Opinions

Aziatisch-Amerikaans meisje Lara Jean [Lana Condor] heeft nog nooit een vriendje gehad maar heeft voor alle jongens op wie ze ooit verliefd was een geadresseerde liefdesbrief geschreven die ze nooit heeft opgestuurd. Wanneer blijkt dat iemand die brieven heeft laten versturen, komt Lara Jeans leven op de kop te staan. Bijkomende probleem: één van de ontvangers is het vriendje [Noah Cintineo] van haar oudere zus [Janel Parrish]. Net als het gelijknamige boek is dit gericht op pre-puberale tienermeisjes en ondanks het niet onaardige uitgangspunt blijft het dusdanig op de oppervlakte steken dat oudere jongeren (en jongere ouderen) hier niet van onder de indruk zullen zijn.

Lara Jean [Lana Condor] en Peter [Noah Centineo] hebben hun middelbare school afgerond en hopen samen naar dezelfde Universiteit te gaan. Want hoe zal hun relatie anders kunnen overleven? Meer drama en weinig humor in deze oppervlakkige variant op Beverly Hills 90210 waarin tieners zich vreselijk druk maken om niks. Alleen tienermeisjes zullen zich hiermee kunnen identificeren, maar de formule is nu toch echt versleten.

Lara Jean [Lana Condor] is dolgelukkig met haar eerste vriendje Peter [Noah Centineo] en doet er alles aan om het hem naar de zin te maken, maar haar onzekerheid leidt tot spanningen in de relatie. Opnieuw weinig diepgang en geen verrassingen, maar Condors charme houdt het zaakje nog aardig drijvende.

Terwijl Baltimore het nieuwe jaar inluidt met vuurwerk, schiet een sluipschutter 29 mensen door voordat de politie ontdekt waar de man zich bevindt. In de paniek die uitbreekt bij de evacuatie van het gebouw waar de schutter zich schuilhoudt, is Agent Eleanor [Shailine Woodley] degene die ervoor zorgt dat zoveel mogelijk mensen die het pand verlaten worden gefilmd. FBI-commandant Lammark [Ben Mendelsohn] besluit Eleanor te betrekken bij het onderzoek, ook al omdat ze een verleden heeft dat mogelijk overeenkomt met het profiel van de dader. Opent voortreffelijk en schift probleemloos tussen actie, thriller en drama dankzij een scenario dat op intelligente wijze conventies omzeilt, constant verrast en op subtiele, niet prekerige wijze een hoop relevante maatschappelijke thema’s aanhaalt. Woodley en Mendelsohn zijn subliem in de hoofdrollen en de ontknoping is een nauwelijks te evenaren nagelbijter.

Cary Grant was gestopt met acteren maar liet zich door Alfred Hitchcock overhalen om de hoofdrol te spelen in deze luchtige, maar tamelijk oppervlakkige romantische komedie met een vleugje mysterie. Grant speelt een voormalige juwelendief die allang een punt heeft gezet achter zijn criminele verleden, maar toch als hoofdverdachte wordt gezien na een nieuwe serie juwelendiefstallen. Ironisch genoeg kan hij zijn onschuld alleen maar bewijzen door zijn afgezworen vaardigheden opnieuw in te zetten en de echte dader te betrappen. Ondertussen heeft hij een affaire met Frances Stevens [Grace Kelly] en krijgt hij hulp van H.H. Hughson [John Williams]. Robert Burks won een Oscar voor zijn camerawerk en mede daardoor steelt Grace Kelly - in de schitterende kostuums van Edith Head - de film. Grant had het zo naar zijn zin dat hij nog 8 jaar aan zijn acteercarrière vastplakte.

Niet geheel gemaakt en uitgezonden in de aanloop naar de première van Oppenheimer van Christopher Nolan (die ook aan het woord komt), deze terugblik op het leven van J. Robert Oppenheimer, de leider van het team dat verantwoordelijk was voor de creatie van atoombom die sinds 1945 een bepalende rol speelt in de wereldgeschiedenis. Veel mensen met kennis van zaken komen aan het woord en benadrukken keer op keer hoe afschrikwekkend de atoombom was. Archiefopnamen van Oppenheimer bevestigen keer op keer dat hij zich achteraf realiseerde wat de impact zou zijn van deze uitvinding en hoezeer dat hem persoonlijk raakte. Het blijft helaas vrij oppervlakkig, al is de voor de periode waarin Oppenheimers reputatie werd bezoedeld interessant.

