Opinions

Nu Andy [John Morris] op het punt staat om te verhuizen naar een campus, rijst de vraag wat er met zijn speelgoed moet gebeuren. Woody [Tom Hanks], Buzz Lightyear [Tim Allen] en hun speelgoedvrienden komen terecht bij een kindercrèche in de verwachting dat ze daar op dezelfde liefdevolle aandacht kunnen die Andy ze altijd gaf. Daar aangekomen leidt de listige roze knuffelbeer Lotso [Ned Beatty] ze om de tuin waardoor ze terecht komen in een ruimte waar losbandige kinderen hardhandig met hun speelgoed omgaan. Tijd om te ontsnappen dus, in de hoop dat Andy ze een betere bestemming zal kunnen geven. De nieuwe karakters voegen weinig toe (de grappen rondom Ken [Michael Keaton] en Barbie [Jodi Benson] zijn nogal belegen) en het ontsnappingsavontuur bevat slecht een handjevol aardig ideeën (waaronder een ‘reset’ van Buzz), maar de ontknoping bewijst dat deze franchise nog steeds over een flinke dosis magie beschikt en zal menig kijker een flinke brok in de keel bezorgen.

Een onnodig (en onnodig ingewikkeld) vervolg op de franchise met teveel nieuwe karakters die daardoor onvoldoende uit de verf komen. Het verhaal vereist dat we geloven dat speelgoed op mysterieuze wijze verplaatst of verdwijnt en opeens weer verschijnt zonder dat kinderen of hun ouders daar vraagtekens bij zetten, maar het is vooral het gebrek aan originaliteit waardoor deze reboot teleur stelt.

Woody [Tom Hanks] voelt zich (opnieuw) gepasseerd, zeker wanneer zijn nieuwe eigenaar Bonnie [Madeleine McGraw] - Andy [John Morris] is inmiddels een tiener - een speeltje gemaakt van afval, waaronder een plastic vorkje, boven hem verkiest. Het nieuwe avontuur komt op gang wanneer de verwarde Forky [Tony Hale] er tijdens een vakantiereisje tussenuit knijpt en Woody hem besluit terug te brengen.

De eerdere films in de serie wisten je als kijker steeds weer te verrassen met originele invalshoeken, maar deze keer is er een te hoge mate van déjà vu. Technisch is er niets op aan te merken en er zijn wel degelijk originele momenten, waaronder de introductie van de Canadese stuntman Duke Caboom [Keanu Reeves, slim gecast], maar het verhaal heeft vooral actie en weinig hart. Het beste moment komt wanneer de eenzame pop Gabby Gabby [Christina Hendricks] eindelijk haar lotsbestemming vindt - een echt brok-in-de-keel moment - maar het is jammer dat er niet meer van dat soort momenten zijn. Afgezien van Annie Potts als Bo Peep heeft de rest van de cast, inclusief Tim Allen als Buzz Lightyear, weinig te doen.

Fietskoerier Cam [Taylor Lautner] heeft snel geld nodig om een schuld (om nobele redenen) bij Chinese woekeraars af te betalen. Via de aantrekkelijke Nikki [Marie Avgeropoulos] komt hij in contact met een parkoursgroep. Binnen een vloek en een zucht heeft hij parkoers onder knie en krijgt hij een mogelijkheid om van zijn schuld af te komen door zijn nieuw verworven vaardigheden te gebruiken voor criminele activiteiten. Stereotype personages in overvloed in deze oppervlakkige actiethriller waarin Lautner opnieuw laat zijn weinig meer te zijn dan een leuk koppie. Fijn dat hij een aantal stunts zelf doet, jammer dat hij nog altijd zo’n expressieloze acteur is.

Een paar jaar na haar vernederende aftreden als PM van het Verenigd Koninkrijk, brengt Margaret Thatcher haar biografie uit en onderneemt een uitgebreide promotietour. Maar dit valt gelijk met berichten die beweren dat ze tijdens haar tijd als PM haar positie misbruikte om haar zoon Mark een flinke duit te laten verdienen met wapenhandel.

