Opinions

Parthenope [Celeste Dalla Porta] wordt geboren in 1950 en is vernoemd naar de Griekse nederzetting die later uitgroeide to Napels. Haar schoonheid maakt haar tot een object van begeerte voor onder anderen Sandrino [Dario Aita] en Raimondo [Daniele Rienzo] en Parthenope worstelt haar leven lang met het rijmen van de perceptie op haar uiterlijk met de haar innerlijke gedachten en gevoelens. Prachtig gefilmd en goed gespeeld door Porta, maar Sorrentino’s mooifilmerij en soms Fellini-achtige parade aan vage figuren beginnen al snel te vervelen. Als je je graag laat overspoelen in een visueel rijkgeschakeerde filmwereld vol oppervlakkigheden zit je hier goed. Een beetje meer inhoud en wat minder geforceerde pogingen om het publiek te verrassen c.q. choqueren was welkom geweest.

Gebaseerd op het 'sensationele' boek 'Dangerous Business: An Exposé of Modern Business' van Edwin Balmer, zo zien we tijdens de opening credits. Dat klinkt veelbelovend, maar dan volgt een lange disclaimer waarin de producer(s) - die uiteraard munt wilde(n) slaan uit het 'sensationele verhaal' - het publiek duidelijk ma(a)k(t)(en) hoe verwerpelijk de praktijken zijn die ze te zien krijgen en zelfs een oproep doe(n)(t) om de eigen dochters te beschermen. Judith Barrie speelt de 'party girl' op een wijze die - afhankelijk van je stemming - tenenkrommend of hilarisch is. Het moge duidelijk dat mannen zich hier schandelijk gedragen en dat sluwe, jonge vrouwen seks gebruiken om, in meerdere opzichten, hun zakken leeg te schudden. De wilde feesten leveren weliswaar wat vermakelijke momenten op, maar de benadering is er ééntje van 'van dik hout zaagt men planken' waardoor dit op geen enkele manier serieus te nemen is. Dat heeft de makers er niet van weerhouden er een sentimenteel, moraliserend liedje in te proppen! Dit is er ééntje voor MST3K!

Even fascinerende als verontrustende reconstructie van de gebeurtenissen die leidden tot de gruwelijke moord op Angel Alvarez, een drugdealer die onderdeel uitmaakte van 'The Club Kids', een groep extravagante jongeren die zich, gehuld in groteske kostuums, in het clubleven van New York tegoed doen aan een extreem grote hoeveelheid drugs. De 'moeder' van de scene is Michael Alig, die in een mum van tijd een reputatie weet op te bouwen als extreme onruststoker en organisator van feesten waar echt alles kan gebeuren.

Fenton Bailey en Randy Barbato laten er geen twijfel over bestaan dat Michael betrokken was bij de moord en maken effectief gebruik van een combinatie van archiefbeelden - waaronder veel beeldmateriaal dat gefilmd is door de betrokkenen zelf - en interviews met alle hoofdrolspelers in dit waanzinnige relaas dat in 2003 werd verfilmd met Macaulay Culkin als Alig. Twintig jaar na dato is deze film even fascinerend om z'n terugblik op de partycultuur van de 90s, een tijd waarin alles leek te kunnen en te mogen.

Een schandalige verspilling van talent in een komisch drama dat op alle fronten de plank misslaat. Timothy Spall Patricia Clarkson Kristin Scott Thomas Cillian Murphy Emily Mortimer Cherry Jones en Bruno Ganz zijn opgezadeld met een script vol afstotelijke, zelfingenomen karakters en regisseur Sally Potter geeft de clou feitelijk al weg in de opening. Het verhaal - voor zover je daarvan kunt spreken - betreft zeven vrienden die samen komen om de promotie te vieren van één van hen. Dan volgen er verschillende onthullingen die niet verrassend en niet interessant zijn. Melodramatisch geneuzel vol onzinnige dialogen doen je afvragen of de acteurs Potters scenario wel hadden gelezen voor ze hun medewerking verleenden aan dit onding!? Om volstrekt onduidelijke redenen in zwart wit gefilmd.

