Opinions

The Legion Of Decency gaf deze film het predikaat 'blasfemisch en heiligschennend', maar alleen de titel doet al vermoeden dat de makers daar niet al te zeer van wakker zullen hebben gelegen. Wie had kunnen denken dat Mickey Rooney - die in de oorlogsjaren '40 als Andy Hardy hét rolmodel was voor brave Amerikaanse jongeren - ooit samen met de ordinaire, maar altijd vermakelijke Mamie van Doren in een film zou verschijnen? Van Doren speelt Eve Simms, de echtgenote van Ad Simms [Martin Milner], die tijdens een busreis worden overvallen door een stortbui waardoor ze gedwongen zijn te overnachten in een kerk. Daar dromen ze dat ze Adam en Eva zijn en dat ze verschillende obstakels moeten overwinnen (waaronder de concurrentie van Lilith [Fay Spain], die andere vrouw in Het Hof Van Eden) alvorens ze het ware geluk kunnen vinden. Mickey Rooney speelt verschillende verschijningen van de duivel en in die hoedanigheid voorziet hij de gebeurtenissen regelmatig van commentaar, vaak in de vorm van melige woordspelingen ("No fastballs! I like the curves!"). Het is natuurlijk pure onzin, maar wie zelf in een melige bui is - of onder invloed - zal dit best kunnen waarderen.

Tijdens de opnames van The Ten Commandments had Charlton Heston een maand waarin hij niet op de set hoefde te zijn. In die maand speelde hij in dit vermakelijke niemendalletje dat bewijst dat Heston zijn imago best op de hak durfde te nemen. Hij speelt een eigenzinnige officier die hoge eisen stelt aan zichzelf en aan de mensen met wie hij werkt en niet schroomt om zijn onvrede over de gang van zaken in het openbaar uit te spreken. De legerleiding is zijn gedrag behoorlijk beu en dwingt hem de leiding te nemen over een militaire academie voor jongens die verbonden zijn aan een Katholiek klooster. Het spreekt voor zich dat Major Benson uit een ander vaatje moet tappen om het respect van zijn zeer jonge kadetten te winnen. Dat valt hem behoorlijk zwaar, maar hij krijgt (aanvankelijk ongevraagde) hulp van Dr Kay Lambert [Julie Adams] die ontdekt dat de strenge majoor een zachtere kant heeft.

Het is allemaal vrij formulematig, met een bonte, maar voorspelbare verzameling jeugdige karakters, maar Heston is een openbaring in één van zijn weinige komische rollen. Dat maakt dit vooral voor kenners en liefhebbers van zijn werk een bescheiden aanrader.

Meer een karakterstudie dan een biografie, aangezien deze film, gebaseerd op een Vanity Fair-artikel dat kort na Marie Colvins dood werd gepubliceerd, zich beperkt tot de periode van 2001 tot 2012. Marie Colvin [Rosamunde Pike] is een doorgewinterde oorlogscorrespondent die tijdens haar verblijf bij de Tamil Tijgers op Sri Lanka gewond raakt tijdens een vuurgevecht en daarbij haar linkeroog verliest. Desondanks behoudt ze haar drive om oorlogshaarden te betreden en zet ze gedurende verschillende conflicten haar leven (opnieuw) op het spel om de waarheid naar boven te krijgen. Daarbij doet ze haar best om de psychologische trauma's die ze in de loop der jaren heeft opgelopen te verbergen, maar dat gaat haar steeds moeilijker af.

Het is jammer dat het scenario van Arash Amel geen aandacht besteedt aan de periode van 1986 tot 2001, aangezien die wat meer inzicht hadden kunnen geven in haar drijfveren en de manier waarop haar werk Colvins privéleven en haar persoonlijkheid heeft beïnvloed. Ondanks prima ondersteunend werk van Tom Hollander als Sean Ryan, de hoofdredacteur van The Sunday Times, zijn de scènes in Engeland weinig interessant. Daar staat tegenover dat de scènes in de oorlogshaarden zeer overtuigend zijn gefilmd en geregisseerd, zodat je als kijker een (voor zover dat mogelijk is) realistisch, indringend beeld krijgt van de wanhoop en de angst die heerst onder de burgers die het grootste slachtoffer van de conflicten zijn. En de titelsong, geschreven en gezongen door Annie Lennox, is een juweeltje.

