Opinions

In de proloog van deze sensationele documentaire vertelt de Australische Joey Carbstrong over zijn criminele verleden en welke rol dieren speelden bij zijn hervorming. Hij legt de stuitende hypocrisie bloot van gerespecteerde instituten als de RSPCA (de koninklijke dierenbescherming), The Department For Environment, Food & Rural Affairs (DEFAR) en het Red Tractor Logo, die – zo bevestigen straatinterviews – in het publieke bewustzijn staan voor strenge controle op de behandeling van dieren en het tegengaan van dierenleed. De term “humane slaughter” is even belachelijk als misleidend. Om dat aan te tonen startte Joey Carbstrong met steun van zijn levenspartner Tarion Partridge en mede-activist Dan Shepard aan de infiltratie van een varkensslachterij in Manchester. Met behulp van in het geheim geplaatste camera’s wil hij vastleggen hoe “humane slaughter” er in de praktijk uitziet. Het lijkt erop dat Carbstrong de meest schokkende beelden toch heeft weggelaten en qua vorm is er niets nieuws onder de zon, maar onthullend – en schokkend – is dit zeker.

Casper van Riel [Gijs Blom] is een jonge pianist die graag componist wil worden. Maar zijn auditie voor een jeugdorkest verloopt niet volgens plan, jeugdvriendin Sofie [Lara Leijs], op wie hij heimelijk verliefd is, gebruikt hem als stroman om stiekem met Saïd [Anour Annali] uit te kunnen gaan en zijn moeder [Birgit Schuurman] blijkt kanker te hebben. Gelukkig weet Casper in een vloek en een zucht in contact te komen met zijn vader [Raymon Thiry], die hij nooit heeft gekend, en legt hij het aan met Anouk [Susan Radder], het nachtegaaltje van het orkest. Gebaseerd op de gelijknamige roman van Carry Slee en duidelijk gericht op tieners die nog nooit een boek hebben gelezen – of een film hebben gezien – want het is verschrikkelijk afgezaagd, inclusief een werkelijk tenenkrommende finale. Blom is volstrekt kleurloos, alleen Schuurman en Thiry proberen er nog iets van te maken. Tevergeefs, uiteraard.

Om te voorkomen dat Normandiërs de bezittingen van Katholieke Kerk in Ierland plundert, krijgt een klein groepje geestelijken opdracht om een belangrijk religieus relikwie naar Rome te brengen. Ze worden begeleid door Raymond de Merville [Richard Armitage] en een zwijgzame, maar imposante strijder bijgenaamd The Mute [Jon Bernthal]. De expeditie komt keer op keer voor dilemma’s te staan door de wrijving tussen militair pragmatisme en religieus spiritualisme. De aandacht voor het belang van religie voor de expeditie en de gewichtige regie Muldowney maken dit nogal zwaar op de hand. Het nadrukkelijke bloedvergieten helpt niet om de neerslachtige toon te verlichten. Een vleugje humor was zeer welkom geweest.

Jan [Johan Leysen] heeft zijn dochter Iris [Julia Akkermans], zijn zoon Ivan [Eelco Smits] en schoondochter Elisabeth [Anniek Pheifer] bij hem thuis uitgenodigd om een belangrijke mededeling te doen. Hij heeft besloten om na de viering van zijn 75e verjaardag uit het leven te stappen. De emoties lopen die avond hoog op, maar Ivan legt zich enige tijd later ogenschijnlijk neer bij het besluit van zijn vader. Iris, die geen relatie of gezin heeft, weigert zich er echter bij neer te leggen. Een gewaagd basisgegeven dat echter op een teleurstellend oppervlakkige en uiteindelijk volstrekt ongeloofwaardige wijze is uitgewerkt. Leysen is erg goed als de vader, maar Akkermans wordt in de steek gelaten door het onevenwichtige, vrij stuurloze scenario en een vaag einde.

Daniël Kooij [Daniël Boissevain] is de voorganger van een Pinkstergemeente. Wanneer hij besluit zijn werk elders voort te zetten, neemt hij alleen zijn beoogde opvolger Thomas [Jonas Smulders] in vertrouwen. Thomas kan het geheime nieuws niet verborgen houden voor zijn echtgenote [Selin Akkulak] en al snel is iedereen op de hoogte. Dat blijkt niet de enige reden waarom Daniël vervolgens besluit Marjolein Markusse [Sanne Langelaar] aan te wijzen als zijn opvolger. Thomas voelt zich gepasseerd en belandt in een geloofscrisis die hem dwingt om kritisch te kijken naar hemzelf, zijn geloof en de banden met de Pinkstergemeente, waaronder die met zijn vader [Job van Gorkum] en moeder [Bianca Krijgsman]. Smulders is goed in een drama dat er onvoldoende in slaagt om de implicaties van Thomas’ twijfels over te brengen. Daardoor lijkt het veel gedoe om niets.

