Opinions

Zwarte komedie speelt zich af in vakantieoord Vistamar dat sinds kort is overgenomen door multinational Goldfield. Het scenario richt zich op twee personen die daar allebei aanwezig zijn en wiens paden elkaar uiteindelijk zullen kruizen, met dramatische gevolgen. Pedro [Luis Gerardo Méndez] is woedend wanneer blijkt dat zijn vakantieplannen overhoop worden gehaald omdat het luxe appartement dat hij heeft gehuurd dubbel geboekt blijkt te zijn. Pogingen om de zaak recht te zetten lopen op niets meer uit dan lege excuses en dus zit hij opgescheept met Abel [Andrés Almeida] en diens vrouw en kinderen. Andres [Miguel Rodarte] is een werknemer die zijn depressie onderdrukt met medicijnen en steeds meer moeite heeft om de 'service met een glimlach' die van hem wordt verwacht te verlenen.

Dit is in de eerste plaats een satire op de leegheid van de luxe vakantieoorden die je een paradijs beloven, maar de bewust vals gespeelde score suggereert dat er sprake is van een prelude naar een spannende finale. Het blijkt echter een dwaalspoor want het einde is vaag en levert niet de emotionele pay-off op die je verwacht. Ondanks het zwakke einde en rommelige satirische elementen is dit prima uit te zitten.

Gren Zglinski heeft zich duidelijk laten inspireren door David Lynch, maar hij mist de visuele verbeeldingskracht waardoor deze film niet intrigerend verwarrend, maar irritant verwarrend is. Een fantasieloos gefilmd verhaaltje over schrijvers Anna [Birgit Minichmayr] en Nick [Philipp Hochmair], die het appartementencomplex dat ze beheren een half jaar lang inruilen voor een chalet in Zwitserland. Nick wil daar op zoek gaan naar lokale recepten voor een kookboek, zij wil een roman schrijven 'over een man die zijn vrouw vermoordt'. Ze verhuren hun eigen appartement aan Mischa [Mona Petri] en laten bovenbuurvrouw Andrea [ook Mona Petri, vraag niet waarom], met wie Nick een affaire heeft, achter. Het verblijf in Zwitserland krijgt echter een naargeestige wending wanneer Nick en Mischa (terwijl ze een potje 'Tiere' doen) een schaap doodrijden. Een tragische gebeurtenis in het appartementencomplex zet daar het leven van de bewoners op zijn kop.

Een typisch geval van een film die de klok heeft horen luiden, maar niet weet waar de klepel hangt. Eerst zit het zus, dan zit het zo en dan blijkt de vork toch weer anders in de steel te zitten. Je wordt als kijker niet intellectueel uitgedaagd, maar keer op keer belazerd. Het is de moeite eerlijk gezegd niet waard om uit te vogelen hoe de vork in de steel zit en ik heb sterk de indruk dat de schrijvers dezes zelf de draad ook volledig kwijt zijn geraakt. Het feit dat er een pratende kat rondloopt is daar levend bewijs van. Een pretentieuze puinhoop, ondanks het meer dan acceptabele acteerwerk.

In de openingsscène laat de 11-jarige Zaffan [Zafreen Zairizal] al iets van haar opstandige aard zien in het bijzijn van haar beste vriendinnen Farah [Deena Ezral] en Mariam [Piqa]. Vanaf het moment van haar eerste menstruatie begint haar gedrag steeds grilliger te worden en dat gaat ten koste van haar vriendschappen. Wanneer Zaffan ook fysieke begint te veranderen, slaat het ‘virus’ over op andere meisjes op de school. Maar dan verschijnt hulp in de vorm van duiveluitdrijver (of is het charlatan?) Dr. Rahim [Shaheizy Sam]. Het basisidee is niet nieuw en het verhaal is aan de magere kant, maar Zairizal maakt grote indruk in de hoofdrol en Sam is een giller als de mediageniek, opportunistische ‘dokter’. Amusant en zeker niet eng, dus waarom dit her en der als horrorfilm wordt bestempeld is mij onduidelijk.