De Salvadoraanse Alejandro Martinez [Julio Torres] gaat naar de VS in de hoop daar een baan als speelgoedontwerper bij Hasbro te bemachtigen. Zijn sollicitatie loopt op niets uit, deels vanwege zijn onzekere houding, deels omdat hij zonder sponsor geen werkvisum kan krijgen. Daarom is hij gedwongen allerlei klusjes te doen en zo komt hij in contact met Elizabeth [Tilda Swinton], de even excentrieke als narcistische echtgenote van Bobby Asenscio [RZA], een ambitieuze kunstenaar die zich lang geleden liet invriezen in de hoop dat zijn kunstwerken (schilderijen van eieren) later veel waard worden en dat hij daar de vruchten van kan plukken. Ondanks dat Alejandro en Elizabeth qua persoonlijkheid elkaars tegenpolen zijn, besluiten ze de handen ineen te slaan om het werk van Bobby tentoon te stellen. Regiedebuut van komiek en voormalig SNL-schrijver Torres getuigt van een rijke fantasie, maar het scenario hangt als los zand aan elkaar en er is nauwelijks sprake van persoonlijke ontwikkeling. Torres schiet tekort als regisseur door het overdadige gebruik van een voice-over (van Isabella Rossellini) en het overdreven spel van Swinton, die mij in ieder geval behoorlijk op de zenuwen werkte. Scoort hoog qua originaliteit en fantasie, maar laag qua amusement.

De Pools-Joodse communistische activist Pierre Goldman pleegde eind jaren 60 een aantal geruchtmakende overvallen, maar werd in 1974 veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf nadat hij was veroordeeld voor de moord op twee apothekers in 1969. In 1975 verscheen zijn autobiografie en op basis daarvan boog een rechtbank zich in 1976 opnieuw over ‘Le Procès Goldman’. Deze film reconstrueert dit tweede proces dat duidelijk een mediasensatie was. Kijkers die niet bekend zijn met de voorgeschiedenis van Pierre Goldman, hier gespeeld door Arieh Worthalter, zullen zich lange tijd afvragen waarom de emoties zo hoog oplopen bij het publiek, maar het sterke acteerwerk en de nauwkeurig georganiseerde chaos die zo nu en dan ontstaat zorgen ervoor dat de aandacht zelden verslapt.

Nadat drie volwassen mannen in een persconferentie vertelden als kind seksueel misbruikt te zijn door Katholieke priesters, nam filmmaker Robert Green contact met ze op. Samen met nog drie mannelijke overlevenden van seksueel misbruik besloten ze een poging te doen om hun trauma’s gezamenlijk te verwerken. De mannen besluiten over te gaan op een experiment waarbij één van hen de kans krijgt om een scenario te schrijven dat gebaseerd is op de eigen ervaringen en waarin de andere overlevenden de rollen spelen van de daders en de mensen die hielpen te voorkomen dat de waarheid aan het licht kwam. Kindacteur Terrick Trobough speelt in die korte films steeds de rol van het misbruikte kind. Deze documentaire volgt de overlevenden gedurende het langdurige proces van voorbereiding en uitvoering en toont hoe de mannen elkaar helpen om hun traumatische verleden onder ogen te komen en hoe ze zich met zichzelf weten te verzoenen. Een ongelofelijk moedig project waarin de mannen in alle opzichten hun ziel blootleggen is een monument voor de kracht van expressie door middel van kunst.

Even dwaze als voorspelbare horrorthriller waarin een seriemoordenaar [Paul Fauteux] op het moment dat hij wordt doodgeschoten door politie de ziel inneemt van een pasgeboren baby. Die groeit op als het wonderkind uit de titel, een element dat overigens helemaal niet ter zake doet, maar wanneer hij gewelddadige trekjes vertoont (hij bewerkt een klasgenootje met een steeksleutel) beginnen vader John [Peter Mooney] moeder Sarah [Taylor Schilling] te vermoeden dat er iets ernstigs aan de hand is. Zou het?! Hoogste tijd om de hul in te roepen van een 'specialist' [Colm Feore], maar langzaam maar zeker realiseert moederlief is dat er maar één manier is om de ziel van haar zoon [Jackson Robert Scott] te redden.
Hoewel regisseur Nicholas McCarthy goed gekeken heeft naar The Omen en Damien: Omen II en Schilling alles uit haar rol haalt wat er in zit, weten ze niet te verhullen dat het verhaal nogal rammelt en dat je als kijker grote vraagtekens zet bij de motivatie van de hoofdpersonen. Toegegeven, er zijn een paar schokkende momenten, maar de oplettende kijker ziet die ruim van tevoren aankomen. Ondraaglijk is beduidend anders...