Het heeft er alle schijn van dat Mavroeidis op tijd inzag hoe matig zijn scenario was en dat hij er op het laatste moment een parodie van besloot te maken. De proloog benoemt de conventies van een filmscenario, daarna volgt een gesprek tussen de archetypische ‘held’ Demosthenes [Yorgo Tsiantoulas] en zijn archetypische ‘beste vriend’ Nikitas [Andreas Labropoulos]. Beiden waren acteurs en Nikitas wil nu graag een lowbudget film regisseren. Aan de hand van de conventies ontvouwt zich in flashback een verhaal dat voldoet aan de filmconventies. Twee jaar geleden had Demosthenes een relatie met Panos [Nikolaos Mihas]. Kort nadat die relatie is beëindigd, vraagt Panos of Demosthenes een tijdje wil passen op het zwerfhondje Carmen [Nala]. Tijdens die korte periode heeft Demosthenes een affaire met Thymios [Vasilis Tsigristaris], maar raakt hij vooral gehecht aan Carmen. Nala steelt gemakkelijk de show in deze milde, gematigd amusante komedie die niet zo intelligent is als het denkt te zijn.

"To Kill A Mockingbrid"is een terugblik op een jaar tijdens “The Great Depression” in de zuidelijke, conservatieve staat Alabama door de ogen van twee kinderen. Scout [Mary Badham] en Jem [Phillip Alford] wonen in een klein dorpje bij hun vader Atticus Finch [Gregory Peck], een advocaat en gerespecteerd man in het dorp. De kinderen leiden een vrij zorgeloos bestaan en zijn vooral gefascineerd door Boo Radley [Robert Duvall], een jonge man die in een mysterieus huis vlakbij woont maar die overdag nooit naar buiten komt.

De rust wordt wreed verstoord wanneer Atticus besluit de verdediging op zich te nemen van Tom Robinson [Brock Peters], een sympathieke, ogenschijnlijk ongevaarlijke neger die beschuldigd is van de verkrachting en mishandeling van Mayella Ewell [Collin Wilcox Paxton], de tienerdochter van een onvriendelijke, opvliegende racist [James Anderson]. Een grote groep dorpsgenoten keert zich tegen Atticus en probeert hem door middel van intimidatie en dreigementen af te laten zien van de verdediging. Scout en Jem begrijpen niet hoe het kan dat al die buren, die zij beschouwden als vrienden, zich nu opeens tegen hem kunnen keren. Ze overwinnen hun angst en zijn vastberaden deze rechtszaak bij te wonen, waarvan de uitslag van tevoren al vast lijkt te staan.

Net als het boek vertelt de film het verhaal volledig vanuit het perspectief van de kinderen, de volmaakte onschuld. Het doet volwassenen verlangen naar de eigen jeugd, waarin het leven zo simpel leek en de grote problemen van de wereld je volledig ontgingen. Maar de kinderen zijn ook degenen die barrières van discriminatie doorbreken: wanneer een groep dorpelingen de gevangenis waar Tom Robinson vast zit wil bestormen. In één van de meest aangrijpende scènes uit de film weten de kinderen een potentiële lynchpartij te voorkomen. Evenzo doeltreffend is het moment waarop de kinderen aankomen bij de rechtszaal en Scout de zwarte dominee Sykes [Bill Walker] vraagt of ze bij hem (op de ‘zwartentribune’) mag zitten. Voor haar doet de huidskleur er niet toe, voor haar geldt dat ze zich veilig voelt bij deze vriendelijke, betrouwbare man.
Hoewel er geen twijfel is over het politieke standpunt van “To Kill A Mockingbird”, spreekt het in mijn ogen vooral het vertrouwen uit in een nieuwe generatie en is Atticus Finch een rolmodel voor een ieder die onrecht ziet en een oproep om niet alleen openlijk een standpunt in te nemen in het rassenvraagstuk, maar ook naar je geloof te handelen. Het verrassende, ontroerende einde bekroont deze film die erin slaagt om recht te doen aan één van de belangrijkste en meest inspirerende boeken die ooit zijn voortgebracht. En Gregory Peck? Je hoeft zijn biografie er maar op na te lezen om te zien dat hij leefde volgens de code van “Atticus Finch” en daarvoor het respect en de erkenning heeft gekregen die hij verdiende.

