Opinions

Iets minder slecht dan Top Gunner, maar dat wil niet zoveel zeggen. Terroristen hebben een bom geplaatst op een Amerikaans vliegtuig. Gelukkig heeft Agent Smith [Dereius Armone Aines] een scriptie geschreven over ‘Dante’s Inferno’ (zucht!) en weet hij in een mum van tijd te achterhalen om welk vliegtuig het gaat. Pogingen om te voorkomen dat het vliegtuig opstijgt mislukken en er is een vaag excuus bedacht waarom het vliegtuig niet direct weer kan landen. En dus is het aan Air Marshall Tony Wilkes [Michael Paré] om de bom te vinden, zonder paniek te veroorzaken. Toevallig bevindt zich aan bood een voormalige medewerker van de Explosieven- en Opruimingsdienst [Michael Broderick] die onderweg is naar het huwelijk van zijn dochter en flirt met de stewardess [Anna Telfer]. Op den duur komen er nog wat luchtgevechten aan te pas, maar tegen die tijd was mijn aandacht al ernstig verslapt. Iets minder slecht dus, maar ook iets minder hilarisch. Het blijft bagger.

Tiener Loktia [Joely Mbundu] en de jongere Tori [Pablo Schils] zijn per boot van Afrika naar Italië gevlucht en verblijven nu in België waar ze volledig in de tang zitten van Betim [Alban Ukaj], die ze dwingt hem te helpen bij zijn illegale praktijken met de vage belofte dat hij zal zorgen dat ze de juist papieren krijgen om asiel aan te vragen. Wat Tori en Lokta op de been houdt is de hoop op een betere toekomst en de steun die ze elkaar geven. Hun wanhoop neemt dan ook toe wanneer Betim probeert ze van elkaar te scheiden. Amateurs Mbundu en Schils komen wat tekort in de dramatische scènes, maar de Dardennes zetten een scherp beeld neer van de uitbuiting van immigranten en gebruiken simpele middelen om de bijzondere band tussen de twee hoofdpersonen neer te zetten. Meeslepend en met een verrassende ontknoping.

Zes dagen uit het leven van een oude boer [János Ohlsdorfer] en zijn dochter [Erika Bók] anno 1889. De dochter helpt haar vader bij het omkleden, vader en dochter gaan aan het werk, keren terug, eten zonder bestek en gaan slapen. Zo nu en dan komt het paard in beeld, maar afgezien van een buurman [Mihály Koroms] die politieke preek komt houden valt er 150 minuten lang niets te beleven. Het verhaal achter de titel is beduidend interessanter. Zelfs op dubbele afspeelsnelheid is dit amper vol te houden, ondanks de sublieme zwart wit fotografie van Fred Kelemen,

In 1941 krijgt een groep soldaten onder leiding van Stan [Koen de Bouw] opdracht om met een U-Boat uranium van Congo naar de VS te vervoeren. Daarbij krijgen ze hulp van Franz Jäger [Thure Riefenstein], een opgepakte voormalige U-Boatcommandant. Er is een vrouw [Ella-June Henrard] aan boor evenals de stereotype reus van een Congolees [Rudy Mukendi], dus het zal geen verrassing dat Huybrechts en co-scenarist Johan Horemans alle clichés van het genre voorbij laten komen, maar dan wel in goedkope, nimmer overtuigende vorm. Ronduit sneu.

Wie kent die serie De Familie Robinson nog? Combineer dat met elementen uit Cast Away, The Blue Lagoon en Free Willy en je hebt zo'n beetje het verhaal van deze teleurstellende animatiefilm. Teleurstellend, omdat de film al snel tot een meesterwerk werd gebombardeerd en dat is het zeker niet. Over de kwaliteit van de animatie overigens niets dan lof. Hoewel de hoofdpersoon wat mij betreft iets teveel lijkt op Kapitein Haddock zijn de decors spectaculair. Het strand, de bomen, de zee... allemaal met zeer veel gevoel voor detail gemaakt, zonder teveel naar realisme te streven. Zo nu en dan waande ik me in een levend schilderij van Van Gogh. Ronduit indrukwekkend!