Farhad Safinia neemt teveel hooi op zijn vork in dit oppervlakkige, te nadrukkelijke geregisseerde historische drama door te proberen zowel recht te doen aan James Murray [Mel Gibson], de autodidactische talendeskundige die zich stort op de schier onmogelijke taak om de eerste editie van The Oxford Dictionary te voltooien, en William Chestor Minor [Sean Penn], een voormalig officier in de Amerikaanse Burgeroorlog die in een krankzinnigengesticht terecht is gekomen nadat hij in een vlaag van verstandsverbijstering de onschuldige George Merrett [Shane Noone] dood schoot. Murray moet zich zien staande te houden onder de druk die 'echte' Oxford-academici hem steeds opleggen met behulp van een select groepje trouwe medewerkers en worstelt met zijn rol als echtgenoot en vader, Minor worstelt met zijn geestelijke gezondheid en schuldgevoel, maar vindt iets van zijn oude zelf terug wanneer hij zich volledig stort op het lezen van boeken na een algemene oproep van Murray. Er is ook nog een subplot omtrent Merrets weduwe [Natalie Dormer]. Het feit dat Safinia al deze elementen in iets meer dan twee uur wil proppen betekent dat bepaalde aspecten nadrukkelijk onderbelicht blijven - de dood van Murrays echtgenote is het meest schrijnende voorbeeld. Penn acteert er enorm op los en Gibson doet zijn best om hem te evenaren, ook al is zijn rol beduidend minder interessant. De sterkste momenten komen echt op het conto van Jennifer Ehle, als Murrays geduldige echtgenote en de altijd betrouwbare Eddie Marsan als Muncie, de gevangenisbewaarder die een sleutelrol speelt in Minors rehabilitatie. Zij zorgen voor enkele zeer ontroerende momenten in een regelmatig wat frustrerende reconstructie van een cruciaal stuk geschiedenis.

Piepjonge militair Giovanni [Alessandro Momo] wordt aangesteld als gezelschap en begeleider van Fausto Consolo, een voormalige kapitein die door een ongeluk met een bom blind is geworden. De venijnige Vittorio sleept zijn jonge metgezel door de stad op zoek naar hoeren en andere oppervlakkige pleziertjes, maar later blijkt dat zijn losbandige gedrag een diep emotionele oorzaak heeft. Gassman en Momo zijn uitstekend in deze vlot geregisseerde komedie die vanwege het (deels bewust aangedikte) seksisme mogelijk minder goed in de aarde valt bij een modern publiek. De gelijknamige film uit 1992 met Al Pacino en Chris O'Donnell is een losse remake.

Reconstructie van de carrière van wielrenner Lance Armstrong [Ben Foster], bij kort na het behalen van de wereldtitel teelbalkanker werd vastgesteld. Hij overwon de ziekte en met hulp van dr. Ferrari [Guillaume Canet] zet hij een dopingprogramma op, zodat het op papier onbeduidende team van US Postal heerst in de Tour de France, de wielerronde die Armstrong in totaal zeven keer zou winnen. Met het dopingschandaal rondom de Festina-ploeg van 1998 nog vers in het geheugen, is de Ierse sportjournalist David Walsh [Chris O’Dowd] de enige die hardop vraagtekens durft te zetten bij miraculeuze wederopstanding van Armstrong. Voor wie de wielersport volgt, bevat het scenario geen verrassingen en dat is jammer, want Foster is zeer overtuigend (ook qua uiterlijk) als Armstrong en houdt vast aan een nuance die gemakkelijk ondergesneeuwd had kunnen raken in de controverse. Na verloop van tijd zal dit mogelijk een interessante geschiedenisles zijn, maar ook dan zal het niet kunnen tippen aan de documentaire Lance.

Uitstekend geregisseerde tragikomedie over de 40-jarige Herbert [Thomas Höppener] die zich als baliemedewerker op het stadhuis precies aan de regels houdt. Tot zijn moeder [Celia van den Boogert] hem dwingt om op zichzelf te gaan wonen. Hij gebruikt zijn regeltjeskennis om een kamer te krijgen in een studentenhuis en leert daar dat orde en regelmaat niet zo vanzelfsprekend is als hij dacht. Om zich staande te houden zal hij zijn levensstijl en zijn houding moeten aanpassen. Met zijn licht verdwaasde blik en zijn uitgemeten stemverheffingen vindt Höppener de juiste balans tussen pathetisch en aandoenlijk en maakt hij van Herbert een herkenbaar, sympathiek personage. Hoewel de meeste personages in essentie archetypes zijn, zorgt Bredero ervoor dat niemand in karikatuur vervalt. Nazmiye Oral (als passief-agressieve collega Jenny) en André Dongelmast (als vermeende visfanaat Freek) springen het meest in het oog. Het laatste shot is briljant.

