Opinions

De Amsterdamse fotograaf Paul Blanca (echte naam: Paul Vlaswinkel) overleed in oktober 2021 en is hier maar een paar keer te zien. Hij maakt een jachtige, wat verwarde indruk die past bij het beeld dat zijn vrienden, kennissen en collega’s van hem schetsen. Met zijn controversiële beelden van verschillende vormen van geweld (zelfmutilatie; huilende naakte vrouwen; extreme bondage) dwong hij het respect af van zijn grote voorbeeld Robert Mapplethorpe, die Blanca naar verluidt beschouwde als “zijn enige concurrent”. Als kennismaking met zijn werk is dit vrij interessant, maar niemand lijkt Paul Blanca werkelijk te hebben gekend – of blijft bewust wat op de oppervlakte. Gefilmd in de zwart-witstijl van Blanca’s fotografie, maar dat lijkt vooral een manier om het gebrek aan diepgang te verhullen.

Paul Blart [Kevin James] is ondanks zijn training als politieagent nooit verder gekomen dan een baantje als bewaker ini een winkelcentrum. Daar is hij regelmatig het mikpunt van schot, ook al omdat hij zijn werk wel erg serieus neemt. Maar dat komt hem goed van pas wanneer een groep criminelen een overval pleegt, het winkelcentrum laat ontruimen en een aantal mensen gegijzeld houdt. Eén van de gegijzelden is Amy [Jayma Mays], een vrouw waarop Paul een oogje heeft. Door een samenloop van omstandigheden is Paul in de positie om de zaak te redden. Een hoofdpersoon met overgewicht in een film met Adam Sandler als producer dus dat levert een paar flauwe grappen op. Maar het gaat vooral om zelfspot en het is prettig om een komedie te zien waarin de hoofdpersoon zijn vermeende gebreken op intelligente wijze gebruikt om de criminelen uit te schakelen. Jammer dat het plot verder niets origineels te bieden heeft.

Zes dagen na de huwelijksvoltrekking besluit Amy [Jayma Mays] te scheiden van Paul Blart [Kevin James], volgens de dokter wegens ‘uncontrollable vomiting’. Dochter Maya [Raina Rodriguez] is aangenomen op college en dus zijn er twee goede redenen om op vakantie te gaan naar Las Vegas. Wat daar gebeurt is extreem vergezocht en volstrekt interessant. Een stuitende komedie met als motto ‘Fat is Funny’ en Kevin James laat zich de ene na de andere vernedering ondergaan, ook al is dat volledig in strijd met de Paul Blart die we kennen uit de eerste film. Een aanfluiting in alle opzichten.

Als Hitchcockkenner moet ik de bewering tegenspreken dat Hitchcock Paul Newman hoogstpersoonlijk koos voor de hoofdrol in Torn Curtain. Sterker nog: Hitchcock had geen invloed op die keuze, was daar helemaal niet blij mee en was bepaald niet enthousiast over zijn samenwerking met de blauwogige filmster. Dat komt de geloofwaardigheid van deze documentaire natuurlijk niet ten goede, vooral omdat het bol staat van de lofuitingen en het Newmans minder succesvolle films negeert. Daar staat tegenover dat dit een prima kennismaking is met de topacteur en dat het vol zit met fragmenten uit zijn beroemdste, maar ook uit minder beroemde en soms onterecht uit het oog verloren films zit.