Pinocchio is de naam van een houten marionet gemaakt door de vriendelijke houtsnijder Ghepetto, een specialist in het maken van klokken en speeldozen die zijn avonden slijt in het gezelschap van Figaro de kat en Cleo de goudvis. Wanneer hij een zogenaamde ‘wensster’ ziet, wenst hij dat een zoon krijgt. Die nacht bezoekt de Blauwe Fee zijn huis en brengt ze de houten Pinocchio tot leven. Ze belooft Pinocchio dat hij een echte jongen kan worden als hij bewijst dat hij zich goed weet te gedragen. Hij krijgt daarbij hulp van Jiminy Cricket, een krekel die de rol van Pinocchio’s geweten op zich neemt en wiens hulp hij ten allen tijd kan inroepen.

Het verhaal is doeltreffend eenvoudig en de karakteriseringen zijn perfect. Jiminy Cricket maakte veel ontwikkelingen door voordat de studio met het eindontwerp kwamen en de combinatie met de stem van Cliff Edwards raakt precies de juiste snaar. Zijn zachtaardige, zoetgevooisde stem is perfect voor de rol, maar ook voor de liedjes “Give A Little Whistle” en het sentimentele “When You Wish Upon A Star”, dat al jaren het onofficiële anthem van de Disney-studio’s is. Christian Rub heeft als Ghepetto enkele van de beste momenten in de film, waaronder het ontroerende “Little Wood Head”. Ook Walter Catlett als Honest John is perfect en het liedje “An Actor’s Life For Me” blijft nog uren in het hoofd zitten. In “Snow White” stond realistische animatie nog in de kinderschoenen, maar drie jaar later in “Pinocchio” is dat geperfectioneerd. Disney legde de lat bewust erg hoog, bijvoorbeeld wanneer Ghepetto ontdekt dat Pinocchio leeft en tientallen klokken tegelijkertijd luiden, maar zeker ook bij de spectaculaire scènes met Monstro de walvis.

Technisch gezien valt op dat Disney een aantal pan-shots maakt, waarbij het lijkt alsof de ‘camera’ zich van veraf richting de plaats van handeling beweegt. Zoiets is nu vanzelfsprekend, maar het was toen technisch zo complex dat het tot dan toe onmogelijk leek. Een deel van de film speelt zich in en onder water af en om dat visueel geloofwaardig – en niet zozeer fotorealistisch – te maken, werkte animator Sandy Strother een heel jaar aan de ontwikkeling van die effecten. De grootste verdienste van “Pinocchio” is dat de geniale techniek en de animatie nooit afleiden van waar het feitelijk om gaat: een hartverwarmend, hartverscheurend sprookje waar je keer op keer van blijft genieten met liedjes die je dagen later nog steeds kunt meeneuriën en de blauwdruk voor het Disney-universum dat het geloof in de innerlijke goedheid van de mens uitdraagt. Een universum dat overigens op briljante wijze werd geparodieerd door in een jubileum-uitzending van Family Guy, die de Disney-stijl op liefhebbende wijze op de hak neemt... om natuurlijk te eindigen met een onverwachte, zwart-komische wending. Die ironie ontbreekt in Pinocchio en dat is waarom de film, ook meer dan 75 jaar na zijn première, nog steeds inspireert.

Garrone (Gomorra, Dogman) gaat voor een rauw realisme met de zoveelste verfilming van de beroemde 19e-eeuwse roman van Carlo Collodi. De armoedige houtsnijder Ghepetto [Roberto Begnini] denkt succes te kunnen boeken als poppenspeler. Hij snijdt een pop uit een stuk betoverd hout en is even verbaasd als gelukkig wanneer de pop letterlijk tot leven komt. Ghepetto verkoopt zijn jas en zijn vest om Pinocchio met een schoolboek naar school te kunnen laten gaan, maar Pinocchio valt al snel ten prooi aan de verleidingen van oplichters Gatto [Rocco Papaelo] en Volpe [Massimo Ceccherini] en leert een aantal harde lessen voor hij een echte jongen kan worden. Prima productie design, prima special effects en het ontroerende, ingetogen spel van Benigni zijn grote pluspunten, maar het overige acteerwerk is wisselvallig. En uiteraard verbleekt dit naast de Disney-versie uit 1940, ook al is dit meer trouw aan het boek.