Hopeloos SF-prulletje met idiote kostuums, ultragoedkope (en volstrekt ongeloofwaardige) sets, mislukte special effects en een dwaas scenario met een einde dat je moet zien om het te geloven. Alhoewel, je doet er wellicht verstandig aan om deze film simpelweg helemaal niet te zien.

Extreem braaf, formulematig Disney-niemendalletje over een keur aan volstrekt bordkartonnen karakters dat zich druk maakt om de aanstaande Prom. Uiteraard draait alles om het vinden van een date en leidt dat tot misverstanden, ruzies en andere ongemakkelijke situaties. In het einde komt alles natuurlijk goed in een even fantasieloze als kleurloze finale. Louter interessant voor beginnende tieners die nog nooit een film over dit thema hebben gezien, voor meer ervaren kijkers zou je wellicht een cliché-bingokaart in de aanslag kunnen houden. Het is overigens wel prettig om eens een tienerfilm te zien waarin het niet gaat om seks, drugs, alcohol een aanverwante artikelen.

Een school in Indiana besluit onder druk van kritische ‘The Prom’ af te blazen omdat de lesbische Emma Nolan [Jo Ellen Pellman] heeft aangekondigd om tegen de traditie in een vrouwelijke date mee te nemen. Dee Dee Allen [Meryl Streep] en Barry Glickman [James Corden] zijn twee zelfingenomen Broadwayveteranen die in zak en as zitten nadat ook hun nieuwe productie, een musical over Eleanor en Franklin Delano Roosevelt, is geflopt. Zij zien de controverse rondom The Prom als een uitgelezen mogelijkheid om zichzelf op de kaart te zetten als LHBTG-activisten en zo hun reputatie wat op te vijzelen. Met hulp van de ambitieuze danseres Angie Dickinson [Nicole Kidman] en sitcomster Trent Oliver [Andrew Rannells] vestigen ze met een hoop bombarie de aandacht op de kwestie... maar vooral op zichzelf. Maar wanneer ze Emma en de schooldirecteur [Keegan-Michael Key] die het voor haar opneemt leren kennen, raken ze daadwerkelijk persoonlijk betrokken bij de strijd voor een ‘all-inclusive prom’. Energieke, vrolijke showmusical met een ijzersterke cast klinkt wellicht als een liberale pamflet voor acceptatie van de LHBTG-gemeenschap – en het einde zal dan ook geen verrassing zijn – maar onderscheidt zich door het milde, empathische standpunt ten opzichte van de tegenstanders en hilarische, maar niet te missen kritiek op de zelfingenomenheid waarmee beroemdheden hun beroemdheid kunnen misbruiken voor eigen gewin onder het mom van activisme. Met meer dan voldoende goede song en een tomeloze energie is een brede glimlach – en zo nu en dan een traan – gegarandeerd. Oorspronkelijk (hoe kan het ook anders) een Broadwaymusical.

Betreft de Japans gesproken versie:

Galo Thymos [Ken’ichi Matsuyama] is de leider van Burning Rescue, een groep die 30 jaar geleden voorkwam dat de Burnish – ‘verkeerd begrepen’ mutanten – de aarde volledig in as legden. Maar Lio Fotia [Taichi Saotome] doet nu een nieuwe poging met zijn Mad Burnish. Er is ook nog een Freeze Force, een alternatief voor de brandweerdiensten van Burning Rescue. Het doet er allemaal niet toe, want aangezien dit begint met een visueel overweldigend (in het kwadraat) duel dat 20 minuten (!) duurt gaat het hier niet om het verhaal. Er is veel gekrijs (in het Japans) tussen de eindeloze gevechten door. De visuele stijl kan ik het beste omschrijven als Marvel Avengers Assemble gezien onder invloed van LSD of hele sterke truffels. Zeer inventief, maar dit is een aanslag op alle zintuigen en wat mij betreft niet in positieve zin.

De beroemde Franse schrijver Romain Gary [Pierre Niney] is in Mexico waar hij zo’n ernstige last heeft van hoofdpijnen dat hij denkt een dodelijk hersentumor te hebben. Onderweg naar Mexico Stad leest zijn vrouw [Catherine McCormack] Romains autobiografische manuscript getiteld ‘La Promesse de l’Aube’. In een lange flashback ontdekken we de invloed van Romains moeder Nina [Charlotte Gainsbourg] die zich na elke tegenslag weet op te richten en de antisemitische bewoners van het Poolse dorpje Vilna belooft dat haar zoon een succesvol schrijver zal worden. Gainsbourg is voortreffelijk in de moederrol en Pawel Puchalski biedt uitstekend tegenspel als de jonge Romain. De scène waarin hij solo een tango danst om zijn moeder op te vrolijken is bijzonder memorabel, maar dit is een tragikomische historische vertelling vol bijzonder momenten en tevens een weerspiegeling van de behandeling van Joden in de jaren ’30 en ’40 in Polen en Frankrijk. Ronduit prachtig.

