Opinions

Begint met een goedkoop en amateuristisch gefilmde schermutseling in een opvallend rustig Djakarta en eindigt met de aanslag waar hoofdpersonen Isa [Chicco Jerikho] en Hazil [Jerome Kurnia] zich in de tussenliggende 100 minuten op voorbereiden. Die voorbereiding bestaat overigens vooral uit seks met Fatimah [Ariel Tatum] en/of Mayang [Imelda Therinne], het roken van tabak of meer geestverruimende middelen, pingelen op de piano of viool en rondhangen in een opvallen leeg grand café. Een slaapverwekkend en (dus) nauwelijks uit te zitten fiasco.

Zeus [Sean Bean] beschuldigt Poseidon [Kevin McKidd] ervan dat diens zoon de bliksem heeft gestolen. Om een bloederige strijd tussen deze broers te voorkomen moet Poseidons zoon zich verantwoorden, maar die bevindt zich op Aarde en leeft als een gewone tiener, zonder te weten dat hij een halfgod is. Percy Jackson [Logan Lerman] is dan ook met stomheid geslagen wanneer hij de zoon van Poseidon blijkt te zijn en dat zijn familie- en vriendenkring bestaat uit mensen die hem bewaken. Wanneer Percy zijn onschuld betuigt, krijgt hij 14 dagen om de bliksem alsnog te vinden en een oorlog te voorkomen. Hij krijgt hulp van Luke [Jake Abel], die hem traint, en krijgt tactische hulp van Annabeth [Alexandra Daddario]. Luchtig, amusant niemendalletje met een hoop spektakel, een aangename cast (met onder anderen Steve Coogan als Hades, die verdacht veel weg heeft van Frank Zappa). Vervolg: Percy Jackson: Sea of Monsters.

Camp Half-Blood, waar Percy Jackson [Logan Lerman] en andere halfgoden wonen en trainen, werd lange tijd beschermd door een onzichtbare barrière. Nu is de grond daar om onverklaarbare redenen zo vergiftigd dat het kamp blootstaat aan allerlei gevaren. Een delegatie van het kamp doet daarom een poging om het Gulden Vlies te vinden, zodat ze de barrière kunnen herstellen. Maar ze krijgen concurrentie van Luke [Jake Abel], die met enkele andere afvallige halfgoden het Gulden Vlies in handen wil krijgen om de macht van de Goden over te nemen. De race tegen de tijd brengt ze naar de Sea of Monsters, ook bekend als de Bermuda Driehoek, waar het ene na het andere gevaar op ze wacht. Routinematig vervolg op het origineel komt het beste tot zijn recht op het grote scherm, want het moet het vooral hebben van een hoop special effects aan aanverwante herrie. Daarbij helpt het natuurlijk niet dat de kwaliteit van de CGI nogal wat te wensen overlaat en dat de pogingen tot humor volledig mislukken.

De lotgevallen van een groep hulpverleners ergens in de Balkan in 1995 waar alles en iedereen een potentiële bedreiging is. De Puerto Ricaanse Mambru [Benicio Del Toro] en de Albanese Damior [Fedja Stukan] proberen een ongeïdentificeerd lichaam uit een put te halen en krijgen hulp van de Amerikaanse B [Tim Robbins] en de Française Sophie [Mélanie Thierry]. Zwartkomische satire scoort punten wanneer het zich richt op de interactie met plaatselijke bevolking. Wanneer de aandacht meer uitgaat naar de onderling e verhoudingen en relaties is het een stuk minder interessant.

Hirayama [Kôji Yakusho] werkt als schoonmaker van openbare toiletten in Tokio. Hij doet zijn werk uitstekend en geniet ondertussen van zijn twee grote passies: het luisteren naar rockmuziek uit de jaren 60 en 70 en het bekijken en fotograferen van bomen. Tijdens zijn werk vermijdt hij contact, ook met zijn veel jongere collega Takashi [Tokio Emoto]. In het restaurant van zangeres Mama [Sayuri Ishikawa] praat hij met generatiegenoten over de goede ouwe tijd. Deze afgeschermde routine wordt verstoord door twee vrouwen. De kennismaking met Takashi’s zwijgzame vriendin Aya [Aoi Yamada], die gefascineerd is door Hirayama’s muziek (en de bijbehorende cassettebandjes), en de komst van zijn nichtje Niko [Arisa Nakano]. Meditatief, optimistisch drama leverde Yakusho een Gouden Palm op voor Beste Acteur, maar dat is vooral de verdienste van Wim Wenders, die met behulp van het schitterende camerawerk van Franz Lustig en de montage van Toni Froschhammer toont wat Hirayama denkt en voelt. De tweede helft is voortreffelijk en e slotscène is prachtig, jammer dat het eerste uur zo ontzettend langdradig is.