Het verhaal is het grootste probleem. De mislukte pogingen van de drenkeling om het eiland per vlot te verlaten zijn nog wel intrigerend, maar het duurt niet lang voor het verhaal zijn eerste bizarre [hoewel de voorstanders het waarschijnlijk een 'magische] wending komt. Vanaf dat moment lijkt Dudok de Wit de draad kwijt. Het verhaal vervalt even in banale Blue Lagoon-parallellen en de film is in de tweede helft een serie korte animaties over het leven op een verlaten eiland, elke keer beginnend met een shot van een vogel of een paar volgens die over het eiland vliegen en eindigend met een fade-out. Componist Laurent Perez Del Mar doet te hard zijn best om een weemoedige sfeer te creëren met strijkers en klaagzangen, maar een paar losse ideeën zonder duidelijke structuur later eindigt de film met een wending die de fans van The Usual Suspects wellicht prachtig vinden, maar persoonlijk ben ik allergisch voor dat soort trucjes.

Verschrikkelijke romantische komedie over de 30-jarige Sanne [Sophie van Oers] die na haar scheiding is ingetrokken bij haar vader [Ernst Daniël Smid] en stiefmoeder [Kleinsma] in Toscane en daar werkt als wedding planner. Ze valt voor Jeroen [Jan Kooijman], een ontzettende kwal van een echtscheidingsadvocaat die getuige is bij het huwelijk van Lisa [Lieke van Lexmond] en Bob [Diederik Ebbinge]. Zo’n kulfilm waarin wildvreemden die elkaar niet kunnen uitstaan binnen een paar minuten de meest persoonlijke verhalen delen. Als ik zeg dat Tom een hartkwaal heeft weet je wel hoe laat het is. Sandifort is onuitstaanbaar als de moeder van de bruid.

Marcel Goedhart zou voor Het Uur van de Wolf een portret schetsen van Doe Maar tijdens hun definitieve reeks afscheidsconcerten, maar de ziekte van zanger en bassist Hennie Vrienten gooide roet in het eten. Vrienten besloot gebruik te maken van zijn netwerk om Goedhart op weg te helpen met een concept dat veel interessanter is en probeert te achterhalen of er een houdbaarheidsdatum staat op de carrières van muzikanten die al decennia meedraaien. Goedhart filmde onder anderen Lois Lane, Dolly Dots, Rinus Gerritsen en Jan Rot in een onthullende, gevarieerde en boeiende documentaire over ouder worden, maar ook over vooroordelen in de amusementswereld. Het meest opvallend is het contrast tussen de zusjes Kleemann, die vinden dat ze onterecht zijn afgeschreven, en Rinus Gerritsen die barst van het zelfvertrouwen en zich op zijn 75e vol overgave stort op zijn rol als bassist van progrockband Supersister met zijn (muzikale) vriend Robert Jan Stips. Het slotakkoord van de doodzieke, maar optimistische Jan Rot is hartverwarmend en inspirerend.

Vijf vrienden brengen de laatste vakantiedagen met elkaar door voor ze beginnen aan een nieuwe fase in hun leven: de overstap naar de middelbare school. Kort nadat Tim [Isaac Powell] tijdens het buiten spelen een aanvaring heeft gehad met Laurens [Matsen Montsma] blijkt Tim nergens meer te bekken. Harvey [Yéray Topcu], Mikela [Pascala Kromkamp], Pink [Layla Zara Seme] en Chrissie [Chloé Bouterse] besluiten op onderzoek uit te gaan wanneer ze ontdekken dat er een ambulance is gesignaleerd bij Tims huis. Heeft Laurens er iets mee te maken? Of zou het zijn pestkop van een zus [Josephine Ardensen] kunnen zijn? Geeft Gekke Marie [Astrid van Eck], een in afzondering wonende vrouw over wie allerlei naargeestige geruchten de ronde doen, er misschien mee te maken? Onderhoudend coming-of-age drama is een zachtaardige variant op Stand By Me en leunt voornamelijk op het spel van de jeugdige cast. Vooral Kromkamp maakt indruk in dit sfeervol gefilmde en nimmer neerbuigende drama over jeugdvriendschappen. Anniek Pheifer heeft een klein, maar cruciaal rolletje in deze uiteindelijke brave, maar ontroerende familiefilm.