Het is 2094 wanneer wetenschappers Elizabeth Shaw [Noomi Rapace] en Charlie Holloway [Logan Marhall-Green] een expeditie leiden naar een planeet waar grottekeningen op Aarde naar zouden verwijzen. De wetenschappers vermoeden dat de bewoners van deze planeet de mensheid hebben geschapen. Wanneer ze aankomen blijkt dat financier Peter Weyland [Guy Pearce] de feitelijke leiding heeft gegeven aan Meredith Vickers [Charlize Theron] die de expeditie een ander doel geeft. De onderlinge spanningen tussen de bemanningsleden nemen toe wanneer ze een angstaanjagende ontdekking doen op de planeet. Scotts prequel op Alien toont aan is visueel verbluffend en vindt in Noomi Rapace een uitstekende heldin en in Fassbender een puike modernisering van de Android waarvan de eigenlijk motieven nooit helemaal duidelijk zijn. Fans van de Alien-franchise zullen niet teleurgesteld zijn.

Toen Soekarno aan het eind van de Tweede Wereldoorlog verklaarde dat het voormalige Oost-Indië voortaan als het onafhankelijke Indonesië verder zou gaan, beloofde Nederland de 800.000 inwoners van Papua een referendum om te bepalen of zij zich wilden aansluiten bij Indonesië of als zelfstandig land verder wilden gaan. Die belofte is uiteindelijk niet nagekomen en een van de gevolgen is dat Indonesië de macht heeft gegrepen en zich naar verluidt (Indonesië laat geen onafhankelijke pers toe) schuldig maakt aan genocide. Waarom kwam Nederland haar belofte niet na? En waarom spreekt het zich niet uit over wat zich daar afspeelt? Julia Jouwe is een journaliste die in de archieven duikt om antwoorden te krijgen op deze vragen en Oridek Ap is een activist die soms op ludieke, soms op confronterende wijze aandacht voor de situatie in Papua te krijgen. Een boeiende en relevante les (onder het tapijt geveegde) Nederlandse geschiedenis met schitterend gerestaureerd archiefmateriaal. Helaas laat Veldhuizen een tijdlijn, locaties en namen en functies van de betrokkenen achterwege waardoor de archiefbeelden regelmatig meer voor verwarring dan verheldering zorgen.

Multinational Global Gas stuurt vertegenwoordigers Steve Butler [Matt Damon] en Sue Thomason [Frances McDormand] naar een plattelandsdorpje om de bewoners over te halen hun huis en hun grond te verkopen, zodat ze daar een frackingoperatie kunnen beginnen. Steve en Sue doen willens en wetens beloftes die ze niet waar kunnen maken, maar stuiten op weerstand dankzij de kennis van zaken van een vooraanstaande natuurkundige [Hal Holbrook], die zijn medebewoners achter zich heeft staan. Kort daarna verschijnt Dustin Noble [John Krasinski], een activist in dienst van een grote milieubeweging, op om het verzet tegen Global Gas handen en voeten te geven. Steve krijgt bovendien gewetenswroeging wanneer hij bevriend raakt met plaatselijke lerares Alice [Rosemarie DeWitt]. Milieudrama behoort niet tot de meest meeslependen in het genre en heeft een nogal twijfelachtige ontknoping, maar vooral Damons transformatie van praatjesverkoper tot een mens van vlees in bloed is overtuigend.

Fennell won een Oscar voor het scenario van deze gitzwarte komedie over een ‘veelbelovende jonge vrouw’ Cassandra [Carey Mulligan] die haar studie medicijnen afbrak en op haar 30e in en koffiezaak werkt en nog steeds thuis woont. Een toevallige ontmoeting met een voormalige klasgenoot [Bo Burnham] brengt haar op het spoor van een aantal personen met wie ze nog een rekening te vereffenen heeft in verband met iets wat tijdens haar studietijd is gebeurd. Een fraaie rol voor Mulligan en met veel gevoel voor stijl geregisseerd. Een film die expliciet verwijst naar The Night of the Hunter heeft bij mij sowieso een streepje voor, maar het scenario beschikt over een aantal aangename wendingen. De slotwending is jammer genoeg een gemakzuchtige uitvlucht.