Kiran was 13 jaar toen drie jongens uit hetzelfde dorp haar verkrachtten. In de Indiase dorpscultuur bepaalt traditioneel de dorpsgemeenschap wat er moet gebeuren en zij hebben voorgesteld Kiran aan een van de verkrachters uit te huwelijk zodat “haar eer” gered kan worden. Aangespoord door echtgenote Jaganti besluit vader Ranjit over te gaan tot een rechtszaak. Dat zorgt voor een gespannen sfeer in het dorp dat wordt versterkt door de regelmatig terugkeer van Pahuja en haar crew die onbedoeld een rol spelen in dit opmerkelijke verhaal dat geen twijfel laat bestaan over de positie van vrouwen op het Indiase platteland. De titel verwijst naar het slotinterview waarin Ranjit het als metafoor gebruikt voor de strijd die hij heeft moeten leveren om gerechtigheid voor zijn dochter te krijgen.

Riseboroughs vertolking als de geldverslindende alcoholist Leslie is een wanhopige schreeuw voor een filmprijs (en leverde haar zowaar een Oscarnominatie op), maar Morris had er goed aan gedaan om de teugels flink wat steviger aan te trekken. Jaren geleden won Leslie een flinke geldprijs in de loterij, nu is ze blut, thuisloos en aan de drank. Een goedbedoelende moteleigenaar [Stephen Root] probeert Leslie te helpen haar leven op de rails te krijgen. Riseboroughs gemanierde spel overtuigt even weinig als het geforceerde happy end. Allison Janney maakt meer indruk als een oude bekende van Leslie die haar wantrouwen jegens Leslie amper onder stoelen of banken steekt.

Neil [Ben Affleck] houdt van de Marina [Olga Kurylenko], zoveel weten we al na een paar minuten. Maar dit is een film van Terrence Malick en dus volgen er eindeloze omhelzingen, lyrische beelden, romantische clichés en pompeuze bewoordingen om dat gevoel kracht bij te zetten. Het blijkt allemaal tevergeefs wanneer Neils jeugdliefde Jane [Rachel McAdams] op komt draven en het hele verhaal nog eens van voor af aan begint. Malick heeft heel weinig te zeggen maar gebruikt wel alle tijd en ruimte om dat te doen. Tevens voegt hij aan deze mix een priester [Javier Bardem] toe die eindeloos brabbelt over het geloof en de onzekerheden waarmee hij worstelt. Er zijn mensen die weglopen met Malick. Neutrale kijkers zullen hier zeer weinig plezier aan beleven, vermoed ik.

Voor een bruiloft keert Laura [Penelope Cruz] voor het eerst in drie jaar, samen met haar Argentijnse echtgenoot Alejandro [Ricardo Darin], terug naar haar geboorteplaats. Het uitbundige feest wordt eerst onderbroken door een stroomstoring en kort daarna afgebroken wanneer Laura's dochter Irene [Carla Campra] spoorloos blijkt te zijn verdwenen. Wanhopig roept de familie de hulp in van een plaatselijke oud-detective die al snel tot de conclusie komt dat Irene waarschijnlijk is ontvoerd door iemand die aanwezig was op het feest! Maar wie dan? En vooral waarom?

Erg goed geacteerd familiedrama blinkt uit in het eerste deel, vooral tijdens de vrolijke feestscènes waarin de acteurs het enorm naar de zin lijken te hebben en waarbij je ook écht het gevoel krijgt dat je naar een hechte familie zit te kijken. Cruz, Darin en Bardem (als Laura's ex-vriend) zijn de sleutelspelers in het drama dat zich daarna ontvouwt en hun spel is vlekkeloos. De ontknoping van deze film levert ook enkele fraaie momenten op, maar het was absoluut niet nodig om deze film over de 100 minuten te tillen. Een overdaad aan trage momenten werpt een schaduw over een verder prima film.

De in Los Angeles wonende Mexicaans-Amerikaanse gynaecoloog Clara [Karla Souza] heeft haar geloof in de ware liefde allang opgegeven. Wanneer haar ouders na 40 jaar eindelijk in het huwelijk treden weet ze haar collega Asher [Ben O'Toole] over te halen mee te gaan als introducee bij het trouwfeest in een prachtig landhuis aan de Mexicaanse kust. Dan verschijnt opeens haar enige grote liefde Daniel [José Mariá Yazpik] en dat brengt haar meteen in verwarring. De liefdesdriehoek lijkt een recept voor formulematige komedie, maar Souza is ontwapenend in de hoofdrol, het scenario bevat een aantal spitsvondige dialogen en heeft een paar verrassingen in petto. Ximena Romo en Harold Torres weten de film bijna te stelen als de kibbelende aanstaande ouders Lita en Beto.

