Opinions

Deze muzikale dramedy speelt zich af in een Londens theater dat zelfs ten tijde van The Blitz open blijft - vandaar de titel - en is dus, net als Mrs Henderson Presents (2005) geïnspireerd door The Windmill Theatre. Janet Blair en Rita Hayworth zijn twee vriendinnen die deel uitmaken van het theatergezelschap en uiteraard zijn er de nodige romantische, komische en dramatische verwikkelingen. Het plot is aan de dunne kant en de liedjes zijn weinig memorabel. Hayworth en Blair vormen echter een aangename chemie op het podium en de inventieve choreografie, alsmede de productie van de optredens, maken veel goed. De beste momenten komen echter van Marc Platt als Tommy, die tijdens zijn indrukwekkende auditie zelfs een dans doet een speech van Hitler (!) en van Basil Lambert, die als Professor Lambert furore maakte in de vaudevillewereld en hier een hilarische show geeft als de waanzinnige xylofonist 'The Great Waldo'. En Hayworth is opnieuw een lust voor het oog.

Psychologisch gebaseerd op het autobiografische boek van A F Th van der Heijden over hoe twee ouders de tragische dood van hun zoon verwerken. De eerste helft van dit psychologische drama heeft weinig en weinig nieuws te vertellen: Pierre Bokma en Rifka Lodeizen zijn vooral héééél verdrietig. Het tweede deel, waarin de vader op obsessief nauwgezette wijze de laatste uren van Tonio's leven reconstrueert. Bokma verschijnt zelf in flashbacks waarin hij tevergeefs probeert Tonio andere beslissingen te laten nemen waardoor hij niet om het leven zal komen. Een boeiende en effectieve keuze van regisseur Van der Oest, versterkt door de uitstekende prestatie van Chris Peters die Tonio een vleugje mysterie geeft, maar vooral even charismatisch als menselijk is. De thema's liggen er nogal dik bovenop, maar Van der Oest weet je toch een brok in de keel te bezorgen in de prachtige slotscène.

De 9-jarige Tony [Faas Wijn] is idolaat van zijn vader Gilles [Jeroen Spitzenberger], een van de beste hijskraanmachinisten ter wereld. Hij dan ook apetrots wanneer de Koningin [Annet Malherbe] zijn vader persoonlijk aanwijst als minister. Dat gaat even goed, totdat moeder Sissy [Rifka Lodeizen] ontdekt dat haar man een affaire heeft met zijn secretaresse [Anna Drijver]. Scheidingsperikelen volgen en Tony zoekt hulp bij de koningin in de hoop dat zijn ouders weer bij elkaar komen. De titel verwijst naar Tony’s 10e verjaardag, waarop zijn vader hem toestemming zou geven om hijskraan ‘Het Beest’ te besturen. Absurde combinatie van kinderlijke komedie en echtscheidingsdrama, geschreven door Mieke de Jong maar vooral te wijten aan Kamps onevenwichtige regie. Waarschuwing: Carlo Boszhard speelt Tony’s irritante leraar.

Genomineerd voor 11 Oscars, maar deze briljante, tijdloze komedie moest het afleggen tegen het grootschalige, indrukwekkende Gandhi. Hoffman speelt één van zijn beste rollen als acteur Michael Dorsey die zijn hoofd boven water houdt door acteerlessen te geven. Zijn eigen audities leiden veelal tot afwijzingen: hij is 'te klein' en ja, soms zelfs 'te groot' of 'niet het juiste type'. En wanneer hij wél een rol krijgt ergeren regisseurs zich aan de kritiek die MIchael levert op het scenario of op de regie. Daardoor is Michael blut en de wanhoop nabij. Wanneer hij zijn beste vriendin Sandy [Teri Garr] helpt bij haar voorbereiding op een auditie voor een tijdelijke rol in een soapserie, leert hij de rol zo goed kennen dat hij besluit een gok te nemen: hij verkleedt zich als vrouw en doet zélf auditie.

Michael kan het echter niet laten om het scenario te bekritiseren (hij walgt van een scène waarin hij een vrouw die ernstig mishandeld is door haar man moet adviseren om in therapie te gaan), maar nu hij zich voordoet als vrouw oogst hij lof voor diezelfde tegendraadsheid waardoor hij voorheen steeds werd afgewezen. Michaels plan lijkt dus te slagen, totdat hij verliefd wordt op tegenspeelster Julie [Jessica Lange] en het steeds moeilijker wordt om Michael en zijn vrouwelijke alter-ego van elkaar te scheiden.

