Opinions

Na de dood van haar oma [Margot Abascal] helpt Nelly [Joséphine Sanz] haar moeder [Nina Meurisse] om oma’s huis op te ruimen. Tijdens het buiten spelen ontmoet Nelly Marion [Gabrielle Sanz] die als twee druppels op haar lijkt. De twee blijken echter nog veel meer met elkaar gemeen te hebben en langzaam begint Nelly zich te beseffen hoe bijzonder haar vriendschap met Marion is. Sciamma wilde blijkbaar een tweeling voor de hoofdrollen, maar ze had beter kunnen zoeken naar twee meisjes die kunnen acteren of in ieder gevel over enig natuurlijk charisma beschikken. Daarvan is hier geen sprake en daardoor valt dit goedbedoelde, maar vrij doorzichtige psychologische drama ondanks de korte speelduur behoorlijk door de mand.

Adembenemende actiethriller met Jean-Paul Belmondo – die veel van de zenuwslopende stunts zelf deed – als het eigenzinnige, soms ronduit cynische Hoofd Zware Delicten Jean Letellier die de dood onderzoekt van Nora Elmer [Lea Massari], die in paniek uit het raam sprong na een dreigende telefoontje en een misverstand waardoor een feestganger per ongeluk bij haar aanbelde. Het plot gooit ook nog een terrorist [Adalberto Maria Merli] in de mix en een afrekening met Marcucci [Giovanni Cianfriglia], een crimineel die jaren eerder na een mislukte bankoverval wist te ontsnappen aan Letellier en daarbij diens toenmalige partner neerschoot. Duidelijk geïnspireerd door The French Connection. Als dat niet genoeg aanbeveling is: vol spectaculaire, uitstekend gefilmde stunts die aantonen dat CGI nooit en te nimmer zal kunnen tippen aan het échte werk.

Matthias [Albrecht Schuch] en Sophia [Julia Franz Richter] blussen een in de brand staand golfkarretje in deze subtiel opgebouwde tragikomedie voor geduldige kijkers. De gebeurtenis blijkt in scène gezet, want Matthias is een acteur die zich laat inhuren, zodat anderen zich beter kunnen voor doen dan ze in werkelijkheid zijn. Hij is nu echter op een punt geraakt dat hij zijn rollen niet meer los kan zien van zichzelf. De gevolgen van die identiteitscrisis ontvouwen zich in een bedachtzaam tempo waardoor het lange tijd niet helemaal duidelijk is in welke richting dit gaat. Het had allemaal iets compacter gekund, maar voor liefhebbers van intelligent geschreven satires over de moderne wereld (waarin sociale media het makkelijk maken om ons anders/beter voor te doen dan we zijn) is dit zonder meer een aanrader.

Zeer losjes gebaseerd op het mysterie rondom K-129, een Russische onderzeeër met drie nucleaire wapens aan boord die in 1968 zonk, waarschijnlijk als gevolg van een implosie. Met Ed Harris als de Russische kapitein en een heel behoorlijke ondersteunende cast, verwacht jee aanzienlijk meer dan deze goedkope mislukte poging om iets van de magie van genreklassiekers als Das Boot (1981) of The Hunt For Red October (1990) te doen herleven. Geen idee wat nu precies de missie was, maar dat komt mede doordat er zoveel wordt geouwehoerd dat mijn aandacht al snel begon te verslappen. William Fichtner speelt de uitvoerend commandant, David Duchovny een KGB-agent die vaag is over de redenen van zijn aanwezigheid. Een buitengewoon saaie verspilling van talent.

Zuid-Koreaanse thriller speelt zich af in jaren 30, toen Korea nog een Japanse kolonie was. In 1933 is de gouverneur-generaal geliquideerd door een lid van de terreurorganisatie ‘Shadow Corps’ die de bijnaam ‘Phantom’ krijgt. Drie jaar later weet Takahara Kaoto [Park Hae-soo] een aantal mensen bij elkaar te krijgen in de overtuiging dat een van hen de ‘Phantom’ moet zijn. Omdat zij elkaar niet lijken te kennen, daagt Takahara de aanwezigen uit om ‘Phantom’ te ontmaskeren en uit te schakelen. Visueel oogverblindende spionagethriller vol indrukwekkende actiescènes met vooral fenomenaal werk van Lee Hanee als de temperamentvolle Park Cha kyeong, maar Hoe-Young Lee weet van geen ophouden. Daardoor is het laatste halfuur nogal vermoeiend.