Bastiaan Groenewegen [Egbert Jan Weeber] en Esther de Wal [Noortje Herlaar] leren elkaar begin jaren 90 kennen tijdens een auditie voor de soapserie waarmee ze allebei door zouden breken. In 2009 zijn ze getrouwd en wonen ze met hun Oscar [David Hofland] en Emily [Keet Padberg] in een huis ver buiten de stad. Op professioneel gebied gaat het beiden best voor de wind, maar Bastiaan kampt met extreme stemmingswisseling en spreekt regelmatig uit dat hij het liefst dood zou willen zijn. De proloog maakt duidelijk dat dit een verfilming is van het autobiografische boek van Isa Hoes over haar huwelijk met Antonie Kamerling, die in 2010 een einde aan zijn leven maakte. De hele film voltrekt zich als een herhaling van een patroon: Bastiaan is depressief, Esther smeekt hem om goed voor zichzelf te zorgen, Bastiaan is spoorloos, Esther maakt zich grote zorgen, Bastiaan komt thuis. Herlaar maakt indruk en weet Esthers onzekerheid, frustratie, woede en vooral haar machteloosheid invoelbaar te maken. Verbong had dit meer diepgang kunnen geven door ook aandacht te besteden aan het rouwverwerkingsproces, maar dat laat hij jammer genoeg achterwege. De titel verwijst naar de nummer 1 hit uit 1997, geschreven door Guus Meeuwis en gezongen door Antonie Kamerling als het personage Hero uit de film (later ook een serie) All Stars.

Toda [Celeste Holsheimer] woont met haar vader [Teun Kuilboer] en haar oma [Anneke Blok] boven de familiebakkerij en heeft het prima naar haar zin. Wanneer er oorlog uitbreekt ‘in het zuiden’, wordt vader opgeroepen om “de anderen te beschermen” en regelt oma dat Toda naar haar moeder [Noortje Herlaar] in een veilig buurland kan reizen. Die reis loopt echter niet zoals verwacht, waardoor Toda op haarzelf aangewezen is om door gevaarlijke gebied de weg naar haar moeder te vinden. Gelukkig krijgt ze hulp van een leeftijdsgenoot [Matsen Montsma], met wie ze de nodige avonturen beleeft. Van Kilsdonk verdient lof voor het prima spel van de kinderen, maar mogelijkheden om interessante thema’s op een serieuze manier aan te snijden laat ze liggen, waardoor het voor de meekijkende ouders misschien wat te braaf is.

Op de dag nadat Nederland de finale van het WK Voetbal van 1974 verloor van Duitsland, hangt de wat dromerige 12-jarige Jonas [Rein Hoeke] een beetje rond in zijn buurt wanneer hij zijn stoeren, balorige klasgenoot Daan [Kylian de Pagter] tegenkomt die op zoek is naar Jonas’ vriend Karsten. Samen gaan ze langs bij Karstens huis. Een buurvrouw weet zeker dat hij met zijn moeder op vakantie is in Torremolinos, een buurman zegt dat het gezin alweer thuis is gekomen en bezoek heeft gehad van de politie in verband met de vermissing van Catootje [Nora Beckers], de dochter van Jehova's getuigen en een klasgenoot van Jonas. De twee jongens leren elkaar kennen tijdens hun zoektocht en met behulp van korte flashbacks onthult Van Driel stukje bij beetje de achtergronden van deze jongens, maar ook het mysterie rondom de verdwijning van Catootje. Het Nederlandse antwoord op Peter Bogdanovich’ The Last Picture Show is een met veel aandacht voor detail gemaakte reconstructie van Nederland in de jaren 70 en zowel visueel als technisch een triomf. Het scenario is briljant opgezet, met allerlei verwijzingen naar de jeugdcultuur (de skippybal en de flauwe woordgrapjes). Iedereen verdient lof, maar ik pik casting director Madelief Blanken eruit. Want Hoek, De Pagter en Beckers zijn ronduit voortreffelijk in hun complexe rollen. En onthoud: “Schaam je, schaam hem, schaam …”