Sinds een globaal conflict een groot deel van de planeet verwoestte, is de Aarde verdeeld in twee staten: The United Federation of Britain, geleid door kanselier Cohaagen [Bryan Cranston] en The Colony, voorheen Australië”. Douglas Quaid [Colin Farrell] is een eenvoudige werknemer die na een tegenvaller op het werk besluit om een bezoek te brengen aan Rekall, een bedrijf dat je de mogelijkheid biedt om je in een ander, meer opwindend leven te wanen. Hij kiest voor de ‘herinneringen’ van een geheim agent, maar dat loopt verkeerd omdat hij blijkbaar in werkelijkheid een spion was wiens geheugen was gewist. Voor hij het weet heeft hij zowel zijn echtgenote [Kate Beckinsale] als een hoop geheime agenten achter zich aan. De sleutel ligt mogelijk bij die geheimzinnige vrouw [Jessica Biel] die hij in een terugkerende nachtmerrie ziet. Remake van Paul Verhoevens Total Recall is degelijk gemaakt en geacteerd en nooit vervelend, maar het mist het venijn van het origineel en ontstijgt amper het niveau van een aardige B-film.

George Orwells ijzingwekkende toekomstvisie in ‘1984’ is niet langer louter fictie. De Communistische Partij van China houdt met behulp van een combinatie van big data en miljoenen camera’s alle Chinese burgers in de gaten. Met behulp van propagandacampagnes zijn spionagemiddelen, bedoeld om alle vrijheden te beperken, gepresenteerd als "veilig", "handig" en vooral "slim". Elke overtreding van de door de Partij opgelegde regels resulteert in strafpunten en wie buren verraadt of (nog beter) buren zeer nadrukkelijk aanspreekt op het niet naleven van de regels, kan rekenen op bonuspunten. Deze documentaire volgt een aantal mensen die vooral vanwege kritiek op de Partij dagelijks te maken hebben met pesterijen, intimidatie en inbreuk op de privacy. Dat punt is snel gemaakt en wat volgt, is vooral een bevestiging van het feit dat China een totalitair regime is – en dat je China beter kunt mijden als de pest. Niet alleen waarschuwing voor China, maar ook voor de wat de toekomst mogelijk voor ons in petto heeft als we toestaan dat ons dagelijks leven steeds meer afhankelijk wordt van technologie.

De 11-jarige Ama [Jean-Philippe Amani] werd geboren toen haar vader [Emmanuel Ohene Boafo] en moeder [Céline Camara] onderweg waren van Senegal naar Nederland. Ama’s moeder en broertje worden opgepakt wanneer de politie bij een routinebezoek ontdekt dat ze illegaal in Nederland zijn. Vader is aan het werk en Ama was bijna thuis en wist zich te verstoppen in het speeltuintje. Ze vindt onderdak in het hok bij vriend (en zwemmaatje) Thijs [Ole van Hoogdalem], niet wetend dat zijn moeder [Lies Visschedijk] de agent is die verantwoordelijk is voor de klopjacht op Ama en haar vader. Tijdens de zoektocht naar haar vader krijgt Ama gezelschap van een Totem (een spiritueel dier) in de vorm van een stekelvarken. Een pittig onderwerp dat geschreven is op een manier die behapbaar is voor de jeugdige doelgroep en het is prettig dat Burger niet voor CGI heeft gekozen om het stekelvarken tot leven te brengen. Maar het tempo ligt laag, Sal Kroonenberg blijkt nauwelijks in staat om een camera rechtop te houden en Amani weet niet te overtuigen in de meer emotionele scènes.

In de wetenschap dat Tona [Mateo Garcia] ernstig ziek en verzwakt is, maakt zijn familie zich op voor een verrassingsfeestje ter ere van wat waarschijnlijk zijn laatste verjaardag zal zijn. Familieleden kibbelen en kletsen over van alles en nog wat (maar niets interessants) terwijl Tona’s zevenjarige dochter Sol [Naíma Sentíes] probeert te begrijpen wat er precies aan de hand is en vooral waarom de familie haar weghoudt bij haar vader. Sol stelt hardop een paar lastig te beantwoorden vragen, maar verder gebeurt er niks interessants of verrassends. Avilés is de zoveelste die eindigt met een shot dat gestolen is uit Truffauts Les Quatre Cents Coups om de suggestie te wekken dat er iets belangwekkends is gebeurd. Vermoedelijk dat het meisje een belangrijke levensles heeft geleerd? Dat is mij in ieder geval ontgaan.