Dnjepr, 1943. De Slag om Stalingrad is uitgelopen op een nederlaag voor de Duitse Wehrmacht. Luitenant-kolonel Krebs [André Hennicke] krijgt opdracht om met een tank (de ‘Tiger’ uit de oorspronkelijke titel) diep achter de frontlinie te geraken om generaal Paul von Hardenburg [Tilma Strauss] te ontzetten. Onderhoudende oorlogsthrilleris een opzichtige mix van Apocalypse Now (Krebs en Von Hardenburg hebben een gezamenlijk verleden) en Das Boot, maar mist de mystiek van de ene en de claustrofobische sfeer en visuele vernuft van de andere film. Kan dus niet tippen aan die meesterwerken, maar toch aan te raden voor liefhebbers van oorlogsfilms.

Grover [Tzi Ma] heeft een leven opgebouwd in de VS sinds hij China heeft verlaten om een beter leven te krijgen. Zijn dochter Angela [Christine Ko] is van hem vervreemd en hoopt hem beter te leren kennen door meer te weten te komen over zijn verleden. Daarmee dwingt ze haar vader om zijn verleden en het bijbehorend onverwerkte verdriet te verwerken. Prachtig gefilmd familiedrama is te conventioneel om te beklijven, ondanks goed acteerwerk en een stemmige soundtrack. De titel is de Engelse vertaling van de naam van het dorpje waar Grover opgroeide.

Tik Van De Meule’ is de naam van een piratenzender die opereert vanuit een keet bij een boerderij in het Overijsselse Sint Jansklooster. Pallie en Venti zijn de drijvende krachten, Cor houdt de zender (ook letterlijk) in de lucht en vrienden komen langs in de studio een biertje te drinken, terwijl ze luisteren naar de Nederlandstalige (piraten)muziek die de meeste zenders links laten liggen. Lassche volgde de programmamakers in de aanloop naar het plaatselijke bloemencorso en een dorpsfeest in een tent voor 4000 man. Geeft enig inzicht in het dorpsleven in het oosten van het land (de spreekwoordelijke “provincie”), maar Lassche gebruikt wel erg veel shots van lege bierflesjes en toont zelfs een tractor die een pallet met bier aflevert! Is dat een bevestiging van de vooroordelen over de provincie? Misschien, maar je kunt je ook afvragen waarom de mannen de legen bierflesjes niet opruimen. Vooral omdat deze documentaire helemaal niets te maken heeft (of zou moeten hebben) met bier.

Reconstructie van de gebeurtenissen die ertoe leidden dat Mamie Till—Mobley [Danielle Deadwyler] één van de voornaamste figuren werd in de NAACP. In 1955 laat Mamie haar 14-jarige en kinderlijk naïeve zoon Emmett [Jalyn Hall] vakantie vieren bij familie in Mississippi. Emmett is opgegroeid in het (relatief) liberale Chicago en is zich amper bewust van enig racisme, zo blijkt wel wanneer hij de witte eigenares van een winkeltje [Haley Bennett] vertelt dat ze lijkt op een filmster en haar ook nog eens nafluit. Met een beetje basiskennis van Amerika kan het geen verrassing zijn wat er dan gebeurt. Chukwu verspilt veel te veel tijd aan het gejammer en geklaag van Mamie, heeft duidelijk amper interesse in het schijnproces dat volgt en heeft dan geen tijd meer over om het over Mamies activisme te hebben (dat moeten we lezen na de slotscène). Ze vond het ogenschijnlijk relevanter om de juiste kostuums, de perfecte make-up en passend behang te kiezen. Een relevant relaas teruggebracht tot een afgezaagd, oppervlakkig en dus teleurstellend drama.

De jaloerse, manipulatieve Mark neemt wraak voor de affaire die zijn ongelukkige echtgenote Emma [Megan Fox] had met Tom door haar te lokken naar een afgelegen vakantiehuisje, zichzelf aan haar vast te ketenen en vervolgens een kogel door zijn kop te schieten. Zonder eten, zonder communicatiemiddelen en onder barre, winterse omstandigheden moet Emma een manier vinden om te overleven. En dan komen er ook nog twee huurlingen om haar af te maken. Het kat-en-muisspel dat volgt, heeft een paar aardige momenten, maar het plot is volstrekt belachelijk. Fox lijkt zich ook af te vragen hoe ze in zo’n absurde thriller is beland.