Dit had natuurlijk net zo'n ontzettende baggerfilm kunnen en moeten zijn als Sint. Er is ook teveel aan te merken op deze Nederhorror [niet in de laatste plaats de slechte kwaliteit van de CGI] om 'm een voldoende te kunnen geven, maar ondanks dat Dick Maas weer teveel leunt op horrorclichés en stereotype bijrollen uit Amerikaanse B-horrorfilms is Prooi bij vlagen vermakelijk. Viktor Löw is zeer vermakelijk als de neef van de Amsterdamse commissaris, die de kans krijgt om zijn uitgebreide ervaring als 'professionele jager' tentoon te spreiden. En Mark Frost steelt de film als de even invalide als excentrieke jager die al vaker met dit bijltje heeft gehaakt. Het slaat natuurlijk allemaal nergens op en echt spannend wil het niet worden, maar deze keer valt er tenminste wel iets te lachen.

Egbert Barten doet al sinds 1989 onderzoek naar de Nederlandse film tijdens de Tweede Wereldoorlog. Daarin was een sleutelrol weggelegd voor Jan Teunissen die werd afgeschreven na zijn met veel bombarie aangekondigde, peperdure flop Willem Van Oranje en kans zag om een comeback te maken als ‘Filmtsaar’ in dienst van de NSB en de bezetter. Rolf Schuursma interviewde Teunissen in 1961 zeven uur lang en maakte ook opnames van zijn gesprekken met andere prominente Nederlandse filmmakers tijdens de bezetting. Met een mix van homevideo’s, fragmenten uit Nederlandse propagandafilms uit de oorlogsjaren en archiefbeelden brengt Bouwman de verhalen van Teunissen en zijn collega’s op knappe wijze tot leven. Een uitstekend document van een aspect van de Tweede Wereldoorlog dat decennialang grotendeels onder het tapijt is geschoven. Sommige zullen geschokt zijn door de verklaring, maar het is ook een verademing om eens iemand te horen die op een eerlijke, niet-confronterende wijze uitspreekt wat vele Nederlanders indertijd dachten.

Rael is de centrale figuur in een religie die gebaseerd is op zijn ontmoetingen met ruimtewezens. Tot zijn eigen verbazing krijgt de Israëlische filmmaker Shamir uit het niets een uitnodiging om een speciale prijs te ontvangen. Hij besluit deze persoonlijk in ontvangst te nemen en van de gelegenheid gebruik te maken om uitgebreid te spreken met Rael en zijn volgelingen. Tevens onderzoekt hij de persoonlijke reis die Claude Vorilhon maakte voor zijn goddelijke openbaring. Rael is ontegenzeggelijk een charismatische persoonlijkheid, maar Shamir zet vraagtekens bij de achterliggende motieven voor zijn boodschap van vrede, broederschap en geluk. Dat hij Rael nooit echt het vuur aan de schenen legt is jammer, maar bewijst wellicht ook hoe gemakkelijk je je kunt laten meeslepen in de euforie achter deze zonderlinge religie vol ogenschijnlijk gelukkige en (niet onbelangrijk) vrijdenkende volgelingen.

Ambitieuze, maar mislukte poging om een aantal gedichten uit het boek The Prophet van filosoof Kahlil Gibran te combineren met het verhaal van Almitra, een meisje [Ouvenzhané Wallis] dat sinds de dood van haar vader drie jaar geleden weigert te spreken, haar moeder Kamilla [Salma Hayek] en met filosofische bespiegelingen strooiende man [Liam Neeson] voor wie Kamilla werkt. De raamvertelling blinkt niet uit in visuele schoonheid en heeft een simplistische verhaallijn waardoor al snel de indruk ontstaat dat dit een kinderfilm is. Voor elk gedicht benaderden Hayek (voor wie dit een droomproject was) en Allers voor elk gedicht verschillende kunstenaars om de woorden te visualiseren, maar helaas versterken die alleen maar de prekerigheid van de teksten die daardoor wellicht meer irriteren dan imponeren. Vernieuwend is dit wel en Neesons voordracht is uitstekend, maar als geheel werkt het niet.

Tijdens een missie in Vietnam in 1991 ontfermt huurling Moody [Samuel L. Jackson] zich over de piepjonge Anna [Eva Nguyen Thorsen], die erin geslaagd is om de mannen dood te schieten die haar ouders voor haar ogen vermoordden. Dertig jaar later zint Anna [Maggie Q]op wraak als Moody tijdens een klus omkomt bij een bomaanslag. Ze gaat op zoek naar de opdrachtgever [Patrick Malahide]. Michael Keaton speelt de voornaamste sta-in-de-weg in een B-film die door de grote namen in de cast de middelmaat ontstijgt.