Je zou verwachten dat er wat tijd moet verstrijken voor je met enig inzicht kunt schrijven over de gevolgen die de COVID-crisis heeft en heeft gehad op de maatschappij als geheel, op mensen individueel en op familierelaties. Scenarist Dennis Kelly presteert het echter om midden in de crisis met een scenario te komen dat een opeenstapeling is van rake observaties en ook nog een perfecte mix van tragiek en komedie is. James McAvoy en Sharon Horgan schitteren in deze ontleding van het gezinsleven tijdens de lockdown in Londen. Soms overheerst optimisme en humor, op andere momenten overheerst de wanhoop, maar de emoties zijn altijd herkenbaar en uitstekend verwoord en gespeeld. De acteurs spreken de kijker rechtstreeks toe en de film speelt zich volledig af in de woning van de twee hoofdpersonen waardoor het wat toneelmatig aanvoelt, maar gezien de kwaliteit van het scenario en het spel mag dat geen bezwaar zijn.

Tim [Dave Franco] en Millie [Alison Brie] starten een nieuw hoofdstuk in een klein stadje waar ze hopen hun dat Tims neuroses hun relatie niet zal verwoesten. Tijdens een natuurwandeling raken ze verdwaald en komen ze enige tijd vast te zitten in een grot. Die gebeurtenis blijkt zijn sporen te hebben nagelaten in deze bizarre psychologische horrorfilm in de trant van The Substance. Dat Franco en Brie in werkelijkheid geliefden zijn, geeft dit een zekere curiositeitswaarde, maar het bizarre basisgegeven wekt eerder verbazing op dan gegruwel of suspense.

In 1925 groeide sledehond Balto uit tot een internationale held toen een journalist hem bombardeerde tot de grote held van de heroïsche ‘Serum Run’. Een uitbraak van difterie in het afgelegen stadje Nome in Alaska dreigt de bevolking te decimeren. Hun enige redding is een serum dat zich bevindt in Anchorage op zo’n 2.300 kilometer van Nome. Die wordt overgebracht via een estafette van verschillende sledes die elk een deel van het traject afleggen Balto was de leider van de slee die de laatste etappe aflegde. Maar in 2011 riep Time Magazine Togo uit tot het meest heroïsche dier uit de geschiedenis. Deze film kijkt terug op Togo’s ongelofelijke rol in die ‘Serum Run’ en toont hoe Togo van een eigenwijze pup, die zijn eigenaar en trainer Leonhard Seppala [William Dafoe] tot wanhoop drijft, tot een onverzettelijke leider. De beelden van de ‘Serum Run’ zijn, mede door de twijfelachtige camerastandpunten en de middelmatige CGI, niet geheel overtuigend, maar de scènes met de jonge Togo en vooral de relatie tussen Togo, Leonhard en diens echtgenote Constance leveren veel memorabele momenten. En houdt de zakdoeken maar gereed bij de ontknoping. Een absolute must voor dierenliefhebbers en (uiteraard) hondenliefhebbers in het bijzonder.

Een komisch drama waarin de grappen zichtbaar zijn, maar nooit voelbaar. De voorstanders noemen het 'droog-komisch', maar ik behoor tot de tegenstanders die het beschouwen als 'mislukte' humor. Er was één moment waarop ik moest lachen, maar dat is onvoldoende om deze film het predicaat 'komisch' mee te geven. De film betreft overigens een Syrische vluchteling die in de mallemolen van de Finse immigratiedienst terechtkomt en uiteindelijk als illegaal aan de slag gaat in een restaurant.

Kaurismäki - toch geen kleine jongen - had er beter aan gedaan om een duidelijke te keuze maken wat betreft de toon van de film. Omdat de film wat zwalkt tussen komedie en drama slaat het op beide front de plan te vaak mis. De oeverloze gesprekken met Finse bureaucraten slaan daardoor dood en waren veel beter uit de verf gekomen als Kaurismäki er een duidelijke richting aan had gegeven. Nu is het eindresultaat vleesch noch visch en is er door het trage tempo nog maar weinig smaak te bekennen.

Technisch verzorgde biografie probeert soms iets te nadrukkelijk een link te leggen tussen gebeurtenissen en personen in Tolkiens leven die de inspiratiebron waren voor zijn legendarische boeken, maar compenseert die wat gekunstelde aanpak met een technisch uitermate verzorgde productie en een aantal indrukwekkend gefilmde droomsequenties en meeslepende reconstructies van Tolkiens ervaringen op het slagveld van WOI.