Een close-up van een bom met een timer. De hand van een niet nader geïdentificeerde man zet de timer op 3 minuten, legt het in de kofferbak van een auto en verdwijnt. Een rijke man van middelbare leeftijd, met een veel jongere blondine als metgezel, stapt in de auto, verlaat de parkeerplaats en rijdt door de winkelstraat van een stadje aan de grens VS/Mexico. Een verkeersagent dwingt de auto te stoppen, een man met een ijskraam steekt over en de auto vervolgt zijn rit. Nog een verkeersagent, meer mensen steken over en de camera vindt het pasgetrouwde, zich haastende stel Mike [Charlton Heston] en Susan Vargas [Janet Leigh] die over de straat lopen. De auto haalt ze in maar verschijnt even later opnieuw in beeld, als blijkt dat een man met een kudde geiten de weg verspert. En dan is er ongeveer anderhalve minuut bij van het legendarische, ononderbroken (!) openingsshot van dit meesterwerk van het weerbarstige genie Orson Welles. Hij was het brein achter het hoorspel ‘War Of The Worlds’ van The Mercury Theater, waarmee hij zorgde voor paniek op de straten omdat duizenden luisteraars dachten dat het hier ging om een nieuwsbulletin! De pas 25-jarige Welles kreeg carte blanche voor zijn debuutfilm en dat werd Citizen Kane, volgens velen de beste film ooit gemaakt. Hoewel ik de kwaliteiten van die film absoluut erken, vind ik het verhaal niet zo boeiend en mist het scenario de scherpe kanten die je absoluut wel zult vinden in Touch Of Evil.

In de film speelt Heston een Mexicaanse drugsagent die het aan de stok krijgt met de effectieve, maar door-en-door corrupte en doortrapte Amerikaanse kapitein van de politie Hank Quinlan [Orson Welles], omdat die het heft in handen neemt bij het onderzoek naar de bomaanslag uit de openingsscène, hoewel de bom ontplofte op Mexicaans grondgebied dat buiten Quinlans jurisdictie ligt. Die weet snel een ‘dader’ te vinden, maar Vargas heeft meteen door dat Quinlan de boel belazert. Maar die wetenschap zorgt ervoor dat hij zijn eigen leven en dat van zijn kersverse vrouw niet zeker is.

De film is visueel overdonderend, zoals het openingsshot al duidelijk maakt. Maar het gebruik van lenzen die het beeld vervormen, ongewone camerahoeken en een prachtig schaduwspel maken dit tot een feest voor het oog. Het perverse scenario barst van de kleurrijke karakters die variëren van het mysterieuze [Marlène Dietrich als een zigeuner met een vaag verleden] en het bizarre [Dennis Weaver als The Nightman in een motel waar Susan Vargas terecht komt] tot het perverse [Mercedes McCambridge als een androgyne engerd die graag wil toekijken hoe een bende andere engerds Leigh onder handen neemt]. De film barst van de energie en hoewel Heston natuurlijk niet de meest voor de hand liggende keuze is om een Mexicaan (!) te spelen, is hij wel de perfecte acteur om het op te nemen tegen de dan al flink aan overgewicht lijdende Welles, die de meest indrukwekkende vertolking uit zijn carrière neerzet. Het camerawerk van Russell Metty is bij vlagen ronduit duizelingwekkend waardoor dit een film is die zowel inhoudelijk als visueel uitblinkt. En Janet Leigh heeft een geweldige rol als een vrouw die, in tegenstelling tot wat het stereotype beeld van de Amerikaanse vrouw van de jaren ’50 zou vermoeden, een sterke, eigenzinnige vrouw speelt en daarbij een spervuur aan scherpzinnige opmerkingen als munitie meekrijgt. Een triomf in alle opzichten!

Indringende, uiterst openhartige film over het sterfproces volgt drie mensen die zich met hun naasten voorbereiden op hun onvermijdelijk naderende dood. Hoewel je als kijker het gevoel hebt dat je getuige bent van wel heel persoonlijke momenten, is dit absoluut geen voyeuristische film. De betrokkenen lijken zich totaal niet bewust van de aanwezigheid van de camera en gaan volledig op in de zorg en de liefde voor elkaar. Dat levert sowieso al een paar flinke brokken in de keel op, maar het meest memorabele segment betreft Rebecca, een moeder van drie jonge dochters die haar laatste levensdagen volledig lijkt in te zetten om de klap voor haar dochters te beperken, waaronder een onvergetelijke groepsgesprek met de klasgenoten van één van haar dochters. Onvergetelijk, maar ik kan me voorstellen dat het te confronterend is voor mensen die zelf ooit zo betrokken zijn geweest bij het sterfproces van een geliefde.