Deze documentaire toont hoe de immer charismatische, vriendelijke Nick Broomfield probeert een interview te regelen met Margaret Thatcher. Hij probeert talloze keren telefonisch contact te krijgen met Maggies perschef, maar wordt keer op keer afgewimpeld. Broomfield besluit dan maar Thatcher te overvallen bij één van haar signeersessies, maar krijgt daar te maken met de sluwe beveiliger die de bijnaam "Sniffer" krijgt. Broomfield haalt de ene na de andere truc uit, waarbij hij handig gebruik maakt van zijn perfect gespeelde onschuld, om zo dicht mogelijk bij Maggie te komen. "Tracking Down Maggie" heeft aanvankelijk nog een luchtige toon, versterkt door Nicks sardonische commentaar. Maar langzaam maar zeker bekruipt je het gevoel dat Margaret Thatcher louter bezig is om de aandacht af te leiden van haar vermeende corruptie. "Tracking Down Maggie" roept meer vragen op dan dat het antwoorden geeft, maar dat maakt dit wel tot een boeiende filmervaring.

Het is dat ik toevallig een paar dagen eerder het laatste deel van de documentaire 'Corleone: Mafia and Blood' had gezien, want anders was ik waarschijnlijk al afgehaakt na de wazige introductie. De makers gaan er blijkbaar van uit dat de kijker wel weet waar het over gaat, maar hoewel het Maxi-proces groot nieuws was, is het niet iets waarover buiten Italië nog veel over wordt gesproken. De hoofdrolspelers in dat proces waren de onverschrokken rechter Falcone, die willens en wetens zijn leven op het spel zette om de Cosa Nostra op te rollen, en Totò Riina, het absolute hoofd van de Cosa Nostra die direct verantwoordelijk was voor de gruwelijke aanslagen op en executies van een ieder die hem ook maar een strobreed in de weg lag. Regisseur en co-scenarist Marco Bellochio kiest echter het perspectief van Tommaso Buscetta [Pierfrancesco Favino], die besloot informant te worden omdat hij zeker wist dat Riina zich op den duur ook tegen hem zou keren.

Dat had een interessant verhaal op kunnen leveren, maar helaas is daar geen sprake van. Het verhaal van de ondergang van de Cosa Nostra is ronduit fascinerend, maar is veel beter te vertellen in de vorm van een miniserie van een uur of tien. Falcone en Riina zijn hier verworden tot bijzaak en de dramatische directe confrontatie tussen Tommaso en de maffia-bazen ontaardt in een farce. Hoe de politie er in is geslaagd om 366 mensen tegelijk aan te klagen en ze (bijna) allemaal te arresteren, alsmede hoe ze die in één rechtszaal wisten te krijgen, is al een fantastisch verhaal, maar daarover wordt hier geen woord gerept. Als je geschiedenis wilt reconstrueren, wees dan volledig. Dit is een schoolvoorbeeld van hoe het níet moet.

Franz Huchel [Simon Morzé] groeit op in een afgelegen Oostenrijks dorpje waar zijn moeder Margarete [Regina Fritsch] de kost verdient als huishoudster die haar baas ook wat andere diensten levert. Wanneer die baas bij een bizar ongeluk om het leven komt kan Margarete haar zoon niet langer meer onderhouden. Via een oom regelt ze dat Franz kan werken en wonen bij tabakshandelaar Otto Trsnjek [Johannes Krisch] in Wenen. Het is 1937 en al snel ziet Franz zich geconfronteerd met de gevolgen van de opkomst van het Nationaal Socialisme. Otto verkoopt zijn waren namelijk ook aan Roter Egon [Michael Fitz], een communist en de Joodse psycholoog Sigmund Freud [Bruno Ganz] rekent hij tot zijn vaste gasten. Dat neemt lang niet iedereen hem in dank af. Terwijl de maatschappelijke spanning in Wenen toeneemt zoekt Franz zijn toevlucht bij Professor Freud in de hoop zo te ontdekken wat de oorzaak is van de terugkerende nachtmerries waar hij last van heeft. Er ontstaat een bijzondere vriendschap tussen Franz en de eminente wetenschapper, voor wie het echter steeds gevaarlijker wordt om in Wenen te blijven.

