Opinions

Lucas [Tom Blyth] werkt undercover om homoseksuelen in de val te lokken. Het probleem is dat hij zich aangetrokken voelt tot mannen en zelfs gevoelens ontwikkelt voor doelwit Andrew [Russell Tovey]. Maar hoe kan hij zijn professionele integriteit in stand houden met zijn gevoelens? Blyths mimiek doet je afvragen hoe het mogelijk is dat zijn collega’s niets doorhebben. Tovey levert prima werk af in dit lovenswaardige, maar weinig opzienbarende psychologische drama.

De heldhaftige blanken maken korte metten met de niet al te snuggere Indianen in spectaculaire actiescènes en van historische correctheid is al helemaal geen sprake. Cecil B DeMille maakt aan het begin overigens duidelijk dat deze western niet bedoeld is als historisch document, maar dat hij een eerbetoon wil brengen aan de heroïek van The Plainsman. Calamity Jane [Jane Arthur], Wild Bill Hickok [Gary Cooper] en Buffalo Bill Cody [James Ellison] verschijnen hier samen en hoewel ze individueel goed gecast zijn, is het bepaald niet zo dat de vonken van het scherm spatten. Het verhaal suggereert dat de moord op Abraham Lincoln het startschot (sic!) was voor corrupte politici om onderhands wapens te verkopen aan Indianen, waardoor het aan gezagsgetrouwe 'plainsmen' was om orde op zaken te stellen. Custer's Last Stand komt ook nog even aan bod en Anthony Quinn verschijnt tegen het eind van de film als de Indiaan die de vlag van Custers regiment mee draagt. In 1936 smulde het publiek van dit soort westerns, maar anno 2019 verpersoonlijkt deze film alles wat er mis was met het genre.

Pierre Deladonchamps zet een fraaie vertolking neer als Jacques Todelli, een homoseksuele schrijver in het Parijs van 1993, die 'met iedereen naar bed ging die hem aan succes kon helpen' en daarbij met HIV is besmet. Terwijl Jacques er fysiek nog goed aan toe is ziet hij anderen ten onder gaan aan de verschrikkelijke gevolgen van AIDS, maar mede met hulp van Arthur [Vincent Lacoste], een jonge student met wie hij een affaire begint en zijn eveneens homoseksuele buurman Mathieu [Denis Poladydès] probeert hij zoveel mogelijk de dag te plukken, ook al wordt hij geplaagd door schimmen uit zijn verleden.

De keuze om geen stilistisch onderscheid te maken tussen Jacques' realiteit en diens fantasie of herinneringen is nogal eens verwarrend, omdat personen soms opeens verschijnen of verdwijnen uit een scène. Bovendien duurt de film onnodig lang en is vooral het laatste halfuur, waarin al snel duidelijk wordt hoe de film gaat eindigen, een zware zit. Maar de drie hoofdrolspelers voorzien hun karakters van een warmte en authenticiteit die de film de middelmaat zeker doet ontstijgen.

In Japan is vergrijzing zo groot dat de overheid een regeling in werking stelt waarmee ze het voor mensen van boven de 75 makkelijker (en aantrekkelijker) willen maken om op een waardige wijze hun leven te beëindigen. Dit drama volgt de gevolgen van dit initiatief vanuit verschillende perspectieven. Michi [Chieko Baishô] valt binnen de doelgroep, kan het werk bij een hotel nog maar met moeite aan en omdat ze geen familieleden voelt ze zich eenzaam. Hioromu [Hayato Isomura] is een ambtenaar die Plan 75 bespreekt met potentiële ‘kandidaten’ en ontdekt dat zijn oom [Taba Takao] zich voor het programma heeft aangemeld. Maria [Stefanie Arianne] is een Filipijnse emigrant die werkt in de ouderenzorg en dus direct betrokken is bij de uitvoering van Plan 75. Het basisgegeven is interessant en het acteerwerk is foutloos, maar Hayakawa’s trage regie en constante gedraai om de hete brij ontdoen dit van veel zeggingskracht.