Prachtig gefilmde western met een sterke cast, waaronder Harry Dean Stanton (onder de naam Dean Stanton) als een cowboy die het aan het begin van de film aan de stok krijgt met John Chandler [Alan Ladd], zelf een rondreizende cowboy die op zoek is naar iemand die hulp zoekt voor zijn zoon David [David Ladd] die sinds de dood van zijn moeder geen woord meer heeft gesproken. De knokpartij brengt John voor de rechter die hem veroordeelt tot gevangenisstraf of een boete die John onmogelijk kan betalen. Hulp komt uit onverwachte hoek van Linnett Moore [Olivia DeHavilland] die belooft John aan het werk te zetten op haar ranch tot hij zijn boete heeft terug betaald. Linnett heeft het regelmatig aan de stok met buurman Harry Burleigh [Dean Jagger], die geen enkel middel schuwt om haar ranch - letterlijk en figuurlijk - met de grond gelijk te maken.

David Ladd lijkt op een kruising tussen Alan Ladd en Brandon DeWilde, de jongen uit Ladds beroemdste (en meest succesvolle) western Shane. Net als die film draait "The Proud Rebel" meer om de persoonlijke ontwikkeling van de hoofdfiguren dan om de actie. DeHavilland blijkt zich ook in dit genre uitstekend staande te kunnen houden en haar scènes met de Ladds zijn een genot om naar te kijken. Maar de film wordt bijna gestolen door King, de schaapshond met wie David een unieke band heeft opgebouwd en die een sleutelrol speelt in de spannende finale van dit uitstekende westerndrama.

Sterke, originele film noir met deze keer een 'homme fatale', gespeeld door Van Heflin. Hij is één van de twee politieagenten die reageert op een telefoontje van de steenrijke Susan [Evelyn Keyes], een aantrekkelijke vrouw wiens echtgenote [Sherry Hall] een aardig centje verdient als nacht-DJ bij een populair radiostation. Susan beweert dat er een 'prowler' rond sluipt, maar Webb Garwood [Heflin] en partner Bud Crocker [John Maxwell] vinden geen aanwijzingen. Later die avond keert Webb terug, naar eigen zeggen om Susan nog eens gerust te stellen, en hij weet haar over te halen een kop koffie met hem te drinken. Wanneer het Webb eindelijk lukt Susan te verleiden moet er in zijn ogen nog één obstakel uit de weg worden geruimd: haar echtgenoot.

Minder gestileerd dan de klassieke film noirs, maar het scenario is een perfecte mix van alle benodigde ingrediënten. Keyes is erg goed als de vrouw van wiens motieven nooit helemaal duidelijk zijn en Van Heflin blinkt uit in een ongebruikelijke, onsympathieke rol. Donald Trumbo, die naar verluidt ook meewerkte aan het scenario, verzorgde de stem van de DJ en zorgt in die rol voor een aantal sterke ironische momenten. De spannende finale is ironie in optima forma en onderstreept nog maar eens dat deze weinig bekende film zich kan meten met de beste genregenoten.

Voormalig NS-conducteur Alex kampt met PTSS door de 36 keer dat hij ooggetuige was van zelfdoding op het spoor. Fimme heeft een verslavingsverleden, kampt met een negatief beeld en heeft een eetstoornis. Beide mannen hebben vele GGZ-trajecten doorlopen, zonder succes. Afzonderlijk van elkaar besluit ze hun heil te zoeken in psychedelische therapie. Daarbij nemen ze onder begeleiding van een bevoegde specialist een hallucinogeen in dat hen “meeneemt op een reis” en dat zou moeten zorgen voor verlichting van hun psychische stoornissen. Smeekes pogingen om de ervaring te visualiseren, zijn wat knullig, maar ze verdient lof voor haar integere benadering. Ze velt geen oordeel over Alex, Fimme en de keuze die ze maken. Ze registreert slechts de aanloop naar de psychedelische sessie en (in vogelvlucht) het verloop ervan. Alex en Fimme geven na afloop hun mening en laten het oordeel verder aan de kijker.

Janet Leigh speelt de rol van Marion Crane, een bankassistente die een LAT-relatie heeft met Sam Loomis [John Gavin] en haar lunchuur gebruikt om een uurtje met hem door te brengen in een motel. Marion en Sam willen meer, maar Sams financiële problemen maken het onmogelijk voor Marion om haar baan op te zeggen en bij hem in te trekken. Wanneer een dronken miljonair erop staat 10.000 dollar contant af te geven bij haar bank, geeft Marions baas haar de opdracht het geld naar de bank te brengen. Marion vraagt of ze daarna naar huis mag gaan, omdat ze last heeft van hoofdpijn. Wanneer de baas toestemt, ziet Marion haar kans schoon om met het geld de ruim 750 mijl van San Francisco naar Sams woonplaats Phoenix af te leggen. Door een combinatie van een langdurige, stevige regenbui en vermoeidheid mist Marion echter een afslag en komt ze terecht op een verlaten weg. Ze besluit te overnachten bij Bates Motel, dat gerund wordt door Norman een vriendelijke, maar wat onzekere jongeman die met zijn moeder in een spookachtig huis achter het motel woont. De hongerige Marion gaat in op Normans uitnodiging om samen wat boterhammen te eten in zijn kantoortje en de twee hebben een diepgaand gesprek dat zowel Norman als Marion ertoe aanzet andere keuzes voor hun leven te maken. Marion keert terug naar haar kamer, neemt een douche en dan...