Mislukte door CGI-gedomineerde remakes van de animatieklassiekers Animal Farm, Watership Down en Dumbo hadden Disney er toch van moeten weerhouden om een onbetwist meesterwerk in een modern jasje te steken? Tom Hanks is de ideale keuze voor de rol van Gepetto en gezien zijn enorme ervaring en kunde is Zemeckis de aangewezen persoon om de schade te beperken, maar Zemeckis en co-scenarist Chris Weitz maken er een puinhoop van. Pinocchio ziet er exact zo uit als in de versie uit 1940, maar de updates van huiskat Figaro en goudvis Cleo wekken al de indruk dat alle magie uit de Disneyklassieker verloren is gegaan. Het prachtige “Little Wooden Head” is vervangen door een flutliedje met beschamende teksten als “Pinocchio–Holy Smokey-o” en met de moderne techniek is er van de persoonlijkheden van de kleurrijke schurken Honest John [Keegan-Michael Key] en Gideon niets over gebleven. Een grap over Chris Pine is volstrekt misplaatst, iedere toevoeging is nutteloos en elke verandering ten opzichte van de 1940-versie is kansloos. Zemeckis besteedt veel teveel tijd op Pleasure Island en de verschijning van Monstro is een enorme anti-climax. Zemeckis laat geen spaan over van de magie van 1940, maar dat zegt wat mij betreft vooral iets over de kwaliteit van dat onvervalste juweel uit de Disney-catalogus dan over deze trieste poging tot een cash-in.

Het is Spring Break wanneer sheriff Julie Forester [Elisabeth Shue] te maken krijgt met een enorme school prehistorische piranha''s die sinds een aardbeving in Lake Victoria rondzwemmen. Een simpel excuus voor een hoop tieten en billen, ronddrijvende ledematen en andere bloederigheden met redelijke special effects, maar ondanks dat de film amper 80 minuten duurt zijn er teveel momenten waarbij je je ogen amper open kunt houden. Christopher Lloyd brengt wat leven in de brouwerij als een excentrieke wetenschapper.

Binnenkort opent een nieuw waterpark dat gratis entree belooft aan iedereen met cup DD. Een puberale tiener stopt zijn geslachtsdeel in de waterafvoer en David Hasselhoff mag zichzelf weer eens voor schut zetten in dit sneue, inferieure vervolg vol bordkartonnen karakters gespeeld door een talentloze cast. Extreem veel blote tieten en aanverwante artikelen in dit puberale, seksistische, technisch treurige vervolg op Piranha 3D. Net als voor de piranha’s geldt: ten allen tijde vermijden.

De piratenfamilie Donderbus heeft zich na de strijd tegen Knokige Krelis [Tygo Gernandt] definitief gevestigd in Zandwijk. Buurkinderen Michiel [Matti Stooker], Elizabeth [Celeste Holsheimer] en Billy [Samuel Beau Reurekas] zijn elkaars beste vrienden geworden. Maar de rust wordt doorbroken door de komst van nieuwe overburen: Ninja Mia Katana [Jung Sun den Hollander] en haar dochter Yuka [Kyana Pacis], die op de vlucht zijn voor de Shinobi’s sinds ze het Zwaard Der Elementen in handen kregen. Een eeuwenoude bloedvete tussen Piraten en Ninja’s laait op, maar wanneer Piraat Billy en Ninja Yuka bevriend raken, besluiten de kinderen de handen ineen te slaan om de vete op een vreedzame wijze te beëindigen. Houterig acteerwerk, zwakke grappen, overdreven acteerwerk van Egbert Jan Weeber (als vader Hector Donderbus) en knullig gefilmde en gemonteerde actiescènes getuigen van een onzorgvuldige productie. Gernandt zorgt nog wat leven in de brouwerij, maar dit is een afgezaagd vervolg dat (ook) kinderen minder zal bekoren dan De Piraten Van Hiernaast.

