Opinions

Het zakelijk succes van Harry Papadopoulos [Stephen Dillane] is ten koste gegaan van zijn gezin. Sinds de dood van zijn echtgenote heeft de stoïcijnse Mrs. Parrington [Selina Cadell] de opvoeding van Jams [Frank Dillane], Katie [Georgei Groome] en Theo [Thomas Underhill] voor haar rekening genomen. Door een beurscrash verliest Harry al zijn zakelijke bezittingen, behalve een oude Fish & Chip Shop die hij lang geleden met zijn broer Spiro [Georges Corraface], die hij al jaren niet gesproken heeft. Om zich uit de financiële problemen te redden moet Harry een succes zien te maken van deze winkel. Uitermate formulematige en (dus) voorspelbare vis-op-het-drogekomedie, inclusief een soundtrack vol Griekse muziek, waaronder de onvermijdelijke sirtaki. Luie, buitengewoon flauwe komedie.

Broers Jack [Zac Efron] en Ward [Matthew McConaughey] werken in 1969 als journalist bij de krant van hun vader [Scott Glenn] en duiken in de zaak van Hillary van Wetter [John Cusack] die de doodstraf boven het hoofd hangt vanwege de moord op een zwarte man. Jack en Ward krijgen hulp van onderzoeksjournalisten Charlotte Bless [Nicole Kidman] en Yardley Acheman [David Oyelowo] die een totaal verschillend beeld hebben van wat er is gebeurd. Efrons spel weerspiegelt de oppervlakkigheid van zijn rol en Kidman is verkeerd gecast als white trash en voorziet deze misdaadthriller (met een bijna even karikaturale Cusack) van een onbedoelde/ongepaste komische noot. Een tot op zekere hoogte fascinerende mislukking.

De 11-jarige Anna [Charlotte Burke] verdrijft haar eenzaamheid met het maken van tekeningen en komt tot de ontdekking dat ze in haar dromen de wereld die ze tekent kan bezoeken. Maar haar emoties beïnvloeden haar tekeningen en daarmee ook de wereld die ze bezoekt in haar dromen.

Deze jeugdvariant op A Nightmare On Elm Street is intelligent geschreven, goed gespeeld door de godvergeten Charlotte Burke en is één van de weinige geslaagde jeugdhorrorfilms die ik ken. Een unieke, kleine Britse film, die best de moeite van het aanschouwen waard is, ondanks dat het nooit een klassieker genoemd zal worden.

Enerverende, levendige en voortreffelijk geacteerde film over een groep meisjes in Algiers dat volop stiekem geniet van het uitgaansleven. Maar wanneer fundamentalistische terroristen met geweld hun interpretatie van de Islam willen opleggen aan de volledige bevolking, komt hun leven - en vooral die van Nedjma - op de kop te staan. Nedjma wil met haar vriendinnen een modeshow houden in hun schoolgebouw, ook al is dat tegen het zere been van de terroristen.

Scherp gemonteerd en sterk geregisseerd drama met een paar effectieve schokmomenten, ook in de wrange finale, geankerd door de inmiddels 27-jarige Lyna Khoudri die onvergetelijk is in de hoofdrol. 'Papicha' wordt in de film overigens vertaald als 'schatje'.

Charlie Hunnam en Rami Malek lijken wat te nadrukkelijk op Steve McQueen en Dustin Hoffman, die de hoofdrollen speelden in de klassieke eerste verfilming van dit verhaal uit 1973. Het onderstreept het gebrek aan starpower in deze overbodige, maar verrassend geslaagde hervertelling van het waargebeurde verhaal van Henri Charrière [Hunnam], die in 1931 de schuld kreeg van een moord die hij niet had gepleegd en dientengevolge uit Frankrijk wordt verbannen en zijn straf moet uitzitten in een gevangeniskamp in Frans Guyana. Zijn enige hoop om te ontsnappen is Louis Dega [Malek], een tengere man die vastzit wegens vervalsing maar wel over de contacten en de middelen (lees: geld) beschikt om zo'n ontsnapping mogelijk te maken. Henri besluit Dega's beschermheer te worden en beraamt al snel zijn eerste vluchtpoging, wetend dat mislukking betekent dat hij een nog zwaardere straf zal krijgen... mogelijk zelfs de doodstraf.
Regisseur Michael Noer weet de erbarmelijke omstandigheden op indrukwekkende wijze voelbaar te maken, daarbij geholpen door sterk werk van de twee hoofdrolspelers, ook al doen die zowel qua uiterlijk als qua speelstijl teveel denken aan McQueen en Hoffman. Maar deze versie van het verhaal is grimmiger van toon, iets wat vooral zichtbaar is in de scènes waarin Henri's fysieke aftakeling tijdens zijn verblijf in een isoleercel op Duivelseiland te zien is. Veel beter dan ik had verwacht, gezien de klassieke status van de eerste verfilming.

