Opinions

"To Kill A Mockingbrid"is een terugblik op een jaar tijdens “The Great Depression” in de zuidelijke, conservatieve staat Alabama door de ogen van twee kinderen. Scout [Mary Badham] en Jem [Phillip Alford] wonen in een klein dorpje bij hun vader Atticus Finch [Gregory Peck], een advocaat en gerespecteerd man in het dorp. De kinderen leiden een vrij zorgeloos bestaan en zijn vooral gefascineerd door Boo Radley [Robert Duvall], een jonge man die in een mysterieus huis vlakbij woont maar die overdag nooit naar buiten komt.

De rust wordt wreed verstoord wanneer Atticus besluit de verdediging op zich te nemen van Tom Robinson [Brock Peters], een sympathieke, ogenschijnlijk ongevaarlijke neger die beschuldigd is van de verkrachting en mishandeling van Mayella Ewell [Collin Wilcox Paxton], de tienerdochter van een onvriendelijke, opvliegende racist [James Anderson]. Een grote groep dorpsgenoten keert zich tegen Atticus en probeert hem door middel van intimidatie en dreigementen af te laten zien van de verdediging. Scout en Jem begrijpen niet hoe het kan dat al die buren, die zij beschouwden als vrienden, zich nu opeens tegen hem kunnen keren. Ze overwinnen hun angst en zijn vastberaden deze rechtszaak bij te wonen, waarvan de uitslag van tevoren al vast lijkt te staan.

Net als het boek vertelt de film het verhaal volledig vanuit het perspectief van de kinderen, de volmaakte onschuld. Het doet volwassenen verlangen naar de eigen jeugd, waarin het leven zo simpel leek en de grote problemen van de wereld je volledig ontgingen. Maar de kinderen zijn ook degenen die barrières van discriminatie doorbreken: wanneer een groep dorpelingen de gevangenis waar Tom Robinson vast zit wil bestormen. In één van de meest aangrijpende scènes uit de film weten de kinderen een potentiële lynchpartij te voorkomen. Evenzo doeltreffend is het moment waarop de kinderen aankomen bij de rechtszaal en Scout de zwarte dominee Sykes [Bill Walker] vraagt of ze bij hem (op de ‘zwartentribune’) mag zitten. Voor haar doet de huidskleur er niet toe, voor haar geldt dat ze zich veilig voelt bij deze vriendelijke, betrouwbare man.
Hoewel er geen twijfel is over het politieke standpunt van “To Kill A Mockingbird”, spreekt het in mijn ogen vooral het vertrouwen uit in een nieuwe generatie en is Atticus Finch een rolmodel voor een ieder die onrecht ziet en een oproep om niet alleen openlijk een standpunt in te nemen in het rassenvraagstuk, maar ook naar je geloof te handelen. Het verrassende, ontroerende einde bekroont deze film die erin slaagt om recht te doen aan één van de belangrijkste en meest inspirerende boeken die ooit zijn voortgebracht. En Gregory Peck? Je hoeft zijn biografie er maar op na te lezen om te zien dat hij leefde volgens de code van “Atticus Finch” en daarvoor het respect en de erkenning heeft gekregen die hij verdiende.

Kiran was 13 jaar toen drie jongens uit hetzelfde dorp haar verkrachtten. In de Indiase dorpscultuur bepaalt traditioneel de dorpsgemeenschap wat er moet gebeuren en zij hebben voorgesteld Kiran aan een van de verkrachters uit te huwelijk zodat “haar eer” gered kan worden. Aangespoord door echtgenote Jaganti besluit vader Ranjit over te gaan tot een rechtszaak. Dat zorgt voor een gespannen sfeer in het dorp dat wordt versterkt door de regelmatig terugkeer van Pahuja en haar crew die onbedoeld een rol spelen in dit opmerkelijke verhaal dat geen twijfel laat bestaan over de positie van vrouwen op het Indiase platteland. De titel verwijst naar het slotinterview waarin Ranjit het als metafoor gebruikt voor de strijd die hij heeft moeten leveren om gerechtigheid voor zijn dochter te krijgen.