Regie Ron Howard? Dan kan ik bij voorbaat al een 7 opschrijven, een enkele keer kan ik dat aanvullen met een extra half puntje. Ron Howard is de koning van de competente, nimmer vervelende films die je echter snel na het verlaten van de bioscoop weer bent vergeten. Howard doet niet aan experimenten en koos voor dezelfde benadering die hij gebruikte bij The Beatles: Eight Days a Week - The Touring Years (2016). Voornamelijk archiefmateriaal waarbij alle belangrijke (en bekende) momenten netjes de revue passeren, aangevuld met pratende hoofden van mensen die erbij betrokken waren en sporadisch iets te melden hebben waar de liefhebbers nog niet van op de hoogte waren. Het is een prima 'greatest hits' en herinnert ons er niet alleen aan dat deze man een geweldige zanger was, maar ook dat hij zich later in zijn carrière tomeloos inzette voor hulp van kinderen in nood. Mijn favoriete moment is de reactie van dirigent Zubin Mehta wanneer Pavarotti samen met zijn collega's (en concurrenten) Placido Domingo en José Carreras een ter plekke geïmproviseerde versie van het legendarische (en legendarisch moeilijke) Nessun Dorma ten gehore brengen. Als eerbetoon is dit zeer geslaagd, maar Pavarotti's minder prettige trekjes komen amper aan bod en worden veelal afgedaan met een grapje. Ron Howard is niet een man van diepgang, maar wel een vakman tot en met. Dat bewijst hij met deze onderhoudende documentaire opnieuw.

Begin jaren 90 was Pavements een sensatie in de Amerikaanse muzikale undergroundscene. De eigenzinnige band, met als spil de eigenzinnige Stephen Malkmus, zette zich af tegen de gelikte pop- en rockmuziek van die tijd en wist daardoor, tot hun eigen verbazing, een grote schare fans aan zich te binden. Het succesverhaal kwam abrupt tot een eind. 30 jaar later komen de oorspronkelijke bandleden bijeen voor een reünie en een terugblik op hun jonge jaren. Perry’s onconventionele structuur is niet aan iedereen besteed, maar daarmee doet hij wel recht aan Pavements en al waar ze voor stonden. Waardig portret van een merkwaardige band waar fans uiteraard extra van genieten.

Filmversie van de gelijknamige televisieserie draait om wat reporter Marty Muckracker [Jimmy Kimmel] omschrijft als ‘cute dogs in adorable outfits’. Paw Patrol bestaat uit zes puppy’s die onder leiding van hun baasje Ryder [Will Brisbin] naar Adventure City afreizen omdat Mayor Humdinger [Ron Pardo] daar op dubieuze wijze tot burgemeester is gekozen en er een letterlijk een puinhoop van maakt. Chase [Iain Armitage] wordt overmand door faalangst en pup Liberty [Marsai Martin] probeert Paw Patrol te assisteren in de hoop dat ze een erelid van de brigade kan worden. Schattig en charmant is dit zeker en dat is waarschijnlijk voldoende om de jonge kijkers tevreden te stellen en volwassenen zullen gniffelen om de overeenkomsten tussen Humdinger en een bestaande prominente Amerikaan die er in de ogen van velen óók een puinhoop van maakte zonder daar ooit de verantwoordelijkheid voor te nemen. Iets meer creativiteit in de animatie was welkom geweest.

De Amerikaan Bobby Fischer [Tobey Maguire] is de jongste schaakgrootmeester uit de geschiedenis wanneer hij in 1972 de strijd om de wereldtitel tegen de Russische titelhouders Boris Spassky [Liev Schreiber]. Ondanks de begeleiding van Bill Lombardy [Peter Sarsgaard] beginnen Bobby’s neuroses en paranoïde gedachten op te spelen en dat brengt de tweekamp in gevaar, vooral tot frustratie van de media die de wedstrijd hebben opgeklopt tot een veldslag tussen Oost en West in de Koude Oorlog. Schaken is bepaald geen fotogenieke sport en Fischers zeer complexe persoonlijkheid maken het moeilijk om je met hem te vereenzelvigen, maar Zwick gooit elke montagetruc in de strijd om de aandacht vast te houden en Maguire en Schreiber zijn uitstekend als de twee schaaktitanen die meer met elkaar gemeen blijken te hebben dan hun passie voor en bekwaamheid in het schaken.