Fernando [Fernando Alves Pinto] houdt de herinnering aan zijn overleden echtgenote [Michelle Pucci] levend door haar spullen te betasten, terwijl zijn zoon [Vicius Sabbag] in bed ligt. Zijn pas gescheiden schoonzus Raquel [Mayana Neiva] blijkt wel interesse te hebben en haar voormalige echtgenoot [Lourinelson Vladmir] draagt een geheim met zich mee dat voor spanning had kunnen zorgen. Helaas beweegt deze vermeende thriller zich voort in een slakkengangetje en gebeurt er zelden iets interessants. Pinto’s emotieloze vertolking verlaagt de feestvreugde nog meer. Jammer, want het uitgangspunt is veelbelovend.

De 16-jarige Noah [Zeb Claessen] wordt in het diepe gegooid wanneer zijn ex-vriendin hun zoontje Ziggy bij hem voor de deur achterlaat en spoorloos verdwijnt. Noahs moeder [Ellen ten Damme] wordt als voogd aangesteld tot Noah 18 is, maar zij staat erop dat Noah de zorg voor zijn kind zelf op zich neemt. Dit schitterende volwassenwordingsdrama toont zonder sentiment of eureka-moment geleidelijk hoe Noah met vallen en opstaan leert wat het betekent om te zorgen voor een kind en hoe het zijn gedrag en uiteindelijk ook zijn zelfbeeld beïnvloedt. Claessen is een openbaring en Koek mag zich gelukkig prijzen met enkele magische momenten tussen Claessen en de 8 baby’s waarmee hij werkte. Vooral het verblijf in een hotel levert unieke, ontroerende momenten op die niet te regisseren zijn.

Hitchcock maakte deze film om onder zijn contract met David O. Selznick uit te komen. Er was onenigheid over het script en over de hoofdrolspelers: Hitchcock had Laurence Olivier en Greta Garbo in gedachten en vond Lous Jourdan volstrekt ongeschikt als de staljongen die een sleutelrol speelt in de rechtszaak over een weduwe [Alida Valli] en haar advocaat [Gregory Peck] die verblind wordt door haar schoonheid. Praatziek drama met een smeuïge bijrol voor Charles Laughton als de rechter en een paar visuele vondsten - waaronder de introductie van Jourdan - maar toch één van de zwakkere films van Alfred Hitchcock.

Aeon beschikt over technologie waarmee je leefjaren kunt inruilen voor geld, mits er een passende match is. Elena [Marlene Tanczik] loopt een enorme schuld op die ze alleen kan aflossen door 40 jaar in te leveren – en dus 40 jaar ouder te worden. Max [Kostja Ullmann], haar verloofde, vindt dat maar niets en verzint een misdadige list om die 40 jaar weer terug te krijgen. Een onvoldoende uitgewerkt basisgegeven en twee hoofdrolspelers met misdadige motieven waar je weinig sympathie voor op kunt brengen in een praatzieke thriller die ondanks de welwillende cast geen moment overtuigt.

Tamar van Waning blinkt uit in dit sowieso uitstekend geacteerd psychologische drama over drie jonge mensen wiens paden elkaar kruizen wanneer ze, elk om andere redenen, Nederland willen verlaten. Chloe [Tamara van Waning] is ongewenst zwanger en daardoor verstoten door haar familie. De 'vader' regelt voor haar een appartement in Barcelona waar ze kan bevallen, maar ze moet er zelf maar zien te komen. Lorenzo [Jonas Smulders] besluit drugs naar Marseille te smokkelen in de hoop dat hij daarmee zichzelf en Ivan [Joren Seldeslachts] uit de financiële nood kan halen. De suïcidale Yousef ontvlucht een woongroep waar het hem niet lukt de dood van zijn ouders te accepteren. Toeval brengt de drie bij elkaar op een parkeerplaats waar Chloe en Yousef Lorenzo dwingen hen een lift te geven.