Verspilling van een sterke cast in deze belachelijke thriller over een toerist [Johnny Depp] die misschien wel de beruchte verduisteraar Alexander Pearce is. Jolie speelt de Britse geheim agent die van Parijs naar Venetië reist om de echte Alexander Pearce te ontmaskeren en verliefd wordt op de toerist. Depp en Jolie stonden blijkbaar te springen om te werken met de regisseur van The Life Of Others. Waarschijnlijk rekenden ze erop dat Henckel von Donnersmarck wel uit de voeten zou kunnen met deze dwaze mix van misdaad, romantiek en komedie. Ze hadden het mis.

Waarom dit hartverwarmende, fantasierijke en volstrekt originele komische drama niet is genomineerd voor een Academy Award is mij een raadsel. Poelvoorde speelt weliswaar de God die in Brussel woont - die de mensheid vanachter zijn computer teistert met hilarisch herkenbare wetten als 'de andere rij is altijd sneller' - en wiens chagrijnige, opvliegende, lompe gedrag ertoe leidt dat zijn dochter Ea [op advies van haar broer JC] besluit de regels te veranderen. Het resultaat is een aantal vignetten van totaal verschillende mensen die elk op hun manier in een soort isolement zijn geraakt en wiens levens door Ea een radicale wending nemen. Elk van deze karakters is uitstekend uitgewerkt en hun unieke verhaallijnen zijn een perfecte mengeling van sentiment, pathos, ironie en humor. Het acteerwerk is perfect over de gehele linie, maar het zijn de fantasierijke visuele vondsten die een brok in de keel bezorgen, vooral in het verrassende, maar inspirerende einde. De beste film van 2015.

Na een beroerte is André Bernheim [André Dussollier] deels verlamd. Daarom vraagt hij zijn oudste dochter Emannuèle [Sophie Marceau] om hem te helpen zijn leven te beëindigen. Dit is uiteraard een flinke last op haar schouders en het heeft nogal wat voeten voor ze haar zus Pascale [Géraldine Pailhas] maar ook haarzelf ervan heeft weten te overtuigen dat ze dit moet doen, ook al omdat hulp bij zelfdoding illegaal is in Frankrijk. Zoals gebruikelijk in een film van Ozon is het acteerwerk van zeer hoog niveau. Het scenario stelt echter teleur: het komt niet veel verder dan geschipper over de vraag “doet hij het of doet hij het niet”, zonder inzicht te geven in de emotionele en morele complicaties die dat met zich meebrengt. Hanna Schygulla, een veteraan van de Franse cinema, is wél memorabel, als de Zwitserse vrouw die hulp biedt bij zelfdoding.

Vooral in eigen land met prijzen overladen biografisch drama over Tove Jansson [Alma Pöysti], die in de jaren 30 wanhopig probeert uit de schaduw te kruipen van haar vader Viktor [Robert Enckell], een beroemde beeldhouwer. In Helsinki stort ze zich volledig op de ‘serieuze’ schilderkunst en in het hedonistische nachtleven, waar ze een affaire heeft met Atos [Shanti Roney] en haar biseksualiteit ontdekt dankzij regisseur Vivica Bandler [Krista Kosonen]. Vivica ontdekt dat Toves talent niet ligt in de schilderkunst, maar in het tekenen en spoort Tove aan om haar verhalen en illustraties over de Moomins verder uit te werken. Goed geacteerd en Bergroth weet de sfeer van Helsinki in de jaren 30 overtuigend tot leven te brengen, maar erg veel inzicht in de persoon achter de kunstenaar geeft het scenario van Eeva Putro en Jarno Elonen niet.

De werknemers van een prestigieus hotel besluiten wraak te nemen op hun werkgever Arthur Shaw [Alan Alda] wanneer die blijkt met obligaties te hebben gefraudeerd waardoor hun pensioenen in rook zijn opgegaan. Manager Josh Kovaks [Ben Stiller] roept de hulp in van sjacheraar Slide [Eddie Murphy] en Wall Street-expert Mr. Fitzhugh [Matthew Broderick] om Shaws kamer binnen te dringen en zijn kluis leeg te roven. Het probleem is dat Shaw huisarrest krijgt tot zijn rechtszaak begint en dat Special Agent Claire Denham [Téa Leoni] de boel bewaakt. Murphy schmiert er op los in zijn stereotype rol maar verder is dit prima gecast met Alda, Michael Peña en Stephen McKinley Henderson als uitschieters. Een pretentieloze, vlotte en onderhoudende misdaadkomedie.