Wanneer Scott Henderson [Alan Curtis] na een avondje uit thuis komt, wordt hij opgevangen door inspecteur Burgess [Thomas Gomez] die hem prompt arresteert op verdenking van de moord op zijn echtgenote. Scott meent hij waterdicht alibi te hebben: hij bracht de hele avond door in het gezelschap van een andere vrouw [Fay Helm] - de 'Phantom Lady' uit de titel - maar die heeft niet eens haar naam genoemd en is dus moeilijk te traceren. Scott is die avond ook gezien door een taxichauffeur [Matt McHugh], een barkeeper [Andrew Tombes], een temperamentvolle flamencodanseres [Aurora Miranda] en een drummer [Elisha Cook Jr], maar die kunnen (of willen?) zich niet herinneren hem ooit te hebben gezien. De situatie lijkt hopeloos, maar Scotts loyale secretaresse [Ella Raines] besluit zelf op onderzoek te gaan en krijgt hulp van Scotts beste vriend Jack Marlow [Franchot Tone], die net uit het buitenland is teruggekeerd.

Intrigerend mysterie met een scenario dat alle ingrediënten bevat voor een klassieke neo-noir, inclusief de onthulling van de identiteit van de moordenaar halverwege de film, hetgeen voor extra suspense zorgt. Let ook op het sublieme werk van Regis Toomey en Joseph Creehan als de twee cynische detectives die inspecteur Burgess vergezellen. Robert Siodmak trakteert je ook nog eens op een paar briljant geregisseerde scènes, waaronder Elisha Cooks wilde jamsessie in een jazzclub (met een geweldig gespeelde drumsolo) en let op de geniale belichting van 'de handen' tegen het eind van de film.

Heerlijke feelgoodfilm over Maurice Flitcroft [Mark Rylance], een hijskraanwerker bij een scheepswerf in Barrow-in-Furness die op zijn 46e zijn baan dreigt kwijt te raken en op zoek moet naar ander werk. Wanneer hij op televisie de ontknoping ziet van de British Open Championship Golf, besluit hij zich in te schrijven voor dat toernooi in 1976. Met een combinatie van bluf, een misverstand en een beetje geluk mag hij het tijdens de kwalificatie opnemen tegen de groten der Aarde, ook al heeft hij – mede door tegenwerking van de plaatselijke golfclub – nog nooit op een officiële golfbaan gespeeld. Rylance is simpelweg superieur in de hoofdrol, Hawkins schittert als zijn liefhebbende vrouw. Craig Roberts bespeelt de hartsnaren en de lachspieren met verve en houdt dit – net als Flitcroft zelf – met beide benen op de grond. Rhys Ifans is amusant als de secretaris van de British Open. Hartverwarmend, inspirerend, maar bovenal topamusement. Als je Eddie The Eagle leuk vond ...

Vicki Krieps wordt volledig van het scherm gespeeld door een geniale Daniel Day-Lewis en een eveneens excellerende Lesley Manville in dit fascinerende, maar ook wat morbide psychologische drama over charismatisch, maar neurotische modeontwerper Reynolds Woodcock (Day-Lewis), die een eenvoudige serveerster [Krieps] onder zijn vleugels neemt als zijn muze en vast model voor zijn kledingontwerpen. Wanneer zij haar intrek neemt in het modehuis ontstaat er een koude oorlog tussen haar en Cyril [Lesley Manville, Woodcocks beschermeling en loyale assistent.

De film heeft veel weg van "Rebecca" [1940], temeer daar ook hier een overleden persoon een schaduw werpt: Woodcocks moeder, die hij (letterlijk) altijd bij zich draagt! Lewis verdwijnt volledig in zijn personage en geeft een beheerste, zeer genuanceerde vertolking. Hij weet zijn emoties probleemloos over te brengen door een oogopslag en een hoofdbeweging en zelfs op de meeste emotionele momenten blijft hij ingetogen, met dat zachtaardige stemmetje dat een vlijmscherpe tong verhult. Mark Bridges won als een BAFTA voor de prachtige kostuums en is favoriet voor een Oscar, maar de nominatie voor de prachtige score van Jonny Greenwood is eveneens dik verdiend.