Zowel Jen [Natalie Clark] als Bob [Kenny Boyle] hebben net een relatie achter de rug wanneer ze door een sneeuwstorm gedwongen worden om een kamer te delen in een pub in een kleine Schots dorpje. Uiteraard bevinden zich daar de nodige excentrieke, maar sympathieke gasten en is er geen enkele twijfel over hoe dit afloopt. Jen en Bob lopen zonder jas door het besneeuwde Schotse landschap. Wat een bikkels! Hallmark maakt dit soort films aan de lopende band en het is louter aan Clarks charmante spel te danken dat dit niet een totale ramp is. Boyle is namelijk volstrekt kleurloos.

Je kunt je natuurlijk afvragen waarom deze mensen besluiten mee te doen aan dit spelletje als het aannemelijk is dat een geheim dat ze proberen te verbergen daardoor niet langer meer geheim zal blijven. Maar de slotscène van dit zeer goed geregisseerde komische drama (het begin als komedie maar loopt uit op drama) suggereert dat we hier te maken hebben met een 'wat als'-opzet. Zeven vrienden (drie koppels en één wiens partner ziek thuis zit) komen samen voor een etentje in een appartement van waaruit ze de aanstaande maansverduistering kunnen bewonderen. Er wordt volop gelachen totdat één van hen concludeert dat de mobiele telefoon een soort 'zwarte doos' is geworden die alle informatie over de eigenaar bewaart, inclusief diens geheimen. De vrienden dagen elkaar uit om gedurende de avond elk binnenkomend bericht of telefoontje met de groep te delen, maar dat leidt tot onbedoelde, vaak pijnlijke onthullingen die de onderlinge relaties flink onder druk zetten.

Het is weliswaar een wat vergezocht concept en de onthullingen zijn zo nu en dan wat melodramatisch, maar onder de regie van Paolo Genovese (die mede verantwoordelijk is voor het scenario) is het spel van de acteurs zo natuurlijk en de timing van de reacties zo uitgekiend, dat je je gemakkelijk laat meeslepen in de emoties van dit uiterlijke menselijke drama dat relevante vragen opwerpt over de rol van social media, en niet per sé op een negatieve manier.

"You're just going through a period of adjustment", zo verzekert Ralph Bates [Tony Franciosa] het bikkelende, kersverse echtpaar George [Jim Hutton] en Isabel Haverstick [Jane Fonda] meerdere keren. Van een verfilming van een toneelstuk van Tennessee Williams (A Streetcar Named Desire, Cat On A Hot Tin Roof) zou je een veel serieuzere toon verwachten, maar hij blijkt ook uitstekend om te kunnen gaan met komisch materiaal. Uiteraard is er erg veel dialoog en moet George Roy Hill alle registers open trekken om de film open te breken. Hij slaagt daar prima in en hoewel Fonda's vertolking op het randje van karikatuur zit, contrasteert haar spel uitstekend met die van Jim Hutton. Je snapt waarom de twee zoveel met elkaar ruziën, ook al gaan die ruzies vaak nergens over. Maar gaat dat niet zo in ieder huwelijk? Veel belangrijker nog: het is voor de kijker een bijzonder aangenaam schouwspel.

Charlie [Logan Lerman] is een introverte tiener die op school probeert zo weinig mogelijk op te vallen, mede omdat hij kampt met een negatief zelfbeeld. Dan raakt hij bevriend met Patrick [Ezra Miller] en valt hij voor diens zus Sam [Emma Watson]. Voor het eerst voelt hij zich ergens thuis, ook al blijft hij het lastig vinden om zich meer open te stellen. Geleidelijk ontdekken we waarom hij zijn emoties zo krampachtig probeert te verbergen. Een tienerfilm zonder karikaturen of de hokjesgeest die vooral tienerkomedies verpest. Dit is een diep gelaagd psychologisch drama met drie charismatische personages die elk een indringend, persoonlijk verhaal hebben. Iedere rol is nauwkeurig uitgewerkt en Chbosky (die hier zijn eigen boek verfilmd) kiest nooit voor de gemakkelijke weg. Een buitengewoon volwassen tienerdrama waarin Watson haar imago uit Harry Potter ver achter zich liet en Miller zijn talent bevestigde. Afgezien van de titelrol in Percy Jackson: Sea Of Monsters is er van Lerman weinig vernomen. Zowel door (tiener)publiek als door critici geprezen en een van de beste films over tieners van de 21 eeuw.