Registratie van het toneelstuk van Antoinette Nwandu met toneelregie van Taymar en beeldregie van Spike Lee over Moses [John Michael Hill] en Kitch [Julian Parker], twee jonge zwarte mannen die op straat rondhangen en dromen van een betere toekomst. Hun vaak hilarische woordenwisselingen worden regelmatig opgeschrikt door schoten waardoor ze verschrikt plat op de grond gaan liggen. Hun dromen komen in een heel ander daglicht te staan door confrontaties met twee ‘passanten’: een mysterieuze blanke man [Ryan Hallahan] die praat en zich kleedt als een welgestelde Amerikaan van 100 jaar terug en politie-agent Ossifer [Blake DeLong] die zijn minachting voor de twee jonge mannen niet onder stoelen of banken steelt. Tijdens de eerste dramatische wending toont Lee ons de gezichten het toekijkende publiek dat volledig uit zwarte Amerikanen bestaat en aan het einde doet hij dat nog eens. Daarmee wil hij duidelijk maken dat het verhaal van Moses en Kitch hun eigen leven weerspiegelt. Het lijkt preken voor eigen parochie, maar Hill en Parker zijn voortreffelijk.

Destijds neergesabeld en dat is niet geheel onbegrijpelijk. Anthony Quinn speelt een Baskische boer die een flinke som geld aanneemt om professor John Bergson [James Mason] via de Pyreneeën naar Spanje te brengen. Het feit dat Bergson nauwelijks ervaring heeft met bergbeklimmen is al een probleem, maar zijn vrouw [Patricia Neal] is zwak en zeer slecht ter been. Dat de Bergsons (inclusief twee tienerkinderen) toch de Nazi's lange tijd voor weten te blijven is op zijn zachtst gezegd niet geheel geloofwaardig, of beter gezegd, belachelijk. Malcolm McDowells campy vertolking als de Nazi-commandant viel ook niet bij iedereen in goede aarde, maar levert in de eerste helft van de film wel memorabele momenten op, waaronder de door Filmkriebel genoemde onderbroek en een sadistische marteling in een keuken ('chop chop!'). De combinatie van dergelijke zwartgallige humor en meedogenloos geweld, waaronder het moment waarop een zigeuner (Christopher Lee) levend wordt verbrand, valt allicht niet bij iedereen in goede aarde, maar wie het allemaal niet te serieus neemt kan deze oorlogsactie, ondanks het zich wat voortslepende laatste kwart, ongetwijfeld wel waarderen. Ik behoor duidelijk tot Camp (sic!) McDowell en heb me zeer vermaakt, maar u bent gewaarschuwd!

Uit zelfverdediging doodt Mellie [Marlène Jobert] een indringer [Marc Mazza] die haar probeert verkrachten. Ze probeert haar wanhoopsdaad geheim te houden door het lichaam te dumpen in een rivier, maar wanneer een de Amerikaanse kolonel Harry Dobbs [Charles Bronson] de moord komt onderzoeken, heeft hij meteen door hoe de vork in de steel zit. Dobbs blijkt echter meer geïnteresseerd in de inhoud van de rode tas die de indringer bij zich had en speelt een gemeen psychologisch spel in de hoop dat Mellie hem zal vertellen waar de tas is gebleven. Maar Mellie weet van niks!

De film opent sterk en Bronson zet één van zijn beste rollen neer, maar Jobert worstelt met het Engels (let op de intonatie) en is daardoor minder overtuigend. Het psychologische steekspelletje tussen Bronson en Jobert zorgt voor een aantal sterke momenten en Bronson toont zijn mannetje te staan in een goed gefilmde vechtscène, maar de pogingen van René Clément om humor in het verhaal te verweven zijn onbeholpen en doorbreken de spanning. De opzichtige verwijzing naar het werk van Alfred Hitchcock is dan ook niet geheel op zijn plaats.

Na de scheiding van haar man gaat Elisabeth [Charlotte Gainsbourg] aan het werk redacteur bij het nachtelijke radioprogramma ‘Les Passagers de la Nuit’ van Vanda Dorval [Emmanuelle Béart]. Na een studiointerview met Talulah [Noée Abita] besluit Elisabeth zich tijdelijk over deze thuisloze tiener te ontfermen. Tijdens haar verblijf ontstaat er een romance met Elisabeths zoon Mathias [Quito Rayon Richter] dat nergens toe leidt en datzelfde geld voor deze film. Kabbelt maar wat voort zonder enig verhaal, zonder enige dramatische opbouw en is dus ideaal voor mensen die de slaap moeilijk kunnen vatten. Voor wie wakker wil blijven is dit een verspilling van tijd, tenzij je ondertussen wat huishoudelijke klusjes wilt verrichten.

Als je houdt van gesimuleerde seks en geen genoeg kunt krijgen van Rogowski die als een bezetene door de straten van Parijs fietst, dan is dit misschien toch wat voor jou. Het verhaal van echtpaar Tomas [Franz Rogowski] en Martin [Ben Whishaw] en Tomas’ affaire met Agathe [Adèle Exarchopoulos] bestaat uit gekibbel tussen personages die zo egocentrisch (en dus onsympathiek) zijn dat zelfs de buitengewoon getalenteerde cast er niets interessants van kan maken. Een verspilling van tijd en talent dus.