Riseboroughs vertolking als de geldverslindende alcoholist Leslie is een wanhopige schreeuw voor een filmprijs (en leverde haar zowaar een Oscarnominatie op), maar Morris had er goed aan gedaan om de teugels flink wat steviger aan te trekken. Jaren geleden won Leslie een flinke geldprijs in de loterij, nu is ze blut, thuisloos en aan de drank. Een goedbedoelende moteleigenaar [Stephen Root] probeert Leslie te helpen haar leven op de rails te krijgen. Riseboroughs gemanierde spel overtuigt even weinig als het geforceerde happy end. Allison Janney maakt meer indruk als een oude bekende van Leslie die haar wantrouwen jegens Leslie amper onder stoelen of banken steekt.

Neil [Ben Affleck] houdt van de Marina [Olga Kurylenko], zoveel weten we al na een paar minuten. Maar dit is een film van Terrence Malick en dus volgen er eindeloze omhelzingen, lyrische beelden, romantische clichés en pompeuze bewoordingen om dat gevoel kracht bij te zetten. Het blijkt allemaal tevergeefs wanneer Neils jeugdliefde Jane [Rachel McAdams] op komt draven en het hele verhaal nog eens van voor af aan begint. Malick heeft heel weinig te zeggen maar gebruikt wel alle tijd en ruimte om dat te doen. Tevens voegt hij aan deze mix een priester [Javier Bardem] toe die eindeloos brabbelt over het geloof en de onzekerheden waarmee hij worstelt. Er zijn mensen die weglopen met Malick. Neutrale kijkers zullen hier zeer weinig plezier aan beleven, vermoed ik.

Voor een bruiloft keert Laura [Penelope Cruz] voor het eerst in drie jaar, samen met haar Argentijnse echtgenoot Alejandro [Ricardo Darin], terug naar haar geboorteplaats. Het uitbundige feest wordt eerst onderbroken door een stroomstoring en kort daarna afgebroken wanneer Laura's dochter Irene [Carla Campra] spoorloos blijkt te zijn verdwenen. Wanhopig roept de familie de hulp in van een plaatselijke oud-detective die al snel tot de conclusie komt dat Irene waarschijnlijk is ontvoerd door iemand die aanwezig was op het feest! Maar wie dan? En vooral waarom?

Erg goed geacteerd familiedrama blinkt uit in het eerste deel, vooral tijdens de vrolijke feestscènes waarin de acteurs het enorm naar de zin lijken te hebben en waarbij je ook écht het gevoel krijgt dat je naar een hechte familie zit te kijken. Cruz, Darin en Bardem (als Laura's ex-vriend) zijn de sleutelspelers in het drama dat zich daarna ontvouwt en hun spel is vlekkeloos. De ontknoping van deze film levert ook enkele fraaie momenten op, maar het was absoluut niet nodig om deze film over de 100 minuten te tillen. Een overdaad aan trage momenten werpt een schaduw over een verder prima film.

De in Los Angeles wonende Mexicaans-Amerikaanse gynaecoloog Clara [Karla Souza] heeft haar geloof in de ware liefde allang opgegeven. Wanneer haar ouders na 40 jaar eindelijk in het huwelijk treden weet ze haar collega Asher [Ben O'Toole] over te halen mee te gaan als introducee bij het trouwfeest in een prachtig landhuis aan de Mexicaanse kust. Dan verschijnt opeens haar enige grote liefde Daniel [José Mariá Yazpik] en dat brengt haar meteen in verwarring. De liefdesdriehoek lijkt een recept voor formulematige komedie, maar Souza is ontwapenend in de hoofdrol, het scenario bevat een aantal spitsvondige dialogen en heeft een paar verrassingen in petto. Ximena Romo en Harold Torres weten de film bijna te stelen als de kibbelende aanstaande ouders Lita en Beto.