Together (2000) toonde hoe een groep mensen in 1975 een commune oprichtten en leerden samen te leven. Dit vervolg speelt zich af in 1999 wanneer alleen Göran [Gustaf Hammarsten] en Klasse [Shanti Roney] zijn overgebleven. Een verrassingsfeest ter ere van Görans verjaardag brengt iedereen weer bij elkaar. Onder invloed van drank en andere bedwelmende middelen ontstaan discussies over veranderde inzichten en over onbesproken kwesties. Moodyssons losse regie zorgt voor spontane, authentieke vertolkingen, maar inhoudelijk heeft het scenario weinig origineels te bieden.

Regie: Teller

Tim Jenison is een voormalige televisieontwerper met een grote bewondering voor het werk van de Nederlandse schilder Johannes Vermeer. Zowel David Hockney als Philip Steadman, twee grootheden uit de Britse kunstwereld, schreven controversiële boeken waarin zij beweerden dat de veelgeprezen detaillering in de schilderijen van Vermeer niet voortkwamen uit een meesterlijk oog voor detail, maar dat hij daarvoor een Camera Obscura gebruikte. Aangezien Jenison over tijd en de benodigde technische kennis beschikt, besluit hij een poging te doen die theorie te staven door zelf het schilderij ‘Dame aan het virginaal met een heer’ na te maken. Zijn vrienden Teller en Penn Jilette besluiten het proces, dat in totaal zo’n vijf jaar in beslag zou nemen, vast te leggen in deze documentaire. Het is een fascinerend verhaal en Jenison weet de bijbehorende technologie op begrijpelijke wijze uit te leggen, maar met name Tellers montages waarin de vooruitgang van het project wordt getoond en de bijbehorende, eentonige pianomotiefjes onderstrepen zijn amateuristische regie.

Garrett Bradley wilde met deze documentaire schijnbaar aantonen dat zwarte mannen onderdeel uitmaken van een moderne vorm van slavernij in de vorm van gevangenisstraf. Deze documentaire richt zich op Fox Rich, die haar straf voor een bankroof heeft uitgezeten maar nu de strijd met de bureaucratie aangaat om haar medeplichtige echtgenoot – die veroordeeld is tot 60 jaar gevangenisstraf – vervroegd uit de gevangenis te krijgen. Fox wordt een spreekbuis voor vele andere zwarte vrouwen die in hetzelfde schuitje zitten en komt met een overtuigende analyse van hoe het gevangenissysteem werkt. Het enige probleem – en het is een hele grote – is dat we hier te maken hebben met een man die een zwaar misdrijf heeft gepleegd en dat we niet weten hoe dat misdrijf precies is verlopen. Fox vindt natuurlijk dat haar echtgenoot het verdient om vrij te komen, maar als kijker kun je dat niet zomaar voor waar aannemen. Bradley haalt interessante ideeën aan maar deze documentaire overtuigt geen moment. Kreeg waarschijnlijk alleen een Oscarnominatie omdat het onderwerp actueel was. Je vraagt je af of de leden van The Academy de moeite hadden genomen om deze matige documentaire te zien.

Verrassend originele variant op het Back To The Future-gegeven waarin briljante student Stillman [Asa Butterfield] na een aanrijding de sleutel tot tijdreizen ontdekt. Hij gebruikt zijn kennis om, met de hulp van zijn boezemvriend Evan [Skyler Gisondo], fouten uit het verleden recht te zetten in de hoop dat zijn vriendin Debbie [Sophie Turner] het niet met hem uit zal maken zodat ze lang en gelukkig zullen leven.

De film speelt zich af in een universum waarin ouders alleen maar verschijnen op foto's, maar dat doet er eigenlijk weinig toe aangezien de film nooit in clichés vervalt en - mede door de sterke dialogen - veel verrassende en vaak bijzonder grappige momenten heeft. Wie denkt dat dit een formulematige tienerfilm is zal extra verrast zijn door het einde, dat niet alleen slim is bedacht maar je ook met een glimlach de zaal laat verlaten. Butterfield is een tikje kleurloos in de hoofdrol, maar Turner is bijzonder charmant en Gisondo's komische timing perfect.