Vier jaar nadat hij zijn vrouw Marie [Bérénice Bejo] en zijn dochter Lucie [Pauline Barlet] achterliet om terug te keren naar zijn geboorteland Iran, keert Ahmad [Ali Mossafe] terug naar Parijs om de echtscheidingsprocedure af te ronden. Daar ontdekt hij dat Marie een relatie heeft met Samir [Tahar Rahim] wiens vrouw in coma ligt en wiens zoontje Fouad [Elyes Agis] emotionele problemen heeft. Geleidelijk blijkt dat iedereen geheimen over hun verleden te verbergen heeft en wanneer die boven komen drijven lopen de emoties hoog op. Een wat melodramatisch en vaak deprimerend relaas, maar over het algemeen goed geacteerd, met name door Bejo.

5000 vrijwilligers zijn in cryogene slaap gebracht voor een ruimtereis van 120 jaar naar een te koloniseren planeet. Jim [Chris Pratt] is verbaasd wanneer hij als enige ontwaakt en verbijsterd als hij ontdekt dat hij 89 jaar te vroeg is wakker gemaakt. Het schip is van alle gemakken voorzien en Jim heeft een androïde [Michael Sheen] om mee te praten, maar na een jaar krijgt de eenzaamheid de overhand. Jim besluit auteur Aurora [Jennifer Lawrence] wakker te maken en haar in de waan te laten dat ook zij het slachtoffer is van een technisch mankement. De sets doen denken aan 2001: A Space Odyssey, maar het verhaal heeft vooral veel overeenkomsten met Silent Running, inclusief een ecologisch vraagstuk en een prettige dosis humor. Oogstrelend en uitstekend geacteerd met een spannende, bevredigende ontknoping.

Verfilming van de gelijknamige roman van Nella Larsen uit 1929 waarin Irene Redfield [Tessa Thompson] een toevallige ontmoeting heeft met oud-klasgenoot Claire Kendy [Rugh Negga], een zwarte vrouw die zich voordoet (‘passing’) als wit en getrouwd is met John [Alexander Skarsgård], wiens openlijk racisme blijkt uit het feit dat hij zijn vrouw ‘nig’ noemt, omdat ze er steeds meer als een ‘nigger’ uit gaat zien. Die ontmoeting blijkt grote invloed te hebben op beide vrouwen. Irene gaat een intense discussie aan met echtgenoot Brian [André Holland] over de vraag of ze volstrekt open kunnen zijn tegenover hun kinderen over racisme, en Claire beseft zich wat haar kan overkomen wanneer John ontdekt dat in werkelijkheid zwart is. Hall maakt in de opening gebruik van belichting die Hollywood veelvuldig gebruikte om zwarte acteurs (met Lena Horne als meest in het oog springende voorbeeld) er zo wit mogelijk uit te laten zien, met als gevolg dat je aanvankelijk niet realiseert dat je naar twee zwarte vrouwen zit te kijken. Naar mate de film vordert verandert de belichting en dat versterkt de dramatische lading van een verhaal dat echter teveel op dialoog leunt en daarom visueel verder weinig te bieden heeft.

Gastronomen Dodin [Benoît Magimel] en Eugènie [Juliette Binoche] weten in hun grote keuken dag in dag uit de heerlijkste maaltijden te maken. Ze werken al 20 jaar samen wanneer Dodin Eugènie eindelijk weet over te halen om zich (ook) als man en vrouw aan elkaar te verbinden. Maar dan begint Eugénie te worstelen met haar gezondheid. Een flinterdun verhaal als excuus voor eindeloze scènes waarin wordt gekookt of gesproken wordt over recepten. Prachtig gefilmd, maar voor de niet-ingewijden verschrikkelijk saai. Liefhebbers van hoogwaardige gastronomie lukt het vast wél om wakker te blijven.

Twaalf jaar nadat Na Young [Greta Lee] jeugdliefde Jung Hae Sung [Teo Yoo] in Korea achterliet om te verhuizen naar New York, ontdekt ze dat hij via de website van haar vader een poging heeft gedaan om opnieuw met haar in contact te komen. Via sociale media weet ze hem gemakkelijk te vinden en de twee spreken af. Weer twaalf jaar later lopen ze elkaar opnieuw tegen het lijf. Gebaseerd op de persoonlijke ervaring van de regisseur en een onverwacht succes, ook al leunt het voornamelijk op dialoog over de vergankelijkheid van het leven en de liefde, het loslaten van het verleden en het omarmen van de toekomst en meer van dat soort navelstaarderij. Zelf heb ik daar weinig mee, maar het zal mensen met een romantische en nostalgische inslag vast aanspreken. Het authentieke, ontwapenende spel is zonder meer een pluspunt.