Bastiaan Groenewegen [Egbert Jan Weeber] en Esther de Wal [Noortje Herlaar] leren elkaar begin jaren 90 kennen tijdens een auditie voor de soapserie waarmee ze allebei door zouden breken. In 2009 zijn ze getrouwd en wonen ze met hun Oscar [David Hofland] en Emily [Keet Padberg] in een huis ver buiten de stad. Op professioneel gebied gaat het beiden best voor de wind, maar Bastiaan kampt met extreme stemmingswisseling en spreekt regelmatig uit dat hij het liefst dood zou willen zijn. De proloog maakt duidelijk dat dit een verfilming is van het autobiografische boek van Isa Hoes over haar huwelijk met Antonie Kamerling, die in 2010 een einde aan zijn leven maakte. De hele film voltrekt zich als een herhaling van een patroon: Bastiaan is depressief, Esther smeekt hem om goed voor zichzelf te zorgen, Bastiaan is spoorloos, Esther maakt zich grote zorgen, Bastiaan komt thuis. Herlaar maakt indruk en weet Esthers onzekerheid, frustratie, woede en vooral haar machteloosheid invoelbaar te maken. Verbong had dit meer diepgang kunnen geven door ook aandacht te besteden aan het rouwverwerkingsproces, maar dat laat hij jammer genoeg achterwege. De titel verwijst naar de nummer 1 hit uit 1997, geschreven door Guus Meeuwis en gezongen door Antonie Kamerling als het personage Hero uit de film (later ook een serie) All Stars.

Toda [Celeste Holsheimer] woont met haar vader [Teun Kuilboer] en haar oma [Anneke Blok] boven de familiebakkerij en heeft het prima naar haar zin. Wanneer er oorlog uitbreekt ‘in het zuiden’, wordt vader opgeroepen om “de anderen te beschermen” en regelt oma dat Toda naar haar moeder [Noortje Herlaar] in een veilig buurland kan reizen. Die reis loopt echter niet zoals verwacht, waardoor Toda op haarzelf aangewezen is om door gevaarlijke gebied de weg naar haar moeder te vinden. Gelukkig krijgt ze hulp van een leeftijdsgenoot [Matsen Montsma], met wie ze de nodige avonturen beleeft. Van Kilsdonk verdient lof voor het prima spel van de kinderen, maar mogelijkheden om interessante thema’s op een serieuze manier aan te snijden laat ze liggen, waardoor het voor de meekijkende ouders misschien wat te braaf is.

Op de dag nadat Nederland de finale van het WK Voetbal van 1974 verloor van Duitsland, hangt de wat dromerige 12-jarige Jonas [Rein Hoeke] een beetje rond in zijn buurt wanneer hij zijn stoeren, balorige klasgenoot Daan [Kylian de Pagter] tegenkomt die op zoek is naar Jonas’ vriend Karsten. Samen gaan ze langs bij Karstens huis. Een buurvrouw weet zeker dat hij met zijn moeder op vakantie is in Torremolinos, een buurman zegt dat het gezin alweer thuis is gekomen en bezoek heeft gehad van de politie in verband met de vermissing van Catootje [Nora Beckers], de dochter van Jehova's getuigen en een klasgenoot van Jonas. De twee jongens leren elkaar kennen tijdens hun zoektocht en met behulp van korte flashbacks onthult Van Driel stukje bij beetje de achtergronden van deze jongens, maar ook het mysterie rondom de verdwijning van Catootje. Het Nederlandse antwoord op Peter Bogdanovich’ The Last Picture Show is een met veel aandacht voor detail gemaakte reconstructie van Nederland in de jaren 70 en zowel visueel als technisch een triomf. Het scenario is briljant opgezet, met allerlei verwijzingen naar de jeugdcultuur (de skippybal en de flauwe woordgrapjes). Iedereen verdient lof, maar ik pik casting director Madelief Blanken eruit. Want Hoek, De Pagter en Beckers zijn ronduit voortreffelijk in hun complexe rollen. En onthoud: “Schaam je, schaam hem, schaam …”

Je zou verwachten dat er wat tijd moet verstrijken voor je met enig inzicht kunt schrijven over de gevolgen die de COVID-crisis heeft en heeft gehad op de maatschappij als geheel, op mensen individueel en op familierelaties. Scenarist Dennis Kelly presteert het echter om midden in de crisis met een scenario te komen dat een opeenstapeling is van rake observaties en ook nog een perfecte mix van tragiek en komedie is. James McAvoy en Sharon Horgan schitteren in deze ontleding van het gezinsleven tijdens de lockdown in Londen. Soms overheerst optimisme en humor, op andere momenten overheerst de wanhoop, maar de emoties zijn altijd herkenbaar en uitstekend verwoord en gespeeld. De acteurs spreken de kijker rechtstreeks toe en de film speelt zich volledig af in de woning van de twee hoofdpersonen waardoor het wat toneelmatig aanvoelt, maar gezien de kwaliteit van het scenario en het spel mag dat geen bezwaar zijn.