Drie verhaallijnen waarin het pandjeshuis van Alton [Vincent D’Onofrio] een rol speelt. Vernon [Lukas Haas] verpandt er zijn geweer vlak voor hij met Raw Dog [Paul Walker] en Randy [Kevin Rankin] een poging doet het methlab van Stanley [Norman Reedus] te beroven. Richard [Matt Dillon] arriveert met zijn kersverse bruid [Rachelle Lefevre] die hij achterlaat wanneer hij daar stuit op de verlovingsring van zijn eerste echtgenote [Pell James] die zes jaar geleden spoorloos verdween. Elvis-imitator Ricky Baldoski [Brendan Fraser] is platzak en laat zich inpalmen door een mysterieuze man [Sam Hennings] die hem roem en rijkdom belooft. Afgezien van een seksistische ondertoon is het scenario van Adam Minarovich amusant en vernuftig gestructureerd, maar Kramers regie is er eentje van de

Ika Chu [Ricky Gervais] wil zijn macht vergroten door Kakamucho van de kaart te vegen. Hij ziet zijn kans schoon wanneer hij namens de Shogun [Mel Brooks] een nieuwe beschermheer voor het kattendorpje aan moet wijzen. Hank [Michael Cera] is een naïeveling die droomt van een leven als samoerai. Ika Chu’s droomkandidaat dus, maar na een moeizame start weet Hank contact te leggen met Jimbo [Samuel L. Jackson], een oud-samoerai die hem de kneepjes van het vak leert. De titel is een flauwe verwijzing naar een Bruce Lee-film en het scenario zit vol verwijzingen naar spaghettiwesterns en het werk van Mel Brooks (die meewerkte aan het scenario). De grappendichtheid is hoog, maar de kwaliteit laat veelal behoorlijk te wensen over. Het verhaal doet teveel denken aan Kung Fu Panda. Origineel is dit geenszins, maar Cera en Jackson doen hun best om er iets van te maken. Dat lukt ze slechts ten dele, wat dit vooral beschikt maakt voor jonge kijkers die Kung Fu Panda niet kennen. Ouders kunnen beter proberen een uiltje te knappen.

Beatrice [Valeria Bruni Tedeschi] en Donatella [Micaela Ramazzotti] zitten samen in een psychiatrische instelling in Toscane. Hoewel zij een totaal andere achtergrond en persoonlijkheid hebben zijn ze op elkaar aangewezen als ze gelijktijdig weten te ontsnappen. Beatrice is uitbundig, maar leeft in een fantasiewereld en Donatella’s zwijgzame houding verhult een enorm schuldgevoel over een tragisch incident. Tedeschi schittert als de innemende Beatrice en de avontuurlijke reis van de twee hoofdpersonen levert een paar aardige momenten op, maar het blijft lang onduidelijk waar dit eigenlijk over gaat. Dat wordt pas duidelijk in het laatste half uur waarin Virzi helaas vervalt in standaard melodrama met een teleurstellende conventioneel einde. Toch leverde deze film Virzi en beide hoofdrolspeelsters een flink aantal internationale filmprijzen op.

Om bij te komen van een burn-out zoekt Amy [Claudia Restrepo] met haar verloofde Max [Ben Coleman] de rust op in het valleistadje Jackson Hole in Wyoming. Een cursus vissen met instructeur Loren [Derrick Joseph DeBlasis] volgt Amy in haar eentje wanneer Max zich moet voorbereiden op een plotseling ingelaste werkbespreking. Amy en Loren vinden bij elkaar een luisterend oor en er ontstaat een bijzondere vriendschap tussen de twee. Het spel van Restrepo en DeBlasis is net zo authentiek als de ongekunstelde dialogen, die geleidelijk de ware aard van de hoofdpersonen onthullen. Het meest opmerkelijk zijn de vele tussentijdse opmerkingen, voorzichtige grapjes en de even onbeholpen als ontwapenende reacties op een verrassende onthulling. Een tikje traag eis het wel en heel meeslepend is het nu ook weer niet, maar wie houdt van een ontspannen romantisch drama krijgt hier waar voor zijn geld.