In zijn speelfilmdebuut slaagt Mees Peijnenburg erin om een beklemmende sfeer neer te zetten maar het scenario schiet tekort. De introductie van de karakters laat relevante vragen onbeantwoord: is Chloe werkelijk het slachtoffer van verkrachting?; waar zijn Lorenzo's ouders gebleven en wat is zijn relatie met Ivan?; wat doet Yousef in een soort woongroep met schofferende leeftijdgenoten?. 'Paradise Drifters' heeft weliswaar een aantal sterke dramatische momenten en Peijnenburgs locatiegebruik is voorbeeldig, maar het einde van het verhaal is net zo gemakzuchtig en onbevredigend als het begin. Het mag dan weliswaar gejat zijn van het superieure Thirteen (2003), maar van enige emotionele impact is deze keer nauwelijks sprake. Peijnenburg is een prima regisseur, maar zou er goed aan doen om voor zijn volgende scenario samen te werken met een meer ervaren scenarist. Het zou wel jammer zijn als Tamar van Waning de kans op een carrière als filmactrice zou laten liggen.

Sally [Juliette Binoche] is een trucker die illegale ‘pakketjes’ voor haar broer [Frank Grillo], die daardoor in veiligheid zijn straf kan uitzitten in een zwaarbewaakte gevangenis. Deze keer blijkt haar ‘pakketje’ echter een meisje [Hala Finley]. Wanneer de aflevering van dit pakketje op bloederige wijze uit de hand loopt, slaat Sally met het meisje op de vlucht. Ze moet nu niet alleen uit handen blijven van de mensensmokkelaars, maar krijgt ook FBI-agent Finley Sterling [Cameron Monaghan] en diens adviseur [Morgan Freeman] te slim af zijn. Een vrijwel onherkenbare Binoche bevrijdt zichzelf van haar arthouse-imago en doet dat op verrassend overtuigende manier. Hoewel dit bepaald niet de eerste keer is dat Freeman een FBI-agent speelt, zien we hier van hem een zijde die we niet vaak hebben gezien. Jammer dat het verhaal vrij afgezaagd en niet al te geloofwaardig is.

De 40-jarige Julio [Edoardo Pesce] woont nog altijd bij zijn in Colombiaanse moeder [Margarita Rosa de Francisco], die vlak voor zijn geboorte naar Rome verhuisde. Ze verdienen hun geld met versnijden van cocaïne dat door Colombiaanse bolletjesslikkers het land wordt binnengesmokkeld en genieten samen van een vrij zorgeloos leven. Tot Julio zich aangetrokken voelt door een jonge bolletjesslikker [Maria del Rosario]. Het eerste deel, waarin Artale het leven van en de band tussen moeder en zoon schets, is sfeervol en onderhoudend. Wat volgt is voorspelbaar en behoorlijk langdradig.

In 1974 waren de VS nog de traumatische jaren ’60 aan het verwerken, een decennium waarin één president [JFK] was doodgeschoten, diens opvolger Johnson de controversiële oorlog in Vietnam begon, de geliefde senator en presidentskandidaat Bobby Kennedy en mensenrechtenactivist Martin Luther King waren vermoord en de pas herkozen president Nixon met de Watergate-affaire zijn eigen graf aan het graven was. Het optimisme van begin jaren ’60 was vervangen door een diep ingebed pessimisme, dat gepaard ging met een enorm wantrouwen tegen de autoriteiten en het sterke vermoeden dat de VS onderhevig was aan allerlei samenzweringen. The Parallax View, naar het boek van Loren Singer, speelt in op deze gevoelens.