In één van zijn laatste rollen schittert de vrijwel onherkenbare Bruno Ganz als de eigenzinnige, maar immer charismatische Freud in een ongebruikelijke, maar geslaagde combinatie van psychologie, romantiek en politiek waarin al die elementen op succesvolle wijze zijn uitgewerkt. Gefilmd op authentieke locaties en fraai in beeld gebracht door Herman Dunzendorfer.

Denzel Washington is jammerlijk miscast als de Schotse koning, maar deze mislukking is vooral te wijten aan regisseur Coen die de Amerikaanse acteurs alle ruimte geeft om de poëzie van Shakespeare te vermangelen met hun Amerikaanse accenten. Over die keuze valt ongetwijfeld te twisten, maar Coen besloot om louter pretentieuze redenen de scènes vrijwel volledig uit te kleden waardoor het drama zich afspeelt in lege, kale ruimtes die door de weinig florissante zwartwit-fotografie ogen als een amateuristische imitatie van de stijl van Carl Theodor Dreyer. Een schandvlek op het blazoen van alle betrokkenen. Zelfs de gevechten zijn van een bedroevend niveau.

Karakterstudie over een introverte houthakker [Joel Edgerton], die in de jaren 1930 zijn gezin achterlaat om te helpen bij de aanleg van een spoorlijn. Hij vraagt zich af wat de zin van zijn leven is in een tijd waarin de wereld in rap tempo verandert. De mensen die hij leert kennen tijdens zijn persoonlijke odyssee wijzen hem tot op zekere hoogte de weg. Met een minimum aan dialoog geeft Edgerton diepgang en waardigheid aan zijn personage en geeft hij tegenspelers (met William H. Macy als uitblinker) de gelegenheid om indruk te maken. Bentleys bedachtzame regie en het schitterende camerawerk van Adolpho Veloso maken dit tot een meditatieve filmische ervaring in de goede zin des woords. De vergelijking met Terrence Malick die james_cameron maakt, kan ik bevestigen.

Door de scheiding van haar ouders gelooft journalist Amy [Amy Schumer] niet in de ware liefde, ook al is haar zus Kim [Brie Larson] gelukkig getrouwd met Gordon [Colin Quinn] en zwanger van haar eerste kind. Haar relatie met de sociaal onhandige Steven [John Cena] weerhoudt Amy er niet van one night stands. Wanneer Amy’s hoofdredacteur [Tilda Swinton] haar opdracht geeft een artikel te schrijven over sportchirurg Aaron Connors [Bill Hader] ziet ze haar kans schoon voor haar zoveelste onenightstand. Maar Aaron laat zich niet zo makkelijk afslepen. Romantische komedie vermijdt de meeste clichés en draait om twee personages die ondanks hun tekortkomingen en excentriciteiten altijd de sympathie behouden. Schumer (die het scenario schreef) en Apatow kiezen niet voor de gemakkelijke weg en LeBron James is verrassend goed als een milde persiflage van LeBron James. NBA-sterren Amar’e Soudnemire en Tony Romo hebben een klein rolletje en er zijn vermakelijke cameo’s van tennislegende Chris Evert, sportcommentator Marv Albert en acteurs Matthew Broderick, Daniel Radcliffe en Marisa Tomei.