De buurt Charlestown in Boston staat bekend om de aanwezigheid van vele criminelen die zich bezighouden met bankroof en het overvallen van waardetransporten. Doug MacRay [Ben Affleck] is de leider van een kwartet dat tijdens een bankroof Claire Keesey [Rebecca Hall] als gijzelaar meeneemt bij de ontsnapping. Bij toeval lopen Doug en Claire elkaar tegen het lijf en er ontstaat een vriendschap die Doug doet realiseren wat de impact van zijn misdaden is op slachtoffers. De situatie wordt nog complexer wanneer Dougs onberekenbare handlanger (en jeugdvriend) ontdekt dat Doug en Claire met elkaar omgaan, terwijl FBI-agent Adam Frawley [Jon Hamm] zich op het onderzoekt stort. Blake Lively speelt de ondankbare rol van de losbandige ex die als drugskoerier werkt voor plaatselijke misdaadkoning Fergus Colm [Pete Postlethwaite], Chris Cooper heeft een bescheiden rol als Dougs vader in deze goed regisseerde misdaadthriller met glansrollen voor Hall en Jenner en opwindende actiescènes.

De oorspronkelijke The Toxic Avenger was voor een appel en een ei gemaakt door enthousiaste amateurs die lak hadden aan de regels van Hollywood en de feestvreugde verhoogden met extreem overdreven acteerwerk (‘The Troma Style’). Deze film voor en door buitenbeentjes is in handen van Hollywood een gelikte, slechts bij vlagen amusante horrorkomedie geworden die qua gore meekan met het origineel, maar te braaf is om fans van het origineel te bekoren. Schoonmaker Winston [Peter Dinklage] neemt wraak op een gluiperige verzekeraar [Kevin Bacon] wanneer hij door chemisch afval is veranderd in een supermonster. Wie het origineel niet kent, geeft dit mogelijk een hogere score.

Kerstmis nadert en daarom is het speelgoed van Andy [John Morris] in grote spanning. Moeten ze vrezen voor concurrentie? En wat betekent dat dan voor hun toekomst? Andy’s favoriete speelgoed is cowboypop Woody [Tom Hanks], die zichzelf opstelt als een woordvoerder voor en leider van het speelgoed en zich zorgen maakt wanneer Andy dolenthousiast blijkt te zijn over een nieuw stuk speelgoed: Buzz Lightyear [Tim Allen], een ruimtevaarder die (denkt dat hij) kan vliegen. Woody probeert van Buzz af te komen met behulp van buurjongen Sid [Erik von Detten], die zijn speelgoed op zijn zachtst gezet niet al te zachtzinnig behandelt. Maar Woody komt daarbij in hetzelfde schuitje te zitten waardoor hij en Buzz gedwongen zijn om samen te werken om terug te keren bij Andy. Grensverleggend als eerste avondvullende animatiefilm die volledig met behulp van een computer is gemaakt, maar het zijn de kleurrijke karakters, de stortvloed aan visuele grappen, het intelligente verhaal en de perfecte stemvertolkingen (door een briljante cast) die dit werkelijk memorabel maken.

De animatietechniek is duidelijk verbeterd sinds het revolutionaire Toy Story, maar deze sequel bevat te weinig verrassingen om te kunnen tippen aan zijn voorganger. Woody [Tom Hanks] en Buzz Lightyear [Tim Allen] zijn nu goede vrienden, maar die vriendschap wordt getest wanneer speelgoedverzamelaar Al [Wayne Knight] Woody steelt en hem in een museum plaatst. Woody ontdekt dat hij ooit de hoofdrol had in een populaire kinderserie met sidekick Jessie [Joan Cusack] en tegenspeler Stinky Pete [Kelsey Grammer]. Terwijl Buzz een expeditie leidt om Woody te bevrijden, twijfelt Woody of hij niet beter bij zijn oude ‘gang’ kan blijven. Deels een herhaling van Toy Story waarbij de ondersteunende karakters niet meer voor verrassingen kunnen zorgen. De enthousiaste Cusack is een verrijking van de franchise en stemacteurs leveren opnieuw puik werkt af. Ondanks het gebrek aan originaliteit is dit nog steeds prima vermaak voor het hele gezin.