Er valt weinig af te dingen op het commerciële en kritische succes van Illmatic (1994), het debuutalbum van hiphop-artiest Nas en één van de meest inspirerende en invloedrijke albums in de geschiedenis van het genre. Deze documentaire maakt in ieder geval duidelijk wat het album zo bijzonder maakte, alsmede waar Nas zijn inhoudelijke en poëtische inspiratie vandaan haalde. Nas is een charismatische verschijning, maar het beeld van de highschool-dropout die zich, door een combinatie van onwrikbaar zelfvertrouwen en volharding, los wist te maken van een leven van armoede en criminaliteit, is nogal éénzijdig. Een kritiekloos portret waarbij je het gevoel krijgt dat je niet het hele verhaal voorgeschoteld krijgt.

Richard Gere blijkt verrassend effectief gecast te zijn als George, een man die ver is gezakt op de maatschappelijke ladder, mede door een alcoholverslaving. Hij hoopt zijn ernstig beschadigde relatie met dochter Maggie [Jena Malone] te repareren, maar aangezien hij geen geld en geen enkel identiteitsbewijs op zak heeft, weet hij geen vaste verblijfplaats te vinden. Hij leeft en overleeft van dag tot dag, mede dankzij Dixon [Ben Vereen], een dakloze muzikant die het klappen van de zweep kent. Langzaam maar zeker begint George zich te beseffen dat zijn problemen niet zomaar zijn op te lossen.

"Time Out Of Mind" lijkt haast een sociaal experiment waarin regisseur/scenarist Oren Moverman zijn steracteur vaak met een verborgen camera lijkt te filmen terwijl de omgeving spontaan op hem reageert. Gere blijkt een openbaring in deze fascinerende karakterstudie die bovendien toont hoe daklozen proberen te overleven, alsmede hoe het gevoel van eigenwaarde verder wordt aangetast door de onverschilligheid of vijandigheid van de omgeving. De scènes met Gere en Vereen zijn eveneens erg sterk, maar de meer conventionele scènes waarin George contact zoekt met zijn dochter komen niet zo goed uit de verf. Een indrukwekkende tour-de-force van voormalige glamourboy Gere.

De titel versterkt de boodschap die we al jaren horen: we kunnen doorgaan op de huidige voet met als gevolg levensbedreigende klimaatverandering, of we kunnen kiezen voor een duurzame toekomst waarmee we het leven voor onszelf en vele andere aardbewoners een stuk gemakkelijker en aangenamer kunnen houden. Subtiel is Ferguson niet met zijn waarschuwingen, maar Ferguson laat niet alleen vooraanstaande wetenschappers als Jane Goodall en James Hansen aan het woord. Hij geeft veel ruimte aan ambitieuze ondernemers die hebben ingezet op duurzame alternatieven die haalbaar en betaalbaar zijn en benadrukt dat het alternatief al bestaat en dat we daar op korte termijn voor kunnen (en moeten) kiezen. Een hoopvolle documentaire, een interessante voorganger van David Attenborough – A Life on this Planet.

David Millar presteerde het om zijn eerste dag in de Tour de France af te sluiten in de gele trui. Millar bleek al snel een meester van de tijdrit te zijn, maar gebruik van doping leverde hem een schorsing van drie jaar en de rol van offerlam op. De film volgt Millar in het laatste jaar van zijn carrière waarin de inmiddels 27-jarige Schot probeert te bewijzen dat hij goed genoeg is om mee te mogen doen met de Tour.