De film begint in een toren waar een klein gezelschap, inclusief journalist Joseph Frady [Warren Beatty] en zijn collega en ex-vrouw Lee [Paula Prentiss] getuige is van de gruwelijke moord op een senator door één van de obers. De vermoedelijke dader [we zien niet wie het schot lost] vlucht het dak op, verliest in een worsteling met zijn achtervolgers het evenwicht, valt van het dak en komt om het leven. Een politieke aanslag waarbij de dader om het leven komt voor hij verhoord kan worden... hmm, dat klinkt ons bekend in de oren! Maar wij hebben gezien dat er nog een gewapende ober rondloopt die in de chaos weet te ontkomen. Vervolgens horen we de uitspraak van een onderzoekscommissie die met zekerheid concludeert dat de moord een éénmansactie was. En de voorzitter noemt in zijn verklaring het feit dat er veel samenzweringstheorieën de ronde doen. Inderdaad, dat klinkt als The Warren Commission. Kort na de uitspraak staat Lee, aangeslagen en ontredderd, bij Joseph voor de deur in de overtuiging dat ze haar leven niet zeker is. Joseph is bepaald niet onder de indruk, ook al is een flink aantal van de mensen die aanwezig waren bij de aanslag sindsdien bij allerlei ‘ongelukken’ om het leven gekomen. Maar wanneer Lee kort daarna – let op de geniale overgang – omkomt bij een auto-ongeluk, gaat Joseph op onderzoek uit.

Regisseur Alan J Pakula zet de toon in de openingsscène, die ook nu nog direct herinneringen oproept aan de moord op Bobby Kennedy: dit is een film waarin je weet dat het gevaar op de loer ligt, maar niet wanneer die toeslaat. Het is gefilmd als een documentaire, veelal op locatie en er is bijna geen filmmuziek. Een keuze die filmmakers anno nu nooit maken, maar die hier het realisme enorm versterkt en je constant het gevoel geeft dat je in de film zit, dat je er zelf bij bent. Dat is bijzonder effectief in de scène waarin Joseph in een vliegtuig stapt waarvan hij weet dat er een bom aan boord is die elk moment af kan gaan. Om de passagiers te kunnen redden moet hij de bemanning anoniem waarschuwen en zijn pogingen om dat te doen zijn inventief maar voeren ook de spanning tot enorme hoogten op. De scène waarin hij de plaats onderzoekt waar een man bij een middagje vissen is omgekomen, nabij een gigantische dam, is uniek in zijn soort en een typisch geval van ‘zo maken ze die tegenwoordig niet meer’, omdat de makers hier geen CGI tot hun beschikking.hadden. Het is een onvergetelijke scène, net als het moment waarop Joseph, alleen in een enorme zaal, de Parallax-test doet, een waanzinnige montage van beeld en muziek bedoeld als persoonlijkheidstekst. Maar dan is het nog wachten op de ongemeen spannende, schokkende finale waarin Pakula de suspense enorm opbouwt en je als kijker achterlaat in de wetenschap dat je getuige bent geweest van een meesterwerk, een unieke filmervaring die nog lang, heel lang in je hoofd zal blijven rondspoken.

Adam Cassidy [Liam Hemsworth] heeft $ 40000 nodig om de onverzekerde medische kosten voor zijn vader [Richard Dreyfuss] te kunnen betalen. Tech-ondernemer Nicholas Wyatt [Gary Oldman] maakt gebruik van die situatie door Adam te dwingen bedrijfsspionage te plegen bij Ethion, het bedrijf van concurrent Jock Goddard [Harrison Ford]. Daartoe moet hij Jocks vertrouwen winnen en samenwerken met Emma Jennings [Amber Heard] met wie hij kort geleden een onenightstand had. Tech-thriller vol bordkartonnen personages die Ford, Oldman en Heard in hun slaap kunnen spelen. Dreyfuss blaast nog enig leven in het weinig spannende verhaal.

Koichi [Aoi Nakamura] trekt tijdelijk in bij zijn zus Haruka [Noriko Aoyama], die beide benen heeft gebroken. De personages zijn minstens zo saai als de videobeelden waarvan je verwacht dat er paranormale dingen op te zien zijn. Vergeet het maar: het eerste uur is doodsaai en dat wat door moet gaan voor interessant is gestopt in de laatste 10 minuten. Koichi en Haruka hebben het op een gegeven moment over een moord in de VS, vermoedelijk de enige expliciete verwijzing naar Paranormal Activity, waarvan dit een uiterst slappe imitatie is.