Onder de regie van Sidney Pollock schitteren alle acteurs, maar alleen Lange won een Oscar (in een categorie waarin Gandhi niet was genomineerd). Bill Murray (Michaels huisgenoot), Charles Durning (als Julies vader), George Gaynes (als veteraan die zijn tekst niet kan onthouden) en Pollock zelf (als Michaels manager) hadden even goed een nominatie kunnen krijgen. En Geena Davis had zich geen beter debuut kunnen wensen. Maar dit is een tour-de-force van Hoffman, die zelfs zijn eigen make-up bedacht, en een even venijnige als hilarische satire op seksisme in film en op televisie. Eén van de leukste films uit de jaren '80.

Rock blijft dicht bij zichzelf in deze milde satire op de moderne media. Hij speelt de rol van voormalige stand-up komiek Andre Allen die vooral befaamd is vanwege een komische filmtrilogie waarin hij de rol speelt van Hammy The Bear, een agent in een berenkostuum. Nu probeert hij wanhopig aandacht te vragen voor zijn nieuwste filmproject, een historisch drama waarin hij de rol speelt van de leider van een slavenopstand op Haïti. Maar de pers en zijn fans hebben meer interesse voor zijn aanstaande huwelijk met reality tv-ster Erica Long [Gabrielle Union]. Andre brengt enige door met Chelsea Brown [Rosario Dawson, een journalist van The New York Times. Rock en Dawson zijn goed en Rock heeft een aantal aardige observaties over de mediawereld voor ons in petto, maar het verhaal is wat mager en het scenario vervalt helaas zo nu en dan in smakeloze terzijdes. Maar voor de liefhebbers zijn er amusante cameo’s van enkele Amerikaanse topkomieken.

Peter ‘Maverick’ Mitchell [Tom Cruise] is ondanks zijn uitmuntende prestaties in 30 jaar niet verder gekomen dan de rang van kapitein en zijn gedrag bevindt zich nog altijd op het grensgebied van moed en roekeloosheid, zo blijkt uit zijn poging om met een experimenteel vliegtuig de barrière van Mach 10 te doorbreken. Chester Cain [Ed Harris] plaatst Peter over naar een trainingscentrum waar hij onder bevel van Admiraal Simpson [Jon Hamm] een nieuwe generatie Top Gunners in een paar weken moet voorbereiden op een levensgevaarlijk bombardement. Peter komt lijnrecht tegenover zijn meerdere te staan, haalt zijn banden aan met oude vlam Penny [Jennifer Connelly] en moet zijn verleden onder ogen zien wanneer blijkt dat Bradley Bradshaw [Miles Teller], de zoon van Petes omgekomen vriend en collega uit Top Gun, één van de deelnemers aan het programma is. Kosinski behoudt wat goed was aan het origineel met verbeterde technische mogelijkheden, en vermijdt de clichés op intelligente en vaak vermakelijke wijze. Cruise, Teller en Connelly leveren puik werk af, er is een uiterst ontroerende scène met de aan keelkanker lijdende Val Kilmer als ‘Iceman’ en Hans Zimmer levert zijn meest effectieve score in jaren af. Zowel voor fans van het origineel als voor een nieuwe generatie is dit de perfecte sequel, misschien wel de beste aller tijden?! Dit zou in vrijwel alle categorieën een Oscarfavoriet moeten zijn!

Kijk naar de titel, kijk naar de hoofdrolspeler, kijk naar de productiemaatschappij (The Asylum). Drie rekruten (geld voor meer goedkope acteurs was er niet) trainen op een bouwplaats in de woestijn en krijgen instructies in een oude loods met een bureau en Eric Roberts in de hoop zo Top Gunner te worden. Een paar gasten op een geheime missie storten neer, de nieuwe rekruten helpen hun wat Russen uit de weg te ruimen en kijken daarbij niet op een vliegtuigje meer of minder. Amateuristische en hilarisch slecht, maar ik had eerlijk gezegd ook niet anders verwacht. Uitgebracht in het jaar dat het langverwachte vervolg op Top Gun uit zou komen. Kreeg twee jaar later een vervolg, zo rond het moment dat Top Gun: Maverick (dat in de wacht was gezet door de Coronapandemie) eindelijk in de de bioscoop ging draaien. Toeval?