Deze documentaire maakt de verstandige keuze zich niet overdadig te richten op het dopingverleden, want - zo zegt de uiterst directe en openhartige Millar - daar heeft hij al zoveel over gesproken en geschreven. Het meest interessante aspect is de blik in de keuken van het peloton, waarin we zien én horen hoe aangewezen bewakers aan het begin van een etappe breeduit over de weg rijden om vluchtpogingen te voorkomen. Fascinerend is ook de coaching van de teamleider, die met een kleine camera gefilmd werd tijdens een etappe. Dat levert een sterk gevoel van 'fly-on-the-wall' op. Er zijn veel schitterende plaatjes, vooral wanneer een motorcamera Millar volgt tijdens een tijdrit, maar er zijn wat teveel van dat soort poëtische intermezzo's die de film steeds meer gaan ophouden/

In 2019 besloot de bijna 80-jarige Anna Mae Bullock, beter bekend als Tina Turner, haar teruggetrokken leven in Zwitserland nog één keer te verruilen voor een bezoek aan de VS waar Tina, The Tina Turner Musical in première gaat. Ze wil daar definitief afscheid nemen van haar Amerikaanse fans en besluit ook nog één keer (en voor de allerlaatste keer) haar levensverhaal te vertellen. Wie Tina Turner enigszins heeft gevolgd sinds de succesvolle start van haar solocarrière met het album 'Private Dancer' uit 1984 is waarschijnlijk redelijk op de hoogte van haar haat/liefde-verhouding met haar mentor en eerste echtgenoot Ike Turner en het feit dat het haar heel veel moeite heeft gekost om uit diens schaduw te komen. Deze documentaire levert vrijwel geen nieuwe feiten op tafel over het leven van Tina Turner, maar scoort wel door haar levensverhaal en haar persoonlijkheid als artiest in een cultuur-historische context te plaatsen. Een eerbiedig portret van een vrouw die haar iconische status absoluut verdient, maar enkele lange muzikale intermezzo’s hadden Lindsay en Martin beter weg kunnen laten.

Verfilming van de complexe spionageroman van John Le Carré die één van de uitvoerende producenten was. Control [John Hurt] stuurt begin jaren ’70 Jim Prideaux [Mark Strong] naar Budapest voor een gesprek met een Hongaarse generaal die weet wie de mol is binnen MI. Wanneer Jim tijdens een ontmoeting met zijn contactpersoon [Zoltán Mucsi] wordt neergeschoten door een ober [[Péter Kálloy Molnár], besluit Control zijn topagenten bijeen te roepen. daar op straat wordt neer geschoten roept Control zijn belangrijkste agenten bijeen om de verantwoordelijkheid op zich te nemen en zijn eigen vertrek en dat van George Smiley [Gary Oldman] aan te kondigen. Enkele jaren later krijgt Smiley de opdracht te onderzoeken wie nu eigenlijk de mol was. Het scenario bestaat uit een overdaad aan dialoog en introduceert zoveel karakters dat het niet meevalt om het allemaal te kunnen volgen. De niet-chronologische structuur helpt bepaald niet, al doet Alfredson zijn best om enige dynamiek toe te voegen en levert de indrukwekkende cast (waaronder ook Tom Hardy, Toby Jones en Benedict Cumberbatch) prima werk af. De gelijknamige miniserie uit 1979 met Alec Guinness als Smiley is een stuk beter.

Uitstekend geacteerde verfilming van de bestseller van John Le Carré, die zelf meewerkte aan het scenario maar er niet in slaagt om het verhaal - dat erg veel leunt op dialogen in de vorm van ondervragingen - open te breken, waardoor het vaak traag aanvoelt. De statische regie van John Irvin helpt daar niet bij, evenals het ook toen al behoorlijk achterhaalde gebruik van achtergrondprojecties. Guinness is erg onderkoeld als George Smiley, de man die moet ontdekken wie van zijn oud-collega's de mol is die verantwoordelijk is voor de dood van een spion in Tsjechoslowakije. Ian Richardson blinkt uit als één van de verdachten en Beryl Reid (als Connie, een oud-medewerker met een voortreffelijk geheugen) en een zwijgende Patrick Stewart (als meesterspion Karla) maken ondanks hun (zeer) beperkte bijdrage een onuitwisbare indruk.

Semi-autobiografisch komisch drama waarvoor Lena Dunham haar zus [Grace Dunham] en haar moeder [Laurie Simmons] cast als haar zus en haar moeder en filmde in het appartement van haar ouders. Aura [Lena Dunham] is net afgestudeerd en keert terug naar haar ouderlijke woning in New York in de hoop dat als springplank te gebruiken voor een carrière en een zelfstandig leven. Haar terugkeer leidt tot wrijving met haar moeder en haar zus en haar werk als gastvrouw biedt weinig perspectief. Onderhoudend maar slechts zo nu en dan echt grappig.