“Paranormal Activity” is namelijk een intelligente, briljant geconstrueerde horrorfilm gemaakt met zeer getalenteerde acteurs, voorzien van subtiele, uitermate creepy special effects en speelt in op onze diepste angsten: wat gebeurt er om ons heen terwijl we slapen? Katie Featherston en Micah Sloat spelen zichzelf, een volstrekt geloofwaardig jong stel. Ze hebben lol met elkaar, halen geintjes met elkaar uit en kibbelen op een manier die iedereen die een langdurige relatie heeft (gehad) zal herkennen. Micah heeft een camera aangeschaft omdat Katie ’s nachts wakker wordt door mysterieuze geluiden en zelfs stemmen hoort. Ze geeft toe hier al periodiek last van te hebben sinds ze een kind was en hoewel ze wat huiverig is voor het idee, gaat ze toch akkoord met Micahs idee om de camera ’s te gebruiken om alles te filmen wat er ’s nachts in hun slaapkamer gebeurt.

Tijdens de nacht van de eerste opname is er wat gerommel, gekraak van een trap en het geluid van iets wat beneden op de grond valt. De volgende dag vraagt Katie zich af hoe haar sleutels opeens op de keukenvloer liggen! Het spreekt voor zich dat Katie ook de de hulp inroept van een expert, maar die biedt geen soelaas. De nachtelijke gebeurtenissen nemen geleidelijk aan steeds vreemdere en angstaanjagender vormen aan en die leiden naar een subliem open einde dat tevens de aanleiding was voor een veel te lange serie sequels en prequels!

De kracht van “Paranormal Activity” zit ‘m in het aanvankelijke realisme: ik denk dat bijna iedereen ’s nachts wel eens een onverklaarbaar geluid heeft gehoord en ’s ochtends het idee heeft dat een bepaald voorwerp is verplaatst. De film blijft lange tijd op de grens van dat realisme, met krakende treden en een deur die uit zichzelf een klein stukje beweegt en juist dat maakt het zo angstaanjagend. Deze film heeft namelijk als uitgangspunt dat een kwaadaardige demon de oorzaak is van deze aanvankelijk onschuldige gebeurtenissen! Welterusten, zou ik zeggen!

Schrijver/regisseur Oren Peli gebruikt nog meer simpele middelen om de spanning enorm te verhogen. Bij het terugkijken van de opnamen zien we rechtsonder namelijk het tijdstip in beeld. Het beeld wordt enige tijd vooruit gespoeld en vanaf het moment dat het beeld weer in real-time begint te lopen, zit je met wijd opengesperde ogen en met de adem in de keel te wachten op wat er deze keer staat te gebeuren. En zo gebeurde dat in iedere bioscoopzaal die deze film wist te veroveren, maar net als in het geval van “The Blair Witch Project” geldt dat teveel opportunistische en talentloze filmmakers bedachten dat ze dit wel even konden namaken, waarbij ze zich stuk voor stuk hebben vertild omdat ze onderschatten hoe intelligent deze film is gemaakt.

Deze prequel op Paranormal Activity (2009) begint twee maanden voor Micahs dood en speelt zich af in en om het huis van Katies jongere halfzus Kristi [Sprague Grayden] in Carlsbad, California. Ze woont samen met haar echtgenoot Daniel [Brian Boland], Ali [Molly Ephraim], Daniels dochter uit een eerder huwelijk, en de anderhalf jaar oude Hunter [William Juan Prieto/Jackson Xenia Prieto]. Herdershond Abby merkt al gauw dat een bovennatuurlijke macht iets van plan is met Hunter, maar pas wanneer Ali en haar vriendje Brad [Seth Ginsberg] dat ook beginnen te vermoeden zijn de poppen echt aan het dansen. Het toevoegen van een hond en een baby is een slimme zet, maar verder slaat dit op alle fronten de plank mis. Meerdere camera’s die vreemde gebeurtenissen vastleggen in lege kamers – soms overdag en/of als er niet eens iemand thuis is – boezemen weinig angst in. Oppervlakkig geschreven. Oninteressante personages, een gebrek aan sfeer en flauwe schrikeffecten tonen aan dat noch Williams, noch de drie scenaristen werkelijk begrepen wat Paranormal Activity zo memorabel maakte en de ontknoping grenst aan het dwaze. Gevolgd door Paranormal Activity 3, die teruggaat naar de kinderjaren van Katie en Kristi.