Iets minder slecht dan Top Gunner, maar dat wil niet zoveel zeggen. Terroristen hebben een bom geplaatst op een Amerikaans vliegtuig. Gelukkig heeft Agent Smith [Dereius Armone Aines] een scriptie geschreven over ‘Dante’s Inferno’ (zucht!) en weet hij in een mum van tijd te achterhalen om welk vliegtuig het gaat. Pogingen om te voorkomen dat het vliegtuig opstijgt mislukken en er is een vaag excuus bedacht waarom het vliegtuig niet direct weer kan landen. En dus is het aan Air Marshall Tony Wilkes [Michael Paré] om de bom te vinden, zonder paniek te veroorzaken. Toevallig bevindt zich aan bood een voormalige medewerker van de Explosieven- en Opruimingsdienst [Michael Broderick] die onderweg is naar het huwelijk van zijn dochter en flirt met de stewardess [Anna Telfer]. Op den duur komen er nog wat luchtgevechten aan te pas, maar tegen die tijd was mijn aandacht al ernstig verslapt. Iets minder slecht dus, maar ook iets minder hilarisch. Het blijft bagger.

Tiener Loktia [Joely Mbundu] en de jongere Tori [Pablo Schils] zijn per boot van Afrika naar Italië gevlucht en verblijven nu in België waar ze volledig in de tang zitten van Betim [Alban Ukaj], die ze dwingt hem te helpen bij zijn illegale praktijken met de vage belofte dat hij zal zorgen dat ze de juist papieren krijgen om asiel aan te vragen. Wat Tori en Lokta op de been houdt is de hoop op een betere toekomst en de steun die ze elkaar geven. Hun wanhoop neemt dan ook toe wanneer Betim probeert ze van elkaar te scheiden. Amateurs Mbundu en Schils komen wat tekort in de dramatische scènes, maar de Dardennes zetten een scherp beeld neer van de uitbuiting van immigranten en gebruiken simpele middelen om de bijzondere band tussen de twee hoofdpersonen neer te zetten. Meeslepend en met een verrassende ontknoping.

Zes dagen uit het leven van een oude boer [János Ohlsdorfer] en zijn dochter [Erika Bók] anno 1889. De dochter helpt haar vader bij het omkleden, vader en dochter gaan aan het werk, keren terug, eten zonder bestek en gaan slapen. Zo nu en dan komt het paard in beeld, maar afgezien van een buurman [Mihály Koroms] die politieke preek komt houden valt er 150 minuten lang niets te beleven. Het verhaal achter de titel is beduidend interessanter. Zelfs op dubbele afspeelsnelheid is dit amper vol te houden, ondanks de sublieme zwart wit fotografie van Fred Kelemen,

In 1941 krijgt een groep soldaten onder leiding van Stan [Koen de Bouw] opdracht om met een U-Boat uranium van Congo naar de VS te vervoeren. Daarbij krijgen ze hulp van Franz Jäger [Thure Riefenstein], een opgepakte voormalige U-Boatcommandant. Er is een vrouw [Ella-June Henrard] aan boor evenals de stereotype reus van een Congolees [Rudy Mukendi], dus het zal geen verrassing dat Huybrechts en co-scenarist Johan Horemans alle clichés van het genre voorbij laten komen, maar dan wel in goedkope, nimmer overtuigende vorm. Ronduit sneu.

Wie kent die serie De Familie Robinson nog? Combineer dat met elementen uit Cast Away, The Blue Lagoon en Free Willy en je hebt zo'n beetje het verhaal van deze teleurstellende animatiefilm. Teleurstellend, omdat de film al snel tot een meesterwerk werd gebombardeerd en dat is het zeker niet. Over de kwaliteit van de animatie overigens niets dan lof. Hoewel de hoofdpersoon wat mij betreft iets teveel lijkt op Kapitein Haddock zijn de decors spectaculair. Het strand, de bomen, de zee... allemaal met zeer veel gevoel voor detail gemaakt, zonder teveel naar realisme te streven. Zo nu en dan waande ik me in een levend schilderij van Van Gogh. Ronduit indrukwekkend!