Het is aan te raden om eerst Tim Burtons biopic 'Ed Wood' te zien alvorens je te wagen aan deze hilarisch slechte SF-horror. Zie hoe een politieagent zijn pet recht zet met een geladen pistool, hoe een kruis op een begraafplaats plotseling opvalt en vermaak je met wat moet doorgaan voor ufo's die de Verenigde Staten onveilig maken. De opening met Bela Lugosi is tenenkrommend en eerlijk gezegd ronduit triest, aangezien Lugosi al ernstig was verzwakt en korte tijd later zou sterven. Lugosi's stand-in (Woods veel te lange chiropractor, die constant zijn mantel voor zijn gezicht houdt) verhoogt de feestvreugde. Vaak geroemd als de slechtste film aller tijden, maar wie zich waagt aan 'Bride of the Monster' of 'Glen or Glenda' zal daar nog wel een nachtje over moeten slapen. Werk aan de winkel dus!

Wanneer de gokschulden van rechercheur Ronald Plasmeyer [Ruben van der Meer] leiden tot bedreigingen aan het adres van zijn ex-vrouw [Rifka Lodeizen] en zoon beraamt hij samen met Gerrit [René van ’t Hof] een overval op een illegaal pokertoernooi waar hij zelf aan meedoet. Gerrit betrekt zijn zwager, de stoïcijnse Bram [Ton Kas] bij het plan dat in meerdere opzichten bepaald niet volgens plan verloopt. Porcelijns poging om in de voetsporen te treden van Quintin Tarantino en Guy Richie komt niet helemaal uit de verf door zijn trage regie en het gemanierde spel van Van der Meer. Van’t Hof en Kas zijn gelukkig een sterke double-act en ook Kees Hulst en Leny Breederveld zijn memorabel als respectievelijk de afscheidnemende politiechef en zijn echtgenote.

Piloot Brodie Torrance [Gerard Butler] krijgt geen toestemming om zware weersomstandigheden te omzeilen en dus moet hij via de Zuid-Chinese zee van Singapore naar Tokyo vliegen. Dat gaat natuurlijk nooit goed, maar met Butler in de hoofdrol weet je dat je kunt rekenen op een heroïsche noodlanding gevolgd door meer van dat soort ongeloofwaardige heroïek. Het eiland waar ze op landen wordt bevolkt door rebellen onder leiding van Junmar [Evan Dane Taylor] en Brodie kan de hulp van de van moord verdachte Louis Gaspare [Mike Colter] goed gebruiken. In de hoogtijdagen van VHS maakten ze dit soort onzin aan de lopende band. De aanwezigheid van Butler helpt, maar niet veel. Hij speelt een weduwnaar wiens tienerdochter niet kan wachten om hem te zien. Dat niveau dus...

Sproeivliegtuig Dusty Crophopper [Dane Cook] droomt van deelname aan de Wings Around The Globe Race. Daarom roept hij de hulp in van Skipper [Stacy Keach], een gevechtsvliegtuig met een indrukwekkende erelijst. De makers van Cars recyclen het plot van Cars met hier en daar wat aanpassingen, dus je weet wat je kunt verwachten. Goede stemvertolking en uitstekende animatie bieden enig soelaas voor het routinematig script.

Een relikwie uit de periode van de Koude Oorlog. Deze film begint dan ook met de uitspraak dat het Russische volk ongetwijfeld als eerste in werkelijkheid het leven op Venus [de planeet der stormen waarnaar de titel verwijst] zal zien en eindigt met een hymne op het vaderland. Deze SF-avonturenfilm vertelt het verhaal van 6 kosmonauten die, geholpen door robot Johnny, als eerste Venus verkennen en daar de nodige lowbudget-gevaren tegen het lijf lopen. Door de naïeve special effects is dit natuurlijk erg gedateerd, maar de film neemt zichzelf niet al te serieus. Bovendien zijn de menselijke dilemma's waarvoor de kosmonauten komen te staan geloofwaardig en heel behoorlijk uitgewerkt en gespeeld. Geen meesterwerk, maar een aardige curiositeit, niet te missen voor SF-liefhebbers, mede omdat schlockmeister Roger Corman deze film talloze keren gebruikte in zijn eigen SF-producties.

Oliver Stone begon zijn opleiding aan de filmacademie nadat hij van september 1967 tot november 1968 had gevochten in Vietnam. Hij raakte twee keer gewond en kreeg twee onderscheidingen: een Bronze Star voor “extraordinary acts of courage under fire” en een Purple Heart. In 1971 maakte hij een korte film over Vietnam en na zijn debuut met “Seizure” en zijn eerste succes met “The Hand”, was hij vastbesloten om een film te maken over zijn ervaringen in de Vietnam-oorlog. Maar ondanks zijn achtergrond bleek geen enkele Amerikaanse filmstudio zich te willen wagen aan zo’n deprimerende film. Uiteindelijk gaf het Britse Hemdale hem een budget van 6 miljoen dollar om “Platoon” te maken.