Claudia [Hilde Dalik] was zwanger toen ze Andre [Noel Czuczor] achterliet in Tsjechoslowakije om een leven op te bouwen in Oostenrijk. Ruim tien jaar later heeft ze onder de valse naam Petra Hoffmann een stabiele relatie met Josef [Simon Schwartz] en is haar dochter Claudia [Hilde Dalik] een getalenteerde pianist. De rust wordt doorbroken door een telefoontje van Andrej die meldt dat hij na een periode van gevangenschap is vrijgelaten en dat hij zijn dochter wil zien. Perla laat zich pas overhalen om terug te keren naar haar geboorteland wanneer Andrej haar toevertrouwt dat hij ongeneeslijk ziek is. Het is midden jaren 80 dus die terugkeer zit vol gevaren. Makarová maakt onvoldoende duidelijk waarom Perla bereid is haar eigen veiligheid en dat van haar dochter op het spel te zetten voor een man met wie ze het contact jarenlang bewust heeft vermeden. Dat manco maakt het moeilijk om mee te leven met de gevolgen van die keuze en in de ontwikkeling van de driehoeksverhouding tussen Perla, Josef en Andrej.

Hoewel er absoluut zwartkomische elementen zijn in deze biografische film over hoe de aan heroïne verslaafde scenarioschrijver Jerry Stahl zich desondanks nog jarenlang overeind wist te houden in Hollywood, laat Ben Stiller zien dat hij in ooit in staat was om dramatische rollen met overtuiging te spelen. David Veloz besteedt veel aandacht aan het drugsgebruik en de directe fysieke gevolgen daarvan en Ben Stiller is ook in deze scènes zeer overtuigend. De momenten waarop hij, zwetend en volledig van de wap, zijn vaak waanzinnige ideeën pitcht zijn ongemakkelijke momenten, ook al omdat zijn collega's zich totaal niet lijken te (willen?) realiseren dat Jerry zo high is als een Vlaamse papegaai! Het scenario gebruikt een ontmoeting met de aantrekkelijke, eveneens verslaafde Kitty [Maria Bello] als framework voor een serie flashbacks. Die episodische benadering betekent dat er weinig dramatische opbouw is waardoor het nooit zo meeslepend wordt als het had kunnen zijn.

Vlak voor haar 18e verjaardag merkt Jonny Baptiste [Kiah McKirnan] dat ze voor een grote verandering staat. Haar vader [Tim Hopper] weet dat Jonny beter af is bij haar tante Hildie [Alicia Silverstone], die haar helpt om een bijzondere gave die aan alle vrouwen van de bloedlijn wordt doorgegeven, te beheersen en nuttig te gebruiken. Heeft natuurlijk ook weer z’n nadelen, waarvan akte. Reeder komt met wat aardige ideeën, maar werkt die slecht uit en komt niet verder dan een paar smerige, maar vooral veel wazige scènes in een horrorfilm die van alles oproept, maar geen spanning. Alleen al in de proloog herkende ik elementen uit Halloween, Friday The 13th, The Dentist en Manhunter!

Omschreven als een 'real life fantasy' is dit een in vergetelheid geraakte poging van Walt Disney om een nieuw soort film te maken. Negen cameramannen waren verantwoordelijk voor de fotografie van de lotgevallen van eekhoorn Perri, vanaf haar geboorte door de verschillende seizoenen heen, tot aan 'Together Time'. Hoewel de montage niet altijd overtuigt, is editor Jack Atwood er wel in geslaagd om een verhaal te vertellen dat afwisselend dramatisch, luchtig en bijzonder spannend is - en verdacht veel weg heeft van Bambi! De sentimentele liedjes maken het behoorlijk gedateerd, maar de droomsequentie is het artistieke hoogtepunt en heeft de tand des tijds goed doorstaan. Het opgewekte commentaar van Winston Hibler staat in schril contrast met enkele tragische scènes die niet geschikt zijn voor de allerkleinsten, maar de filmmakers experimenten hier met een vorm die de standaard is in moderne natuurdocumentaires en decennia later meesterwerken als Earth en Blue Planet zou opleveren.