In de VS zijn democratisch gekozen overkoepelende schoolbesturen verantwoordelijk voor het onderwijs in hun district. In Elizabethtown in Pennsylvania staan bij de komende verkiezingen 5 van de 9 zetels op het spel. De Democratische kandidaten maken zich ernstig zorgen over de toenemende invloed van fundamentalistische christenen, die tijdens hun campagne de pijlen vooral richten op het beleid rondom wat zij beschouwen als “perverse” of “pornografische” boeken. Een zeldzaam inkijkje in de denkwereld van de christelijke conservatieven, waarbij Edler beide partijen volgde tijdens hun campagne en toestemming kreeg om de openbare vergaderingen van het huidige schoolbestuur te filmen. Ondanks de grote tegenstellingen gaat het er hier (nog?) beschaafd aan toe. Zo hoort democratie te zijn, maar de zichtbare irritaties over en weer doen je afvragen hoe lang dat nog standhoudt.

De 9-jarige Kiek [Pippa Allen] maakt zich net als haar moeder [Rifka Lodeizen] altijd zorgen wanneer haar vader [Johnny de Mol] afreist als dokter van het Rode Kruis in oorlogsgebieden. Wanneer moeder en haar leraar meneer Hayo [Ruben van der Meer] haar proberen uit te leggen hoe klein de kans is dat haar vader iets overkomt, denkt Kiek dat ze het lot een handje kan helpen. De manier waarop ze dat probeert te doen levert enkele heftige momenten op, maar Van Kilsdonk raakt nooit uit het oog dat we ons bevinden in de belevingswereld van een kind dat een enorme last op haar schouders voelt. Allen overtuigt als Kiek en de scenes met haar en De Mol zijn aangrijpend, maar Reus (de hond) steelt de film.

Frituurhouders Franky van Hintum en Coen van Oosten rijden om de twee maanden van Best naar Oekraïne om gratis frites uit te delen aan burgers en (Oekraïense) militairen. Wat deze mannen drijft en wat ze zie en meemaken, staat centraal in deze aardige documentaire die die vooral interessant is vanwege de impact die de aanwezigheid in oorlogsgebied heeft op “gewone” burgers.

Sidney Poitier speelt (weer) de nobele zwarte man, maar zijn karakter Gordon is iets te goed om waar te zijn. Datzelfde geldt voor Selina, een blinde (en blanke) jonge vrouw met een traumatisch verleden, gespeeld door de debuterende Elizabeth Hartman. Met Shelley Winters als Selina's intolerante moeder - een karikaturale rol die haar zowaar een Oscar opleverde - ligt de politieke boodschap er duimendik bovenop. Dat maakt deze veel te brave film anno 2019 behoorlijk gedateerd. Uiteraard was het onderwerp in in de jaren '60 nog behoorlijk controversieel, maar schrijver/regisseur Guy Green lijkt iets te hard zijn best te hebben gedaan om de controverse zoveel mogelijk te omzeilen.

Sandy [Conleth Hill] is een bekend en gerespecteerd televisiegezicht... en een kleptomaan! Wanneer Robert [Stephen Graham], de bewaker van een supermarkt, hem betrapt en dreigt hem aan te geven bij de politie, is Sandy er alles aan gelegen om dat te voorkomen. Na lang aandringen gaat Robert akkoord, op voorwaarde dat Sandy hem later op de avond op een colaatje trakteert. Maar wanneer de twee elkaar ontmoeten in het café blijkt dat Sandy niet van de bewaker afkomt, zolang die beschikt over de videobeelden waarop de diefstal te zien is in ieder geval! En zo begint een psychologisch spelletje waarbij Sandy probeert Robert te slim af te zijn.

Aanzienlijk beter dan de gemiddelde stalkerthriller, dankzij een plot met intelligente en onverwachte twists en twee uitstekende hoofdrolspelers. Hill geeft op voortreffelijke wijze gestalte aan de transformatie van beduusde, ongevaarlijke 'gewone man' tot wanhopige manipulator van zijn karakter en de ironische slottwist is een passende afsluiter van een boeiende, vaak spannende thriller.