Het verhaal is het grootste probleem. De mislukte pogingen van de drenkeling om het eiland per vlot te verlaten zijn nog wel intrigerend, maar het duurt niet lang voor het verhaal zijn eerste bizarre [hoewel de voorstanders het waarschijnlijk een 'magische] wending komt. Vanaf dat moment lijkt Dudok de Wit de draad kwijt. Het verhaal vervalt even in banale Blue Lagoon-parallellen en de film is in de tweede helft een serie korte animaties over het leven op een verlaten eiland, elke keer beginnend met een shot van een vogel of een paar volgens die over het eiland vliegen en eindigend met een fade-out. Componist Laurent Perez Del Mar doet te hard zijn best om een weemoedige sfeer te creëren met strijkers en klaagzangen, maar een paar losse ideeën zonder duidelijke structuur later eindigt de film met een wending die de fans van The Usual Suspects wellicht prachtig vinden, maar persoonlijk ben ik allergisch voor dat soort trucjes.

Verschrikkelijke romantische komedie over de 30-jarige Sanne [Sophie van Oers] die na haar scheiding is ingetrokken bij haar vader [Ernst Daniël Smid] en stiefmoeder [Kleinsma] in Toscane en daar werkt als wedding planner. Ze valt voor Jeroen [Jan Kooijman], een ontzettende kwal van een echtscheidingsadvocaat die getuige is bij het huwelijk van Lisa [Lieke van Lexmond] en Bob [Diederik Ebbinge]. Zo’n kulfilm waarin wildvreemden die elkaar niet kunnen uitstaan binnen een paar minuten de meest persoonlijke verhalen delen. Als ik zeg dat Tom een hartkwaal heeft weet je wel hoe laat het is. Sandifort is onuitstaanbaar als de moeder van de bruid.

Marcel Goedhart zou voor Het Uur van de Wolf een portret schetsen van Doe Maar tijdens hun definitieve reeks afscheidsconcerten, maar de ziekte van zanger en bassist Hennie Vrienten gooide roet in het eten. Vrienten besloot gebruik te maken van zijn netwerk om Goedhart op weg te helpen met een concept dat veel interessanter is en probeert te achterhalen of er een houdbaarheidsdatum staat op de carrières van muzikanten die al decennia meedraaien. Goedhart filmde onder anderen Lois Lane, Dolly Dots, Rinus Gerritsen en Jan Rot in een onthullende, gevarieerde en boeiende documentaire over ouder worden, maar ook over vooroordelen in de amusementswereld. Het meest opvallend is het contrast tussen de zusjes Kleemann, die vinden dat ze onterecht zijn afgeschreven, en Rinus Gerritsen die barst van het zelfvertrouwen en zich op zijn 75e vol overgave stort op zijn rol als bassist van progrockband Supersister met zijn (muzikale) vriend Robert Jan Stips. Het slotakkoord van de doodzieke, maar optimistische Jan Rot is hartverwarmend en inspirerend.

Vijf vrienden brengen de laatste vakantiedagen met elkaar door voor ze beginnen aan een nieuwe fase in hun leven: de overstap naar de middelbare school. Kort nadat Tim [Isaac Powell] tijdens het buiten spelen een aanvaring heeft gehad met Laurens [Matsen Montsma] blijkt Tim nergens meer te bekken. Harvey [Yéray Topcu], Mikela [Pascala Kromkamp], Pink [Layla Zara Seme] en Chrissie [Chloé Bouterse] besluiten op onderzoek uit te gaan wanneer ze ontdekken dat er een ambulance is gesignaleerd bij Tims huis. Heeft Laurens er iets mee te maken? Of zou het zijn pestkop van een zus [Josephine Ardensen] kunnen zijn? Geeft Gekke Marie [Astrid van Eck], een in afzondering wonende vrouw over wie allerlei naargeestige geruchten de ronde doen, er misschien mee te maken? Onderhoudend coming-of-age drama is een zachtaardige variant op Stand By Me en leunt voornamelijk op het spel van de jeugdige cast. Vooral Kromkamp maakt indruk in dit sfeervol gefilmde en nimmer neerbuigende drama over jeugdvriendschappen. Anniek Pheifer heeft een klein, maar cruciaal rolletje in deze uiteindelijke brave, maar ontroerende familiefilm.