"Shoot to kill", zegt de inspecteur van politie [Horace Murphy] aan het einde van een radiobericht waarin hij de luisteraars waarschuwt dat 'The Phantom' is ontsnapt. Hij verzuimt echter een signalement geeft, hetgeen zijn oproep maakt tot een vrijbrief om ieder vreemdeling overhoop te schieten. Even daarvoor hebben we gezien hoe 'The Phantom' - onder het niet al te toeziende oog van twee gewapende bewakers - een tien meter hoge muur heeft beklommen, op een voorbijrazende trein is gesprongen (altijd handig, een spoorweg langs een 'afgelegen' gevangenis) en, om het enige spektakel in deze onzin af te sluiten, per vliegtuig in veiligheid wordt gebracht. Om volstrekt wazige redenen houdt 'The Phantom' zich schuil in een opvanghuis voor geesteszieken onder leiding van Dr Weldon [William Gould]. Een hoop pseudo-spookachtig gedoe en wanhopige pogingen tot komedie later vraag je je af wie deze flauwekul verzonnen heeft! Inderdaad, het is dezelfde man die verantwoordelijk is voor de erbarmelijke regie, de tenenkrommende vertolkingen en de belachelijke ontknoping: Alan James, onze dank is groot.

Wie de trage introductie van deze film doorkomt heeft het ergste in ieder geval gehad. Een aanvankelijk intrigerende montage van werkende mieren duurt echter 10 minuten en pas dán komt er iets van een expositie terwijl we 3 minuten lang kijken naar een rijdende landrover. Hoewel er wat interessante ideeën in deze film zitten is het basisgegeven wat aan de dwaze kant, bovendien vallen de acteerprestaties van Nigel Davenport en Michael Murphy ook wat tegen. En ja, de regisseur is écht Saul Bass, de meester van de openingsequenties.

Hoewel de film draait om een pitcher die 'zijn controle' over z'n werparm is kwijtgeraakt, is er nauwelijks aandacht voor de sport. De reden daarvoor is simpel: Hopper Gibson [Johnny Simmons] kampt met een mentaal probleem, dus wendt hij zich tot mental coach Dr Mobley [Paul Giamatti] die in zeer persoonlijke gesprekken probeert de mentale blokkade te doorbreken. Al gauw blijkt dat de sleutel ligt bij Hoppers relatie met zijn vader [Ethan Hawke], een veeleisende ex-crimineel met een drankprobleem.

De psychologische benadering van het onderwerp betekent onvermijdelijk dat de film relatief veel leunt op dialoog, maar sterk acteerwerk van Giamatti en Simmons zorgt ervoor dat de therapiesessies nimmer vervelen. Ethan Hawke voorkomt dat zijn karakter vervalt in karikatuur en hoewel dit psychologische drama je geduld zo nu en dan wat op de proef stelt is het toch de moeite waard, zeker voor diegenen met een bovenmatige interesse in (sport)psychologie.

Wazig en bizar of eigenzinnig en vernieuwend? De waarheid ligt waarschijnlijk een beetje in het midden bij deze horrorfilm waarin tienermeisje Jennifer [Jennifer Connelly] tijdens haar verblijf op een Zwitserse kostschool niet alleen ontdekt dat ze een bijzondere gave heeft - iets met insecten -, maar ook geteisterd wordt door nachtmerries die mogelijk verbonden zijn met een rondwarende seriemoordenaar die al geruime tijd huishoudt in de omgeving. Horror-icoon Donald Pleasance doet zijn ding als de aan een rolstoel gekluisterde entomoloog met wie Jennifer bevriend raakt en er is een soundtrack waarop o.a. Iron Maidens geweldige 'Flash Of The Blade' te horen is, alsmede een opera-achtige score die niet naar ieders smaak zal zijn. Argento's opvallende filmstijl gaat ten koste van de horror, als is er een vrij geslaagde finale... maar mijn hemel, wat is dit vaag zeg! Wazig en bizar dus, wat mij betreft.

"This is a work of fiction. It's not "based on a true story." It is a drama inspired by actual persons in a trial, but it is neither an attempt to depict the actual persons, nor to comment upon the trial or its outcome."