Tim [Dave Franco] en Millie [Alison Brie] starten een nieuw hoofdstuk in een klein stadje waar ze hopen hun dat Tims neuroses hun relatie niet zal verwoesten. Tijdens een natuurwandeling raken ze verdwaald en komen ze enige tijd vast te zitten in een grot. Die gebeurtenis blijkt zijn sporen te hebben nagelaten in deze bizarre psychologische horrorfilm in de trant van The Substance. Dat Franco en Brie in werkelijkheid geliefden zijn, geeft dit een zekere curiositeitswaarde, maar het bizarre basisgegeven wekt eerder verbazing op dan gegruwel of suspense.

In 1925 groeide sledehond Balto uit tot een internationale held toen een journalist hem bombardeerde tot de grote held van de heroïsche ‘Serum Run’. Een uitbraak van difterie in het afgelegen stadje Nome in Alaska dreigt de bevolking te decimeren. Hun enige redding is een serum dat zich bevindt in Anchorage op zo’n 2.300 kilometer van Nome. Die wordt overgebracht via een estafette van verschillende sledes die elk een deel van het traject afleggen Balto was de leider van de slee die de laatste etappe aflegde. Maar in 2011 riep Time Magazine Togo uit tot het meest heroïsche dier uit de geschiedenis. Deze film kijkt terug op Togo’s ongelofelijke rol in die ‘Serum Run’ en toont hoe Togo van een eigenwijze pup, die zijn eigenaar en trainer Leonhard Seppala [William Dafoe] tot wanhoop drijft, tot een onverzettelijke leider. De beelden van de ‘Serum Run’ zijn, mede door de twijfelachtige camerastandpunten en de middelmatige CGI, niet geheel overtuigend, maar de scènes met de jonge Togo en vooral de relatie tussen Togo, Leonhard en diens echtgenote Constance leveren veel memorabele momenten. En houdt de zakdoeken maar gereed bij de ontknoping. Een absolute must voor dierenliefhebbers en (uiteraard) hondenliefhebbers in het bijzonder.

Een komisch drama waarin de grappen zichtbaar zijn, maar nooit voelbaar. De voorstanders noemen het 'droog-komisch', maar ik behoor tot de tegenstanders die het beschouwen als 'mislukte' humor. Er was één moment waarop ik moest lachen, maar dat is onvoldoende om deze film het predicaat 'komisch' mee te geven. De film betreft overigens een Syrische vluchteling die in de mallemolen van de Finse immigratiedienst terechtkomt en uiteindelijk als illegaal aan de slag gaat in een restaurant.

Kaurismäki - toch geen kleine jongen - had er beter aan gedaan om een duidelijke te keuze maken wat betreft de toon van de film. Omdat de film wat zwalkt tussen komedie en drama slaat het op beide front de plan te vaak mis. De oeverloze gesprekken met Finse bureaucraten slaan daardoor dood en waren veel beter uit de verf gekomen als Kaurismäki er een duidelijke richting aan had gegeven. Nu is het eindresultaat vleesch noch visch en is er door het trage tempo nog maar weinig smaak te bekennen.

Technisch verzorgde biografie probeert soms iets te nadrukkelijk een link te leggen tussen gebeurtenissen en personen in Tolkiens leven die de inspiratiebron waren voor zijn legendarische boeken, maar compenseert die wat gekunstelde aanpak met een technisch uitermate verzorgde productie en een aantal indrukwekkend gefilmde droomsequenties en meeslepende reconstructies van Tolkiens ervaringen op het slagveld van WOI.

Vanwege de begrafenis van zijn vriend Guillaume [Caleb Landry Jones] logeert Tom [Xavier Dolan] een tijdje op de boerderij waar hij Guillaumes broer Francis [Pierre-Yves Cardinal] en moeder Agathe [Lise Roy] helpt de boel draaiende te houden. Maar Agathe vermoedt dat Tom en Francis een geheim verbergen. De sfeer wordt nog meer gespannen door de komst van Guillaumes vriendin Sarah [Evelyne Brochu], de grote afwezige bij de begrafenis. Dolan creert de nodige suspense in dit intrigerende mysterie met een vage, teleurstellende ontknoping.