Sinds een globaal conflict een groot deel van de planeet verwoestte, is de Aarde verdeeld in twee staten: The United Federation of Britain, geleid door kanselier Cohaagen [Bryan Cranston] en The Colony, voorheen Australië”. Douglas Quaid [Colin Farrell] is een eenvoudige werknemer die na een tegenvaller op het werk besluit om een bezoek te brengen aan Rekall, een bedrijf dat je de mogelijkheid biedt om je in een ander, meer opwindend leven te wanen. Hij kiest voor de ‘herinneringen’ van een geheim agent, maar dat loopt verkeerd omdat hij blijkbaar in werkelijkheid een spion was wiens geheugen was gewist. Voor hij het weet heeft hij zowel zijn echtgenote [Kate Beckinsale] als een hoop geheime agenten achter zich aan. De sleutel ligt mogelijk bij die geheimzinnige vrouw [Jessica Biel] die hij in een terugkerende nachtmerrie ziet. Remake van Paul Verhoevens Total Recall is degelijk gemaakt en geacteerd en nooit vervelend, maar het mist het venijn van het origineel en ontstijgt amper het niveau van een aardige B-film.

George Orwells ijzingwekkende toekomstvisie in ‘1984’ is niet langer louter fictie. De Communistische Partij van China houdt met behulp van een combinatie van big data en miljoenen camera’s alle Chinese burgers in de gaten. Met behulp van propagandacampagnes zijn spionagemiddelen, bedoeld om alle vrijheden te beperken, gepresenteerd als "veilig", "handig" en vooral "slim". Elke overtreding van de door de Partij opgelegde regels resulteert in strafpunten en wie buren verraadt of (nog beter) buren zeer nadrukkelijk aanspreekt op het niet naleven van de regels, kan rekenen op bonuspunten. Deze documentaire volgt een aantal mensen die vooral vanwege kritiek op de Partij dagelijks te maken hebben met pesterijen, intimidatie en inbreuk op de privacy. Dat punt is snel gemaakt en wat volgt, is vooral een bevestiging van het feit dat China een totalitair regime is – en dat je China beter kunt mijden als de pest. Niet alleen waarschuwing voor China, maar ook voor de wat de toekomst mogelijk voor ons in petto heeft als we toestaan dat ons dagelijks leven steeds meer afhankelijk wordt van technologie.

De 11-jarige Ama [Jean-Philippe Amani] werd geboren toen haar vader [Emmanuel Ohene Boafo] en moeder [Céline Camara] onderweg waren van Senegal naar Nederland. Ama’s moeder en broertje worden opgepakt wanneer de politie bij een routinebezoek ontdekt dat ze illegaal in Nederland zijn. Vader is aan het werk en Ama was bijna thuis en wist zich te verstoppen in het speeltuintje. Ze vindt onderdak in het hok bij vriend (en zwemmaatje) Thijs [Ole van Hoogdalem], niet wetend dat zijn moeder [Lies Visschedijk] de agent is die verantwoordelijk is voor de klopjacht op Ama en haar vader. Tijdens de zoektocht naar haar vader krijgt Ama gezelschap van een Totem (een spiritueel dier) in de vorm van een stekelvarken. Een pittig onderwerp dat geschreven is op een manier die behapbaar is voor de jeugdige doelgroep en het is prettig dat Burger niet voor CGI heeft gekozen om het stekelvarken tot leven te brengen. Maar het tempo ligt laag, Sal Kroonenberg blijkt nauwelijks in staat om een camera rechtop te houden en Amani weet niet te overtuigen in de meer emotionele scènes.

In de wetenschap dat Tona [Mateo Garcia] ernstig ziek en verzwakt is, maakt zijn familie zich op voor een verrassingsfeestje ter ere van wat waarschijnlijk zijn laatste verjaardag zal zijn. Familieleden kibbelen en kletsen over van alles en nog wat (maar niets interessants) terwijl Tona’s zevenjarige dochter Sol [Naíma Sentíes] probeert te begrijpen wat er precies aan de hand is en vooral waarom de familie haar weghoudt bij haar vader. Sol stelt hardop een paar lastig te beantwoorden vragen, maar verder gebeurt er niks interessants of verrassends. Avilés is de zoveelste die eindigt met een shot dat gestolen is uit Truffauts Les Quatre Cents Coups om de suggestie te wekken dat er iets belangwekkends is gebeurd. Vermoedelijk dat het meisje een belangrijke levensles heeft geleerd? Dat is mij in ieder geval ontgaan.