Vanwege de begrafenis van zijn vriend Guillaume [Caleb Landry Jones] logeert Tom [Xavier Dolan] een tijdje op de boerderij waar hij Guillaumes broer Francis [Pierre-Yves Cardinal] en moeder Agathe [Lise Roy] helpt de boel draaiende te houden. Maar Agathe vermoedt dat Tom en Francis een geheim verbergen. De sfeer wordt nog meer gespannen door de komst van Guillaumes vriendin Sarah [Evelyne Brochu], de grote afwezige bij de begrafenis. Dolan creert de nodige suspense in dit intrigerende mysterie met een vage, teleurstellende ontknoping.

Welke zieke geest kwam er op het idee om Tom en Jerry een rol te geven in een live-actionfilm? De gewelddadige humor van dit populaire duo leent zich bij uitstek voor een cartoonekse setting, maar voelt onaangenaam in deze slappe modernisering. Het verhaal, voor zover je daarvan kunt spreken, laat de twee hun intrek nemen in een hotel waar ze aanvankelijk de boel op stelten zetten, maar waar ze uiteindelijk Kayla [Chloë Grace Moretz] helpen om het hotel en haar baan te redden. Een hopeloze verspilling van tijd en geld.

Kort nadat twee collega’s van de Navy Seals zijn geliquideerd, overleeft John Kelly [Michael B. Jordan] ternauwernood een aanslag waarbij zijn hoogzwangere vrouw [Lauren London] om het leven komt. Wanneer Robert Ritter [Jamie Bell] het onderzoek naar de aanslag in een vloek en een zucht afrondt, is John erop gebrand hoogstpersoonlijk zijn gram te halen. Hij krijgt politieke steun van minister Clay [Guy Pearce] en zijn voormalige leidinggevende [Jodie Turner-Smith] probeert hem in het gareel houden. Om te beginnen moeten John en zijn manschappen Viktor Rykov [Brett Gelman] opsporen, de andere overlevende van het bloedbad in Johns huis. Formulematige, maar onderhoudende actiethriller dankzij de sterke en goed acterende cast en een paar sterke actiescènes.

Oppervlakkige biografie van de Finse illustrator Touko Laaksonen die zijn homoseksualiteit ontdekt als soldaat in WOII. In een land waar homoseksualiteit niet wordt geaccepteerd vindt hij een belangrijke uitlaatklep in illustraties van mooie, gespierde mannen tijdens seksuele handelingen. Dankzij een eigenzinnige uitgever weet hij de illustraties onder het pseudoniem 'Tom of Finland' op de markt te brengen. Het blijkt een enorm succes, vooral in de VS waar hij een enorme invloed blijkt te hebben op de mode en de psyche van de homogemeenschap.

Het scenario van Aleksi Bardy wil veel vertellen in korte tijd, maar daardoor is het resultaat vrij ééndimensionaal. Sterker nog: het schildert Laaksonen af als een ietwat treurig, seksueel gefrustreerd ventje dat zijn illustraties als weinig meer ziet dan een manier om zijn eigen seksuele behoeften te bevredigen. Je zou verwachten dat een film over een man die zo is omarmd door de gay-scene een positiever beeld van die gemeenschap zou schetsen.

tom thumb schrijf je niet met hoofdletters, by the way. Deze film won Oscars voor de special effects en hoewel die bijna 60 jaar later grotendeels gedateerd zijn, is de Russ Tamblyns dans met een papieren versie van hemzelf nog steeds een huzarenstukje te noemen. Dit is een aangename familiefilm, met de acrobatische, perfect gecaste Russ Tamblyn in de hoofdrol als de jongen die de grootste wens van een kinderloos echtpaar van middelbare leeftijd in vervulling brengt. De crème de la crème van Britse komedie, Gerald Thomas en Peter Sellers, is van de partij om de film verder op te fleuren met hun capriolen als heerlijke schurken die tom thumb ontvoeren.

Dit is luchtig vermaak voor kinderen, zonder enige pretentie, en gezien de cast is het niet verwonderlijk dat tom thumb daar uitstekend in slaagt. En de Puppetoons-sequenties zijn ook nog steeds vermakelijk, al is het maar om je kind te laten zien dat je geen CGI nodig hebt om je fantasieën tot leven te laten komen.