Nu Andy [John Morris] op het punt staat om te verhuizen naar een campus, rijst de vraag wat er met zijn speelgoed moet gebeuren. Woody [Tom Hanks], Buzz Lightyear [Tim Allen] en hun speelgoedvrienden komen terecht bij een kindercrèche in de verwachting dat ze daar op dezelfde liefdevolle aandacht kunnen die Andy ze altijd gaf. Daar aangekomen leidt de listige roze knuffelbeer Lotso [Ned Beatty] ze om de tuin waardoor ze terecht komen in een ruimte waar losbandige kinderen hardhandig met hun speelgoed omgaan. Tijd om te ontsnappen dus, in de hoop dat Andy ze een betere bestemming zal kunnen geven. De nieuwe karakters voegen weinig toe (de grappen rondom Ken [Michael Keaton] en Barbie [Jodi Benson] zijn nogal belegen) en het ontsnappingsavontuur bevat slecht een handjevol aardig ideeën (waaronder een ‘reset’ van Buzz), maar de ontknoping bewijst dat deze franchise nog steeds over een flinke dosis magie beschikt en zal menig kijker een flinke brok in de keel bezorgen.

Een onnodig (en onnodig ingewikkeld) vervolg op de franchise met teveel nieuwe karakters die daardoor onvoldoende uit de verf komen. Het verhaal vereist dat we geloven dat speelgoed op mysterieuze wijze verplaatst of verdwijnt en opeens weer verschijnt zonder dat kinderen of hun ouders daar vraagtekens bij zetten, maar het is vooral het gebrek aan originaliteit waardoor deze reboot teleur stelt.

Woody [Tom Hanks] voelt zich (opnieuw) gepasseerd, zeker wanneer zijn nieuwe eigenaar Bonnie [Madeleine McGraw] - Andy [John Morris] is inmiddels een tiener - een speeltje gemaakt van afval, waaronder een plastic vorkje, boven hem verkiest. Het nieuwe avontuur komt op gang wanneer de verwarde Forky [Tony Hale] er tijdens een vakantiereisje tussenuit knijpt en Woody hem besluit terug te brengen.

De eerdere films in de serie wisten je als kijker steeds weer te verrassen met originele invalshoeken, maar deze keer is er een te hoge mate van déjà vu. Technisch is er niets op aan te merken en er zijn wel degelijk originele momenten, waaronder de introductie van de Canadese stuntman Duke Caboom [Keanu Reeves, slim gecast], maar het verhaal heeft vooral actie en weinig hart. Het beste moment komt wanneer de eenzame pop Gabby Gabby [Christina Hendricks] eindelijk haar lotsbestemming vindt - een echt brok-in-de-keel moment - maar het is jammer dat er niet meer van dat soort momenten zijn. Afgezien van Annie Potts als Bo Peep heeft de rest van de cast, inclusief Tim Allen als Buzz Lightyear, weinig te doen.

Fietskoerier Cam [Taylor Lautner] heeft snel geld nodig om een schuld (om nobele redenen) bij Chinese woekeraars af te betalen. Via de aantrekkelijke Nikki [Marie Avgeropoulos] komt hij in contact met een parkoursgroep. Binnen een vloek en een zucht heeft hij parkoers onder knie en krijgt hij een mogelijkheid om van zijn schuld af te komen door zijn nieuw verworven vaardigheden te gebruiken voor criminele activiteiten. Stereotype personages in overvloed in deze oppervlakkige actiethriller waarin Lautner opnieuw laat zijn weinig meer te zijn dan een leuk koppie. Fijn dat hij een aantal stunts zelf doet, jammer dat hij nog altijd zo’n expressieloze acteur is.

Een paar jaar na haar vernederende aftreden als PM van het Verenigd Koninkrijk, brengt Margaret Thatcher haar biografie uit en onderneemt een uitgebreide promotietour. Maar dit valt gelijk met berichten die beweren dat ze tijdens haar tijd als PM haar positie misbruikte om haar zoon Mark een flinke duit te laten verdienen met wapenhandel.

Deze documentaire toont hoe de immer charismatische, vriendelijke Nick Broomfield probeert een interview te regelen met Margaret Thatcher. Hij probeert talloze keren telefonisch contact te krijgen met Maggies perschef, maar wordt keer op keer afgewimpeld. Broomfield besluit dan maar Thatcher te overvallen bij één van haar signeersessies, maar krijgt daar te maken met de sluwe beveiliger die de bijnaam "Sniffer" krijgt. Broomfield haalt de ene na de andere truc uit, waarbij hij handig gebruik maakt van zijn perfect gespeelde onschuld, om zo dicht mogelijk bij Maggie te komen. "Tracking Down Maggie" heeft aanvankelijk nog een luchtige toon, versterkt door Nicks sardonische commentaar. Maar langzaam maar zeker bekruipt je het gevoel dat Margaret Thatcher louter bezig is om de aandacht af te leiden van haar vermeende corruptie. "Tracking Down Maggie" roept meer vragen op dan dat het antwoorden geeft, maar dat maakt dit wel tot een boeiende filmervaring.

