Opinions

Hoewel de pers meende een link te moeten leggen tussen deze verschrikkelijke Kerstkomedie en Kerstklassieker Home Alone, valt hier geen greintje magie te bespeuren. Lundgrens komische rol is goed genoeg is voor wat gegniffel, maar het feit dat zijn karakter Victor van Manure heet maakt duidelijk welk niveau je hier kunt verwachten. De detectives heten Duewrong en Tom Foolery, Nicholas Turturro doet een beschamende imitatie van Joe Pesci en Rob Schneider en Danny Trejo vinden het blijkbaar prima om beledigende stereotypes (voor zowel mensen als honden) neer te zetten. De honden zitten maar wat voor zich uit te staren terwijl Jerry O’Connell, Jennifer Love Hewitt en Malcolm McDowell hun dialogen uitspreken. Een luie film met dat typische valse Amerikaanse sentiment waaraan de meeste Kerstfilms ten onder gaan.

De ‘New Founding Fathers’ van de VS zijn erin geslaagd om zowel de misdaadcijfers op het laagste niveau ooit te krijgen door het instellen van ‘The Purge’: een jaarlijkse periode van 24 uur waarin iedereen zich ongestraft kan overgeven aan misdaad en geweld. Zoals zovelen heeft de welgestelde familie Sandin het huis omgebouwd tot een onneembare, zwaarbeveiligde vesting en een symbool opgehangen dat toont dat ze achter ‘The Purge’ staan. Kort nadat tienerdochter Zoey [Adelaide Kane] die nacht een om hulp smekende vreemdeling [Tony Oller] zonder toestemming van haar ouders binnen heeft gelaten, eist een groep yuppen dat de man wordt uitgeleverd, of anders … Niet onaardige variant op de stalkerthriller biedt volop mogelijkheden voor maatschappelijke satire, maar DeMonaco laat die kansen schieten. Tot op het einde, waarin hij opeens prekerig wordt. Bij vlagen toch zeer spannend en Wakefield is erg goed als de sinistere leider van de ‘purgers’. Kreeg 4 inferieure vervolgen, te beginnen met The Purge: Anarchy.

In de nacht van 21 op 22 maart 2023 is het weer tijd voor ‘The Purge’, de jaarlijks terugkerende 24 uur waarin iedereen ongestraft mag moorden, plunderen en al het andere wat de wet verbiedt. Een aantal mensen lukt het om uiteenlopende redenen niet om voor middernacht een veilig onderkomen te vinden, maar een nobele agent [Frank Grillo] werpt zich op als beschermheer. Alleen in naam een vervolg op The Purge, zonder de claustrofobische sfeer die zo bepalend was. De doden vallen uit het niets, waardoor er hier en daar een verrassing, maar nauwelijks spanning is. Wat ook ontbreekt, is een memorabele schurk zoals Rhys Wakefield die speelde in The Purge. LaKeith Stanfield heeft een klein rolletje als een gemaskerde motorrijder.

The Purge haalde veel van de spanning uit de claustrofobische setting, The Purge: Anarchy was meer uit op het erin rammen van zijn onsubtiele, bleek-satirische boodschap. Die boodschap zet zich hier voort: het idee dat er in ieder mens een moordenaar schuilt als we de door onszelf opgelegde moraliteit maar terzijde durven te schuiven. In dit derde deel komen mensen uit heel de wereld als 'moord-toeristen' naar de VS en verder is het meer van hetzelfde.

Mijn probleem met het hele concept is dat het uitgangspunt niet overtuigend is uitgewerkt: de enige mensen die meedoen aan The Purge zijn criminelen, psychopaten en vandalen. De film zou veel interessanter zijn als het juist brave burgers waren geweest die deze nacht gebruikten om die vervelende buurman, die irritante bureaucraat of dat groepje hangjongeren zou afschieten. Nu mist de satire zijn doel en is het niet veel meer dan een serie gewelddadige scènes, afgewisseld met slow-motion beelden van uitzinnig geklede psychopaten, voorzien van een steeds irritanter worden rock-soundtrack.

Zeven jaar nadat Puss In Boots [Antonia Banderas] in Shrek 2 voor het eerst in deze gedaante verscheen, besloot Dreamworks hem een eigen film te geven. Puss In Boots is een losse persiflage van Zorro en regisseur Chris Miller slaagt erin een animatiestijl te creëren die doet denken aan de (spaghetti)westerns van de jaren '60 en '70. Het scenario bevat voldoende in-jokes voor de liefhebbers van het genre en zetten de conventies behoorlijk op zijn kop. Zo krijgt een duel tussen Puss In Boots en een mysterieuze, gemaskerde bandiet die hem tot last is een onverwachte, hilarische wending en is er in Kitty Softpaws (Salma Hayek) een vrouwelijke heldin in een door mannelijke karakters gedomineerd genre.

Het scenario bevat ook tal van terloopse grapjes, waardoor de film in de eerste helft keer op keer weet te verrassen. De scène waarin Puss In Boots een saloon binnenloopt voor 'leche' en 'a score' is een hoogtepunt en er is een hilarische bijrol voor de 'ooooh-cat', mijn favoriete grap in de hele film. De tweede helft, waarin Puss en Kitty samen met Puss' jeugdvriend Humpty Dumpty [Zack Galifianakis] is weliswaar een inventief smorgasbord van elementen uit bekende sprookjes en vertellingen, maar is niet zo leuk als het eerste deel van de film.