Michiel [Matti Stooker] verveelt zich enorm in het saaie Zandwijk sinds zijn beste vriend Michiel is verhuisd. Michiel is aangenaam verrast wanneer piraat Hector Donderbus [Egbert Jan Weeber] en zijn vrouw Betsie [Sarah Janneh] (zo’n beetje letterlijk) aanmeren in de straat en kennismaakt met diens avontuurlijke zoon Billy [Samuel Beau Reurekas]. Buurmeisje Elizabeth [Celeste Holsheimer] wil zich graag aansluiten bij het tweetal, maar moet eerst maar bewijzen dat ze überhaupt beschikt over de juiste vaardigheden. Ondertussen beginnen buurtgenoten zich te verzetten tegen de komst van deze vreemdelingen. In een veel te vergezochte – en totaal niet serieus te nemen – wending van het lot ontdekt aartsrivaal Knokige Krelis [Tygo Gernandt] de schuilplaats van de Donderbussen. Goedkoop gemaakt, vrolijk avontuur met matige special effects maar enthousiast spel van de gehele cast. Verteerbaar, maar bepaald niet memorabel. Dylan Haegens verzorgt de stem van de papegaai. Dat spreekt boekdelen. Gebaseerd op boeken van Reggie Naus.

Het uitzonderlijke verhaal van Jay Bahadur [Evan Peters], een amateur-journalist met schrijversaspiraties, die zich door de eigenzinnige journalistieke veteraan Seymour Tolbin [Al Pacino] laat overhalen om te gaan waar nog geen enkele internationale journalist is gegaan. Enthousiast kiest Bahadur voor Somalië, waar hij met behulp van tolk en fixer Abdi [Barkhad Abdi] hoop het ware verhaal achter de vermeende ‘piraten van Somalië’ te kunnen achterhalen. Peters is fantastisch als de enthousiaste amateur die zich amper beseft hoe gevaarlijk en baanbrekend zijn werk is en Abdi versterkt de aangenaam luchtige toon in het verhaal van een journalist die zichzelf gelukkig niet al te serieus neemt. Nooit zwaar op de hand, bij vlagen spannend maar boven alles zeer onderhoudend.

Cutler Beckett [roept de noodtoestand uitin de Caraïben om de strijd aan te gaan tegen iedereen die ook maar enigszins te maken heeft met de piraterij die The East India Trading Company bedreigt. Daarom kunnen de meest beruchte piratenkapiteinen niet anders dan de handen ineen slaan en afreizen naar ‘Farthest Gate’ waar Jack Sparrow [Johnny Depp] is opgesloten. Want alleen als alle Pirate Lords besluiten samen te werken maken ze en kans tegen Cutler Beckett en Davy Jones. Verbinski vindt eindelijk de juiste mix tussen actie en humor en wordt daarbij geholpen door een scenario dat vooral Knightley en Bloom een meer prominente en uitdagende rol geeft, wars is van stereotypes en opnieuw sterk inspeelt op de rivaliteit tussen Sparrow en Barbossa [Geoffrey Rush. Er is bovendien één zeer ontroerende scène met Jonathan Pryce als Elizabeths vader. Vervolg: Pirates of the Carribbean – On Stranger Tides.

Lord Cutler Beckett [Tom Hollander] komt orde op zaken stellen en arresteert Will Turner [Orlando Bloom] voor zijn aandeel in het bevrijden van Jack Sparrow [Johnny Depp] aan het eind van Pirates of the Carribbean: The Black Pearl. Beckett is bereid Turner te laten gaat als hij helpt Jack Sparrow, die nu kapitein is van ‘The Black Pearl’, in de val te lokken. Bovendien blijkt Davy Jones [Bill Nighy] onderweg te zijn om met Jack Sparrow af te rekenen. Het schip met levende doden is visueel indrukwekend, maar maakt dit ook wat te eng voor de jongere kijkers. Opvallend zijn ook de racistische stereotypes in een film die zich teveel richt op slapstick en te weinig op een fatsoenlijke verhaal. Depp is weliswaar de feitelijke ster, maar hij kan dit niet in zijn eentje dragen. Vooral Geoffrey Rush wordt node gemist, maar die keerde gelukkig terug voor het vervolg Pirates of the Carribbean – At World’s End.

Prima special effects en goed spel in een ongelofelijk stompzinnige film, waarin elke twist volstrekt belachelijk is en de pogingen tot humor meer tot ergernis dan tot een glimlach leiden. Het scenario is blijkbaar gebaseerd op een plot geschreven door een 6-jarige. Alleen als je je verstand volledig op nul zet kun je wellicht je spreekwoordelijke ogen sluiten voor de talloze ongeloofwaardigheden en toevalligheden die je door je strot door krijgt gedouwd. Tot zover de eerste 75 minuten, een aanslag op het zitvlees dus.