In Paranormal Activity (2009) vertelde Katie [Katie Featherston] dat zij als kind voor het eerst te maken kreeg met een angstaanjagende bovennatuurlijke verschijning. Deze prequel speelt zich af in 1988 en de periode waarin de 8-jarige Katie [Chloe Csengery] en haar 5-jarige halfzusjes Kristi [Jessica Tyler Brown] te maken kregen met Toby, Kristi’s onzichtbare vriendje. Nadat moeder Julie [Lauren Bittner] te maken heeft gekregen met onverklaarbare gebeurtenissen, besluit vader Dennis [Christopher Nicholas Smith] drie camera’s te installeren. Vaste camera’s in hun eigen slaapkamer en die van de meisjes en een heen en weer pannende camera die de woonkamer en de keuken in de gaten houdt. De dialogen hebben dezelfde speelsheid als in Paranormal Activity en maken de personages realistisch en sympathiek. De camera is weer terug in de slaapkamer en de mechanisch pannende camera zorgt regelmatig voor bloedstollende spanning. Csengery en Brown zijn uitmuntend en volstrekt geloofwaardig als de zusjes, maar na een uur neemt deze zorgvuldig opgebouwde horrorfilm een absurde wending waarin het met een verklaring komt voor wat er is gebeurd. Een enorme fout die de film bijna fataal wordt.

Na twee prequels was de tijd rijp voor een sequel die zich afspeelt twee jaar na Paranormal Activity. Startpunt is de epiloog van Paranormal Activity 2, waarin Katie [Katie Featherston] haar neefje anderhalf jaar oude Hunter ontvoerde. Deze film speelt zich twee jaar na die gebeurtenissen af in Henderson, Nevada. Daar leiden Doug [Stephen Dunham] en Holly [Alexondra Lee] met hun zesjarige zoon Wyatt [Aiden Lovekamp] en Dougs tienerdochter Alex [Kathryn Newton] een onbezorgd leventje. De komst van nieuwe buren brengt daar verandering in. Wanneer de nieuwe buurvrouw plotseling in het ziekenhuis wordt opgenomen, besluiten Doug en Holly zich te ontfermen over Robbie [Brady Allen]. Die raakt al snel bevriend met Wyatt, maar gedraagt zich behoorlijk zonderling. Het scenario is een mix van ideeën uit de voorgaande drie films en voegt niets nieuw toe. Hoewel Alex en haar vriendje Ben [Matt Shively] schrikken om van alles en nog wat, valt er bijna niets spannends te beleven. Nep-schrikeffecten maken het allemaal nog erger. Er is een spectaculaire, maar idiote ontknoping die de doodsteek had kunnen betekenen voor de franchise. Maar er kwamen nog 3 vervolgen, te beginnen met Paranormal Activity: The Marked Ones.

In 1997 werd Margot [Emily Bader] door haar moeder te vondeling gelegd bij een ziekenhuis. 23 jaar later heeft ze weten te achterhalen dat haar moeder onderdeel uitmaakte van een Amish-gemeenschap in Scottsdale, Arizona en is ze in contact gekomen met Samuel [Henry Ayres-Brown], een direct familielid. Ondanks de bedenkingen van de familie krijgt Margot na een goede daad toestemming ome met haar vriend Chris [Roland Buck III] en geluidsman Dale [Dan Lippert] de ontdekking van haar familiegeschiedenis vast te leggen. Al gauw blijkt dat het leven op de Bader Farm niet zo pittoresk en vredelievend is als Margot had gedacht. Hoewel Orin Pelin fungeert als co-producer is de link met de originele Paranormal Activity ver te zoeken (afgezien van amateuristisch camerawerk) en is het lange tijd meer zonderling dan spannend. Toch zou ik het geduld opbrengen om de finale mee te maken, want die is verrassend gedenkwaardig en doet je afvragen waarom al het voorgaande zo saai was. En ja, de deur wordt wagenwijd open gezet voor een vervolg!