Het is dat ik toevallig een paar dagen eerder het laatste deel van de documentaire 'Corleone: Mafia and Blood' had gezien, want anders was ik waarschijnlijk al afgehaakt na de wazige introductie. De makers gaan er blijkbaar van uit dat de kijker wel weet waar het over gaat, maar hoewel het Maxi-proces groot nieuws was, is het niet iets waarover buiten Italië nog veel over wordt gesproken. De hoofdrolspelers in dat proces waren de onverschrokken rechter Falcone, die willens en wetens zijn leven op het spel zette om de Cosa Nostra op te rollen, en Totò Riina, het absolute hoofd van de Cosa Nostra die direct verantwoordelijk was voor de gruwelijke aanslagen op en executies van een ieder die hem ook maar een strobreed in de weg lag. Regisseur en co-scenarist Marco Bellochio kiest echter het perspectief van Tommaso Buscetta [Pierfrancesco Favino], die besloot informant te worden omdat hij zeker wist dat Riina zich op den duur ook tegen hem zou keren.

Dat had een interessant verhaal op kunnen leveren, maar helaas is daar geen sprake van. Het verhaal van de ondergang van de Cosa Nostra is ronduit fascinerend, maar is veel beter te vertellen in de vorm van een miniserie van een uur of tien. Falcone en Riina zijn hier verworden tot bijzaak en de dramatische directe confrontatie tussen Tommaso en de maffia-bazen ontaardt in een farce. Hoe de politie er in is geslaagd om 366 mensen tegelijk aan te klagen en ze (bijna) allemaal te arresteren, alsmede hoe ze die in één rechtszaal wisten te krijgen, is al een fantastisch verhaal, maar daarover wordt hier geen woord gerept. Als je geschiedenis wilt reconstrueren, wees dan volledig. Dit is een schoolvoorbeeld van hoe het níet moet.

Franz Huchel [Simon Morzé] groeit op in een afgelegen Oostenrijks dorpje waar zijn moeder Margarete [Regina Fritsch] de kost verdient als huishoudster die haar baas ook wat andere diensten levert. Wanneer die baas bij een bizar ongeluk om het leven komt kan Margarete haar zoon niet langer meer onderhouden. Via een oom regelt ze dat Franz kan werken en wonen bij tabakshandelaar Otto Trsnjek [Johannes Krisch] in Wenen. Het is 1937 en al snel ziet Franz zich geconfronteerd met de gevolgen van de opkomst van het Nationaal Socialisme. Otto verkoopt zijn waren namelijk ook aan Roter Egon [Michael Fitz], een communist en de Joodse psycholoog Sigmund Freud [Bruno Ganz] rekent hij tot zijn vaste gasten. Dat neemt lang niet iedereen hem in dank af. Terwijl de maatschappelijke spanning in Wenen toeneemt zoekt Franz zijn toevlucht bij Professor Freud in de hoop zo te ontdekken wat de oorzaak is van de terugkerende nachtmerries waar hij last van heeft. Er ontstaat een bijzondere vriendschap tussen Franz en de eminente wetenschapper, voor wie het echter steeds gevaarlijker wordt om in Wenen te blijven.

In één van zijn laatste rollen schittert de vrijwel onherkenbare Bruno Ganz als de eigenzinnige, maar immer charismatische Freud in een ongebruikelijke, maar geslaagde combinatie van psychologie, romantiek en politiek waarin al die elementen op succesvolle wijze zijn uitgewerkt. Gefilmd op authentieke locaties en fraai in beeld gebracht door Herman Dunzendorfer.

Denzel Washington is jammerlijk miscast als de Schotse koning, maar deze mislukking is vooral te wijten aan regisseur Coen die de Amerikaanse acteurs alle ruimte geeft om de poëzie van Shakespeare te vermangelen met hun Amerikaanse accenten. Over die keuze valt ongetwijfeld te twisten, maar Coen besloot om louter pretentieuze redenen de scènes vrijwel volledig uit te kleden waardoor het drama zich afspeelt in lege, kale ruimtes die door de weinig florissante zwartwit-fotografie ogen als een amateuristische imitatie van de stijl van Carl Theodor Dreyer. Een schandvlek op het blazoen van alle betrokkenen. Zelfs de gevechten zijn van een bedroevend niveau.