Zeven dagen uit het leven van Paterson [Adam Driver], een buschauffeur en amateur-dichter uit het stadje Paterson. De dagen verlopen steeds volgens een vast stramien: hij wordt wakker naast zijn vriendin [Golsfifteh Farahani], loopt naar zijn werk, doet zijn ronde met de bus waarbij hij luistert naar gesprekken van passagiers, ontmoet iemand op weg naar huis, laat 's avonds de hond uit waarbij hij een tussenstop maakt in het plaatselijke café waar hij met de eigenaar discussieert over wie de beroemdste bewoner van Paterson aller tijden is. Deze structuur is typisch voor Jarmusch en zal lang niet iedereen bekoren, maar Drivers charisma is een absoluut pluspunt en de ontwikkeling van zijn fascinerende gedichten - die vanaf het begin van de film te horen én te zien zijn - trekt je toch langzaam maar zeker binnen. Daardoor blijft de film interessant tot aan het einde, al blijft het dan toch wat frustrerend dat er van een finale feitelijk geen sprake is en dat de film als een nachtkaarsje uitbrandt.

Als je nog niet wist dat Joran van der Sloot een psychopaat en een pathologische leugenaar is – of nog nooit van hem gehoord – dan heeft deze documentaire je mogelijk iets te bieden. Maar in feite is dit een weinig diepgravende reconstructie van gebeurtenissen die al breed zijn uitgemeten in de media. De nabestaanden van de in 2005 vermoorde Natalee Holloway en de in 2015 vermoorde Stephany Flores komen aan het woord, evenals de moeder van Van der Sloots kind en zijn minnares. Een ouderwets stukje exploitatie dus, bepaald niet interessant voor degenen die het nieuws indertijd volgden.

“Paths Of Glory” is een vlijmscherpe veroordeling van de hoogste officieren, die hun soldaten beschouwden als onderdelen van een rekensommetje waarvan de precieze uitkomst niet zoveel uitmaakt, als het maar redelijk ruim in de plus zit. Zoals de geschokte Colonel Dax [Kirk Douglas] de orders van General George Broulard [Adolphe Menjou] samenvat: Broulard heeft er geen moeite mee dat Dax meer dan de helft van zijn manschappen verliest, want dan houdt hij voldoende manschappen over om een strategisch belangrijke heuvel te verdedigen totdat de versterkingen arriveren. Minstens net zo verwerpelijk is Generaal Paul Mireau [George Macready] die aanvankelijk de waanzin van deze orders inziet, maar zich gemakkelijk laat verblinden door zijn ambitie wanneer Broulard hem een extra ster belooft.

Ondanks de waanzin van deze orders leidt Colonel Dax zijn manschappen door Niemandsland, maar de missie faalt hopeloos: een deel van het regiment sneuvelt vrijwel volledig onder het vuur van machinegeweren, een ander deel van het regiment komt de loopgraven niet eens uit omdat ze weten dat ze binnen een paar tellen neergeschoten zullen worden. Paul Mireau probeert zijn eer te redden door zijn manschappen te beschuldigen van lafheid en eist dat Dax van elk regiment 12 soldaten uitkiest voor publieke executie. In een tenenkrommende onderhandeling brengt George Broulard het aantal terug tot 1 soldaat per regiment, in totaal 3 man.

Deze mannen kunnen er met hun verstand niet bij dat zij nu moeten sterven omdat zij hun leven op het spel hebben gezet voor een volstrekt zinloze missie. Colonel Dax, een afgestudeerd advocaat, weet een rechtszaak af te dwingen en neemt met hart en ziel de verdediging op zich, maar komt er al snel achter dat het proces niets meer is dan een dekmantel om het al vastgestelde doodsvonnis voor de drie soldaten te voorzien van enige juridische rechtvaardiging.

De scènes op het slagveld in “Paths Of Glory” zijn indrukwekkend, of het nou gaat om het trackingshot, gefilmd met een holle lens, waarin Kirk Douglas vlak voor de noodlottige aanval door de loopgraven en langs zijn soldaten loopt, of wanneer de camera vloeiend over het slagveld beweegt en toont hoe de soldaten in bosjes sneuvelen. En dat terwijl Colonel Dax zijn mannen zo goed en zo kwaad als dat kan probeert aan te moedigen door voorop te gaan in de strijd, gewapend met een pistool en een fluitje. Deze scènes staan in schril contrast met de scènes in het chateau van waaruit General Broulard zijn beslissingen neemt: regisseur Kubrick gebruikt hier shots die de grote, veilige ruimte uitvergroten. Let ook op het verschil in belichting!

Op basis van dit verhaal zou je denken dat dit een deprimerende aanklacht is, maar de meest indrukwekkende scène komt helemaal aan het einde wanneer Colonel Dax luistert aan de deur van een café waar de resterende Franse soldaten zich vermaken door een jonge Duitse vrouw te vernederen en te dwingen om voor hun op te treden. Er is een handvol scènes die mij keer op keer tot tranen ontroeren en deze slotscène behoort tot dat selecte gezelschap. Een oorlogsfilm met scherpe kritiek, maar met het duidelijk kloppende hart op de juiste plaats.