Dit pretentieuze (want in zwart wit gefilmde) vermeende sociale drama begint met een gesprek tussen mensen die klagen over Rita, de hond van manusje-van-alles Sebastian [Daniel Katz] die schijnbaar de hele tijd jankt. Rita komt gedurende de rest van de film veelvuldig in beeld, maar is het toonbeeld van rust. Sebastian neemt zijn hond mee naar al zijn klusjes en dat wordt hem niet altijd in dank afgenomen. Niet dat het scenario verder gaat dan een lichte vermaning, want Katz is niet van plan om al het oeverloze geouwehoer (zo nu en dan vermengt met wat milde maatschappelijke kritiek) te verpesten met iets wat ook maar lijkt op een verhaal. Duurt nog geen 75 minuten, maar ik had drie pauzes nodig om deze ondraaglijk saaie film uit te zitten.

Nadat de Joodse Gilles [Nahuel Pérez Biscayart] is opgepakt tijdens een poging om naar Zwitserland te vluchten, ontsnapt hij aan executie door zich voor het vuurpeleton vroegtijdig op de knieën te storten en te roepen dat hij een Perziër is. Klaus Koch [Lars Eidinger], de commandant van concentratiekamp Buchenwald, zoekt namelijk iemand die Farsi spreekt om hem de taal te leren. Koch wil na de oorlog graag in het restaurant van zijn broer in Teheran. Gilles spreekt echter geen woord Perzisch! Het bedenken van woorden blijkt overigens niet zo’n probleem, maar hij moet een manier zien te vinden om alle woorden te onthouden. Aangezien Gilles in feite alleen bezig is zijn eigen hachje te redden, valt het niet mee om veel sympathie voor hem op te brengen of mee te voelen met de lastige situaties waarin hij keer op keer dreigt te belanden. Perelmans regie meandert ongemakkelijk tussen somber drama en luchtige komedie en laat daardoor een wat bitter nasmaak na. De epiloog, waarin we zien wat de taallessen Koch opleveren en waarom Gilles zo belangrijk bleek te zijn voor nabestaanden van Buchenwald, is veel beter dan de rest van de film.

Armando Iannucci slaagt er niet in zijn achtergrond als schrijver van satirische televisieseries te verhullen in deze rommelige, maar bij vlagen best vermakelijke film. Zijn radicale besluite om huidskleur en afkomst geen enkele rol te laten spelen bij de keuze voor de acteurs is even wennen, maar al snel merk je dat de geloofwaardigheid van een karakter afhangt van het acteerwerk. Op dat gebied scoort deze luchtige, maar onevenwichtige komedie hoge ogen. Tilda Swintons tirade tegen ezels levert een zeer vermakelijk moment op, Hugh Laurie speelt de rol van de verstrooide Mr Dick met verve en Ben Wishaw blinkt uit als de kruiperige gluiperd Uriah Heap. Er zijn voldoende vermakelijke momenten maar die onderstrepen ook meteen het probleem: deze 'Personal History' is slechts een film van momenten waarin karakters komen, gaan en later opnieuw verschijnen. Het geeft het gevoel dat je zit te kijken naar een serie, bestaande uit een stuk of zes afleveringen die kriskras door elkaar heen gemonteerd zijn.

Een kloddertje ectoplasma hier en een kloddertje ectoplasma daar... Kirsten Stewart kijkt verder veelal bedrukt, reist door Parijs naar allerhande winkels om inkopen te doen, Appt om één of andere reden met een onbekend contact. Het gaat allemaal nergens over, inclusief een masturbatiescène die - zoals te vaak in deze film - abrupt wordt afgekapt. Een stijlmiddel dat bij mij grote irritatie opriep en mij na 45 minuten al deed verlangen naar dat einde. Dit mag zich nog wel meer min of meer een psychologisch - maar vooral navelstaarderig - drama noemen, maar met horror heeft dit echt niets te maken. Horrorfanaten komen dus sowieso bedrogen uit, maar dat lot ondergaat een ieder die het volhoudt tot het belabberde, laffe, bedrieglijke en ronduit beledigende einde. Soms slaan ze in Cannes de plank volledig mis, dat is ze met het bekronen van deze slaapverwekkende film [voor beste regie] opnieuw gelukt.