Ryan [Chris J. Murray] en Emily [Brit Shaw] hebben voor een spotprijs een prachtig huis weten te bemachtigen. Te goed om waar te zijn, want het huis blijkt te zijn gebouwd op de plaats waar Paranormal Activity 3 zich afspeelde. Hoewel dat huis afbrandde in 1992, vindt Ryan in de kelder een doos met videobanden die onthullen dat Katie [Chloe Csengery] en Kristi [Jessica Tyler Brown] na het open einde van Deel 3 in handen kwamen van een sekteleider [Don McManus] die ze onderwerpt aan vreemde experimenten. Ook vindt hij een oude camera die zo is aangepast dat hij de energie van geesten en entiteiten oppikt. Plotkin was editor van de vorige vier films uit de franchise en doet een lovenswaardige poging om er nog iets van te maken. Maar dit verhaal is volstrekt absurd en niet consistent met mythologie. Het zichtbaar maken van ‘Toby’ was net zo’n slecht idee als het gebruik van groteske visuele effecten. Het duurde dan ook zes jaar voordat de franchise een vervolg kreeg met Paranormal Activity: Next Of Kin.

Na het in alle opzichten teleurstellende Paranormal Activity 4 was het tijd voor een andere benadering. Dit vijfde deel speelt zich af op verschillende locaties, neemt de camera mee op straat en is alleen indirect verbonden met de vorige 4 films. Jesse [Andrew Jacobs] kijkt uit naar een zelfstandig leven in een appartementencomplex. Na enkele bizarre incidenten roept Jesse de hulp in van zijn beste vriend Hector [Jorge Diaz] en diens nicht Marisol [Gabrielle Walsh] om te achterhalen wat zich afspeelt in het appartement van zijn zonderlinge buurvrouw Ana [Gloria Sandoval]. Die buurvrouw blijkt niet zo ongevaarlijk als ze lijkt. Goede chemie tussen de hoofdrolspelers en meer dynamische filmstijl zijn pluspunten, maar door de paranormale activiteiten van weleer (verder) te linken aan heksen en occulte rituelen, is dit conventioneler en bespottelijker dan oorspronkelijk de bedoeling was. De franchise werd vervolgd met Paranormal Activity: Ghost Dimension.

Ann Harding en Fredric March (in één van zijn eerste films) zijn goed gecast als Mary en Jim, een echtpaar dat meer gelooft in spirituele trouw dan in fysieke trouw. Wanneer er kapers op de kust liggen wordt de relatie tot het uiterste getest en dat levert de nodige complicaties op. Een vroege geluidsfilm, gebaseerd op het toneelstuk van Philip Barry, dat ondanks het feit dat het veel leunt op dialoog niet statisch overkomt. Het gewaagde materiaal maakt deze film ook voor een modern publiek nog prima te pruimen, zeker met zo'n aantrekkelijke cast.

Dennis Hopper schittert als het openlijk racistische titelpersonage dat vergelding zoekt wanneer Henry Ray [Eric Ware] het lef heeft een beroep te doen op de verzekering die hij bij Paris heeft afgesloten bij de aanschaf van een auto. Het resulteert in een schokkend en onvergetelijk moment dat in je hoofd blijft spoken gedurende de rest van de film en daardoor de spanning enorm verhoogt wanneer Paris' doodongelukkige echtgenote Hannah [Barbara Hershey] troost zoekt bij Paris' vriend en advocaat Harry [Ed Harris]. Hopper zette in Blue Velvet en The River's Edge al enkele van de meest gedenkwaardige schurken uit de filmgeschiedenis neer en deze past probleemloos in dat rijtje. De scènes met Hopper en Hershey zijn dramatische hoogtepunt en met hulp van cameraman Robert Elswit weet regisseur Stephen Gyllenhaal de letterlijk en figuurlijk verhitte sfeer in en rond huize Trout op treffende wijze neer te zetten.

Als gevolg van de financiële crisis moet Fred [Colm Meaney] na zijn terugkeer in Dublin in zijn auto wonen in afwachting van een sociale woning. Hij raakt bevriend met de 21-jarige Cathal [Colin Morgan] die hem vergezelt naar het zwembad en aanspoort om contact te leggen met de Finse muzieklerares Jules [Milka Ahlroth], maar ondertussen wel kampt met een heroïneverslaving en schulden bij plaatselijke onderwereld. John Conroys camerawerk verbeeldt de gemoedstoestand van hoofdrolspelers in dit goed geschreven drama dat een uitstekend vehikel is voor Meaney die prima tegenspel krijg van Morgan.