Oppervlakkige karakteriseringen en een weinig verrassend verhaal worden gecompenseerd door de chemie tussen de drie hoofdrolspelers en kleurrijke bijrollen van met name Bruce Dern, als Zaks tijdelijke kamergenoot, Wayne Dehart als een blinde predikant en Thomas Hayden Church als de voormalige worstelkampioen die het eindstation van deze roadmovie moet zijn. Zak [Zachary Gottsagen] is een jonge man met Down-syndroom die door zijn familie in de steek is gelaten en door de overheid is verplicht te verblijven in een bejaardenhuis waar hij verzorgd wordt door vrijwilliger Eleanor [Dakota Johnson]. Wanneer Zak er eindelijk in slaagt uit zijn 'gevangenis' te ontsnappen, verstopt hij zich in de boot van Tyler [Shia Laboeuf], een visser die worstelt met de dood van zijn broer en zich bovendien de woede van twee concurrenten op de hals heeft gehaald en op de vlucht is. Wanneer Tyler ontdekt dat hij een verstekeling aan boord heeft, verloopt het verhaal vrij precies volgens de receptuur van de roadmovie. Maar door gebruik te maken van locaties in het diepe zuiden, ademt deze onderhoudende film echter de sfeer uit van Mark Twain en wanneer de drie hoofdrolspelers samen komen dit deze verder weinig opzienbarende komische drama even boven zichzelf uit.

Bijna 40 jaar na Race for Your Life, Charlie Brown (1977) verscheen deze 'update' van de geliefde strips waarop de Charlie Brown-films zijn gebaseerd. De animatie is een stuk gelikter, maar dat is niet per sé een plus in een onderhoudende, maar niet al te bijzondere animatiefilm waarin de stuntelende Charlie Brown maar al te graag indruk wil maken op zijn nieuwe klasgenootje, maar constant in de weg wordt gezeten door zijn gestuntel en zijn verlegenheid. Snoopy werkt, met hulp van Woodstock, aan het verhaal van de eenzame jacht van een gevechtspiloot op The Red Baron - eveneens roodharig - in een serie actiescènes waarin de snelle montage het belangrijkste bewijs is dat de filmtechniek sinds de jaren '70 is veranderd - wat niet wil zeggen dat het een verbetering is, overigens. Zoals gezegd is het allemaal netjes geanimeerd, maar juist die (bewust) grove animatiestijl van de vroegere Charlie Brown-films maakte onderdeel uit van de charme van die films. The Peanuts Movie is uitsluitend op technisch gebied gemoderniseerd, maar biedt voor de verstokte fans weinig nieuws. Voor de jongere fans is dit een prima introductie, maar ook die raad ik aan om de oude films eens op te zoeken.

Het is 1918 en ook Nieuw-Zeeland is in rep en roer door de wereldwijde griepepidemie. Zolang haar echtgenoot nog niet is teruggekeerd het front verblijft Pearl [Mia Goth] op de boerderij van haar ernstige zieke vader [Matthew Sutherland] en haar moeder [Tandi Wright]. Pearls beste maatje is een krokodil en haar favoriete danspartner is een vogelverschrikker. Pearl droomt van een carrière als actrice in Europa of Hollywood en ziet haar kans schoon wanneer er audities worden gehouden in de plaatselijke kerk. Een hele vreemde combinatie van melodrama, horror en zwarte komedie waarbij de indruk achterblijft dat Ti West er zelf ook geen touw aan vast kon knopen. De zonderlinge schiftingen in toon maken dit tot een frustrerende belevenis, maar Goths monoloog (gefilmd in een lange close-up) is een open sollicitatie naar veel betere rollen.

Uitgever Pierre Lachenay [Jean Desailly] verdient een aardig zakcentje met lezingen in binnen- en buitenland waardoor hij zijn vrouw [Nelly Benedetti] vaak dagen lang alleen thuis moet laten. Tijdens een vliegreis naar Lissabon komt hij in contact met stewardess Nicole [Françoise Dorléac] met wie hij een affaire begint.