Wanneer de band en het koor van een Libanese School voor Blinden een uitnodiging krijgt voor een tour door Europa, heeft Rabih [Barakat Jabbour] reisdocumenten nodig om naar het buitenland te mogen. Daardoor ontdekt hij niet alleen dat hij een vals identiteitsbewijs heeft, maar ook dat het onmogelijk is om zijn identiteit te bewijzen. Wanneer hij hierover lastige vragen stelt aan zijn familie, wordt hij tot zijn grote frustratie van het kastje naar de muur gestuurd.

Interessante roadmovie houdt Libanon en haar geschiedenis een spiegel voor en toont op simpele, maar doeltreffende wijze hoe Libanon, ook nu het niet langer meer het internationale nieuws domineert, nog steeds letterlijk en figuurlijk lijdt onder de verscheuring die jaren van oorlog met zich hebben meegebracht. Barakat Jabbour geeft een knappe vertolking: zijn gebrek aan expressie in zijn ogen (vanwege zijn blindheid) compenseert hij met lichamelijke mimiek en stemgebruik. Verder is zijn muzikaliteit, evenals die van de andere bandleden, indrukwekkend. Niet vanwege hun handicap, maar simpelweg vanwege hun talent om ritme en emotie samen te voegen in prachtige muziek.

Een kunstroof tijdens de veiling van het schilderij ‘Witches In The Air’ van Goya loopt uit op een fiasco wanneer blijkt dat insider Simon [James McAvoy] zich niet kan herinneren waar hij het gestolen doek heeft achtergelaten. Op aandringen van medeplichtige Franck [Vincent Cassel] zoekt Simon hulp bij psycholoog Elisabeth [Rosario Dawson] die gespecialiseerd is in hypnose. Zij heeft al snel door dat Simon iets te verbergen heeft en brengt hem in een trance waardoor Simon geen onderscheid meer kan maken tussen waanbeeld en realiteit. Dynamisch gemonteerd, goed geregisseerd en geacteerd, maar het is nogal irritant dat je als kijker constant bij de neus wordt genomen.

Tiener Sam Witwicky [Shia LaBeouf] is verbijsterd wanneer zijn goedkope eerste tweedehands auto letterlijke over een eigen wil blijkt te beschikken. Later ontdekt hij dat hij de spreekwoordelijke sleutel bezit om de Aarde te redden van verwoesting door de Decepticons, omdat hij een relikwie bezit van zijn overgrootvader [William Morgan Sheppaard], een Poolreiziger die in 1897 een opzienbarende ontdekking waarvan de gevolgen nu pas duidelijk worden. Megan Fox speelt de love interest, de dochter van een automonteur, Josh Duhamel de kapitein wiens eenheid als eerste geconfronteerd wordt met de aanwezigheid van Transformers op Aarde, Jon Voight de minister van Defensie die voor een aantal moeilijke beslissingen komt te staan. De eerste 90 minuten zijn uitstekend, mede door de originele uitwerking van de groeiende band tussen Sam en Bumblebee [Mark Ryan]. De worsteling van de Transformers met de taal is een leuke terugkerende grap. Zolang de mensen centraal staan, is dit erg leuk. Wanneer de Autobots en de Decepticons elkaar te lijf gaan, vervalt het in een weinig enerverende spiraal van explosies en vernielingen die alle vervolgen (en andere genregenoten) zouden teisteren. Enkele stemacteurs uit de oorspronkelijke serie keren terug in hun rollen, waaronder Peter Cullen als Optimus Prime.

Orion Pax [Chris Hemsworth] en D-16 [Brian Tyree Henry] leren elkaar kennen als collega’s in de mijnen op Cybertron. Wanneer ze bij toeval een microchip ontdekken dat een alarmsignaal ontvangt, besluiten ze samen met collega B-127 en hun voormalig leidinggevende Elita-1 [Scarlett Johansson] de bron van het signaal te traceren. Zo ontdekken ze de waarheid over het verleden van Cybertron en ontdekken ze dat hun leider Sentinel Prime [Jon Hamm] een leugenaar is. Dat is het begin van een avontuur dat uiteindelijk zal leiden tot een rivaliteit tussen de twee vrienden die leidt tot de splitsing van de Transformers in de Autobots en de Decepticons. Het eerste deel is een slappe buddycomedy vol flauwe grappen waarvan de houdbaarheidsdatum allang is overschreden. De tweede helft is een stuk beter, ook al gebeurt er niets verrassends. De animatie is vanzelfsprekend verbeterd in de 40 jaar sinds de lancering van de franchise, maar verder is dit een nogal zinloze onderneming.

