan ook een enorm financieel succes voor de diva.

Cameron Todd Willingham [Jack O’Connell] was bepaald niet de vader/echtgenoot van het jaar toen hij hulpeloos toekeek terwijl het huis met zijn drie piepjonge dochters afbrandde. Hij had geen baan, verbraste het geld dat zijn echtgenote [Emily Meade] verdiende aan drank en echtelijke ruzies liepen regelmatig uit op een handgemeen. Nadat Todd ter dood is veroordeeld lijkt hij de laatste te zijn die nog geloofd in zijn onschuld. Tot hij via een penvriendprogramma in contact komt met toneelschrijver Elizabeth Gilbert [Laura Dern]. Na enkele briefwisselingen besluit ze Todd te ontmoeten al snel gelooft ze dat hij het slachtoffer is van vooringenomen politieonderzoek. Ze besluit elk middel te gebruiken om uitstel van executie te krijgen en de zaak te laten heropenen. O’Connells transformatie van een stuurloze dronkenlap naar een rustige, welbespraakte man is overtuigend en Dern is (zoals altijd) uitstekend in dit treurig stemmende waargebeurde verhaal, gebaseerd op de brieven die Cameron schreef.

Eén van de meest controversiële rechtszaken uit de geschiedenis van de VS krijgt een onevenwichtige, oppervlakkige bewerking van scenarist/regisseur Aaron Sorkin die er niet in slaagt om de relevantie van het proces duidelijk te maken en niet goed weet op welke toon hij dit onderwerp moet benaderen. De rechtszaak van deze Chicago 8 (!) was weliswaar in veel opzichten een farce, maar Sorkins regie neigt teveel naar komedie. Oppervlakkige karakteriseringen worden weliswaar grotendeels gecompenseerd door de indrukwekkende cast, maar als geschiedenisles is dit ronduit teleurstellend.

Wie écht wil weten hoe de vork in de steel zat doet er goed aan de documentaire ‘Chicago 10’ te kijken.

Je hoeft geen expert in de rechtspraak te zijn om te doorzien hoe stompzinnig dit drama is over de aan alchol verslaafde advocate Cate McCall [Kate Beckinsale] die zich vastbijt in de zaak van Lacey [Anna Annisimova], die Cate heeft weten te overtuigen van haar onschuld in een moordzaak. Regisseur en scenarist Karen Moncrieff begeeft zich in een wereld die ze duidelijk niet of nauwelijks heeft bestudeerd en het is de vraag waarom niet alleen Beckinsale, maar ook Nolte en de normaal gesproken altijd zo betrouwbare James Cromwell (als rechter) zich leenden voor dit idiote gevalletje.

Bill Siegel maakt gebruik van bekend en minder bekend archiefmateriaal om aan te tonen dat Muhammad Ali niet alleen een bokslegende was, maar ook één van de belangrijkste figuren in de strijd voor gelijke rechten in behandeling en het zelfbewustzijn van zwarte Amerikanen. Ali betaalde een hoge prijs voor zijn kritiek op de oorlog in Vietnam en zijn weigering, op religieuze gronden, om zijn dienstplicht in Vietnam te vervullen. Een deel van deze documentaire gaat uiteraard over de slepende rechtszaak over deze weigering, Ali’s veroordeling en zijn hoger beroep in het Amerikaanse Hooggerechtshof, maar het toont vooral welke ‘trials’ Muhammad buiten de rechtszaal moest doorstaan en dat hij nooit bang was om de consequenties van zijn beslissingen te accepteren. Een fraai portret van een uitgesproken en uitgesproken charismatisch icoon.

Alom geprezen satire over arrogantie van de rijken en de knappen der aarde, maar waarom eigenlijk? Östlund hamert zijn maatschappelijke kritiek er vanaf het begin en en de rest van de film is weinig meer dan een herhaling van diezelfde boodschap. Centraal staat een fotomodel [Harris Dickinson] en zijn vriendin Yaya [Charlbi Dean], een model en influencer die in drie episodes geconfronteerd worden met de vaak kunstmatige kloof tussen de haves en havenots. Als kotsende miljonairs jouw idee is van briljante satire, dan zit je hier goed. Maar ik mag hopen van niet.

Reconstructie van 'Climategate', een nooit volledig opgehelderde hackers-operatie waardoor de reputatie van de briljante, maar timide klimaatwetenschapper Phil Jones [James Watkins] opeens totaal verwoest wordt. Publicaties van delen uit e-mails die hij naar collega's had gestuurd worden volledig uit hun context gehaald waardoor het vertrouwen in de wetenschap voldoende schade wordt berokkend om de Klimaatconferentie van Kopenhangen, die drie weken na de publicatie gepland staat, te laten mislukken. Net als bijvoorbeeld De Veroordeling toont deze film hoe gemakkelijk het kan zijn om het leven van integere, volstrekt onschuldige mensen kapot te maken door leugens te verspreiden via Social Media. Een fraaie hoofdrol voor karakteracteur Watkins met uitstekend ondersteunend werk van Victoria Hamilton als Phils echtgenote Ruth die zorgt voor de meest memorabele momenten uit dit relevante stukje recente geschiedenis.

Sinds een rampzalig verlopen CIA-operatie leeft geheim agent Nicolas Shaw [Barry Pepper] een anoniem leven met een andere identiteit. Dat leven wordt opgeschud door de komst van Dwight [Carlo Rota] die namens CIA-kopstuk Elias Kane [Colm Feore] naar hem op zoek is om hem over te halen Elias’ dochter [Eva Harlow] te liquideren, omdat ze verantwoordelijk zou zijn voor de mislukte CIA-operatie die het leven kostte aan meerdere collega’s. Uiteraard zit er een addertje onder het gras. Op papier klinkt dat misschien best opwindend, maar van actie is amper sprake in deze werkelijk doodsaaie misdaadthriller met een slaapwandelende Pepper.