Een close-up van een bom met een timer. De hand van een niet nader geïdentificeerde man zet de timer op 3 minuten, legt het in de kofferbak van een auto en verdwijnt. Een rijke man van middelbare leeftijd, met een veel jongere blondine als metgezel, stapt in de auto, verlaat de parkeerplaats en rijdt door de winkelstraat van een stadje aan de grens VS/Mexico. Een verkeersagent dwingt de auto te stoppen, een man met een ijskraam steekt over en de auto vervolgt zijn rit. Nog een verkeersagent, meer mensen steken over en de camera vindt het pasgetrouwde, zich haastende stel Mike [Charlton Heston] en Susan Vargas [Janet Leigh] die over de straat lopen. De auto haalt ze in maar verschijnt even later opnieuw in beeld, als blijkt dat een man met een kudde geiten de weg verspert. En dan is er ongeveer anderhalve minuut bij van het legendarische, ononderbroken (!) openingsshot van dit meesterwerk van het weerbarstige genie Orson Welles. Hij was het brein achter het hoorspel ‘War Of The Worlds’ van The Mercury Theater, waarmee hij zorgde voor paniek op de straten omdat duizenden luisteraars dachten dat het hier ging om een nieuwsbulletin! De pas 25-jarige Welles kreeg carte blanche voor zijn debuutfilm en dat werd Citizen Kane, volgens velen de beste film ooit gemaakt. Hoewel ik de kwaliteiten van die film absoluut erken, vind ik het verhaal niet zo boeiend en mist het scenario de scherpe kanten die je absoluut wel zult vinden in Touch Of Evil.

In de film speelt Heston een Mexicaanse drugsagent die het aan de stok krijgt met de effectieve, maar door-en-door corrupte en doortrapte Amerikaanse kapitein van de politie Hank Quinlan [Orson Welles], omdat die het heft in handen neemt bij het onderzoek naar de bomaanslag uit de openingsscène, hoewel de bom ontplofte op Mexicaans grondgebied dat buiten Quinlans jurisdictie ligt. Die weet snel een ‘dader’ te vinden, maar Vargas heeft meteen door dat Quinlan de boel belazert. Maar die wetenschap zorgt ervoor dat hij zijn eigen leven en dat van zijn kersverse vrouw niet zeker is.

De film is visueel overdonderend, zoals het openingsshot al duidelijk maakt. Maar het gebruik van lenzen die het beeld vervormen, ongewone camerahoeken en een prachtig schaduwspel maken dit tot een feest voor het oog. Het perverse scenario barst van de kleurrijke karakters die variëren van het mysterieuze [Marlène Dietrich als een zigeuner met een vaag verleden] en het bizarre [Dennis Weaver als The Nightman in een motel waar Susan Vargas terecht komt] tot het perverse [Mercedes McCambridge als een androgyne engerd die graag wil toekijken hoe een bende andere engerds Leigh onder handen neemt]. De film barst van de energie en hoewel Heston natuurlijk niet de meest voor de hand liggende keuze is om een Mexicaan (!) te spelen, is hij wel de perfecte acteur om het op te nemen tegen de dan al flink aan overgewicht lijdende Welles, die de meest indrukwekkende vertolking uit zijn carrière neerzet. Het camerawerk van Russell Metty is bij vlagen ronduit duizelingwekkend waardoor dit een film is die zowel inhoudelijk als visueel uitblinkt. En Janet Leigh heeft een geweldige rol als een vrouw die, in tegenstelling tot wat het stereotype beeld van de Amerikaanse vrouw van de jaren ’50 zou vermoeden, een sterke, eigenzinnige vrouw speelt en daarbij een spervuur aan scherpzinnige opmerkingen als munitie meekrijgt. Een triomf in alle opzichten!

Indringende, uiterst openhartige film over het sterfproces volgt drie mensen die zich met hun naasten voorbereiden op hun onvermijdelijk naderende dood. Hoewel je als kijker het gevoel hebt dat je getuige bent van wel heel persoonlijke momenten, is dit absoluut geen voyeuristische film. De betrokkenen lijken zich totaal niet bewust van de aanwezigheid van de camera en gaan volledig op in de zorg en de liefde voor elkaar. Dat levert sowieso al een paar flinke brokken in de keel op, maar het meest memorabele segment betreft Rebecca, een moeder van drie jonge dochters die haar laatste levensdagen volledig lijkt in te zetten om de klap voor haar dochters te beperken, waaronder een onvergetelijke groepsgesprek met de klasgenoten van één van haar dochters. Onvergetelijk, maar ik kan me voorstellen dat het te confronterend is voor mensen die zelf ooit zo betrokken zijn geweest bij het sterfproces van een geliefde.