Jane Austens satire over een jonge vrouw die jaren geleden haar grote liefde heeft afgewezen omdat haar familie vond dat hij niet goed genoeg voor haar was. Anne Elliot [een uitstekende Dakota Johnson] staat nu in de schaduw van haar ambitieuze oudere zus Elizabeth [Yolanda Kettle] en haar narcistische jongere zus Mary [Mia McKenna-Bruce]. Financiële problemen dwingen haar vader [Richard E. Grant] om te verhuizen. Anne krijgt opdracht om voor de ‘zieke’ Mary te zorgen. Door een speling van het lot komt ze oog in oog te staan met haar oude liefde Wentworth [Cosmo Jarvis], die zich inmiddels heeft opgewerkt tot kapitein. Is er nog iets over van de liefde die zij ooit voor elkaar voelden over? En durven ze dat tegenover elkaar en hun familie kenbaar te maken? Johnson is perfect maar Jarvis is vrij kleurloos. De overige acteurs gaan met elkaar de strijd aan voor de titel ‘meest karikaturale vertolking’. Het bronmateriaal blijft briljant, maar Cracknell had de teugels van haar cast wel wat strakker in de hand mogen houden.

Iedereen die in Florida is veroordeeld voor een zedendelict komt in een openbaar register te staan dat bedoeld is om buurtbewoners voor hun aanwezigheid te waarschuwen. Het onvermijdelijke effect van deze maatregel is dat het deze delinquenten onmogelijk wordt gemaakt om te herintegreren in de ‘gewone’ wereld. James Broderick is de voorzitter en directeur van een soort commune met de bijnaam Pervert Park. Hier wonen uitsluitend zedendelinquenten die steun en een luisterend oor vinden bij therapeut Don Sweeney, maar vooral bij elkaar. Enkele bewoners spreken met bewonderenswaardige (en soms hartverscheurende) openheid over hun daden. Het persoonlijke verhaal van Tracy Hutchinson zal je zeker niet onberoerd laten. Een bewonderenswaardige, integer documentaire over een vooral in de Vs zeer controversieel onderwerp.

Danny [Roan van Dam] is een pestkop op school en de lesbische Suus [Tara Hetharia] is zijn voornaamste doelwit. Wanneer zijn dominante vriendin Janneke [Sietske van der Bijl] hem praktisch dwingt om met haar een bezoek te brengen aan de beroemde waarzegger Caitlyn Wilson [Pamela Teves], krijgt zijn leven een nare wending. Hij krijgt toevallen waarin hij nachtmerries heeft. Daarin confronteert “judge, jury and executioner” Manon [Maaike Bakker] Danny en andere pestkoppen met de gevolgen van hun daden. Niet alleen voor hun slachtoffers, maar ook voor zichzelf. Goedbedoeld, maar slecht belicht en goedkoop ogend jeugddrama met een sterk wisselend presterende cast. Bakker heeft haar momenten als de “gekke” Manon en Thomas Acda heeft een leuke rol als Jannekes vader, maar de ontknoping is gemakzuchtig en volstrekt ongeloofwaardig.

De beste horrorfilm die ik in de bioscoop heb gezien sinds Paranormal Activity (2007) is een meesterlijke verfilming van het gelijknamige literaire meesterwerk van Stephen King. Twintig jaar na de wisselend ontvangen eerste filmversie , blaast een ijzersterke en uniform geweldig spelende cast dit verhaal over religie, de dood, rouw en diepgewortelde schuldgevoelens nieuw leven in. Er zijn geen nep-schrikeffecten, geen hyperactieve montagetechnieken en er is zelfs geen gegil! Wél is er een uitstekende bewerking waarin de karakters flink worden uitgediept, uiterst effectieve make-up en een fantastische score van horrorveteraan (en mijn favoriete nog levende filmcomponist) Christopher Young. Regisseurs Kevin Kölsch en Dennis Widmyer weten al die ingrediënten te gebruiken om te komen tot een aangename cocktail van familiedrama en suspense, waarbij de spanning vaak om te snijden is. De sequentie direct nadat vader Louis [Jason Clarke] zijn dochter [Jeté Laurence, in een perfecte dubbelrol] heeft begraven is een perfect staaltje suspense en brengt ons naar de werkelijk zenuwslopende finale. Het scenario van Jeff Buhler neemt zelfs de moeite om te spelen met de verwachtingen van diegenen die zich de eerste verfilming nog kunnen herinneren. Een perfecte horrorfilm.