Welke zieke geest kwam er op het idee om Tom en Jerry een rol te geven in een live-actionfilm? De gewelddadige humor van dit populaire duo leent zich bij uitstek voor een cartoonekse setting, maar voelt onaangenaam in deze slappe modernisering. Het verhaal, voor zover je daarvan kunt spreken, laat de twee hun intrek nemen in een hotel waar ze aanvankelijk de boel op stelten zetten, maar waar ze uiteindelijk Kayla [Chloë Grace Moretz] helpen om het hotel en haar baan te redden. Een hopeloze verspilling van tijd en geld.

Kort nadat twee collega’s van de Navy Seals zijn geliquideerd, overleeft John Kelly [Michael B. Jordan] ternauwernood een aanslag waarbij zijn hoogzwangere vrouw [Lauren London] om het leven komt. Wanneer Robert Ritter [Jamie Bell] het onderzoek naar de aanslag in een vloek en een zucht afrondt, is John erop gebrand hoogstpersoonlijk zijn gram te halen. Hij krijgt politieke steun van minister Clay [Guy Pearce] en zijn voormalige leidinggevende [Jodie Turner-Smith] probeert hem in het gareel houden. Om te beginnen moeten John en zijn manschappen Viktor Rykov [Brett Gelman] opsporen, de andere overlevende van het bloedbad in Johns huis. Formulematige, maar onderhoudende actiethriller dankzij de sterke en goed acterende cast en een paar sterke actiescènes.

Oppervlakkige biografie van de Finse illustrator Touko Laaksonen die zijn homoseksualiteit ontdekt als soldaat in WOII. In een land waar homoseksualiteit niet wordt geaccepteerd vindt hij een belangrijke uitlaatklep in illustraties van mooie, gespierde mannen tijdens seksuele handelingen. Dankzij een eigenzinnige uitgever weet hij de illustraties onder het pseudoniem 'Tom of Finland' op de markt te brengen. Het blijkt een enorm succes, vooral in de VS waar hij een enorme invloed blijkt te hebben op de mode en de psyche van de homogemeenschap.

Het scenario van Aleksi Bardy wil veel vertellen in korte tijd, maar daardoor is het resultaat vrij ééndimensionaal. Sterker nog: het schildert Laaksonen af als een ietwat treurig, seksueel gefrustreerd ventje dat zijn illustraties als weinig meer ziet dan een manier om zijn eigen seksuele behoeften te bevredigen. Je zou verwachten dat een film over een man die zo is omarmd door de gay-scene een positiever beeld van die gemeenschap zou schetsen.

tom thumb schrijf je niet met hoofdletters, by the way. Deze film won Oscars voor de special effects en hoewel die bijna 60 jaar later grotendeels gedateerd zijn, is de Russ Tamblyns dans met een papieren versie van hemzelf nog steeds een huzarenstukje te noemen. Dit is een aangename familiefilm, met de acrobatische, perfect gecaste Russ Tamblyn in de hoofdrol als de jongen die de grootste wens van een kinderloos echtpaar van middelbare leeftijd in vervulling brengt. De crème de la crème van Britse komedie, Gerald Thomas en Peter Sellers, is van de partij om de film verder op te fleuren met hun capriolen als heerlijke schurken die tom thumb ontvoeren.

Dit is luchtig vermaak voor kinderen, zonder enige pretentie, en gezien de cast is het niet verwonderlijk dat tom thumb daar uitstekend in slaagt. En de Puppetoons-sequenties zijn ook nog steeds vermakelijk, al is het maar om je kind te laten zien dat je geen CGI nodig hebt om je fantasieën tot leven te laten komen.