Ik moest al snel denken aan de legendarische hymne van John & Mary aan “De Vrachtwagenchauffeur”. Petar Doycheov is een Bulgaarse truckchauffeur die regelmatig wordt ingevlogen naar West-Europa om maandenlang ver van huis te werken. Het loon is voor onze begrippen niet hoog, maar voor hem is er in eigen land geen beter betaald werk te vinden. Deze documentaire laat zien hoe het leven op de weg is, van de zonnige wegen van Zuid-Europa tot de bevroren in de hoge Noorden. Ondertussen ruziet hij vaak met zijn echtgenote Snezhina, die regelmatig vraagt om geld en klaagt dat hij er onvoldoende is voor zijn zoon Jordan. De boodschap is snel duidelijk en afgezien van mooie panoramaplaatjes heeft Triest al snel weinig toe te voegen.

Na de beroving van de Ohio State Fair wordt hurling Parker [Jason Statham] voor dood achtergelaten door Melander [Michael Chiklis] na een woordenwisseling over de volgende stap. Maar Parker ontsnapt ternauwernood aan de dood en zoekt hulp bij oude rot Hurley [Nick Nolte] om een wraakplan in werking te stellen. Jennifer Lopez speelt de ongelukkige dame die onbedoeld betrokken raakt bij deze bloederige vete en hoeft weinig meer te doen dan het hulpeloze vrouwtje in nood te spelen. En uiteraard is er een excuus bedacht om haar in haar ondergoed te laten zien. Een aantal fraaie vechtscènes zorgen voor enige compensatie.

Reconstructie van 22 november 1963, de dag waarop John F Kennedy in Dallas werd doodgeschoten. Deze keer ligt de nadruk op een combinatie van gewone mensen, waaronder Abraham Zapruder [Paul Giamatti], de man die de enige filmbeelden van de moord maakte, de artsen in Parkland Hospital, waaronder Zac Efron en Marcia Gay Harden, en twee onbelichte bijrolspelers, de broer [James Badge Dale] en moeder [Jacki Weaver] van Lee Harvey Oswald [Jeremy Strong]. Het acteerwerk is goed en scenarist/regisseur Peter Landesman, die zich baseerde op gelijknamige boek van Vincent Bugliosi, houdt de vaart er aardig in. De scènes waarin artsen proberen JFK te redden zijn indrukwekkend, maar de nieuwe perspectieven voegen niet veel toe aan een bekend verhaal.

Onderhoudende, bij vlagen hilarische komedie waarin de weinig succesvolle reclasseringsambtenaar Simon Garden [Steve Coogan] dreigt op te draaien voor een moord. Hij denkt zijn onschuld te kunnen bewijzen aan de hand van de bewakingsvideo van een bank, maar de enige manier waarop hij aan die band kan komen is door zelf in te breken! Daarvoor roept hij de hulp in van de enige mensen die hij ooit op het rechte pad heeft gekregen, maar die blijken over minder expertise te beschikken dat Simon had gehoopt.

Simon Garden is aanzienlijk minder karikaturaal dan Coogans meesterlijke Alan Partridge, maar Coogan speelt zijn rol prima. Met onder andere, Om Puri en Ben Miller zijn de bijrollen goed bezet en de chemie tussen Coogan en Lena Headey als love interest is ook een pluspunt. Er zijn genoeg grappige momenten, bijvoorbeeld rondom een Chinese delegatie in een seksclub, om je af te leiden van het niet al te originele plot en het enthousiasme dat de cast toont tijdens de eindcredits - onder de klanken van David Bowies "Heroes" - zorgt zeker en vast voor een glimlach aan het eind van deze prima misdaadkomedie.

Na de ontdekking van het lichaam van een gewurgde vrouwelijke juwelier blijkt David Giraud [Sabrizio Rongione] een belangrijke getuige geweest te zijn. Hij was op dat moment in de omgeving aan het joggen en doet zijn best de politie te helpen. Er lijkt geen reden te zijn om David te verdenken, maar de politie vindt zijn getuigenis niet waterdicht en beschouwt hem vanaf dat moment als een verdachte. Daardoor komen persoonlijke geheimen aan het licht die hem niet alleen verder in problemen brengen met de politie, maar ook met zijn echtgenote [Natacha Régnier] en zijn vrienden, die zich in twee kampen beginnen te splitsen. Een interessant idee dat had kunnen leiden tot een spannende psychologische thriller, maar Tilman laat teveel kansen liggen en beperkt zich helaas tot een wat soapachtig drama.