Kort na zijn ontslag als redacteur bij een uitgeverij reist Jörgen Hofmeester [Gijs Scholten van Asschat] naar Namibië om zijn dochter Tirza [Sylvia Hoeks] te vinden. Geteisterd door de hitte, diepgewortelde frustraties en pijnlijke herinneringen verliest hij zijn grip op de werkelijkheid. Een gewaagde, onsympathieke rol van Scholten van Asschat in deze verontrustende combinatie van familiedrama en psychologische thriller. Verfilming van de gelijknamige roman van Arnon Grunberg met prima acteerwerk en uitstekende fotografie van de Hongaarse Gábor Szabó.

Alle ophef over seksuele identiteit en seks met een Cadillac ten spijt, is dit in feite een zwak psychologisch drama over twee mensen die hevig verlangen naar een waardevolle ouder/kind-relatie. Ducourneau doet haar uiterste best om ons te schokken met een erotische dans op een auto en expliciet geweld, maar aangezien er geen enkele reden is om ook maar enige sympathie te hebben voor de hoofdpersonen, liet het mij volledig koud. Het scenario van deze dwaze film zit vol plotgaten, maar voor de jury van het filmfestival in Cannes was dat geen belemmering om Julia Ducourneau te belonen met een Gouden Palm. Maar goed, in Cannes slaan ze mijn inziens al jaren de plank behoorlijk mis.

Veertien jaar nadat de Noor Roald Amundsen [Kåre Conradi] als eerste de geografische Zuidpool bereikte, wil hij een poging doen om als eerste naar de Noordpool te vliegen. Daarom neemt hij contact op met de Italiaanse vliegtuigontwerper Umberto Nobile [Jan Gunnar Røise], die een luchtvaartuig moet ontwerpen die bestand is tegen de extreme kou en veilig op de Noordpool kan landen en het uiteraard moet besturen. Het zal niet het Nobiles laatste avontuur in het Poolgebied zijn. Bij al die avonturen nam Umberto zijn geliefde hondje Titina [Brutus] mee. Dat Næss de avonturen van Nobile en Amundsen vertelt vanuit het perspectief van een ontegenzeggelijk schattig hondje, maakt dit tot een onderhoudende reconstructie van de laatste grote ontdekkingsreizigers en maakt dit bij uitstek geschikt voor de jongste kijkers. Foto’s herinneren ons eraan dat het gebaseerd is op ware gebeurtenissen, en Næss maakt daar effectief gebruik van.

Aziatisch-Amerikaans meisje Lara Jean [Lana Condor] heeft nog nooit een vriendje gehad maar heeft voor alle jongens op wie ze ooit verliefd was een geadresseerde liefdesbrief geschreven die ze nooit heeft opgestuurd. Wanneer blijkt dat iemand die brieven heeft laten versturen, komt Lara Jeans leven op de kop te staan. Bijkomende probleem: één van de ontvangers is het vriendje [Noah Cintineo] van haar oudere zus [Janel Parrish]. Net als het gelijknamige boek is dit gericht op pre-puberale tienermeisjes en ondanks het niet onaardige uitgangspunt blijft het dusdanig op de oppervlakte steken dat oudere jongeren (en jongere ouderen) hier niet van onder de indruk zullen zijn.

Lara Jean [Lana Condor] en Peter [Noah Centineo] hebben hun middelbare school afgerond en hopen samen naar dezelfde Universiteit te gaan. Want hoe zal hun relatie anders kunnen overleven? Meer drama en weinig humor in deze oppervlakkige variant op Beverly Hills 90210 waarin tieners zich vreselijk druk maken om niks. Alleen tienermeisjes zullen zich hiermee kunnen identificeren, maar de formule is nu toch echt versleten.

Lara Jean [Lana Condor] is dolgelukkig met haar eerste vriendje Peter [Noah Centineo] en doet er alles aan om het hem naar de zin te maken, maar haar onzekerheid leidt tot spanningen in de relatie. Opnieuw weinig diepgang en geen verrassingen, maar Condors charme houdt het zaakje nog aardig drijvende.