Alicia Vikander is een verademing als de nieuwe Lara Croft. Ze is niet langer de natte droom van puberjongens die 'Weird Science' iets te vaak hebben gezien, maar heeft wel het vereiste charisma om deze rol te dragen. Deze reboot begint sterk door ons kennis laten te maken met de eigenzinnige, maar zeker niet feilloze erfgename van zakenman Lord Richard Croft [Dominic West]. Ze verliest een bokswedstrijd en een spectaculaire (maar levensgevaarlijke en bovenal illegale) 'vossenjacht' loopt voor haar verkeerd af. Wanneer haar vaders compagnon Ana Miller [Kristin Scott Thomas] Lara eindelijk weet over te halen om de doodverklaring van haar vader - die al zeven jaar spoorloos is - te tekenen, bedenkt Lara zich op het allerlaatste moment wanneer de notaris [Derek Jacobi] haar een Japanse puzzel overhandigt. Daardoor ontdekt ze dat haar vader een avontuurlijk dubbelleven leidde, bovendien denkt ze te weten waar hij vermist is geraakt. En zo begint het avontuur.

Die eerste 45 minuten zijn uitstekend, maar zodra de actie de overhand krijgt helpt het als je de onvolkomenheden in het plot over het hoofd ziet. Uiteraard overleeft Lara de ene na de andere levensgevaarlijke situatie op wonderbaarlijke wijze - overigens vaker met geluk dan met wijsheid - en verzandt de film vaak in actieclichés, maar Vikanders charisma houdt de film overeind. Maar op een sequel zit ik niet te wachten....

In 2051 wordt de menselijke bevolking op Aarde gedecimeerd door buitenaardse wezens. Enkele overlevende militairen maken een tijdsprong naar 2022 om mensen te vragen met hun de strijd aan te gaan in 2051. Eén van de mannen die aan deze bijzondere dienstplicht dient te voldoen is Dan Forest [Chris Pratt] Die ontdekt dat zijn pientere dochtertje Muri [Ryan Keira Armstrong] is uitgegroeid tot een briljante wetenschapper [Yvonne Strahovski] die met zijn hulp het gif wil ontwikkelen waarmee de mensheid in 2022 wellicht zijn eigen uitroeiing kan voorkomen. Een ecologische SF-thriller waarin personages tijdens een verwoestende, bloederige strijd onder aanzwellende strijkers hun diepste emoties uiten. Oftewel: stompzinnige pulp.

Casey [Britt Roberston], de docher van een NASA-technicus [Tim McGraw], wordt gerecruteerd voor Tomorrowland, een nieuwe wereld in een andere dimensie die de vervanger moet worden van de Aarde die tenonder dreigt te gaan door klimaatverandering. Projectleider Nix [Hugh Laurie] wil de naderende ondergang laten gebeuren, maar Casey besluit een poging doen om de planeet te redden. Samen met Recruton Athena [Raffey Cassidy] gaat ze op zoek naar een briljante uitvinder [George Clooney] die haar bij haar missie moet helpen. De ecologische boodschap en de cast verdrinken in een springvloed van overweldigende special effects in dit rommelig gestructureerde avontuur. Het hoge tempo helpt en Kathryn Hahn en Keegan-Michael Key zijn vermakelijk als de ‘baddies’ van dienst. Alleen in Nederland en België uitgebracht als (Disney’s) Project T om verwarring met het dancefestival te voorkomen.

Toni Erdmann heeft een handjevol sterke momenten, vooral in het begin en tegen het einde [zeg maar vanaf Whitney Houston]. Tussendoor valt er eerlijk gezegd erg weinig te lachen en zit er te weinig ontwikkeling in verhaal en karakterisering. De extreem lange speelduur is dan ook totaal niet gerechtvaardigd. Pak een goede screwballcomedy uit de jaren '30 [Bombshell, Bringin' Up Baby om maar wat te noemen] en je vraagt je af waarom Toni Erdmann niet in 45 minuten richting de aftiteling had kunnen gaan. Een veelvuldige herhaling van stappen, twee hoofdpersonen die even ondoorgrondelijk als onsympathiek zijn, om nog maar te zwijgen van die even idiote als nutteloze masturbatiescène. Wacht, wekt dat laatste woord joe interesse? Geloof mij, je wilt het echt niet weten...