Imposant speelfilmdebuut van Tim Mielants die samen met Benjamin Sprengers tevens het scenario schreef voor deze uitdagende tragikomedie. Het verhaal speelt zich volledig af op een naturistencamping wat vereist dat vrijwel de volledige cast (Hannah Hoekstra is één van de jammerlijke uitzonderingen) gedurende de film volledig naakt is. Aanvankelijk leidt dat wellicht tot wat gegniffel, maar al snel word je gegrepen door de zonderlinge, charismatische Patrick [een prachtrol van Kevin Janssens], een 38-jarige man die nog steeds bij zijn blinde moeder en zijn ernstig zieke vader woont en de klusjesman op de camping is. Wanneer Patricks vader overlijdt is het aan Patrick om de zaak draaiende te houden, maar hij heeft veel meer interesse in zijn hobby: het ontwerpen en maken van meubels. Wanneer één van zijn hamers spoorloos verdwijnt, gaat hij obsessief op zoek naar het stuk gereedschap en zijn zoektocht resulteert in een serie confrontaties met vaste bewoners van de camping, alsmede met een internationale rockster [Jemaine Clement] en dienst secretaresse [Hannah Hoekstra]

Mielants heeft een uitdagende film gemaakt die je als kijker uitdaagt zelf te bepalen of we hier te maken hebben met een tragische, zwarte komedie of met een psychologisch, existentieel drama. Dat hij er in slaagt om constant in het grijze gebied tussen die twee genres te blijven is één van de grote verdiensten. De acteurs verdienen lof voor de moed die ze hebben om zichzelf letterlijk bloot te geven, maar de meest gedenkwaardige scène is Patricks bezoek aan de stacaravan van Herman en Liliane [voortreffelijk gespeeld door Pierre Bokma en Ariane van Vliet], een confrontatie die uitloopt op een briljant geregisseerd en gefilmd gevecht tussen beide mannen. Jan Bijvoet is eveneens memorabel in een piepkleine, maar onvergetelijke rol als de gluiperige 'flik' die Patrick in verband brengt met een moord in Brussel. Er valt genoeg te lachen in deze film, maar de kans is groot dat niet iedereen op dezelfde momenten lacht. Een bijzondere, maar hoe dan ook bijzonder geslaagde bioscoopervaring.

U wilt Americana? Een waargebeurd verhaal over gewone Amerikanen die door omstandigheden heldhaftige dingen doen en daarmee de trots van de natie worden? Dan is Peter Berg op dit moment de juiste regisseur en dan is Mark Wahlberg haast vanzelfsprekend joe man om de mannelijke hoofdrol op zich te nemen. Voeg daar nog ijzersterke karakteracteurs John Goodman, Kevin Bacon en JK Simmons aan toe en je kunt niet zoveel verkeerd doen.

Patriots Day reconstrueert de aanloop naar de bomaanslag tijdens de Boston Marathon, alsmede de vluchtpoging van de daders en de klopjacht van de plaatselijke autoriteiten. Wahlberg speelt een opvliegende agent - een soort Jerommeke, met een hart van peperkoek dus - die niet alleen als eerste de leiding neemt op de plaats van de bomaanslag, maar ook een sleutelrol speelt in de identificatie van de twee aanslagplegers door middel van camerabeelden.

Patriots Day is goed gemaakt, maar omdat de film te zeer zijn best doet om alle sleutelfiguren voldoende ruimte geven, blijft het allemaal wat oppervlakkig en voelt het een beetje aan als een 'ware-woensdagavond-film'. Zonder de topcast was deze goedbedoelde film ongetwijfeld snel in de vergetelheid geraakt. Dat neemt niet weg dat deze film best bekijkenswaardig is, maar gezien het talent voor en achter de camera voldoet het niet helemaal aan de verwachtingen.

El Arbi en Fallah spelen stilistisch wat te nadrukkelijk leentjebuur bij de misdaadklassiekers van Coppola. De Palma en Scorces. De stilering is soms zo overweldigend dat het ten koste gaat van het dramatische effect van deze verder overigens puike misdaadthriller. Begint als een misdaadkomedie waarin Adamo [Matteo Simoni] uit de doeken hoe hij met zijn maatjes Volt [Saïd Boumazoughe], Junes [Junes Lazaar] en Badia [Nora Gharib] besluit hun luie bestaan als bankhangende gamers te verruilen voor het grote geld in de Antwerpse drugshandel. Het verhaal is opgedeeld in 7 hoofdstukken die elk vernoemd zijn naar één van de grote zonden en duidelijk maken hoe de zaak geleidelijk uit de hand liep. Een vlotte misdaadthriller met charismatische hoofdrolspelers en een prettig gevoel voor ironische humor, maar het is Ali B die de film in het laatste half uur steelt als de Amsterdamse Marokkaan Hassan in een enerverende, bloederige climax.