Verspilling van een sterke cast in deze belachelijke thriller over een toerist [Johnny Depp] die misschien wel de beruchte verduisteraar Alexander Pearce is. Jolie speelt de Britse geheim agent die van Parijs naar Venetië reist om de echte Alexander Pearce te ontmaskeren en verliefd wordt op de toerist. Depp en Jolie stonden blijkbaar te springen om te werken met de regisseur van The Life Of Others. Waarschijnlijk rekenden ze erop dat Henckel von Donnersmarck wel uit de voeten zou kunnen met deze dwaze mix van misdaad, romantiek en komedie. Ze hadden het mis.

Waarom dit hartverwarmende, fantasierijke en volstrekt originele komische drama niet is genomineerd voor een Academy Award is mij een raadsel. Poelvoorde speelt weliswaar de God die in Brussel woont - die de mensheid vanachter zijn computer teistert met hilarisch herkenbare wetten als 'de andere rij is altijd sneller' - en wiens chagrijnige, opvliegende, lompe gedrag ertoe leidt dat zijn dochter Ea [op advies van haar broer JC] besluit de regels te veranderen. Het resultaat is een aantal vignetten van totaal verschillende mensen die elk op hun manier in een soort isolement zijn geraakt en wiens levens door Ea een radicale wending nemen. Elk van deze karakters is uitstekend uitgewerkt en hun unieke verhaallijnen zijn een perfecte mengeling van sentiment, pathos, ironie en humor. Het acteerwerk is perfect over de gehele linie, maar het zijn de fantasierijke visuele vondsten die een brok in de keel bezorgen, vooral in het verrassende, maar inspirerende einde. De beste film van 2015.

Na een beroerte is André Bernheim [André Dussollier] deels verlamd. Daarom vraagt hij zijn oudste dochter Emannuèle [Sophie Marceau] om hem te helpen zijn leven te beëindigen. Dit is uiteraard een flinke last op haar schouders en het heeft nogal wat voeten voor ze haar zus Pascale [Géraldine Pailhas] maar ook haarzelf ervan heeft weten te overtuigen dat ze dit moet doen, ook al omdat hulp bij zelfdoding illegaal is in Frankrijk. Zoals gebruikelijk in een film van Ozon is het acteerwerk van zeer hoog niveau. Het scenario stelt echter teleur: het komt niet veel verder dan geschipper over de vraag “doet hij het of doet hij het niet”, zonder inzicht te geven in de emotionele en morele complicaties die dat met zich meebrengt. Hanna Schygulla, een veteraan van de Franse cinema, is wél memorabel, als de Zwitserse vrouw die hulp biedt bij zelfdoding.

Vooral in eigen land met prijzen overladen biografisch drama over Tove Jansson [Alma Pöysti], die in de jaren 30 wanhopig probeert uit de schaduw te kruipen van haar vader Viktor [Robert Enckell], een beroemde beeldhouwer. In Helsinki stort ze zich volledig op de ‘serieuze’ schilderkunst en in het hedonistische nachtleven, waar ze een affaire heeft met Atos [Shanti Roney] en haar biseksualiteit ontdekt dankzij regisseur Vivica Bandler [Krista Kosonen]. Vivica ontdekt dat Toves talent niet ligt in de schilderkunst, maar in het tekenen en spoort Tove aan om haar verhalen en illustraties over de Moomins verder uit te werken. Goed geacteerd en Bergroth weet de sfeer van Helsinki in de jaren 30 overtuigend tot leven te brengen, maar erg veel inzicht in de persoon achter de kunstenaar geeft het scenario van Eeva Putro en Jarno Elonen niet.

De werknemers van een prestigieus hotel besluiten wraak te nemen op hun werkgever Arthur Shaw [Alan Alda] wanneer die blijkt met obligaties te hebben gefraudeerd waardoor hun pensioenen in rook zijn opgegaan. Manager Josh Kovaks [Ben Stiller] roept de hulp in van sjacheraar Slide [Eddie Murphy] en Wall Street-expert Mr. Fitzhugh [Matthew Broderick] om Shaws kamer binnen te dringen en zijn kluis leeg te roven. Het probleem is dat Shaw huisarrest krijgt tot zijn rechtszaak begint en dat Special Agent Claire Denham [Téa Leoni] de boel bewaakt. Murphy schmiert er op los in zijn stereotype rol maar verder is dit prima gecast met Alda, Michael Peña en Stephen McKinley Henderson als uitschieters. Een pretentieloze, vlotte en onderhoudende misdaadkomedie.