Met deze vreemde disclaimer begint de 'fictieve' reconstructie van de aanloop naar de rechtszaak waarin de even geniale als temperamentvolle muziekproducer Phil Spector [Al Pacino], het brein achter 'The Wall Of Sound' die megahits produceerde voor o.a. The Beatles, Ike & Tina Turner en The Righteous Brothers, terecht staat op verdenking van de moord op Lana Clarkson die in februari 2003 dood werd aangetroffen in Spectors huis. Helen Mirren speelt de rol van Linda Kenney Baden, de sceptische advocate die Spector verdedigt die geleidelijk begint te geloven in zijn onschuld.

David Mamet (Wag The Dog, Glengarry Glen Ross) geeft de twee sterren ijzersterk materiaal om mee te werken en Pacino zet één van zijn beste (en meest controversiële) vertolkingen van de laatste 20 jaar neer. Dit is een acteursfilm pur sang en David Mamet laat zich dan ook niet verleiden tot allerlei visuele truukjes: het vuurwerk tussen Mirren en Pacino is genoeg om je als kijker van begin tot einde geboeid te houden.

50 jaar nadat ze haar 4-jarige zoontje als tienermoeder heeft achtergelaten bij nonnen, zoekt Philomena (Judy Dench) de hulp in van onderzoeksjournalist Martin Sixsmith (Steve Coogan) in, enerzijds om zo het verhaal van verschillende tienermoeders in de jaren '50 te delen, maar ook in de hoop dat hij haar kan helpen haar zoon terug te vinden.

Klinkt als een ware-woensdag-avond-tranentrekker en het verhaal is inderdaad weinig verrassend. Maar Judy Dench en Steve Coogan maken van hun karakters unieke, genuanceerde, boeiende personages en hebben een bijzonder chemie, waardoor deze film dat niveau ruim ontstijgt. Dench toont eens temeer aan dat ze tot de besten in haar vaak behoort en Coogan bewijst hier zijn veelzijdigheid in een rol waarmee hij afrekent met zijn Alan Partridge-imago.

Kai [Joshua Glenister] en zijn beste vrienden Sammy [Charlie Frances] en Craig [Jack Gouldbourne] zitten in hun examenjaar. Ondanks steun van docent mr. Jackson [Harry Looyd] twijfelt Kai aan zijn kansen op een carrière als schrijver, ook al omdat hij het plattelandsdorp waar hij woont niet graag achter wil laten. Sfeervol en goed geacteerd drama dat netjes alle tienerdilemma’s afvinkt en daardoor inhoudelijk jammer genoeg nauwelijks origineel is.

Anderson vindt letterlijk en figuurlijk zijn vorm weer terug in deze vermakelijke, surrealistische zwarte komedie over hosselaar, zakenman en luchtvaartpionier Zsa-zsa Korda [Benicio Del Toro] die na het overleven van zijn zesde vliegtuigongeluk zijn dochter Liesl [Mia Threapleton], die sinds haar vijfde in een klooster woont, aan te wijzen als zijn erfgenaam. Hij neemt haar mee tijdens een reis langs de financiers van een megalomaan project om de infrastructuur in het woestijnland van Fenicië aan te leggen om (min of meer) opnieuw te onderhandelen. Bij hen voegt zich de Bjorn [Michael Cera], oorspronkelijk aangesteld als privéonderwijzer van Zsa-zsa’s 9 zonen en nu fungerende als zijn persoonlijk secretaris. Een Arabische prins [Riz Ahmed], twee Amerikaanse zakenmannen [Tom Hanks, Bryan Cranston], Marseille Bob [Mathieu Amalric], het hoofd van een syndicaat [Jeffrey Wright], Zsa-Zsa’s nicht Hilda [Scarlett Johansson] en “Oom” Nubal [Benedict Cumberbatch] kunnen een bezoekje verwachten. De CIA blijft probeert met hulp van een spion de zaken te saboteren en iemand anders pleegt meerdere aanslagen waarbij Zsa-Zsa steeds oog in oog komt te staan met een soort hiernamaals waar o.a. Willem Dafoe en Bill Murray hun opwachting magen. In tegenstelling tot het gezapige en gekunstelde Asteroid City staat Andersons visuele stijl hier altijd in dienst van het verhaal en krijgen de acteurs volop ruimte om kleur te geven aan hun personages. Het scenario van Anderson en Roman Coppola zit vol droogkomische momenten en details die uitnodigen om dit meerdere keren te bekijken. Richard Ayoade is hilarisch als een meer theatrale dan effectieve revolutionair. Andersons beste film sinds The Grand Budapest Hotel.