Deze muzikale dramedy speelt zich af in een Londens theater dat zelfs ten tijde van The Blitz open blijft - vandaar de titel - en is dus, net als Mrs Henderson Presents (2005) geïnspireerd door The Windmill Theatre. Janet Blair en Rita Hayworth zijn twee vriendinnen die deel uitmaken van het theatergezelschap en uiteraard zijn er de nodige romantische, komische en dramatische verwikkelingen. Het plot is aan de dunne kant en de liedjes zijn weinig memorabel. Hayworth en Blair vormen echter een aangename chemie op het podium en de inventieve choreografie, alsmede de productie van de optredens, maken veel goed. De beste momenten komen echter van Marc Platt als Tommy, die tijdens zijn indrukwekkende auditie zelfs een dans doet een speech van Hitler (!) en van Basil Lambert, die als Professor Lambert furore maakte in de vaudevillewereld en hier een hilarische show geeft als de waanzinnige xylofonist 'The Great Waldo'. En Hayworth is opnieuw een lust voor het oog.

Psychologisch gebaseerd op het autobiografische boek van A F Th van der Heijden over hoe twee ouders de tragische dood van hun zoon verwerken. De eerste helft van dit psychologische drama heeft weinig en weinig nieuws te vertellen: Pierre Bokma en Rifka Lodeizen zijn vooral héééél verdrietig. Het tweede deel, waarin de vader op obsessief nauwgezette wijze de laatste uren van Tonio's leven reconstrueert. Bokma verschijnt zelf in flashbacks waarin hij tevergeefs probeert Tonio andere beslissingen te laten nemen waardoor hij niet om het leven zal komen. Een boeiende en effectieve keuze van regisseur Van der Oest, versterkt door de uitstekende prestatie van Chris Peters die Tonio een vleugje mysterie geeft, maar vooral even charismatisch als menselijk is. De thema's liggen er nogal dik bovenop, maar Van der Oest weet je toch een brok in de keel te bezorgen in de prachtige slotscène.

De 9-jarige Tony [Faas Wijn] is idolaat van zijn vader Gilles [Jeroen Spitzenberger], een van de beste hijskraanmachinisten ter wereld. Hij dan ook apetrots wanneer de Koningin [Annet Malherbe] zijn vader persoonlijk aanwijst als minister. Dat gaat even goed, totdat moeder Sissy [Rifka Lodeizen] ontdekt dat haar man een affaire heeft met zijn secretaresse [Anna Drijver]. Scheidingsperikelen volgen en Tony zoekt hulp bij de koningin in de hoop dat zijn ouders weer bij elkaar komen. De titel verwijst naar Tony’s 10e verjaardag, waarop zijn vader hem toestemming zou geven om hijskraan ‘Het Beest’ te besturen. Absurde combinatie van kinderlijke komedie en echtscheidingsdrama, geschreven door Mieke de Jong maar vooral te wijten aan Kamps onevenwichtige regie. Waarschuwing: Carlo Boszhard speelt Tony’s irritante leraar.

Genomineerd voor 11 Oscars, maar deze briljante, tijdloze komedie moest het afleggen tegen het grootschalige, indrukwekkende Gandhi. Hoffman speelt één van zijn beste rollen als acteur Michael Dorsey die zijn hoofd boven water houdt door acteerlessen te geven. Zijn eigen audities leiden veelal tot afwijzingen: hij is 'te klein' en ja, soms zelfs 'te groot' of 'niet het juiste type'. En wanneer hij wél een rol krijgt ergeren regisseurs zich aan de kritiek die MIchael levert op het scenario of op de regie. Daardoor is Michael blut en de wanhoop nabij. Wanneer hij zijn beste vriendin Sandy [Teri Garr] helpt bij haar voorbereiding op een auditie voor een tijdelijke rol in een soapserie, leert hij de rol zo goed kennen dat hij besluit een gok te nemen: hij verkleedt zich als vrouw en doet zélf auditie.

Michael kan het echter niet laten om het scenario te bekritiseren (hij walgt van een scène waarin hij een vrouw die ernstig mishandeld is door haar man moet adviseren om in therapie te gaan), maar nu hij zich voordoet als vrouw oogst hij lof voor diezelfde tegendraadsheid waardoor hij voorheen steeds werd afgewezen. Michaels plan lijkt dus te slagen, totdat hij verliefd wordt op tegenspeelster Julie [Jessica Lange] en het steeds moeilijker wordt om Michael en zijn vrouwelijke alter-ego van elkaar te scheiden.