Maar wanneer kapiteins Barbossa [Geoffrey Rush] en Salazar [Javier Bardem] de handen ineenslaan om Jack Sparrow te vinden, ontstaat er opeens een heel andere film. Het verhaal neemt een aantal ijzersterke wendingen, waardoor de laatste 45 minuten opeens een genot zijn om naar te kijken. Er is minder humor, maar de resterende grappen zijn zowaar grappig en omdat er een duidelijke motivatie is voor waarom de verschillende partijen doen wat ze doen (en dat gaat eindelijk eens verder dan "Kill Jack Sparrow) is de finale bijzonder spannend en werkt het toe naar een uiterst bevredigend einde dat een waardige afsluiting is (of moet ik toch zeggen 'zou zijn'?) van deze filmserie en die mij zelfs een brok in de keel bezorgde. Vooral Geoffrey Rush laat een onuitwisbare indruk achter in dit extreem schizofrene avontuur. En zo zijn de laatste 45 minuten van "Salazar's Revenge" even goed als de eerste 75 minuten van "Curse of the Black Pearl". De serie is een enorm kassucces gebleven, maar voor mij als filmliefhebbers hadden ze alle ongein die er tussenin zat best achterwege mogen laten.

Knightley en Bloom keren niet terug in deze vierde Pirates of the Carribbean. Sam Clafin en Astrid Beregès-Frisbey zorgen deze keer voor een romantisch subplot, maar dat is onvoldoende uitgewerkt. Richard Griffiths is vermakelijk in zijn rolletje als de zichzelf ietwat overschattende King George die Jack Sparrow [Johnny Depp] in de kraag weet te vatten, maar van gedachten verandert wanneer Jack beweert de enige te zijn die weet waar ‘The Fountain of Youth’ (gaap!) zich bevindt. De Koning dwingt Jack deel te nemen aan een expeditie naar deze locatie. Het eerste addertje onder het gras? De leider van deze expeditie is Jacks oude aartsvijand Barbossa [Geoffrey Rush]. Bovendien duikt Jacks oude liefde Angelia [Penélope Cruz] op en zijn waarschuwt Jack dat Blackbeard [Ian McShane] eveneens op zoek is naar dezelfde bron omdat een profetie zegt dat hij over twee weken door een man op één been zal worden vermoord. Zou dat Barbossa zijn? En wie weet The Fountain of Youth te als eerste te bereiken? Een vaag, clichématig excuus voor een kleurloze, routinematige, ietwat cynische cash-in die de doodsteek voor deze franchise had moeten zijn. Helaas kwam er nog een vervolg: Pirates of the Carribbean – Dead Men Tell No Tales.

Elizabeth [Keira Knightley], de dochter van Gouvernerr Weatherby Swann [Jonathan Pryce], wordt ontvoerd door de bemanning van Kapitein Barbossa [Geoffrey Rush]. Hoewel de Gouverneur wil dat zijn dochter trouwt met Norrington [Jack Davenport] is de heimgelijk verliefde Will Turner [Orlando Bloom] degene die zijn leven op het spel zet om Elizabeth te bevrijden. Daarvoor roept hij de hulp in van de eigenzinnige, onberekenbare Kapitein Jack Sparrow [Johnny Depp] die met Barbossa nog een appeltje te schillen heeft. Eerste uit een lange reeks aan avonturenfilms gebaseerd op de gelijknamige Disney-attractie is gemakkelijk verteerbare nonsens vol verwijzingen naar andere (veelal betere) piratenfilms en zit voor karikaturen, maar de (acteer)duellen tussen Depp en Rush houden dit vermakelijk, ook al duurt het onnodig en veel te lang. Vervolg: Pirates of the Carribbean – Dead Men’s Chest.

Voor zijn regiedebuut besluit Gabriel [Johan Heldenberg] gebruik te maken van vier tieners zonder enige acteerervaring. Gabriel kiest bewust voor degenen met de slechtste reputatie, omdat hij denkt dat die zijn personages beter begrijpen. Akoka en Gueret slagen erin natuurlijk spel uit de jonge cast te halen en geven het gevoel dat je naar een documentaire zit te kijken over tieners voor wie het maken van een film een vorm van therapie is. Wanecque maakt indruk als een tienermeisje dat niet kan ontsnappen aan een vals imago dat ze deels zelf heeft veroorzaakt, maar het raamwerk van een film in een film is vooral verwarrend en nauwelijks overtuigend.