De Joodse Nelly Lenz [Nina Hoss], een voormalige nachtclubzangeres in Londen, keert in gezelschap van Lene Winter [Nina Kunzendorf] terug naar Duitsland met de hoop dat ze van daaruit naar Palestine kan doorreizen. Nelly heeft zware plastische chirurgie ondergaan om de ernstige verminkingen in haar gezicht te verhullen. Tot haar verbijstering stuit ze op haar echtgenoot Johnny [Ronald Zehrfeld], die haar vermoedelijk heeft verraden. Tot haar verbijstering herkent Johnny haar niet. Sterke nog: hij vraagt haar om zich voor te doen als zijn vrouw! Klinkt inderdaad heel erg als Vertigo, maar dan zonder de suspense. Het is een wat gekunsteld en weinig geloofwaardig verhaal dat alleen dankzij het goede spel van de drie hoofdrolspelers overeind blijft.

Straatfotograaf Rafi [Nawazuddin Siddiqui] wordt door zijn familie en vrienden onder druk gezet om te trouwen. Een toevallige ontmoeting met Miloni [Sanya Malhotra], een jonge vrouw die hij kortgeleden fotografeerde, doet hem besluiten haar te vragen om zich voor te doen als zijn verloofde wanneer Rafi’s grootmoeder [Farrukh Jaffar] op bezoek komt. Zeker voor westerse begrippen is het plot wat vergezocht, maar Batra weet prachtig, genuanceerd spel uit de hoofdrolspelers te halen waardoor dit bij mensen met een romantische inslag zeker in goede aarde zal vallen.

Mede aangespoord door journalist Michael [LaKeith Stanfield] duikt Mae [Issa Rae] in het verleden van haar recentelijk overleden moeder [Chanté Adams], met wie ze amper nog contact had. Terwijl ze de turbulente liefdesgeschiedenis tussen Christine en Maes waarschijnlijke vader Isaac [Y’lan Noel] ontdekken, bloeit er een romance tussen Mae en Michael. Springt wat willekeurig tussen het moderne verhaal en flashbacks van Christine en Isaac in een poging parallellen te trekken tussen de twee liefdesverhalen, die daardoor geen van beiden erg goed uit de verf komen.

Italië, 1900. Wanneer de plaatselijke pastoor weigert de doodgeboren dochter van Agata [Celeste Cescutti] te dopen en een naam te geven, verlaat Agata haar eiland voor een voetreis naar het Noord-Italië waar een kerkgemeenschap zou zijn die haar kind korte tijd tot leven kan wekken zodat het alsnog gedoopt kan worden. Onderweg ontmoet ze Lynx [Ondina Quadri], die belooft haar te helpen haar doel te bereiken. Het eerste half uur zit vol langdurige, zinloze shots en verloopt verschrikkelijk traag. Daarna komt het opeens op gang (en dat is de enige reden waarom dit niet de laagst mogelijk waardering krijgt) maar helaas verzandt het al gauw weer in zich tergend traag voortslepende nietsigheid. Een filmmaker met een beetje gezond verstand had dit gemakkelijk in de helft van de tijd kunnen afdoen.

Molly Ringwald breekt hier grotendeels met haar bratpack-personage en speelt Randy Jensen, een zelfbewuste, jonge vrouw die slijmbal Jack Jericho [Robert Downey jr] de 'pick-up artist' uit de titel, een koekje van eigen deeg geeft wanneer hij haar probeer te versieren. Maar wacht, Randy's vader [Dennis Hopper] is een alcoholist die de weinig diplomatieke Alonzo [Harvey Keitel] flink wat geld schuldig is en Randy is vastbesloten zich uit de schulden te gokken. Zo kun je als kijker tenminste nog wat sympathie opbrengen voor Ringwald, want Downey jr is ronduit irritant in een rol waarin hij juist charmant zou moeten zijn. James Toback weet het magere basisverhaal met moeite te rekken tot 75 minuten en de fantastische ondersteunende cast, waartoe ook Danny Aiello en Mildred Dunnock behoren, hebben nauwelijks iets te doen. Voormalig Miss America (nog geen zangeres) Vanessa Williams heeft een cameo aan het begin van de film als een vrouw die Jacks charmes weet te weerstaan.