Simpel basisplot dat onder de regie van François Truffaut - die voor het eerst samenwerkte met scenarist Jean-Louis Richard - naar grote hoogten stijgt. Truffaut was in 1964 druk bezig met zijn boek over Hitchcock en de hand van de meester van suspense is hier voelbaar in de manier waarop Truffaut de onderhuidse spanningen en aanverwante emoties van de hoofdpersonen op puur visuele wijze weet uit te drukken.

Mark Lewis [Karlheinz Böhm] is een focus-puller bij een filmstudio en de eigenaar van een huis waarvan hij kamers onderverhuurt. Mark heeft een bizarre, lugubere hobby: hij filmt de blik van doodsangst van vrouwen vlak voor hij ze vermoordt, meestal prostituees. Wanneer hij kennis maakt met Helen [Anna Massey], die sinds kort één van zijn kamers huurt probeert hij zijn dwangmatige gedrag te beheersen.

De Britse pers sabelde "Peeping Tom" neer vanwege het onderwerp en de film verwoestte de reputatie van regisseur/producer Michael Powell, samen met Emmeric Pressburger één van de belangrijkste filmmakers van zijn generatie. Anno 2017 is de film nauwelijks nog schokkend te noemen, ook al omdat het voor de kijker moeilijk te bevatten is waarom vrouwen zo gecharmeerd zijn van de nogal wild uit zijn ogen kijkende Mark. De keuze om bepaalde scènes te filmen alsof we door de Marks camera meekijken is sterk en de beeld- en geluidopnamen van de experimenten waar Marks vader hem aan onderwierp zijn de sterkste momenten van deze film, evenals de sensationele finale. Zeker bovengemiddeld, maar net zo zeker niet meer zo schokkend als het in 1960 was.

Lisa Immordino stuitte tijdens het maken van deze documentaire over kunstverzamelaar en beschermvrouwe der kunsten Peggy Guggenheim bij toeval de tapes die Guggenheims biografe Jacqueline Bograd Weld maakte van het laatste interview dat de jarige Guggenheim gaf voor haar dood in 1979. Zowel een portret van een complexe vrouw die probeerde te ontsnappen aan de schaduw van haar familienaam door haar eigen instinct en haar eigen pad te lopen als van de veranderingen in de kunstwereld vanaf midden jaren ’40 waarin zijn zelf een belangrijke rol speelde. Voor mensen met een bovengemiddelde kennis van de kunstgeschiedenis van de 20e eeuw is dit niet te missen, voor minder ingewijden is dit naast een boeiend portret van een vrijgevochten vrouw een wegwijzer naar de belangrijkste beeldende kunstenaars van de 20e eeuw.

Wie denkt dat het basisgegeven voor dit onvervalste melodrama met misdaadelementen bizar is, wacht nog een onaangename verrassing in de finale. De enige reden om het relaas van een meestercrimineel die wraak wil nemen op de twee dokters die verantwoordelijk zijn voor de onnodige amputatie van zijn benen te aanschouwen, is de ongelofelijke tour de force van Lon Chaney. Geen groteske make-up deze keer, maar Chaney leerde lopen op z'n knieën (hij loopt in deze film zelfs een trap op!), maar van de pijn die hij heeft moeten doorstaan is niets te zien op het scherm.

Mislukte poging tot een modern sprookje is niet echt geschikt voor de jeugd (in de eerste 5 minuten plegen twee mensen zelfmoord en een journalist [Peter Dinklage] wordt afgetuigd en verliest zijn oog) en slaat de plank ook op de meeste andere fronten mis. Penelope [Christina Ricci] heeft weliswaar een wat vreemde neus, maar is absoluut niet zo afschrikwekkend dat je van schrik van één hoog uit het raam springt. Catherine O'Hara schmiert er het meest op los als Penelopes beschermende moeder en Richard E Grant verdient een veel betere rol. Alleen Dinklage scoort een dikke voldoende als de journalist die vastbesloten is een foto te verkrijgen van de mysterieuze Penelope. Het is karige compensatie, helaas.