Toen Youp van ’t Hek in een NRC-column het had over een ‘pisnicht’ besloot Nicholaas Veul een brief te schrijven aan de redactie waarin hij het opriep om stelling te nemen tegen dit soort denigrerende uitspraken. Toen Johan Derksen daar op televisie uitgebreid op in ging kwam dat Veul op een enorme stroom aan kritiek te staan. Als antwoord maakte hij, met steun van de VPRO, deze sobere, maar opvallend luchtige en inzichtgevende documentaire. Hij vraagt willekeurige mannelijke voorbijgangers op straat of ze homo zijn en gebruikt hun reacties als springplank voor opmerkelijke, maar altijd respectvolle gesprekken over het beeld dat het woord ‘homo’ oproept. Hij gaat ook in discussie met een voetbalteam dat heel open is over het gebruik van ‘homo’ als scheldwoord en is aanwezig bij een groepsdiscussie op een middelbare school. Die uitspraken an zich zijn niet zo verrassend, maar Veul spreekt ook met jonge homo’s die door het laconieke gebruik van dit scheldwoord lange tijd met een negatief zelfbeeld liepen. Veuls regie is zo nu en dan wat knullig, maar hij laat je wel twee keer nadenken voor je nog eens iemand ‘voor de grap’ uit maakt voor ‘homo’. Missie in ieder geval deels geslaagd dus.

Vlak voor zijn vertrek naar Argentinië voor een vakantie met zijn gezin, denkt de bijziende Zavatta [Anthony Paliotti] de voortvluchtige moordenaar Paul Bernardin te herkennen en hij licht de autoriteiten in. De verdachte [Gaëtan Peau] wordt bij aankomst in Denemarken onderworpen aan een kruisverhoor échte Paul Bernardin [Laurent Stocker] leidt ondertussen een ogenschijnlijk zorgeloos leventje in Argentinië. Amateurdetectives Léa [Delphine Baril] en Christine [Charlotte Laemmel], die zich al geruime tijd bezighouden met de zaak Bernardin, besluiten de zaak nog eens nader te onderzoeken. In feite een serie losjes met elkaar verbonden sketches die 100 jaar geleden al oubollig waren. Met uitzondering van Peau doet iedereen mee aan een wedstrijd overdreven acteren met als gevolg dat het al snel uitloopt in bekkentrekkerij en een hoop geschreeuw. Na een half uur heb ik mijn koptelefoon opgezet ter bescherming van mijn gehoor, maar toen had ik de erbarmelijk verknipte versie van ‘conga’ al moet aanhoren. Een nauwelijks uit te zitten blamage.

Einzelgänger Beca [Anna Kendrick] komt naar Barden University met ambities om muziekproducer te worden, maar belandt in de wereld van de acapella wanneer Chloe [Brittany Show] haar overhaalt om zich aan te sluiten bij de Barden Bellas. Groepsleider Aubrey [Anna Camp] wil zich revancheren voor haar rampzalige optreden van vorig jaar. Beca raakt intussen bevriend met Jesse [Skylar Astin] die zich heeft aangesloten bij aartsrivaal The Treblemakers die geleid wordt door de even getalenteerde als zelfingenomen Bumper [Adam Devine]. Het verhaal loopt niet over van onvoorspelbare momenten, maar de uitstekende uitvoering van de fraaie zangarrangementen (een prettige mix van muziekperiodes en –stijlen) en de prettige mix van getalenteerde outsiders waaruit de Bellas bestaat, maken dit tot een voltreffer. Coproducent Elizabeth Banks en John Michael Higgins zijn erg grappig als de vaste wedstrijdcommentatoren. Kreeg twee vervolgen.

Dit uitstekende vervolg op Pitch Perfect geeft meer ruimte aan de ondersteunende personages dan het origineel, verbreedt het repertoire en richt zich meer op saamhorigheid dan op individuele obstakels en het resultaat mag er zijn. Het optreden van de Bella’s voor president Obama in het Kennedy Center loopt uit op een fiasco waardoor de groep geschorst uitgesloten wordt van een wereldtournee. De schorsing is alleen terug te draaien als de Bellas wereldkampioen worden in Denemarken en dat lijkt een onmogelijke taak. De jury heeft iets tegen Amerikanen en de torenhoge favorieten zijn Das Sound Machine, het Duitse acapella-antwoord op Kraftwerk en de beoogde vervangers voor de Bellas. De meiden nemen draconische maatregelen om hun niveau op te krikken en vinden in Emily [Hailee Steinfeld], de dochter van een legendarische Bella [Katey Segal], een bron van inspiratie. Een hoger budget en dus meer spektakel, maar Banks verliest nooit uit het oog waar het werkelijk om gaat: de kracht van saamhorigheid. Banks en John Michael Higgins zijn opnieuw van de partij met als de hilarische televisiecommentatoren.