De douchescène is veelvuldig geanalyseerd, vast studievoer voor filmstudenten en is nog steeds ijzersterk. Het is even jammer als onbegrijpelijk dat zo weinig filmmakers in de bijna 60 jaar sinds de première van “Psycho” de lessen van deze film nauwelijks lijken te hebben begrepen. Als je puur analytisch kijkt naar deze ‘gruwelijke’ scène, kom je tot de conclusie dat er geen expliciet geweld is. We zien de dader het mes richting de camera steken, we horen het geluid van de messteken (gemaakt met behulp van een meloen!), we horen Janet krijsen en we zien haar sterven, maar op geen enkel moment zie je het mes in het lichaam gaan en je ziet niets van de verwondingen! Het is dus de suggestie van geweld die dankzij de montage (die Hitchcock volledig had uitgewerkt in een storyboard) de scène zo effectief maakt. Bernard Herrmann, Hitchcocks vaste componist sinds “The Trouble With Harry”, moest alle zeilen bijzetten om Hitchcock zover te krijgen muziek toe te voegen aan deze scène. Schoorvoetend ging Hitchcock akkoord en Herrmanns bijdrage behoort tot de meest herkenbare muzikale motieven uit de geschiedenis van de filmmuziek. Zijn score is sowieso onvergetelijk en is mijn persoonlijke favoriet aller tijden. Liefhebbers van filmmuziek doen er sowieso goed aan om het oeuvre van Bernard Herrmann te beluisteren, vooral de zeer ondergewaardeerde score van “Marnie”.

Janet Leigh, die samen met Tony Curtis de BrAngelina van hun generatie was, geeft hier een geweldige vertolking waarin ze erg veel communiceert met haar ogen. Hoewel ze hiervoor wel een Oscar-nominatie kon bijschrijven op haar CV, ging de Academy Award dat jaar naar Shirley Jones voor haar rol in “Elmer Gantry”. Anthony Perkins is minstens net zo indrukwekkend, vooral in de scènes net voor de douchemoord, wanneer hij naar zijn huis gaat om zijn moeder eens goed de waarheid te zeggen, en net na de douchemoord, wanneer hij de badkamer schoonmaakt en alle sporen tracht uit te wissen. Dit is acteren in optima forma en zou verplicht studiemateriaal moeten zijn voor iedere acteur met filmaspiraties.

De film duurt dan nog een uur, waarin Sam en Marions zuster Lila [Vera Miles] detective Milton Arbogast [Martin Balsam] inhuren om uit te zoeken waar Marion is gebleven. Dat deel is dus veel minder interessant, maar let eens op de cameravoering bij de introductie van Arbogast. Hitchcock gaf Balsam bovendien de aanwijzing om steeds een glimlach op zijn gezicht te hebben, ook in de suspensevolle scène wanneer hij Normans moeder wil ondervragen. Het is prima gedaan allemaal, maar het steekt toch een beetje schril af bij de sublieme kwaliteit van de eerste helft van dit meesterwerk.

Met vereende krachten hebben de bewoners van de planeet Gigax, lichtjaren verwijderd van de Aarde, een einde kunnen brengen aan de meedogenloze heerschappij van “The Archduke of Nightmares” [gespeeld door Matthew Ninaber die werd gedubd door Steven Vlahos]. In de eerste van een serie zeer vergezochte wendingen graven Mimi [Nita-Josse Hanna] en haar broer Luke [Owen Myre] bij toeval het lichaam op en komt Mimi in het bezit van een magisch medaillon waarmee ze het monsterlijke wezen in haar macht heeft. Ze besluit die macht te gebruiken voor haar eigen doeleinden, niet wetend dat buitenaardse machten onderweg zijn om in te grijpen. Kostanski’s scenario heeft een origineel uitgangspunt en had een veel betere film opgeleverd zonder de abominabele Hanna, die met haar geschmier vrijwel elke grap volledig dood weet te slaan. Robert Homer scoort als de tot zombie gemaakte politieagent.