Het is belangrijk om te beseffen dat de hoofdrolspelers in 1986 vrijwel onbekend waren bij het grote publiek. Dat maakt enerzijds duidelijk hoe bijzonder het is dat deze film zo’n enorm succes werd, maar geeft ook aan hoe belangrijk deze film is geweest voor deze hoofdrolspelers. Om de cast optimaal voor te bereiden, moesten ze allemaal een loodzwaar bootcamp doorstaan waarbij ze 100% ‘in character’ moesten blijven. De cast vormde na die twee weken een hecht team. Voor Johnny Depp, die hier een bijrol heeft als Lerner, een tolk, deed deze ervaring hem verlangen naar meer. Willem Dafoe is een bekende karakteracteur die recent nog te zien was in o.a. “John Wick”, “The Grand Budapest Hotel” en “The Great Wall”. Hoewel je Charlie Sheen in 1986 ook een piepklein rolletje (tegen het einde) heeft in “Ferris Bueller’s Day Off”, was hij ook nog een onbekende. Forest Whitaker is ook nog steeds een bekend karakteracteur, die bijvoorbeeld te zien was in “The Butler”, “Southpaw” en niet te vergeten “Star Wars Rogue One”.

“Platoon” vertelt het verhaal van Chris [Charlie Sheen], een idealistische vrijwilliger gebaseerd op Olvier Stone zelf. De film toont de erbarmelijke omstandigheden waaronder de soldaten moesten leven: de hitte, de mieren en de muskieten waren een haast even grote vijand als de Vietcong. Het toont ook hoe angstaanjagend het was om op patrouille te gaan in de jungle, waar de VC op elk moment kon opduiken en waar je constant moest waken voor booby-traps. Omdat de platoon-leden blindelings op elkaar moeten kunnen vertrouwen, ontstaan er vaak heftige conflicten waarvan die tussen Sergeant Barnes [Tom Berenger] en Sergeant Elias [Willem Dafoe] het platoon in twee kampen verdeelt. Barnes is intuïtief, pragmatisch en meedogenloos, Elias is bedachtzaam, intelligent en empatisch.

Oliver Stone slaagt erin om je iets te laten ervaren van hoe het daar was, zonder ooit in exploitatie te vervallen. Stone schoot alle scènes binnen twee maanden en was eigenlijk al blij dat hij deze film, waar hij al 10 jaar mee bezig was, eindelijk had gemaakt. Niemand had verwacht dat de film zo’n enorm succes zou worden: het maakte iets los bij veteranen die hun familie meenamen na de film.

De authenticiteit van “Platoon” zorgde er niet alleen voor dat familieleden en nabestaanden eindelijk iets begrepen van de omstandigheden waaronder hun vaders, echtgenoten, broers of zonen moesten opereren in Vietnam; het veranderde de manier waarop de wereld keek naar op de rol van de soldaten in de Vietnamoorlog.

“Platoon” maakt bovendien op zeer effectieve wijze gebruik van het muziekstuk “Adagio for Strings” van de Amerikaanse componist Samuel Barber. William Orbit [2000] en Tiësto [2005] scoorden hits met hun dance-remix van dit muziekstuk, maar na het zien van “Platoon” zal dat beeld van – ik ga een spoiler vermijden – die soldaat die zijn handen ter hemel werpt wanneer hij wordt doodgeschoten (de poster van de film) elke keer boven komen drijven wanneer je “Adagio for Strings” hoort. “Platoon” won vier Oscars, waaronder die voor beste film [Arnold Kopelson] en beste regie [Oliver Stone[, maar voor Stone geldt dat hij met het maken van deze film zijn eigen Vietnam-demonen en die van vele van zijn kameraden een plaats heeft kunnen geven en dat hij een grote bijdrage heeft geleverd namens al die mannen die sneuvelden ‘in the line of duty’, voor hun vaderland. Een grotere accolade kan een regisseur zich niet wensen.