Een typische sequel in zoverre dat 'ie zwakker is dan z'n twee voorgangers. Een flinterdun verhaal en een wat rommelig scenario met een aantal losse, onvoldoende uitgewerkte ideeën zijn daar de belangrijkste oorzaken van. Pitch Perfect 3 moet het hebben van de muzikale inventiviteit en de chemie tussen de hoofdrolspeelsters, want hun personages weten niet meer te verrassen. Gelukkig ontstijgt Rebel Wilson deze keer het beeld van het gezellige dikkerdje, zijn de acapella-arrangementen prima (de muziek van de rivaliserende bands is we wat kleurloos) en is er een mooi indirect eerbetoon aan George Michael in een acceptabele finale. Ongelovigen zul je hier niet mee bekeren, maar fans van de serie kunnen hier waarschijnlijk wel mee leven.

Hoewel ik bij Dick Powell steeds denk dat hij "Young And Healthy" gaat zingen, heeft hij z'n best gedaan om met zijn brave imago van de jaren '30 te breken. In dit schoolvoorbeeld van een film noir speelt hij een verzekeringsagent die zijn burgerlijke bestaan (huis, vrouw, kind) beu is en daardoor een makkelijke prooi lijkt te zijn voor femme fatale Mona Stevens [Lizabeth Scott] en de schimmige detective J.B. MacDonald [Raymond Burr]. Voeg daar nog het jaloerse (criminele) vriendje [Byron Barr] aan toe en de strakke regie van Andre De Toth en je hebt een prima film noir te pakken. Jane Wyatt houdt zich knap staande als de toegewijde echtgenote.

In 1982 won Sam Brenner [Adam Sandler] bijna alles wat er te winnen viel op de World Wide Video Arcade Championship. Ruim 30 jaar later leidt hij een kleurloos bestaan als audio/video-installateur en voelt hij zich een loser. Maar zijn unieke vaardigheden van weleer komen zeer goed van pas wanneer Washington wordt aangevallen door buitenaardse wezens die voor hun invasie de vorm hebben aangenomen van Arcade Games uit de vroege jaren 80. President (en jeugdvriend) Will Cooper [Kevin James] vraagt Sam en “the wonder kid” Ludlow [Josh Gad] om de Amerikaanse troepen inzicht te geven in hoe ze de buitenaardse computerwezens kunnen verslaan. Natuurlijk, het is je reinste flauwekul, maar dit klassieke underdogverhaal werkt dankzij het sterke ensemblespel, de uitstekende visuele effecten en een heerlijke dosis nostalgie. De vulgaire humor blijft achterwege en Sandlers ingetogen spel biedt de ondersteunende cast de ruimte om scènes te stelen. Monaghan blijkt een komische openbaring als de love interest, Gads geïmproviseerde toespraak voor een groep commando’s is een komisch hoogtepunt en Peter Dinklage is hilarisch als de zelfingenomen kampioen Donkey Kong van weleer. De ontknoping met tientallen Arcadefiguren is een festival der herkenning en de cameo van Toru Iwatani, de man achter Pacman, is een opzichzelfstaand juweeltje. Dikke pret, maar wel genomineerd voor 6 Razzies en door filmcritici in Houston verkozen tot slechtste film van het jaar! Ik zou zeggen: bekijk het maar!