De alliantie tussen de Autobots en de mensheid komt (alweer) in het geding wanneer (alweer) een aantal Decepticons de Aarde bedreigt. Heeft allemaal te maken met Sentinel Prime [Leonard Nimoy], die sinds 1969 in het diepste geheim onderzocht is door NASA. Nieuwe personages en een blik karakteracteurs bieden geen compensatie voor een belabberd script met (alweer) slappe humor en (alweer) een hoop herrie en verwoesting. Rosie Huntington-Whiteley is het nieuwe liefje van Sam [Shia LaBeouf], maar net als Fox is ze er alleen om hitsige puberjongens tevreden te stellen. Een volstrekt overbodige sequel op Transformers: Revenge Of The Fallen, waarmee je ruim 150 minuten van je leven kunt verspillen. Wat een weelde! Vervolg: Transformers: Age Of Extinction.

Sinds het einde van Transformers werken de Autobots samen met het leger om de Aarde te beschermen. Wanneer de eerste spionnen van de Decepticons op Aarde worden gesignaleerd, neemt men aan dat Optimus Prime [Peter Cullen] het doelwit is en daarom is het misschien beter als de Autobots verkassen. Dan blijkt dat Megatron [‘Hugo Weaving] uit is op iets anders wat zich op Aarde bevindt en moeten de mensen en de Autobots de handen ineen slaan om te voorkomen dat De Decepticons daarmee de macht overnemen. Teleurstellend vervolg met een overdosis aan slappe komedie en clichés, waaronder Fox, die weinig meer hoeft te doen dan zich sexy te kleden en wulps in de camera te kijken. Met een speelduur van 150 minuten is dit veel te lang. Was genomineerd voor een Oscar in de categorie ‘Beste Geluid’, maar won Razzies voor slechtste regie, slechtste scenario en slechtste film. Daarmee is alles wel gezegd.

Deze reboot van de Transformers-franchise is gelukkig wat korter en ontloopt het cliché van de stad die aan puin wordt geslagen, maar het eindresultaat is nog steeds niets om over naar huis te schrijven. De poging tot diversiteit wordt de nek omgedraaid door van hoofdpersoon Noah Diaz [Anthony Ramos] een autodief te maken (al doet hij dat om ‘nobele redenen’) en hoewel de mythologie rondom de Transwarp Key en Unicron [Colman Domingo] een terugkeer betekent naar de kern van de strijd tussen de Autobots en de Decepticons, is het scenario (van 5 schrijvers, nooit een goed teken) rommelig en vraagt Caple Jr. wel erg veel van ons verbeeldingsvermogen. Bijvoorbeeld dat mensen sneller kunnen lopen dan een Transformer. Grote namen als Ron Perlman, Peter Dinklage, Michelle Yeoh. Pete Davidson en MJ Rodriguez verlenen hun stemmen aan de Transformers. In case you cared.

Meer van hetzelfde, maar met iets meer wanhopige pogingen om humor toe te voegen. Slaat de plank op alle fronten mis met een op het eerste gezicht redelijk eenvoudig verhaal, dat echter door allerlei vage wendingen onnodig ingewikkeld wordt gemaakt. Het zal allemaal wel, het gaat tenslotte om de eindeloze actiescènes die nog idioter zijn dan in de voorgangers. Wahlberg is - om maar eens aan een heel andere film te refereren - 'hard to kill' en dus is er van spanning geen enkele sprake. Ik ben al een tijdje films beu waarin hele steden worden vernietigd, hier gaat het om de letterlijke vernietiging van de aarde. Yep, extreem veel meer van hetzelfde dus en ook nog een prekerig coda uit de mond van Optimus Prima. Moet dit? Blijkbaar... misschien helpt het als je deze film links laat liggen. Goed plan wat mij betreft!