De Platoschool was een basisschool voor Speciaal Onderwijs in Amsterdam die voortkwam uit de School voor Filosofie en zijn deuren opende in 1983. Yara Hannema reisde dagelijks 22 kilometer om les te krijgen in vakken die qua inhoud westerse en oosterse waarden met elkaar combineerden. De kinderen wisten toen niet beter, zo blijkt ook wel wanneer enkelen van hen in 1996 voor de camera’s opvallend openhartig spreken over het gebruik van lijfstraffen waardoor de Platoschool in een negatief daglicht is komen te staan en enkele jaren later definitief de deuren moest sluiten. Hannema ondervraagt haar ouders over hun motieven, spreekt met leerlingen om te achterhalen wat hun tijd op de Platoschool heeft betekend voor hun pedagogische en sociale functioneren, en stelt inspirator Paul van Ooyen (die benadrukt dat hij nooit in het bestuur zat) ongemakkelijke vragen. Docente Ans Does maakt duidelijk hoe zwaar de prijs is die een klokkenluider moet betalen. Hannema probeert er een persoonlijk verhaal van te maken, maar daardoor raakt ze het zich wat kwijt op het grote geheel. Het grootste probleem is dat het uiteindelijk een beetje een storm in een glas water blijkt te zijn.

Captain Douglas [Michael Caine] is in feite geen militair, maar een ambtenaar van British Petroleum die zijn rang als Captain feitelijk cadeau heeft gekregen. Wanneer hij leiding moet geven aan groepje huurlingen tijdens hun missie om de brandstofvoorziening van het Duitse Noord-Afrikaanse leger onder Generaal Rommel te saboteren, hebben zijn ondergeschikten weinig vertrouwen in zijn leidinggevende kwaliteiten. Dat maakt de toch al levensgevaarlijke missie er niet gemakkelijker op.

Veel vergeleken met The Dirty Dozen (1967), maar de benadering is heel anders. "Play Dirty" moet het veel meer hebben van suspense dan van actie en veteraan André de Toth weet die suspense vaak met succes flink op te voeren, onder anderen in de scène waarin de manschappen drie jeeps over een ogenschijnlijk onbegaanbare heuvel moeten zien te krijgen - een scène die overigens weer doet denken aan Fitzcarraldo. De onderkoelde benadering werkt de spanning zo nu en dan wat tegen en op andere momenten ligt het tempo wat laag, maar dit is een goed geacteerde en onderhoudende oorlogsthriller.

Onverschillig spel van Mark Wahlberg als meestercrimineel Parker voorkomt dat deze vlotte, redelijk inventieve misdaadkomedie op stoom komt. Parker werkt samen met Grofield [LaKeith Santfield], Zen [Rosa Salazar] en wat er over is van zijn vaste crew om een ereschuld in te lossen. Doelwit van de volgende criminele operatie is het fortuin van Lozini [Tony Shalhoub]. Stanfield zorgt voor leven in de brouwerij en de actiescènes mogen er zijn, maar verder is het een fletse bedoening.

James doet zijn kunstje als loser die een vaderfiguur wil zijn voor zijn sullige stiefzoon [Benjamin Padak]. De problemen ontstaan tijdens een ‘playdate’ met nieuweling CJ [Banks Pierce]. Die blijkt doelwit te zijn van een terreurorganisatie en zijn vader [Alan Ritchson] moet hem beschermen. Dwaze actiekomedie vol flauwe grappen, met Ritchson als het (terecht) vergeten stiefbroertje van de gebroeders Hemsworth.

Schrijfster Bee Travis [Grace Courtney] laat zich bij een spelletje ‘Truth or Dare’ overhalen om haar handen te leggen op een muur die volgens een oude legende de boze geest van een kind dat ooit achter die muur werd opgesloten zou oproepen. Onverstandig, evenals het besluit om dit horrordrama te bekijken. Weet in het begin eventjes een ietwat onheilspellende sfeer op te roepen, maar Rottgers geschmier maakt daar een einde dan. Weer zo’n zelfverklaarde horrorfilm waarin je het tot tien minuten voor het einde moet doen met vage schaduwen en irritante geluidseffecten. De ontknoping is het wachten bepaald niet waard.

Het relaas van een aantal Joodse en half-Joodse vrouwen in Auschwitz die de gaskamer weten te ontlopen door plaats te nemen in een orkest dat de moraal van de officieren (waaronder Joseph Mengele [Max Wright]) hoog moet houden. Terwijl er duizenden gevangenen worden vergast, proberen de vrouwen elkaar fysiek en geestelijk overeind te houden, wetend dat één slecht optreden kan leiden tot hun eigen dood. Maar hoe behoudt je je waardigheid en je menselijkheid in een kamp waar onmenselijkheid de orde van de dag is?