Onder de regie van Sidney Pollock schitteren alle acteurs, maar alleen Lange won een Oscar (in een categorie waarin Gandhi niet was genomineerd). Bill Murray (Michaels huisgenoot), Charles Durning (als Julies vader), George Gaynes (als veteraan die zijn tekst niet kan onthouden) en Pollock zelf (als Michaels manager) hadden even goed een nominatie kunnen krijgen. En Geena Davis had zich geen beter debuut kunnen wensen. Maar dit is een tour-de-force van Hoffman, die zelfs zijn eigen make-up bedacht, en een even venijnige als hilarische satire op seksisme in film en op televisie. Eén van de leukste films uit de jaren '80.

Rock blijft dicht bij zichzelf in deze milde satire op de moderne media. Hij speelt de rol van voormalige stand-up komiek Andre Allen die vooral befaamd is vanwege een komische filmtrilogie waarin hij de rol speelt van Hammy The Bear, een agent in een berenkostuum. Nu probeert hij wanhopig aandacht te vragen voor zijn nieuwste filmproject, een historisch drama waarin hij de rol speelt van de leider van een slavenopstand op Haïti. Maar de pers en zijn fans hebben meer interesse voor zijn aanstaande huwelijk met reality tv-ster Erica Long [Gabrielle Union]. Andre brengt enige door met Chelsea Brown [Rosario Dawson, een journalist van The New York Times. Rock en Dawson zijn goed en Rock heeft een aantal aardige observaties over de mediawereld voor ons in petto, maar het verhaal is wat mager en het scenario vervalt helaas zo nu en dan in smakeloze terzijdes. Maar voor de liefhebbers zijn er amusante cameo’s van enkele Amerikaanse topkomieken.

Peter ‘Maverick’ Mitchell [Tom Cruise] is ondanks zijn uitmuntende prestaties in 30 jaar niet verder gekomen dan de rang van kapitein en zijn gedrag bevindt zich nog altijd op het grensgebied van moed en roekeloosheid, zo blijkt uit zijn poging om met een experimenteel vliegtuig de barrière van Mach 10 te doorbreken. Chester Cain [Ed Harris] plaatst Peter over naar een trainingscentrum waar hij onder bevel van Admiraal Simpson [Jon Hamm] een nieuwe generatie Top Gunners in een paar weken moet voorbereiden op een levensgevaarlijk bombardement. Peter komt lijnrecht tegenover zijn meerdere te staan, haalt zijn banden aan met oude vlam Penny [Jennifer Connelly] en moet zijn verleden onder ogen zien wanneer blijkt dat Bradley Bradshaw [Miles Teller], de zoon van Petes omgekomen vriend en collega uit Top Gun, één van de deelnemers aan het programma is. Kosinski behoudt wat goed was aan het origineel met verbeterde technische mogelijkheden, en vermijdt de clichés op intelligente en vaak vermakelijke wijze. Cruise, Teller en Connelly leveren puik werk af, er is een uiterst ontroerende scène met de aan keelkanker lijdende Val Kilmer als ‘Iceman’ en Hans Zimmer levert zijn meest effectieve score in jaren af. Zowel voor fans van het origineel als voor een nieuwe generatie is dit de perfecte sequel, misschien wel de beste aller tijden?! Dit zou in vrijwel alle categorieën een Oscarfavoriet moeten zijn!

Kijk naar de titel, kijk naar de hoofdrolspeler, kijk naar de productiemaatschappij (The Asylum). Drie rekruten (geld voor meer goedkope acteurs was er niet) trainen op een bouwplaats in de woestijn en krijgen instructies in een oude loods met een bureau en Eric Roberts in de hoop zo Top Gunner te worden. Een paar gasten op een geheime missie storten neer, de nieuwe rekruten helpen hun wat Russen uit de weg te ruimen en kijken daarbij niet op een vliegtuigje meer of minder. Amateuristische en hilarisch slecht, maar ik had eerlijk gezegd ook niet anders verwacht. Uitgebracht in het jaar dat het langverwachte vervolg op Top Gun uit zou komen. Kreeg twee jaar later een vervolg, zo rond het moment dat Top Gun: Maverick (dat in de wacht was gezet door de Coronapandemie) eindelijk in de de bioscoop ging draaien. Toeval?