Het verhaal over een vluchteling in een Frankrijk dat wordt 'gezuiverd', al is het nooit helemaal duidelijk op welke manier. Het is een wat gekunstelde poging om - tenminste, dat vermoed ik - de problematiek van vluchtelingen (mensensmokkelaars, verraders) een moderne twist te geven. Het werkt echter vooral verwarrend en het verhaal rondom man die zich voordoet als een schrijver en zijn gedoe met twee vrouwen maakt het er niet beter op. Regisseur en scenarist Christian Petzold laat de meest dramatische momenten (o.a. een zelfmoord) zonder enige opbouw aan ons voorbij gaan en vervalt te vaak op voice-overs die zijn tekortkomingen als regisseur dienen te maskeren maar alleen maar onderstrepen. Jammer, want op het acteerwerk valt niets aan te merken.

Romy Abergel, Noam Kaniel, Liron Matzas en Ofri Shemesh zijn jongeren die besluiten om een genderwisseling te ondergaan. Hun achtergronden zijn divers, maar ze hebben één ding gemeen: ze zijn overtuigd van de noodzaak van de behandeling en laten zich door niemand tegenhouden. Opmerkelijk omdat de jongeren hier zo open en nuchter over spreken. Iets wat in grote lijnen ook geldt voor de ouders en overige familieleden. Vanuit maatschappelijk oogpunt valt dat natuurlijk te prijzen, maar het gebrek aan drama maakt deze documentaire maar in beperkte mate interessant.

Frank Martin [Jason Statham] heeft tijdelijk een baantje in Miami als chauffeur voor Amerikaanse hoogwaardigheidsbekleder Jefferson Billings [Matthew Modine] en zijn echtgenote Audrey [Aubrey Valetta], waarbij hij onder anderen dagelijks hun zoontje Jack [Hunter Clary] naar en van school rijdt. Vlak voor zijn contract afloopt wordt Jack ontvoerd en uiteraard zet Frank alles op alles om dit jochie te vinden en de vloer aan te vegen met de ontvoerders. Leterrier besteedt teveel tijd aan geforceerde pogingen om de sympathie voor Frank te verhogen en dat gaat ten kosten van het tempo van deze luie, lawaaiige en daardoor vrij saaie actiethriller met een overdaad een dwaze stunts. Een paar aardige vechtscènes houden je wellicht uit de slaap.

Frank Martin [Jason Statham] wordt gedwongen om een klus te doen voor Johnson [Robert Kneper] die hij eerst ‘vriendelijk’ had afgewezen. Hij moet een auto met een pakketje en de Oekraiense Valentina [Natalya Rudakova] vervoeren via een aantal tussenstops vervoeren van Marseille naar Odessa. De Oekraiense minister Leonid Vasilev [Jeroen Krabbé] heeft een aantal zware jongens echter opdracht gegeven om dit transport tegen te houden en dus moet Frank proberen zowel zijn opdrachtgevers als zijn achtervolgers te slim af te zijn. Opnieuw een mager verhaal, deze keer voorzien van een romantisch subplot, maar het temp ligt in ieder geval vrij hoog en de actiescènes kunnen er ook mee door wat dit maakt tot een acceptabele, maar bepaald niet hoogstaande tijdverspiller.