Gebaseerd op de autobiografie van Holocaust-overlevende Fania Feleon [Vanessa Redgrave] geeft deze film een indringend beeld van het leven in Auschwitz. Regisseur Daniel Mann maakt effectief gebruik van archiefbeelden, waardoor hij zich kan blijven richten op de breekbare relatie tussen de vrouwen, die elk op hun eigen manier proberen overeind te blijven en daar regelmatig over ruzieën. Shirley Knight heeft een fraaie sleutelrol als Lagerführerin Maria Mandel, die zich opwerpt als de beschermvrouwe van het orkest en daarmee één van de belangrijkste centrale thema's verpersoonlijkt. Maar het spel is uitstekend over de gehele linie, met Vanessa Redgrave (die vanwege haar pro-Palestijnse sympathieën een uiterst controversiële keuze was in de hoofdrol) een rots in de branding in een film die relevante vragen stelt over de grens tussen mens en monster, maar ook een lofzang is op de kracht van muziek.

In een ultramodern Parijs, dat Tati liet nabouwen omdat filmen op locatie teveel problemen op zou leveren, heeft Monsieur Hulot een afspraak met een Amerikaanse official. Maar door een combinatie van technologie en de zakelijke, symmetrische architectuur waardoor alles op elkaar lijkt, raakt hij de weg kwijt en/of raakt hij verstrikt in allerlei technische problemen waardoor zijn afspraak op niets uit lijkt te lopen. In de hoop zijn weg terug te kunnen vinden, sluit hij zich aan bij een groep Amerikaanse toeristen die hem echter niet dichter bij zijn doel lijken te brengen.

“Playtime” is meer dan een komische kijk op het moderne leven, zoals bijvoorbeeld blijkt uit de scène waarin Hulot per ongeluk in een lift belandt of bij de demonstratie van een aantal nieuwe gadgets met als slogans ‘Thro-out Greek Style’ en ‘Slam Your Doors in Golden Silence’. Tati toont ook hoe die technologie mensen van elkaar vervreemdt en isoleert. Onvergetelijk en herkenbaar is een shot waarin de bewoners van vier flats [twee op de 1e verdieping en twee daar recht boven op de 2e verdieping] één voor één hun televisie aanzetten om hetzelfde programma te kijken. Door middel van een combinatie van uitgekiende cameraposities en uitgekiend acteerwerk, wekt Tati de indruk dat de buren niet op het TV-scherm maar op elkaar reageren, alsof hij daarmee wil zeggen dat de TV voor een groot deel van ons leven de plaats heeft ingenomen van menselijk contact.

Er valt ook veel te genieten van details Let eens op hoe veel figuranten aan het begin van de film lange tijd op standbeelden lijken om dan opeens in beweging te komen! Het is bekend dat Tati in de loop van de productie gebruik maakte van kartonnen figuranten, maar probeer ze maar eens op te sporen! Fantastisch is het shot van de rotonde, waarin tientallen auto’s hun rondje draaien: Tati gebruikt kermismuziek op de soundtrack om de vergelijking te trekken met een draaimolen waar je alleen uit kunt komen als je uitstapt! Tati werkte elk idee tot in het kleinste detail uit, eiste perfectie – waarmee hij soms medewerkers tot wanhoop dreef – maar het resultaat is wel een unieke, grotendeels zwijgende satire die na 50 jaar nog niets van zijn zeggingskracht is verloren.

De wereldbevolking is gedecimeerd door de uitbraak van een zombievirus waar alleen volwassenen aan tenondergaan. Kinderen en tieners kunnen het virus wel krijgen en overdragen, maar vertonen geen symptomen en zijn daarom vogelvrij verklaard. Tiener Mary [Zoe Colletti] is op de vlucht en sluit zich aan bij een aantal leeftijdsgenoten. In wat lijkt op een verlaten huis stuiten ze op Clara [Michelle Dockery], die niet zo gastvrij is als ze zich in eerste instantie voordoet. Goed geacteerd SF-horror was beter geweest als Spielberg (dochter van) voor haar speelfilmdebuut niet zo nadrukkelijk Night Of The Living Dead had geplunderd.