Het sterke acteerwerk van Watts en het puike werk van dierentrainer Graham Ware Jr. (die 10 verschillende vogels gebruikte voor de rol van Penguin) houden deze sentimentele draak, inclusief veelvuldig terugkerend stemmig pianomotiefje, drijvende. Het op ware feiten gebaseerde drama betreft de familie Bloom die enorm worstelt met het feit dat de energieke, sportieve moeder Sam [Naomi Watts] tot aan haar middel permanent verlamd is geraakt na een noodlottig ongeval tijdens een vakantie in Thailand. Vader Cam [Andrew Lincoln] probeert voor iedereen de moed erin te houden, maar Sam is doodongelukkig en oudste zoon Noah [Griffin Murray-Johnston] kampt met een enorm schuldgevoel. Op een dag vindt Noah een gewonde merel die niet meer kan vliegen. Hij mag het beestje, dat de naam Penguin krijgt, thuis verzorgen totdat het weer kan vliegen. Je hoeft geen drie keer te raden om te weten hoe dit verder verloopt. Volstrekt voorspelbaar tranendal dus, maar Rachel House brengt gelukkig wat leven in de brouwerij als een doortastende kayak-instructeur.

De cynische, gedesillusioneerde Tom Mitchell [Steve Coogan] is na veel omzwervingen net door schoolhoofd Buckle [Jonathan Pryce] aangenomen op het tweetalige Argentijnse St.-George’s College wanneer de school door de militaire coup van 1976 noodgedwongen moet sluiten. Hij besluit af te reizen naar Uruguay met de twee vrienden die hij heeft gemaakt: zijn Finse collega [Björn Gustafsson] en een pinguïn die hij tijdelijk verzorgde om indruk te maken op de vrouw [Julia Fossi] die hij hoopte verleiden en die niet meer van zijn zijde wil wijken. Dankzij de pinguïn krijgt Tom spontaan aanspraak van voorbijgangers en begint hij zich open te stellen voor de wereld. En voor het leven. Coogans is een meest van het understatement, zowel als komiek als acteur en speelt hier een van de beste rollen uit zijn carrière. Cattaneo laat zich bovendien niet verleiden om de schattigheid van de pinguïn uit te melken en zorgt er zo voor dat deze potentiële sentimentele draak een buitengewoon ontroerend komisch drama wordt. Gebaseerd op de memoires van Tom Mitchell waar hij aan begon toen hij zijn eigen filmbeelden (waarmee de film eindigt) van de pinguïn terugzag.

De doortastende lerares Hildegarde Withers [Edna May Oliver] maakt voor het eerst haar opwachting in dit luchtige misdaadmysterie. Ms Withers is met haar leerlingen op excursie in het New York Aquarium wanneer ze een zakkenroller weet aan te houden. Wanneer Inspecteur Oscar Piper [James Gleason] de dief komt arresteren, valt het lichaam van effectenmakelaar Gerald Parker [Guy Usher] in het pinguïnbad. De meest logische verdachte is Philip Seymour [Donald Cook], die niet alleen verliefd is op mevrouw Parker [Mae Clarke], maar Gerald even daarvoor heeft neergeslagen. Uiteraard blijkt het wat ingewikkelder in elkaar te zitten en ziet Ms Withers zich genoodzaakt om zich te bemoeien met het onderzoek.

Goedkoop gemaakt moordmysterie moet het vooral hebben van de twee hoofdrolspelers en de chemie tussen Oliver en Gleason compenseert gelukkig voor het niet altijd even overtuigende plot. Het is weliswaar niet zo moeilijk om te raden wie de dader is, maar er valt tussen neus en lippen door voldoende te gniffelen in deze pretentieloze, onderhoudende film.