De lange, ietwat slungelige Skrein liet zijn haar kort knippen, een stoppelbaard groeien en trok hetzelfde driedelige pak aan als Jason Statham en Delamarre dacht dat dat voldoende zou zijn om Statham te doen vergeten. Onjuist natuurlijk, want Skreins emotieloze spel en de routinematige vechtscènes bewijzen alleen maar dat een bekwame acteur als Skrein meer heeft dan wat gevechtstraining om te kunnen overtuigen als actieheld. Het warrige plot over tot prostitutie gedwongen vrouwen die wraak nemen op hun ‘baas’ Karasov [Radivoje Bukvic] is bovendien vooral een excuus om veel vrouwelijke fotomodellen in seksistische, door mannen geschreven rollen de revue te laten passeren. “Meer voor mannen” is hier zeker van toepassing. Maar vooral voor mannen met lage verwachtingen.

Statham maakt een meer ontspannen indruk dan gebruikelijk en mede daarom is dit één van zijn beste films. Hij speelt de rol van Frank Martin [Jason Statham], een vervoerder die bereid is van alles te vervoeren voor de juiste prijs en zo weinig mogelijk wil weten over wat hij moet vervoeren en voor wie. Voor zijn volgende klus krijgt hij $40.000 en als hij 250 kilometer door Frankrijk rijdt om een pakketje af te geven. Onderweg ontdekt hij dat er iets bijzonders aan de hand is met zijn pakketje en voelt hij zich genoodzaakt om zijn rigide regels te doorbreken, wetend dat hij daarmee zichzelf en zijn ‘pakketje’ in gevaar brengt. Het verhaal is natuurlijk niet meer dan een excuus voor autoachtervolgingen en een aantal fantastische actiescènes, met als persoonlijke favoriet een confrontatie in een busremise met een belangrijke rol voor een fiets.

Cooper [Josh Harnett] begeleidt tienerdochter Riley [Ariel Donoghue] naar een concert van popster Lady Raven [Saleka Night Shyamalan]. Eenmaal binnen valt het hem op dat er nogal wat zwaarbewapende agenten rondlopen en dat maakt hem nerveus. En met goede reden! Donogue is goed als de liefhebbende dochter en enthousiaste tienerfan, maar verder is dit niet om aan te zien. De eerste helft is in feite een showcase voor de (matige) popliedjes van Shyamalans dochter (die van acteren duidelijk geen kaas heeft gegeten) en de steeds absurdere plotwendingen duiden erop dat Shyamalan zich door niemand liet vertellen hoe bespottelijk het uitgangspunt was en dat het hooguit materiaal zou bieden voor een klein halfuurtje.

Deze ziekenhuisthriller tart alle wetten der logica en degradeert Willis tot bijrolspeler (ook al is hij uiteraard de reddende engel), maar Eskandari weet de spanning regelmatig flink op te bouwen en Texas Battle is uitstekend als de bedachtzame van de twee corrupte agenten die proberen de enige ooggetuige [Nicky Whelan] van een liquidatie uit te schakelen. Speelt zich volgens eigen zeggen af op de zesde verdieping van een ziekenhuis dat in het laatste shot maar vijf verdiepingen blijkt te hebben! En dat is niet het enige onlogische, maar wie het verstand op nul kan zetten zal zich hiermee redelijk kunnen vermaken.

De Duitse soldaat Bert Trautmann [David Kross] verblijft na het einde van WOII enige tijd in een krijgsgevangenenkamp in Engeland waar de gevangenen de tijd doden met potjes voetbal. Jack Friar [John Henshaw], de hoofdtrainer van een naburige voetbalclub, raakt onder de indruk van Trautmanns keeperskwaliteiten en treft een regeling waardoor Trautmann mag meespelen met zijn elftal. Alle vijandigheid van de plaatselijke bevolking (en de Joodse gemeenschap in het bijzonder) ten spijt, speelt Trautmann een sleutelrol in de succesvolle strijd tegen degradatie en krijgt hij zelf een contract bij Manchester City waar hij zich vooral onsterfelijk maakt tijdens een legendarische FA Cup-finale. Biografie van de nog altijd vereerde voetballegende die zowel in het Verenigd Koninkrijk als in Duitsland officiële erkenning kreeg voor zijn rol in het verbeteren van de Anglo-Germaanse relatie na de Tweede Wereldoorlog. De nauwkeurige reconstructie van de periode en de overtuigend gefilmde en gemonteerde voetbalscènes tillen dit uit boven de standaardbiografie.