Alicia Vikander is een verademing als de nieuwe Lara Croft. Ze is niet langer de natte droom van puberjongens die 'Weird Science' iets te vaak hebben gezien, maar heeft wel het vereiste charisma om deze rol te dragen. Deze reboot begint sterk door ons kennis laten te maken met de eigenzinnige, maar zeker niet feilloze erfgename van zakenman Lord Richard Croft [Dominic West]. Ze verliest een bokswedstrijd en een spectaculaire (maar levensgevaarlijke en bovenal illegale) 'vossenjacht' loopt voor haar verkeerd af. Wanneer haar vaders compagnon Ana Miller [Kristin Scott Thomas] Lara eindelijk weet over te halen om de doodverklaring van haar vader - die al zeven jaar spoorloos is - te tekenen, bedenkt Lara zich op het allerlaatste moment wanneer de notaris [Derek Jacobi] haar een Japanse puzzel overhandigt. Daardoor ontdekt ze dat haar vader een avontuurlijk dubbelleven leidde, bovendien denkt ze te weten waar hij vermist is geraakt. En zo begint het avontuur.

Die eerste 45 minuten zijn uitstekend, maar zodra de actie de overhand krijgt helpt het als je de onvolkomenheden in het plot over het hoofd ziet. Uiteraard overleeft Lara de ene na de andere levensgevaarlijke situatie op wonderbaarlijke wijze - overigens vaker met geluk dan met wijsheid - en verzandt de film vaak in actieclichés, maar Vikanders charisma houdt de film overeind. Maar op een sequel zit ik niet te wachten....

In 2051 wordt de menselijke bevolking op Aarde gedecimeerd door buitenaardse wezens. Enkele overlevende militairen maken een tijdsprong naar 2022 om mensen te vragen met hun de strijd aan te gaan in 2051. Eén van de mannen die aan deze bijzondere dienstplicht dient te voldoen is Dan Forest [Chris Pratt] Die ontdekt dat zijn pientere dochtertje Muri [Ryan Keira Armstrong] is uitgegroeid tot een briljante wetenschapper [Yvonne Strahovski] die met zijn hulp het gif wil ontwikkelen waarmee de mensheid in 2022 wellicht zijn eigen uitroeiing kan voorkomen. Een ecologische SF-thriller waarin personages tijdens een verwoestende, bloederige strijd onder aanzwellende strijkers hun diepste emoties uiten. Oftewel: stompzinnige pulp.

Casey [Britt Roberston], de docher van een NASA-technicus [Tim McGraw], wordt gerecruteerd voor Tomorrowland, een nieuwe wereld in een andere dimensie die de vervanger moet worden van de Aarde die tenonder dreigt te gaan door klimaatverandering. Projectleider Nix [Hugh Laurie] wil de naderende ondergang laten gebeuren, maar Casey besluit een poging doen om de planeet te redden. Samen met Recruton Athena [Raffey Cassidy] gaat ze op zoek naar een briljante uitvinder [George Clooney] die haar bij haar missie moet helpen. De ecologische boodschap en de cast verdrinken in een springvloed van overweldigende special effects in dit rommelig gestructureerde avontuur. Het hoge tempo helpt en Kathryn Hahn en Keegan-Michael Key zijn vermakelijk als de ‘baddies’ van dienst. Alleen in Nederland en België uitgebracht als (Disney’s) Project T om verwarring met het dancefestival te voorkomen.

Toni Erdmann heeft een handjevol sterke momenten, vooral in het begin en tegen het einde [zeg maar vanaf Whitney Houston]. Tussendoor valt er eerlijk gezegd erg weinig te lachen en zit er te weinig ontwikkeling in verhaal en karakterisering. De extreem lange speelduur is dan ook totaal niet gerechtvaardigd. Pak een goede screwballcomedy uit de jaren '30 [Bombshell, Bringin' Up Baby om maar wat te noemen] en je vraagt je af waarom Toni Erdmann niet in 45 minuten richting de aftiteling had kunnen gaan. Een veelvuldige herhaling van stappen, twee hoofdpersonen die even ondoorgrondelijk als onsympathiek zijn, om nog maar te zwijgen van die even idiote als nutteloze masturbatiescène. Wacht, wekt dat laatste woord joe interesse? Geloof mij, je wilt het echt niet weten...