De buurt Charlestown in Boston staat bekend om de aanwezigheid van vele criminelen die zich bezighouden met bankroof en het overvallen van waardetransporten. Doug MacRay [Ben Affleck] is de leider van een kwartet dat tijdens een bankroof Claire Keesey [Rebecca Hall] als gijzelaar meeneemt bij de ontsnapping. Bij toeval lopen Doug en Claire elkaar tegen het lijf en er ontstaat een vriendschap die Doug doet realiseren wat de impact van zijn misdaden is op slachtoffers. De situatie wordt nog complexer wanneer Dougs onberekenbare handlanger (en jeugdvriend) ontdekt dat Doug en Claire met elkaar omgaan, terwijl FBI-agent Adam Frawley [Jon Hamm] zich op het onderzoekt stort. Blake Lively speelt de ondankbare rol van de losbandige ex die als drugskoerier werkt voor plaatselijke misdaadkoning Fergus Colm [Pete Postlethwaite], Chris Cooper heeft een bescheiden rol als Dougs vader in deze goed regisseerde misdaadthriller met glansrollen voor Hall en Jenner en opwindende actiescènes.

De oorspronkelijke The Toxic Avenger was voor een appel en een ei gemaakt door enthousiaste amateurs die lak hadden aan de regels van Hollywood en de feestvreugde verhoogden met extreem overdreven acteerwerk (‘The Troma Style’). Deze film voor en door buitenbeentjes is in handen van Hollywood een gelikte, slechts bij vlagen amusante horrorkomedie geworden die qua gore meekan met het origineel, maar te braaf is om fans van het origineel te bekoren. Schoonmaker Winston [Peter Dinklage] neemt wraak op een gluiperige verzekeraar [Kevin Bacon] wanneer hij door chemisch afval is veranderd in een supermonster. Wie het origineel niet kent, geeft dit mogelijk een hogere score.

Kerstmis nadert en daarom is het speelgoed van Andy [John Morris] in grote spanning. Moeten ze vrezen voor concurrentie? En wat betekent dat dan voor hun toekomst? Andy’s favoriete speelgoed is cowboypop Woody [Tom Hanks], die zichzelf opstelt als een woordvoerder voor en leider van het speelgoed en zich zorgen maakt wanneer Andy dolenthousiast blijkt te zijn over een nieuw stuk speelgoed: Buzz Lightyear [Tim Allen], een ruimtevaarder die (denkt dat hij) kan vliegen. Woody probeert van Buzz af te komen met behulp van buurjongen Sid [Erik von Detten], die zijn speelgoed op zijn zachtst gezet niet al te zachtzinnig behandelt. Maar Woody komt daarbij in hetzelfde schuitje te zitten waardoor hij en Buzz gedwongen zijn om samen te werken om terug te keren bij Andy. Grensverleggend als eerste avondvullende animatiefilm die volledig met behulp van een computer is gemaakt, maar het zijn de kleurrijke karakters, de stortvloed aan visuele grappen, het intelligente verhaal en de perfecte stemvertolkingen (door een briljante cast) die dit werkelijk memorabel maken.

De animatietechniek is duidelijk verbeterd sinds het revolutionaire Toy Story, maar deze sequel bevat te weinig verrassingen om te kunnen tippen aan zijn voorganger. Woody [Tom Hanks] en Buzz Lightyear [Tim Allen] zijn nu goede vrienden, maar die vriendschap wordt getest wanneer speelgoedverzamelaar Al [Wayne Knight] Woody steelt en hem in een museum plaatst. Woody ontdekt dat hij ooit de hoofdrol had in een populaire kinderserie met sidekick Jessie [Joan Cusack] en tegenspeler Stinky Pete [Kelsey Grammer]. Terwijl Buzz een expeditie leidt om Woody te bevrijden, twijfelt Woody of hij niet beter bij zijn oude ‘gang’ kan blijven. Deels een herhaling van Toy Story waarbij de ondersteunende karakters niet meer voor verrassingen kunnen zorgen. De enthousiaste Cusack is een verrijking van de franchise en stemacteurs leveren opnieuw puik werkt af. Ondanks het gebrek aan originaliteit is dit nog steeds prima vermaak voor het hele gezin.