Waardetransporteurs Russell [Eddie Murphy] en Travis [Pete Davidson] zijn doelwit van de bende van Zoe [Keke Palmer] die niet had gerekend op zoveel weerstand. Al snel beseffen Russell en Travis dat iemand binnen hun organisatie hen heeft verraden. Daarom zijn ze vooral op zichzelf aangewezen. Het samenbrengen van twee populaire acteurs met contrasterende stijlen heeft Murphy in zijn jongere jaren geen windeieren gelegd (48 Hours, Beverly Hills Cop), maar de Murphy van nu is meer ingetogen en dat botst met Davidsons bekkentrekkerij. Murphy weet zijn draai niet te vinden in deze buddycomedy die dan ook meer geschikt is voor fans van Davidson. De rol van Russell en Travis’ leidinggevende wordt gespeeld door Andrew Dice Clay

In 1928 bond fotojournalist Tom Howard een fototoestel aan zijn enkel en maakte stiekem een foto van de ter dood veroordeelde Ruth Snyder, vlak voor haar executie op de elektrische stoel. De publicatie van die foto was een mediasensatie waarbij de fotograaf onder vuur kwam te liggen. Die gebeurtenis vormde basis voor "The Picture Snatcher" waarin James Cagney de rol speelt van Danny Kean, een ex-gedetineerde die na zijn vrijlating vastbesloten is niet terug te vallen in de criminaliteit, maar zijn vele contacten wil gebruiken om als journalist aan het werk te kunnen. Wanneer hij er op sluwe wijze in slaagt een portretfoto te bemachtigen van een brandweerman en zijn vrouw, die pas is omgekomen bij een tragisch ongeval, levert het hem weliswaar een vast contract op, maar zijn manier van werken wordt niet door iedereen gewaardeerd.

Technisch uitstekende film met een hoog tempo, levendige dialogen en een uiterst aantrekkelijke cast. Vooral Bellamy is een openbaring.

Oppervlakkige reconstructie van het levensverhaal van producer/muzikant Pharrell Williams die samen met Chad Hugo als ‘The Neptunes’ eind jaren 90 doorbraken met hun beats voor onder anderen ‘Hot In Here’ van Nelly, ‘Milkshake’ van Kelis en Snoop Doggs eerste nummer 1 hit ‘Drop It Like It’s Hot’. Pharrell kwam zelf op het idee om deze documentaire te verfilmen als digitale brickmovie en Lego zag de kans schoon om te tonen hoe divers het Lego—universum is geworden. Van diepgang is geen enkele sprake en de Lego voegt niets zinnigs toe. Commerciële gebakken lucht ter meerdere eer en glorie van Pharrell Williams en Lego die hier ongetwijfeld goed aan hebben verdiend.

Meijerink en Englebert zijn uitstekend gecast als twee ballerina’s die ondanks tegengestelde persoonlijkheden goede vriendinnen worden. Irma [Elaine Meijerink] is een stipte, gedisciplineerde ballerina en de favoriet van haar instructeur [Katelijne Damen]. Olga [Roos Englebert] heeft absoluut talent, maar mede door de druk die haar vader [Peter Paul Muller] op haar plaatst, neemt ze het dansen veel minder serieus. Irma en Olga maken elkaar beter, maar de moordende concurrentie in de balletwereld zet hun vriendschap onder druk. Maar kunnen ze wel zonder elkaar? Het scenario van Roos Ouwehand geeft weinig inzicht in de oorzaken van de neuroses van de hoofdpersonen. De aanwezigheid van onder meer Gijs Scholten van Aschat en Guido Pollemans in bijrollen leidt af van de centrale intrige en het is een tikje melodramatisch, maar Meijerink en Englebert houden de zaak uitstekend op de rails met perfect samenspel.