“Handsome” Luke [Ryan Gosling] leidt een zwervend bestaan als motorrijder in een spectaculaire kermisact. Een jaar na een affaire ontdekt Luke dat Romina [Eve Mendes] is bevallen van hun zoontje Jason. Hoewel Romina’s huidige vriend [Mahershala Ali] goed voor Jason zorgt, besluit Luke zijn verantwoordelijkheid te nemen. Hij vindt een baan bij de garage van Robin [Ben Mendelsohn], die hem weet over te halen om bankroven te plegen. Daardoor kruist de jonge agent Avery Cross [Bradley Cooper], zelf vader van een pasgeboren zoon, zijn pad. Dit fraai gefilmde misdaaddrama toont de impact van die ontmoeting op de beide mannen, maar ook op hun beide zoons [Dane DeHaan en Emory Cohen] wanneer die elkaar jaren later leren kennen. De spectaculaire motorscènes zijn de hoogtepunten van de eerste 45 minuten, waarna het verhaal een verrassende wending neemt en een stuk interessanter wordt. Een sombere, maar goed geacteerde film met sterk ondersteunend werk van Mendelsohn en van Ray Liotta als Avery’s corrupte collega.

Nélie [Lhyna Khoudri] is een jonge, eigenzinnige vrouw die het beu is om haar leven te laten bepalen door mannen. Bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog meldt ze zich daarom als vrijwilliger bij het Franks Rode Kruis. Ze ontmoet Rose Juillet [Maud Wyler] die ernstig gewond raakt bij een bombardement. Nélie ontdekt dat Rose een aanbevelingsbrief heeft waarmee ze werk kan krijgen bij de welgestelde Madame de Lengwil [Sabine Azéma] als voorlezers. Nélie laat Rose voor dood achter en besluit diens identiteit over te nemen. Ze wint al snel het vertrouwen en de vriendschap van Madame, maar komt door een onverwachte speling van het lot voor een zwaar moreel dilemma te staan. Khoudri maakt al indruk in het levendige Papicha, maar blijkt ook prima uit de voeten te kunnen in dit ietwat stijve melodrama dat profiteert van sterk acteerwerk en een goed gevoel voor plaats en tijd.

Deze verschrikkelijke film is een belediging voor de filmkunst. Een roodharige gast zit in eetcafé "The Place" dag in dag uit te ouwehoeren met verschillende mensen die mekkeren over hun leven, een opdracht krijgen en later terugkomen om eindeloos te zeveren over of ze het wel of niet hebben uitgevoerd. Inderdaad, deze aanfluiting dwingt je om 105 minuten lang te kijken naar mensen die aan tafel zitten! Het gaapgehalte wordt nog eens versterkt door de monotoon uitgesproken dialogen en de volstrekt emotieloze vertolking van Valerio Manstandrea als de roodharige gast die bedrukt kijkt, zo nu en dan wat krabbeltjes in een boek maakt en een enkele keer een blaadje in de fik steekt. Vleesgeworden anti-cinema. Bah!

Na het succes van zijn regiedebuut Watership Down verfilmde Martin Rosen opnieuw een boek van Richard Adams. Zijn groei als regisseur is hier zichtbaar, bijvoorbeeld in zijn keuze om het verhaal volledig vanuit het perspectief van de betrokken dieren te vertellen. De menselijke karakters zijn - op een enkele uitzondering na - volledig op enkelhoogte gefilmd. Bovendien overlapt de menselijke dialoog vaak beelden van de twee helden van dit verhaal. Rosen slaagt er daardoor in duidelijk te maken dat Snitter [John Hurt] en Rowf [Christopher Benjamin] alleen staan in een vijandige wereld.

In de confronterende opening zien we hoe wetenschappers Rowf in een watertank smijten om te zien hoe lang hij het uithoudt voor hij verdrinkt. Ze redden hem pas wanneer hij totaal uitgeput is, allemaal in het belang van de wetenschap. Snitter is gebruikt voor experimentele hersenoperaties, waardoor werkelijkheid en waanbeelden door elkaar lopen en hij ze niet meer van elkaar onderscheiden. Ze weten te ontsnappen uit het lab, maar niet voordat we gezien hebben wat andere laboratoriumdieren moeten doorstaan. De toon is gezet...

Snitter droomt van een leven met een baasje, iets wat Rowf nooit heeft gehad. Ze ontmoeten The Tod [James Bolam], die ze weliswaar helpt maar ook verantwoordelijk is voor de dood van een aantal schapen in de omgeving. Als zich ook nog het nieuws verspreidt dat Snitter en Rowf mogelijk met de pest zijn besmet, begint een ware klopjacht op de beide honden.

Het is een indrukwekkende film met een poëtisch einde, maar de opeenstapeling van deprimerende gebeurtenissen en onthullingen maken dit tot zware kost die mij niet geschikt lijkt voor kleine kinderen. Het valt sowieso niet mee om 80 minuten lang mee te gaan met een reis vol duisternis waarin er geen licht aan de horizon lijkt te zijn.