Kinderen zullen zich vergapen aan en vermaken met de lotgevallen van Steve en Adèle die elkaar ontmoeten in de paartijd en die we volgen totdat ze zich in de winter weer in zee begeven. Volwassenen zullen zich wellicht afvragen waarom DisneyNature opnieuw meent te moeten neerzetten als komische, schattige figuren die net zo denken en doen als mensen. Zoals altijd prachtig gefilmd door het geduldige team onder leiding van Fothergill en Wilson, maar laat deze dieren in hun waarde.

De pinguïns uit de voorgaande 3 Madagascar¬-films waren populair genoeg voor een langlopende televisieserie en hadden het beter bij het format van aflevering van een kleine 25 minuten kunnen houden. In deze vermoeiende film maken we kennis met Dr. Octavius Brine [John Malkovic], de ster van het waterpaviljoen in The New York Zoo tot de pinguïns zijn plaats innamen. Nu wil deze doorgeslagen octopus de wereld vernietigen en proberen Skipper [Tom McGrath], Kowalski [Chris Miller], Private [Christopher Knights] en Rico [Conrad Vernon] met hulp van geheime agenten Classified [Benedict Cumberbatch], Eva [Annet Mahendru] en Short Fuse [Ken Jeong] van ‘The North Wind’ die plannen te dwarsbomen. Meer een serie sketches dan een verhaal waardoor het het niveau van de Madagascar-films niet ontstijgt. De opening, met Werner Herzog als een documentairemaker, is het hoogtepunt van deze matige animatiefilm.

Vier jaar geleden slaagden broers Jung Seok [Gang Dong-won] en Chul-min [Kim Do-yoon] erin om per boot vanuit Busan te ontsnappen aan het in Korea ontstane virus dat mensen in levensgevaarlijke zombies veranderd. Wantrouwen jegens Koreanen maakt het ze onmogelijk om een nieuw bestaan op te bouwen. Daarom gaan ze in op een aanbod voor 2,5 miljoen Amerikaanse dollar per persoon als ze een vrachtwagen met $ 20 miljoen aan boord van het Koreaanse schiereiland (Peninsula) naar Hong Kong kunnen halen. Met hulp van twee huurlingen ondernemen ze de gevaarlijke reis. Waardig vervolg op het briljante Train To Busan (met andere personages) is een knappe mix van actiehorror, familiedrama en satire. Jammer dat Yeon in de finale vervalt in het cliché van een door CGI gedomineerde autoachtervolging en goedkoop melodrama.

Natuurlijk ziet de toen 20-jarige Liza Sips er te oud uit om een meisje van zestien te spelen. En ja, er lopen wat karikaturale personages rond. De overdaad aan matige popdeuntjes, zeker in de tweede helft van de film, doen bij volwassenen wellicht ook de tenen krommen. Maar het verhaal van de band die ontstaat tussen Lisa [Sips], wiens paard pas is gestorven, en het paard Shadow, dat getraumatiseerd is na een ongeluk waarbij zijn eigenaar om het leven is gekomen, weet op fraaie wijze zware thema's als rouwverwerking, schuld en niet te vergeten de onuitwisbare band tussen paard en berijder te verwerken in een film die paardenliefhebbers waarschijnlijk niet onberoerd zal laten. Het ontspannen spel van Tanja Jess en Rick Engelkes als de volwassenen is een plus, maar de film wordt gestolen door Rakker, de Shetlandpony. Steven de Jongs prima regie en fraai camerawerk van Richard van Oosterhout zorgen ervoor dat dit een film is die de doelgroep (vooral lezers van het tijdschrift Penny die de film produceerde en waarnaar de film is vernoemd) uitstekend bediend.