Stephen [Luke Bracey] laat zijn werk als setontwerper voor Europese theaterproducties achter om een terug te keren naar zijn afgelegen geboortedorpje in Australië om afscheid te nemen van zijn ernstig zieke moeder [Christine Jeffery]. Confrontaties met oude bekenden, waaronder een ex-vriendin [Shubshri Kandiah] en twee broers [Declan Brown, Ryan Graeme Allen] die hem vroeger pestten, dwingen Stephen om zijn verleden (en vooroordelen) onder ogen te zien. Weinig opzienbarend verhaal met sporadisch een verrassing. Best uit te zitten, maar door een algehele voorspelbaarheid allerminst een hoogvlieger.

Het rechtersechtpaar Dora [Margherita Buy] en Vittorio [Nanni Moretti] worstelt met hun roekeloze zoon [Paolo Graziosi] wanneer die stomdronken een vrouw doodrijdt. Monica [Alba Rohrwacher] bevalt van haar eerste kind terwijl haar echtgenoot [Adiana Giannini] voor de zoveelste keer ver van huis is vanwege zijn werk. Lucio [Riccardo Scamarcio] beschuldigt zijn oude buurman [Paolo Gaziosi] van seksueel misbruik van zijn dochter Francesca [Chaira Abalsamo], maar komt zelf in de probleem wanneer Renato’s kleindochter Charlotte [Denise Tantucci] op bezoek komt. Dit klinkt inderdaad als de basisingrediënten voor een klassieke soapserie, maar op een enkel moment na blijft het allemaal vrij braaf. Dat Moretti na een uur 5 jaar vooruit springt in de tijd en later nog eens, ondermijnt het dramatische potentieel nog meer.

In 1991 reist de 36-jarige journaliste Ruth met haar vader Edek [Stephen Fry] naar Polen om een bezoek te brengen aan Lotz, waar Edek en Ruths vorig jaar overleden moeder elkaar leerden kennen en in 1940 op transport naar Auschwitz werden gezet. Ruth hoopt enkele familiebezittingen, die in handen zijn van de huidige bewoners van Edeks ouderlijk huis, in bezit te kunnen krijgen, maar snakt vooral dat haar vader zijn zwijgen over de oorlogstijd zal doorbreken. Fry is een zonderlinge keuze als de gebrekkig Engels sprekende Pool, maar het grootste probleem is een gebrek aan plot. Vader en dochter kibbelen over van alles en nog wat, vermoedelijk in een poging het geheel een komisch tintje te geven, maar het duurt veel te lang voor er wat schot in de zaak komt. Het gezamenlijke bezoek aan Auschwitz is dan ook niet het emotionele hoogtepunt dat het had kunnen, en misschien wel had moeten zijn.

Jack [Sean Penn] voelt nog steeds de pijn van het verlies van zijn jongere broer. In flashbacks zien we flarden van de jeugd van de broers voorbijkomen waarin de invloed van hun strenge, dominante vader [Brad Pitt] en hun veel mildere moeder [Jessica Chastain] op hun leven duidelijk wordt. Maar Terence Malick zou Terence Malick niet zijn als hij het niet meer is dan een serie snapshots (fraai gefilmd, dat wel) en dat hij probeert de oppervlakkigheid van het verhaal te verhullen door er van alles bij te slepen. Maar wat hebben dinosaurussen hier in godsnaam mee te maken? Heb de film recentelijk nog eens op dubbele snelheid gekeken en zelfs dan is het niet te harden! Nog erger is de versie van 188 minuten, die verdient nog niet eens één ster.