Er zijn veel betere films gemaakt over stellen die rouwen over het verlies van hun baby. Tijdens het eerste half uur volgen we hoe Martha [Vanessa Kirby] bevalt van een dochter, daarbij ondersteund door haar partner Sean [Shia LaBeouf] en een plaatsvervangende vroedvrouw [Mollie Parker]. Mudruczó wil ons blijkbaar laten zien hoe fysiek en lichamelijk zwaar een bevalling kan zijn, maar het is stomvervelend om naar te kijken, ook al omdat de uitkomst niet zo verrassend is. Daarna krijgen we de scènes waarin Sean en Martha van elkaar vervreemden en ze elk op hun eigen manier proberen hun verlies te verwerken. De vroedvrouw wordt aangeklaagd, familie bemoeit zich overal mee en ondertussen hobbelt Martha verdoofd in het rond. Niets nieuws onder de zon, maar het is best aardig geregisseerd en de ontknoping kan er ook mee door, ook al voelt het een tikje geforceerd aan. Goed geacteerd, met name door Kirby en Burstyn (als Martha's moeder).

Waarom Jacques Demy het nodig vond om het verhaal van de rattenvanger van Hamelen te laten afspelen in zo'n mistroostige setting, is mij een raadsel. Het mag dan wel een oprechte poging zijn om de vroege middeleeuwen tot leven te brengen, maar daardoor krijgt het sprookjesachtige verhaal een wat naargeestige toon waarin folkzanger Donovan totaal niet op zijn plaats is. Probeer bovendien je lachen maar eens in te houden wanneer Donald Pleasance (die hoed!!!) in beeld verschijnt. Demy hinkt teveel op twee gedachten en dat is jammer, want hij heeft de naam een specialist te zijn. Deze film is daar duidelijk géén bewijs van.

De genadeloze woekeraar Gang-Do [Lee Lung-Jin] blijkt over een geweten te beschikken wanneer de mysterieuze Mi-Son [Min-soo Jo] zich aan hem opdringt en hem ervan probeert te overtuigen dat zij zijn moeder is. Gang-Do grijpt elk middel aan om zijn gevoelens te onderdrukken, maar Mi-Son blijkt even volhardend in haar pogingen om hem tot inkeer te brengen. Begint sterk met enkele aangenaam zieke confrontaties met schuldenaren en Mi-Son maakt indruk, maar het gedrag van de twee hoofdpersonen is moeilijk te doorgrond en steeds moeilijker te slikken.

Na een hoop routinematig prullen laat Cage eindelijk weer eens zien dat het talent waarmee hij ooit een Oscar won niet is vergaan. Hij maakt indruk als een kluizenaar die zichzelf onderhoudt door met een speciaal getraind varken te jagen op truffels. Wanneer zijn varken spoorloos verdwijnt is hij vastbesloten het beest terug te vinden. Zijn zoektocht brengt hem voor het eerst in 15 jaar terug in de stad die hij lange tijd voorgoed hoopte te verlaten en waar hij noodgedwongen oog in oog komt te staan met het verleden dat hij definitief achter zich dacht te hebben gelaten. Hoewel het scenario een paar intrigerende ideeën bevat is het Cage die dit naar een hoger plan tilt met zijn beste werk in jaren. Het is jammer dat het verhaal uiteindelijk minder om het lijf heeft dan je lange tijd denkt... en hoopt.

In de veronderstelling dat haar echtgenoot Peter [Besir Zeciri] is omgekomen tijdens de Eerste Wereldoorlog begint naaldwerker Karoline [Vic Carmen Sonne] een affaire met Jørgen [Besir Zeciri]. Dan keert Peter terug met een gezichtsverminking en blijkt Karoline zwanger te zijn. Ze zoekt hulp bij Dagmar [Trine Dyrholm] die al vele vrouwen met ongewenste zwangerschappen heeft geholpen door hun kinderen tijdelijk op te vangen en ze onder te brengen bij rijke Deense families. Karoline en Dagmar raken bevriend en Karoline ontdekt dat Dagmar er lang niet altijd in slaagt om haar belofte waar te maken. Grimmig, indringend drama vol ongemakkelijke momenten is uitstekend geacteerd en het camerawerk van Michal Dymek roept herinneringen op aan het werk van Carl Theodor Dreyer.