Prequel op Stephen Kings bestseller ‘Pet Sematary’ vertelt hoe Jud Crandall – de oude buurman uit het boek en de oorspronkelijke film – als tiener te maken krijg met de duistere krachten die heersen op en rondom de plaatselijke dierenbegraafplaats. De opening toont hoe Bill Baterman [David Duchovny] daar een menselijk lichaam begraaft. Zijn zoon Timmy [Jack Mulhern] is net teruggekeerd uit Vietnam, maar Bill houdt zijn zoon veilig thuis. Timmy’s beste vrienden Jud [Jackson White] en Manny [Forrest Goodluck] ruiken onraad, zeker wanneer Juds vriendin Norma [Natalie Alyn Lind] door de “vreemd ruikende” hond van Bill Baterman wordt gebeten. Beer is goed in het neerzetten van een onheilspellende sfeer en de aanwezigheid van Indiaanse acteurs is een pre, maar er gebeurt veel te weinig.

Disney’s remake van de gelijknamige film uit 1977 beschikt uiteraard over betere technische effecten maar heeft een stroperige verhaal en een plot met gaten die grote zijn dan de draak uit de titel. De 11-jarige Pete [Oakes Fegley] overleefde 6 jaar geleden een auto-ongeluk en heeft weten te overleven in de bossen met behulp van een draak met kameleon-achtige kwaliteiten. Hoewel Pete en de draak graag spectaculaire vluchten maken over de bossen heeft niemand ze verder ooit gezien, ook niet de mensen die vlakbij bezig zijn een deel van het bos te kappen en ook niet boswachter Grace [Bryce Dallas Howard] die naar eigen zeggen het natuurgebied op haar duimpje kent. Pete heeft in de eerste vijf jaar van zijn leven blijkbaar nooit een ballon gezien of geleerd hoe hij een boterham moet eten. Het zal wel. Vanaf het moment dat Pete en Grace elkaar ontmoeten kun je de tijd doden met een spelletje ‘raad hoe het verder gaat’ en gemengde gevoelens overhouden aan het feit dat je steeds weer gelijk blijkt te hebben. Als je het volume niet al te hard zegt hoef je je niet te ergeren aan de sentimentele muziek en de stroperige popliedjes. Redford redt deze draak(!) van een film van de afgrond.

Voor een boek voert Linda Rosenkrantz [Rebecca Hall] gesprekken met mensen uit haar vriendencirkel van New Yorkse kunstenaars en intellectuelen. Onderwerp van gesprek: het verloop van de afgelopen dag. Op 19 december is het de beurt aan de 40-jarige fotograaf Peter Hujar [Ben Whishaw]. De audio-opnames gingen verloren, dus Sachs gebruikte Rosenkrantz’ transcriptie daarvan voor dit statisch gefilmde schoolvoorbeeld van beelden van pratende hoofden. Als toneelstuk is dit hooguit aardig voor oudere New Yorkers en/of kenners van de New Yorkse kunstwereld van die tijd. Als film is het, ondanks het talent van Whishaw en Hall, een kansloze onderneming.

Afgezien van een korte handgetekende animatiescène (veruit het beste moment) is er niets overgebleven van de charme van de geliefde boeken van Beatrix Potter waarop deze verbastering is gebaseerd. James Corden verleent zijn stem aan Peter Rabbit, een zelfingenomen konijn die dolblij is wanneer de oude Mr McGregor [Sam Neill], de eigenaar van de tuin waaruit Peter en zijn vriendin regelmatig eten stelen, tijdens een confrontatie sterft aan een hartaanval. Fijne held en zo kindvriendelijk ook, hè? Maar Peters vreugde is van korte duur want McGregors neef Thomas [Domhnall Gleeson] erft het huis en de tuin en is niet van plan Peter en zijn familie ruim baan te geven. Vol melige slapstick en uitgemolken grappen (de zingende vogels bijvoorbeeld), maar het is in ieder geval iets beter dan deel 2.