Scherpe karakteriseringen in een (tragi)komisch drama rondom echtpaar Kate [Catherine Keener] en Alex [Oliver Platt] dat geld verdient door meubels van pas gestorven bejaarden op te kopen en - met een flinke winstmarge - op te knappen en te verhandelen. Hun appartement grenst aan dat van de ziekelijke 91-jarige Andra [Ann Morgan Guilbert], met wie ze hebben afgesproken dat ze naar haar dood het appartement over nemen zodat ze hun eigen woning kunnen uitbreiden. Kate kampt steeds meer met schuldgevoelens, een gevoel dat ze onder anderen probeert te bezweren door daklozen in de buurt geld te geven (hetgeen de titel verklaart), een gevoel dat toeneemt wanneer zij en Alex kennis maken met Andra's kleindochters Rebecca [Rebecca Hall] en Mary [Amanda Peet].

Scenarist/regisseur Nicole Holofcener levert een film af dat weliswaar een mager verhaal heeft, maar rijk is aan authentieke dialogen en herkenbare momenten in een scherp geobserveerd komisch drama waarin veel gezegd wordt zonder woorden. Met zo'n sterk scenario kun je als acteur weinig verkeerd doen en de acteurs zijn dan ook prima. Rebecca Hall sprong er voor mij het meest uit als de vriendelijke, maar verlegen kleindochter.

Thyberg maakte in 2013 een korte film met dezelfde naam over een porno-actrice die zich opmaakt voor haar eerste dubbel anaalscène. Diezelfde scène keert terug in de relaas van Bella [Sofia Kappel], een nieuweling in de Amerikaanse pornowereld die zich laat verblinden door ambitie wanneer ze Spieglermodel Ava [Evelyn Claire] doet. Brutaal belt ze Mark Spiegler (die zichzelf speelt) persoonlijk op, maar die laat haar weten dat ze meer fans moet krijgen en dat ze bereid moet zijn om meer extreme scènes te doen. Kappel overtuigt geen moment als de ambitieuze actrice (Revika Anne Reustle is veel beter als een behulpzame, sympathieke collega) en de parade aan bekende gezichten uit de pornowereld die zichzelf spelen, doen je vooral afvragen waar het Thyberg nu eigenlijk om te doen is. De film opent met een extreme close-up van een vagina en er verschijnen aardig wat stijve mannelijke geslachtsdelen in beeld. Dus... En je zou bijna denken dat de naam van Chris Cock verkeerd is gespeld!

Hitchcocks officiël regiedebuut is geen misdaadverhaal, maar een melodrama dat typerend is voor de tijd. Het gaat over twee danseressen die elkaars beste vriendinnen worden. Ze worden verliefd op dezelfde man en dat leidt tot jaloezie, ruzie... en uiteindelijk een melodramatische combinatie van drank, ontrouw en doodslag. Het verhaal is dus niet zo bijzonder, maar dit is een fascinerend debuut, omdat veel van de Hitchcock-motieven hier terug komen. Zie het openingsshot, waarin Hitch filmt vanuit het perspectief van een oudere man die zijn monocle opzet om de blote benen van de danseressen te bekijken. Let ook op de nadrukkelijk aanwezigheid van een hond [ook een Hitchcockmotief] in een scène die zonder diens aanwezigheid volstrekt banaal zou zijn. En de geestverschijning van Nita Naldi ziet er daadwerkelijk spookachtig uit. Bovendien is het acteerwerk redelijk ingetogen, waardoor eigenlijk alleen het basisverhaal een zwaktepunt is van deze film. Fascinerend voor Hitchcockfans [waarvan ik er ééntje ben], wie minder bekend is met zijn werk zal deze film ongetwijfeld minder waarderen. De opmerkingen over de beeldkwaliteit hebben niets te maken met de kwaliteit van de film maar met de kwaliteit van de DVD. De DVD-versie die ik heb, is van uitstekende beeldkwaliteit.

Drie vrienden (één dik, twee met bril, wat anders?) denken dat ze alleen aanzien kunnen krijgen als zich aansluiten bij een studentenclub. Daarvoor moeten ze echter een ontgroening doorstaan en dat loopt uit de hand. Oppervlakkige personages leiden tot karikaturale vertolkingen waardoor je vrij onverschillig bent voor de niet al te geweldig verklaarde wreedheden die de jongens moeten doorstaan. Het plot is bovendien veel te mager.