Terwijl Baltimore het nieuwe jaar inluidt met vuurwerk, schiet een sluipschutter 29 mensen door voordat de politie ontdekt waar de man zich bevindt. In de paniek die uitbreekt bij de evacuatie van het gebouw waar de schutter zich schuilhoudt, is Agent Eleanor [Shailine Woodley] degene die ervoor zorgt dat zoveel mogelijk mensen die het pand verlaten worden gefilmd. FBI-commandant Lammark [Ben Mendelsohn] besluit Eleanor te betrekken bij het onderzoek, ook al omdat ze een verleden heeft dat mogelijk overeenkomt met het profiel van de dader. Opent voortreffelijk en schift probleemloos tussen actie, thriller en drama dankzij een scenario dat op intelligente wijze conventies omzeilt, constant verrast en op subtiele, niet prekerige wijze een hoop relevante maatschappelijke thema’s aanhaalt. Woodley en Mendelsohn zijn subliem in de hoofdrollen en de ontknoping is een nauwelijks te evenaren nagelbijter.

Cary Grant was gestopt met acteren maar liet zich door Alfred Hitchcock overhalen om de hoofdrol te spelen in deze luchtige, maar tamelijk oppervlakkige romantische komedie met een vleugje mysterie. Grant speelt een voormalige juwelendief die allang een punt heeft gezet achter zijn criminele verleden, maar toch als hoofdverdachte wordt gezien na een nieuwe serie juwelendiefstallen. Ironisch genoeg kan hij zijn onschuld alleen maar bewijzen door zijn afgezworen vaardigheden opnieuw in te zetten en de echte dader te betrappen. Ondertussen heeft hij een affaire met Frances Stevens [Grace Kelly] en krijgt hij hulp van H.H. Hughson [John Williams]. Robert Burks won een Oscar voor zijn camerawerk en mede daardoor steelt Grace Kelly - in de schitterende kostuums van Edith Head - de film. Grant had het zo naar zijn zin dat hij nog 8 jaar aan zijn acteercarrière vastplakte.

Niet geheel gemaakt en uitgezonden in de aanloop naar de première van Oppenheimer van Christopher Nolan (die ook aan het woord komt), deze terugblik op het leven van J. Robert Oppenheimer, de leider van het team dat verantwoordelijk was voor de creatie van atoombom die sinds 1945 een bepalende rol speelt in de wereldgeschiedenis. Veel mensen met kennis van zaken komen aan het woord en benadrukken keer op keer hoe afschrikwekkend de atoombom was. Archiefopnamen van Oppenheimer bevestigen keer op keer dat hij zich achteraf realiseerde wat de impact zou zijn van deze uitvinding en hoezeer dat hem persoonlijk raakte. Het blijft helaas vrij oppervlakkig, al is de voor de periode waarin Oppenheimers reputatie werd bezoedeld interessant.

Het heeft er alle schijn van dat Mavroeidis op tijd inzag hoe matig zijn scenario was en dat hij er op het laatste moment een parodie van besloot te maken. De proloog benoemt de conventies van een filmscenario, daarna volgt een gesprek tussen de archetypische ‘held’ Demosthenes [Yorgo Tsiantoulas] en zijn archetypische ‘beste vriend’ Nikitas [Andreas Labropoulos]. Beiden waren acteurs en Nikitas wil nu graag een lowbudget film regisseren. Aan de hand van de conventies ontvouwt zich in flashback een verhaal dat voldoet aan de filmconventies. Twee jaar geleden had Demosthenes een relatie met Panos [Nikolaos Mihas]. Kort nadat die relatie is beëindigd, vraagt Panos of Demosthenes een tijdje wil passen op het zwerfhondje Carmen [Nala]. Tijdens die korte periode heeft Demosthenes een affaire met Thymios [Vasilis Tsigristaris], maar raakt hij vooral gehecht aan Carmen. Nala steelt gemakkelijk de show in deze milde, gematigd amusante komedie die niet zo intelligent is als het denkt te zijn.