Aan het begin van dit vervolg op Patser (2018) heeft Adamo [Matteo Simoni] een bouwbedrijf opgezet, is Volt [Saïd Boumazoughe] een “Master of Zen” en een jeugdvoetbaltrainer geworden en heeft Junes [Junes Lazaar] naam gemaakt als winnaar van het televisieprogramma ‘The Secret Dancer’. Het trio wordt teruggesleurd in de criminaliteit wanneer Adamo’s tante Mounja [Soundos El Ahmadi] hem laat weten dat hij Antwerpen “mag overnemen.” En zo wordt hij een spil in een drugsnetwerk dat via de haven van Antwerpen cocaïne van buiten de EU het land in smokkelt. Bovendien krijgt hij te maken met de gevaarlijke “Barabas” [Ward Kerremans], handlanger van een drugsbaas [Ruben van der Meer] die zichzelf “Dzjenghis Khan” noemt. Hoewel Badia [Nora Gharib] nu een gerespecteerde buurtactivist is met een boksschool voor jonge vrouwen, raakt ook zij verstrikt in een spel op leven en dood. El Arbi en Fallah gebruiken hun typische kinetische stijl om het geheel van flair te voorzien en openen sterk, maar de visuele hoogstandjes kunnen niet verhullen dat het verhaal behoorlijk formulematig is en nauwelijks verrassingen in petto heeft.

Goed gecast drama werpt een kritische blik op doorgeslagen kapitalisme. De integere en door collega's zeer gerespecteerde Bill Briggs [Ed Begley] dreigt zijn baan kwijt te raken aan zijn nieuwe collega Fred Staples [Van Heflin] omdat hij kritisch is op het beleid van baas Ramsey [Everett Sloane], wiens vader niet alleen de oprichter van het bedrijf was, maar ook Bills persoonlijke vriend. Rod Serling, de man die enkele jaren later de legendarische serie 'The Twilight Zone' zou bedenken, geeft in zijn scenario een intelligente analyse van de manier waarop macht corrumpeert en hoe moeilijk het is voor werknemers om geen pion te worden in een machtsspel. Van Heflin is uitstekend als de man die het enerzijds niet kan verkroppen dat een vriendelijke, collegiale en vooral bekwame man voor hem moet wijken, anderzijds zijn eigen carrière niet volledig op het spel durft te zetten om die van iemand anders een handje toe te steken. Maar het acteerwerk is sowieso bijzonder sterk.

Heerlijke feelgoodfilm kiest nooit de gemakkelijke of voorspelbare weg richt zich op Patti [Danielle McDonald], een eenvoudig meisje dat hard werkt om haar moeders financiële lasten te verlichten en ondertussen droomt van een carrière als rapper, samen met haar beste vriend Jheri [Siddharth Dhananjay]. Een ontmoeting met de excentrieke, eigenzinnige maar zwijgzame muzikant die zichzelf 'Bastard' noemt [Mamoudou Athie] leidt tot hun eerste serieuze demo. Patti hoopt zo in de voetsporen van O-Z [Sahr Ngaujah], haar grote idool te kunnen treden, maar dat pad gaat uiteraard niet over rozen.

McDonald is fenomenaal in een veeleisende hoofdrol die vereist dat ze afwisselend kwetsbaar en onoverwinnelijk is of lijkt. Bovendien vervalt ze ondanks de komische elementen nooit in een karikatuur. Dhananjay en Athie geven prima ondersteuning, evenals Bridget Everett in een onbaatzuchtige rol als Patti's moeder die worstelt met het feit dat haar eigen muzikale carrière door haar zwangerschap van Patti nooit iets is geworden. Alleen Cathy Moriarty's vertolking als Patti's grootmoeder Nana valt een beetje uit de toon, maar dit is een intelligent, afwisselend grappig en ontroerend, geslaagd komisch drama die je met een glimlach (en wellicht een traantje) de bioscoopzaal doet verlaten. En de muziek en de raps zijn fantastisch!

Patton” was een enorme hit en volgens Oliver Stone is er zelfs geen enkele film die meer directe invloed heeft gehad op de Amerikaanse geschiedenis. Volgens Stone was Richard Nixon een groot liefhebber van de film en leidde Nixons bewondering voor “Patton” er toe dat hij besloot tot het meedogenloos bombarderen van Hanoi en Cambodja. Bij deze bewering mag je gerust enige vraagtekens zetten, maar het toont wel aan hoeveel impact de film had. “Patton” is een film die ook nu nog kijkers verdeelt: is het een patriottische film die de heroïek van oorlogvoering verheerlijkt of is het een authentieke biografie van een man die opbloeide in het heetst van de strijd en daarom zo hield van oorlog? Het is de moeite waard om hier je eigen oordeel over te vellen.