Al sinds de jaren ’80 zet Sergey Zimov zich met hart en ziel in voor een natuurgebied dat bekend staat als ‘Pleistocene Park’, een verwijzing naar een periode uit de geologische geschiedenis waarin herbivoren (waaronder mammoeten) in groten getale de aarde bewoonden. Zimov gelooft dat een sterk toenemende herbivorenpopulatie voorkomt dat de permafrost bloot komt te liggen en de aarde dus kan behoeden voor een absolute klimaatcatastrofe. Hoewel de oorspronkelijke financiële steun (vanuit de toenmalige USSR) allang is stil komen te zitten en ondanks het feit dat Sergey en zijn zoon Nikita er helemaal alleen voorstaan in het zeer afgelegen gebied in het uiterst noordoosten van de voormalige USSR, blijft hij volharden. Grisworld-Tergis is één van de velen die Zimov bezochten om zijn verhaal te delen met de rest van de wereld, maar hij besluit zich bij de Zimovs aan te sluiten. Een relevant en boeiend verhaal over een eigenzinnige, maar mogelijk profetische geofysicus (een moderne Charles Darwin?), vertelt op een niet-prekerige, humoristische toon zonder ooit uit het oog te verliezen hoe relevant de inzet van mensen als Zimov is.

Een jonge man wordt op een school voor doven lid van een bende en werkt zich op tot één van de sleutelfiguren in een formulematig misdaadverhaaltje met een overdosis seks en enkele van de minst overtuigende vechtpartijen uit de recente geschiedenis. Kreeg veel aandacht omdat er geen enkele dialoog is, dat de acteurs communiceren door middel van gebarentaal en dat er geen ondertiteling is voor degenen die die taal niet verstaan. Dat leverde Slaboshpytskyi weliswaar veel lof en prijzen op, maar het lijkt meer een gimmick om het belabberde niveau van de beoogde dialogen te verhullen. Het verhaal is namelijk niet meer dan een opeenstapeling van clichés.

Anne [Anouk Aimée] en Jean-Louis [Jean-Louis Trintignant] hebben elkaar sinds hun affaire, ruim 50 jaar geleden, niet meer ontmoet. Anne staat nog volop in het leven: ze heeft een winkeltje in een pittoresk dorpje en haar dochter Françoise [Souad Amidou] woont op een steenworp afstand. Totaal onverwacht loopt Antoine [Antoine Sire], de zoon van Jean-Louis, opeens de winkel binnen. Jean-Louis woont sinds kort in een verzorgingshuis waar hij zich vastklampt aan zijn liefde voor poëzie en zijn herinneringen aan Anne, de grote liefde van zijn leven. Antoine hoopt dat Anne bereid is Jean-Louis te ontmoeten, in de hoop dat het zorgt voor een permanente opleving, zowel geestelijk als lichamelijk.

Vervolg op Un Homme et une Femme (1966) en als je die film niet gezien hebt is het lastig om de context van dit verhaal te begrijpen. Wat meteen opvalt is dat de zwierige, romantische stijl van het origineel is vervangen door een sobere, maar evenzo goed uitgedachte cameravoering. De introductie van Trintigant, tijdens een geheugenspel in het verzorgingshuis, is meesterlijk gefilmd en gespeeld en tegen het einde is er een fantastisch trackingshot - gefilmd in de jaren '70 - dat een ode is aan Parijs en de liefde in het algemeen en een genot is voor iedereen die meer van Parijs heeft gezien dan de toeristische trekpleisters.

De dialogen tussen Aimée en Trintignant zijn volledig naturel, alsof het een ter plekke gefilmde hereniging is tussen twee vrienden die elkaar decennia lang niet hebben gezien. Het relativeringsvermogen van zowel de regisseur als zijn karakters zorgt bovendien voor een aangename dosis humor en het feit dat ook Amidou en Sire (destijds kleuters) terugkeren in hun rollen, maakt dit een extra aangename studie naar het belang van de liefde, alsmede de herinnering daaraan, in wat alsnog 'de beste jaren uit een leven' zouden kunnen zijn.