Na een confrontatie met de angstaanjagende Wolf [Wagner Moura] komt Puss in Boots [Antonio Banderas] tot het inzicht dat hij acht van zijn negen levens heeft verspeelt en daardoor kan hij niet langer meer de dood in zijn gezicht uitlachen. Hij trekt zich met enige tegenzin terug in het huis van een kattenvrouw [Da’Vine Joy Randolph], tot hij ontdekt dat Jack Horner [John Mulaney] over een schatkaart beschikt die de weg wijst naar een steen waarmee je één wens kan laten uitkomen. Dé manier om zijn 9 levens terug te krijgen, en dus gaat Puss in Boots op zoek naar de schat, geholpen door Perrito [Harvey Guillén]. Maar ook Goldlocks [Florence Pugh] is met Mama [Olivia Colman], Papa [Ray Winstone] en Baby Bear [Samson Kayo] uit op die wens, evenals een oude bekende. Rekent in de enerverende opening meteen af met het ééndimensionale personage uit de twee voorgaande films en dat biedt de ruimte voor nieuwe ideeën en enkele ‘greatest hits’ (waaronder de ‘Oooh Cat’). Dat alles speelt zich af tegen een decor dat uitblinkt in visuele schoonheid. Kevin McCann doet een verdienstelijke James Stewart-imitatie als de zogeheten ‘Ethical Bug’, die (net als een ander personage) zo uit een ander sprookje lijkt te zijn gekomen. Een onverwachte uitschieter in de franchise dat zowaar doet hopen op meer! Misschien een spin-off met de hilarische Familie Beer?

De in ballingschap levende Iraanse filmmaker Sepideh Farsi wilde een documentaire over het leven in de Gazastrook, maar kreeg geen toestemming om daar te filmen. Via via komt ze in contact met Fatima Hassouna, een Palestijnse journalist die foto’s van het leven in grotendeels verwoeste omgeving met Farsi deelt. De titel verwijst naar Fatima’s omschrijving van hoe het is om buiten te lopen in de wetenschap dat er elk moment een bom kan vallen. Farsi filmde de videogesprekken met een tweede telefoon. De slechte Internetverbinding, wegvallend geluid en het gebrekkige Engels van beide vrouwen zijn stoorzenders. Dat is echter de enige manier waarop Farsi enigszins kan overbrengen hoe het is om te leven in oorlogsgebied dat door Israël grotendeels is afgesloten voor de buitenwereld.

Opzienbarende documentaire waarin het verhaal van Rusland onder Putin wordt verteld aan de hand van twee spelers die aanvankelijk aan beide kanten van het politieke spectrum staan. Oleg Kashin is een journalist die zijn kritiek op het Putin-regime niet onder stoelen of banken steekt en daar veel weerstand mee opwekt. Masha Drokova werd wereldberoemd als het tienermeisje dat in een opwelling haar grote held en rolmodel Vladimir Putin besloot te omhelzen. Masha sloot zich aan bij Nashi (what's in a name?!), een jongerenbeweging die Russische jongeren 'heropvoedt' en ze maakt tot burgers die niet alleen trouw zijn aan het (huidige) gezag, maar ook bereid én in staat zijn om de 'landverraders' die het wagen het huidige regime te bekritiseren monddood te maken. Een samenloop van omstandigheden dwingt Masha om haar denkbeelden onder de loep te nemen.

Deze documentaire schetst een portret van Rusland dat onherroepelijk doet denken aan het Nazi-regime en niet alleen in de vorm van een Putin-jugend dat zichzelf anti-fascistisch durft te noemen. Anton Smirnov, één van de nieuwe kopstukken van Nashi, spreekt openlijk over de twijfelachtige tactieken die ze gebruiken om tegendemonstraties te saboteren. Zoals we kunnen zien in beelden van bewakingscamera's, is Oleg Kashin veelvuldig slachtoffer van pogingen tot vernedering en erger. Het probleem is dat iedereen weet dat Nashi achter de acties zit, maar dat het niet formeel valt te bewijzen. Een kijkje in de wereld van Russische politiek en journalistiek dat bewijst dat Rusland zijn communistische verleden van intimidatie en repressie nog lang niet achter zich heeft gelaten.

Tiener Leah [Nicole Muñoz] worstelt met de gebruikelijke tienerproblemen, maar ook met de dood van haar vader en haar emotioneel labiele moeder [Laurie Holden]. In navolging van haar vader heeft Leah zich volledig verdiept in zwarte magie en na een pijnlijke ruzie met haar moeder voert ze een ritueel uit waarmee ze de Pyewacket oproept. Slecht plan! Het type horrorfilm dat vooral bezig is de tijd te doden met stemmige muziekjes en teasers tot aan het laatste kwartier. Kortom: meer dan een uur lang gebeurt er niets interessants. De finale biedt in ieder geval een schokkende wending, maar als het mogelijk is hebt zou ik het eerste uur op dubbele snelheid afspelen. Je kunt dit natuurlijk ook helemaal laten schieten.