In 1942 is Patton gestationeerd in Marokko waar hij snakt naar deelname aan de strijd. Na een vernederende nederlaag tegen de Duitsers onder leiding van Rommel, is generaal Omar Bradley [Karl Malden] ervan overtuigd dat er maar één iemand is die nog iets kan maken van wat er resteert van het Amerikaanse woestijnleger: zijn oude vriend George Patton [George C Scott]. Patton laat er geen gras over groeien en regeert vanaf het begin met ijzeren hand. In zijn ogen hoeven zijn soldaten hem niet aardig te vinden, maar ze moeten wel bereid zijn om tot hun laatste snik te vechten voor hun kameraden en hun vaderlandstrots. Mede vanwege zijn enorme kennis van militaire geschiedenis, behaalt Patton grote successen maar zijn ambitie en zijn opvliegendheid maken hem ook een last voor de Amerikaanse legertop.

Patton raakt verwikkelt in een prestigestrijd met de Britse Veldmaarschalk Montgomery en ergert zich groen en geel aan het feit dat politici beslissingen maken over invasies, omdat het vanuit politiek-strategisch oogpunt belangrijk is welk leger de eer krijgt voor de bevrijding. Daarnaast steekt Patton zijn wantrouwen jegens de Russen niet onder stoelen of banken en weigert hij ze te beschouwen als bondgenoot. Zijn minachting voor lafheid leidt er bovendien toe dat hij in een veldhospitaal een jonge soldaat slaat omdat hij klaagt over ‘oorlogsmoeheid’.

“Patton” toont de generaal zoals hij was: enerzijds een man die hield van de oorlog en de glorie die het kon brengen en bereid was te sterven voor zijn land, anderzijds een man die zijn persoonlijke ambities en denkbeelden niet opzij kon zetten voor een groter belang. Generaal Patton is uiteindelijk niets meer en niets minder dan een mens met even grote kwaliteiten als tekortkomingen. In dat opzicht is zijn vriendschap met Omar Bradley cruciaal: de twee zijn tegenpolen, maar Bradley kent zijn eigen beperkingen en bewondert Patton om diens kwaliteiten. Bradley is uiteindelijk ook de enige die tot Patton weet door te dringen en hem redt van een militaire afgang. Pattons menselijke kant komt het sterkst naar voren tijdens dat bezoek aan een veldhospitaal. Wanneer Patton het lichaam ziet van een soldaat die net onder zijn zware verwondingen is bezweken, knielt hij bij de man neer, kust hem op zijn voorhoofd en prevelt iets in zijn oor om vervolgens zwaar geëmotioneerd door te lopen. Patton is hier als een vader die met een mengeling van trots en verdriet afscheid neemt. Het verklaart zijn reactie wanneer hij even later de snotterende soldaat die last heeft van oorlogsmoeheid tegen komt: de gestorven soldaat is de zoon die hij had willen hebben, deze levende soldaat is alles wat hij veracht.

“Patton” werd gefilmd op 72 (!) verschillende locaties en de scènes op het slagveld zijn fantastisch in beeld gebracht. De Oscars voor montage en geluid en de nominatie voor Fred Koenekamps camerawerk zijn dan ook volkomen terecht. Er is dus ook meer dan voldoende spektakel, maar George C Scott torent boven alles uit in deze geniale karakterstudie die iedere (aanstaande) militair zou moeten zien.

Britse Boezemvrienden Graeme [Simon Pegg] en Clive [Nick Frost] maken een jongensdroom waar met een bezoek aan Comic-Con in San Diego gevolgd door een rondreis langs ufo-hotspots met een minivan. Bij één van die hotspots stuiten ze op Paul [Seth Rogen], een buitenaards wezen dat ontsnapt is uit een militaire basis. Graeme en Clive besluiten Paul te helpen zijn moederschip terug te vinden, maar worden achtervolgd door federale agenten Hagard [Bill Hader], O’Reilly [Joe Lo Truglio] en Zoil [Jason Bateman] en krijgen het aan de stok met een religieuze fanaticus [John Carroll Lynch] en zijn dochter Ruth [Kristen Wiig]. Vrolijke SF-komedie met twee amusante antihelden en grappige bijrollen van Janet Lynch, David Koechner en Jesse Plemons als de eigenaar van een wegrestaurant en twee van haar niet al te snuggere vaste klanten. Een fijne komedie voor de meligen onder ons.