Ben [Jack Quaid] heeft in korte tijd 10 huwelijksfeesten op het programma staan. Zijn vermeende “ideale vrouw” [Brianne Howey] is onbereikbaar en dus neemt hij studievriendin Alice [Maya Erskine], die net uit een langdurige relatie komt, mee als ‘plus one’. Het einde is bij voorbaat geen verrassing, maar de weg naar die ontknoping zit vol slimme observaties, originele situaties en sprankelende dialogen. Quaid en Erskine zijn een schot in de roos en voorkomen te allen tijde dat ze vervallen in karikatuur. Leuke bijrollen voor Ed Begley Jr. en Rosalind Chao als respectievelijke Bens vader en Alices moeder.

Tijdens een koude winter gaat de kinderwens van een arme houthakkersvrouw [Dominique Blanc] in vervulling nadat een baby vanuit een trein in de sneeuw is gegooid. Haar echtgenoot [Grégory Gadebois] beschouwt de baby als een ‘harteloze’ die verantwoordelijk is voor de dood van Jezus en wil er vanaf. Maar de vrouw weet haar man lang om de tuin te leiden, totdat de baby met haar pure onschuld het hart van de norse houthakker doet ontdooien. Deze verhaallijn wordt vermengd met dat van de vader [Antonin Maurel] die de baby uit de trein gooide en later met zijn vrouw en zijn andere kind aankomt in Auschwitz en toont op indringende wijze zijn strijd om te overleven. Met een minimum aan dialoog scheppen Hazanavicius en co-scenarist Jean-Claude Grumberg een buitengewoon indringend beeld van twee verbonden levens die ondanks de verschrikkelijke omstandigheden putten uit de kracht van liefde. Het gebruik van authentieke babygeluiden is een meesterzet en het resultaat is simpelweg onvergetelijk. Hartverwarmend, indringend en vooral diep ontroerend. Eén van de beste films over de Shoah en over de kracht van liefde.

Hélène [Vicky Krieps] is ernstig ziek en kan alleen nog gereden worden als zich tijdig een donor merkt. Echtgenoot Matthieu [Gaspard Ulliel] klampt zich vast aan die hoop, maar Hélène wil dat niet meer. Ze neemt heimelijk contact op met de Noorse blogger Mister [Bjørn Floberg], die zijn vrouw verloor aan dezelfde ziekte en besluit een tijd bij Mister door te brengen om tot zichzelf te komen. Een somber drama met de te verwachten emotionele uitingen, voorzien van stemmige muzikale motieven en fraaie plaatjes van de Noorse omgeving. De cast maakt er het beste van, maar het scenario is traag en voorspelbaar.

In de nabije toekomst is de technologie zo ontwikkelt dat vrouwen niet langer meer een zwangerschap hoeven te doorstaan om een kind te krijgen. Rachel [Emilia Clarke] heeft zich bij ‘The Womb Center’ ingeschreven voor een houder (Pod) waarmee ze een kind kan krijgen. Echtgenoot Alvy [Chiwetel Ejiofor], een botanist die zich beklaagt over hoe ver de mens is afgedwaald van de natuur, weet daar niets van. Dus wanneer Rachel onverwacht te horen krijgt dat er een ‘pod’ voor haar beschikbaar is, komen zij en Alvy voor het blok te staan. Barthes stelt interessante vragen over onze toenemende afhankelijkheid van technologie – ook in vele andere aspecten van het leven – en wat er nog over is van onze relatie met de natuur, maar het verhaal is wat warrig en als komedie wil het maar geen vlam vatten.

Twee collega's die pas ontslagen zijn, besluiten hun families mee te sleuren op een campingtrip op de Veluwe en slaan hun tenten op bij een poel die - onopgemerkt door de rest - het gedrag van vader Lennaert [Gijs van Scholten Asschat] en zoon Jan [Alex Hendrickx] lijkt te beïnvloeden.

De Poel duurt slechts 75 minuten, maar is het eerste uur niet veel meer dan een vervelende tease die zich met allerlei visuele truukjes en muzikale effectjes spannender tracht voor te doen dan het feitelijk is. Soms onbedoeld hilarisch [let op hoe met het kampvuur besluit op te stoken en niet te vergeten 'de vinger'] en de karakteriseringen zijn matig, maar in het laatste kwartier is er toch nog één effectieve, werkelijk schokkende scène. Gijs Scholten van Asschat levert verder een prima acteerprestatie af. Een middelmatig filmpje waar de kenners van het genre niet wakker van zullen liggen, maar voor een minder veeleisend publiek is dit wellicht redelijk vermakelijk.