Thomas McGregor [Domnhall Gleeson] en Bea [Rose Byrne] zijn inmiddels getrouwd en daardoor is het leven voor Peter Rabbit [James Corden] en zijn familie een stuk gemakkelijker geworden. Zo gemakkelijk, dat Peter zich begint te vervelen en besluit een bezoekje te brengen aan de stad. Peter Rabbit had een mager verhaal, nu is er slechts een excuus bedacht om een paar konijnen door een stad te laten lopen zonder dat iemand daar vreemd bij opkijkt. Een hoop zinloze chaos is het resultaat, maar ik heb daar weinig van meegekregen omdat dit zo ongelofelijk saai was dat ik mijn ogen amper open kon houden. En Beatrix Potter draaide zich (opnieuw) om in haar graf.

Ozons poging om in de voetsporen te trainen van de uiterst eigenzinnige Rainer Werner Fassbinder is een geslaagd eerbetoon, aangezien op geen enkele wijze ook maar enigszins in de buurt komt van het origineel. Ozon weet blijkbaar niet of dit een komedie of een drama is en dat is vooral te merken aan Ménochets wilde, onevenwichtige spel. Een onsympathieke, narcistische regisseur [Ménochet] legt het aan met Amir Ben Salem [Khalil Ben Gharbia], die hij een hoofdrol geeft in zijn nieuwste film. Ozon maakt volop gebruik van spiegels of spiegelende oppervlakken, ook al heeft het geen enkele dramatische functie. Fassbender begreep zijn personages, Ozon duidelijk niet. Waarom hij zich meende te moeten wagen aan deze verfilming/remake van Die bitteren Tränen der Petra von Kant is mij een raadsel.

Toegegeven, de reconstructie van het bloedbad waar deze film naar vernoemd is maakt indruk. Het is een beetje jammer dat je tot die tijd zo'n 130 minuten lang alleen maar moet kijken naar mannen die praten met elkaar, speeches houden voor publiek, nog meer praten met elkaar, 'Liberty Or Death' roepen en vervolgens gewoon weglopen. Wellicht is het allemaal historisch correct, maar het is slaapverwekkend saai. Mike Leigh verdient weliswaar lof voor de realistische manier waarop hij de periode en de verhouding in de toenmalige klassenmaatschappij neer zet, maar zijn minachting voor de autoriteiten die het bloedbad aanrichtten ligt er te dik bovenop in de vorm van enkele karikaturale vertolkingen, waaronder die van Tim Mcinnerny als Prince Regent George IV, die de film weinig geloofwaardig maakt als historisch document.

Interessant, maar niet helemaal geslaagd drama over Pierre Chavanges [Swann Arlaud], een jonge boer die ontdekt dat zijn koe Topaze leidt aan een dodelijk infectie die zich o.a. uit in de vorm van bloedzweten. Hij beseft zich meteen dat een officiële melding van dit virus betekent dat zijn hele veestapel geruimd zal worden, daarom doet hij er alles aan om te voorkomen dat dat gebeurt, ook al weet zijn zus [Sara Giraudeau], de plaatselijke veearts hoe vork in de steel zit.

Arlaud loopt tussen de koeien en doet zijn werk als boer alsof hij ervoor geboren is. Regisseur Hubert Charuel, die samen met Claude Le Pape tevens het scenario schreef, slaagt er knap in de wederzijdse band tussen boer en dier zichtbaar en voelbaar te maken. Het geeft voldoende verklaring voor Pierres wanhopige daden. Het verhaal had de potentie om Pierres beschermingsdrang op een meer dramatische (en spannende) manier uit te werken, maar daarin schiet het scenario toch wat te kort. Nu is het een goed geacteerd en degelijk geregisseerd drama dat echter de emotionele impact mist die het relevante onderwerp toekomt.

Sasha is geboren als jongen maar identificeert zich als meisje. Sasha’s lange haar en meisjeskleding stuiten op veel weerstand op school en de weerstand van Sasha’s schoolhoofd en het gebrek aan voorlichting aan haar leeftijdsgenoten maken haar zeer ongelukkig. Sasha’s ouders zijn echter vastbesloten om hun kind een zo normaal mogelijke jeugd te geven waarin Sasha zich niet gediscrimineerd hoeft te voelen. Bevat teveel scènes die niet authentiek overkomen en met zijn overdadige gebruik van plechtige, dramatische muziek probeert Lifshitz te nadrukkelijk sympathie voor Sasha op te wekken. Moeders openheid over hoe heeft geworsteld met de identiteit van haar kind is gemakkelijk het beste segment uit deze matige documentaire die vooral preekt voor eigen parochie.