Toegegeven, ik heb geen minuut van de serie gezien. Maar dat is niet nodig om een abominabel scenario te herkennen dat afwisselend onbedoeld hilarisch en tenenkrommend melodramatisch is. De proloog zet de toon: de vrouw van een Mexicaanse kartelleider wacht tot de doodskist in de hal van hun villa staat om zich vervolgens, in het bijzijn van haar twee jonge dochters, een kogel door de kop te jagen. Vervolgens zien we dat Carmen [Monic Hendrickx] in Canada is beland en daar een anoniem leven leidt als serveerster in een wegrestaurant. Na de eerste van veel vergezochte, vaak belachelijke wendingen. wordt Carmen gedeporteerd naar Nederland om terecht te staan voor misdaden waarvoor, zo geeft de detective die haar schijnbaar al jaren op de hielen zit, ze geen direct bewijs hebben. Hopen op een bekentenis dus, maar er zijn buitenlandse criminelen die daar een stokje voor willen steken.

Mij bekroop al snel het gevoel dat ik naar een Nederlandse tegenhanger van The Naked Gun zat te kijken, want het idiote script wordt volstrekt serieus gespeeld door de behoorlijk doorgewinterde cast. Probeer je lachen maar eens in te houden wanneer Carmens advocaat een video toont die niemand anders mag zien, vooral de politie niet. Wellicht is de gevangenis niet de meest handige plaats om die boodschap over te brengen, toch? Maar het absolute hoogtepunt komt in de finale wanneer Aad Peeters een cameo maakt als Bulletje, was het haast onmogelijk om mijn lachen nog langer in te houden. Toch bleek ik over voldoende doorzettingsvermogen te beschikken om de 3 (!) zwakke eindes te 'mogen' aanschouwen. Ik mag hopen dat de serie aanzienlijk betere scenaristen had, anders is het zeer treurig gesteld met het Nederlandse TV-publiek. Een serieuze kandidaat voor slechtste film van het jaar.

Spencer Tracy is altijd het bekijken waard, maar dit behoort niet tot de hoogtepunten uit zijn imposante oeuvre. Hij speelt Jim Curtayne, een advocaat wiens carrière in het slop is gekomen door zijn verslaving aan alcohol. Hij drinkt weliswaar niet meer, maar neemt geen grote strafzaken meer aan omdat hij bang is dat hij door de druk die dat met zich meebrengt opnieuw aan de drank raakt. Wanneer John O'Hara [James Arness] voor het gerecht moet verschijnen op verdenking van moord weten zijn ouders [Arthur Shields, Louise Lorimer], die geen andere advocaat kunnen betalen, Jim - een goede kennis - toch over te halen om de zaak op zich te nemen. Tegen beter weten - en het advies van zijn zorgzame dochter [Diana Lynn] - in werpt Jim zich op de rechtszaak, maar komt daarbij voor onaangename verrassingen te staan.

Het verloop van de rechtszaak is niet geheel geloofwaardig en de ondersteunende cast is te zwak om deze film boven het gemiddelde te doen uitsteken.

Jennifer Garner is Above the Law, Hard to Kill en Out for Justice in deze volstrekt humorloze, vaak ronduit wrede wraakfilm met een bijzonder dubieus slot. Jennifer Garner beschikt zonder enige twijfel over meer acteertalent dan Steven Seagal, maar het kan haar toch niet ontgaan zijn dat dit een leeghoofdige actiefilm is? Ze speelt haar rol als supermoeder, die vijf jaar na de moord op haar man en dochter opduikt om het hele drugskartel (en een paar corrupte officials) in haar ééntje om zeep te helpen, echter alsof het een melodrama betreft. Regisseur Pierre Morel lijkt het vroege werk van Seagal wél gezien te hebben, getuige de casting van Juan Pablo Raba als drugscrimineel Diego Garcia. Die lijkt namelijk als twee druppels water op Richie Madano in Out For Justice! De actie in deze film, die bij deze genomineerd is voor Slechtste Filmtitel Van Het Jaar. is ronduit teleurstellend: pas in de finale is er sprake van enige tegenstand, tot die tijd verhoogt Super Mom de bodycount door de karikaturale schurkjes in hoog tempo neer te knallen. Lafjes dus, maar vooral saaitjes...