Opinions

Clive Owen speelt een drukke sportjournalist die na de plotselinge dood van zijn vrouw opeens de zorg van zijn zoontje op zich moet nemen, terwijl hij zich tot dan toe nauwelijks met de opvoeding bemoeide. Hij worstelt bovendien met de combinatie van ouderschap en zijn baan en het wordt allemaal nog lastiger wanneer zijn tienerzoon uit zijn eerdere huwelijk bij hem aanklopt.

Owen doet wat hij kan met dit materiaal, waardoor de film nooit vervelend is, ondanks dat het het basisverhaal al vaak verteld is en de film weinig nieuws onder de zon heeft te bieden. Kijkt aardig weg, maar je hoeft niet voor thuis te blijven.

Ouderwets Depressie-drama in de goede zin van het woord over de 10 studenten aan de Universiteit van Washington die in 1936 als junioren deel uitmaakten van het roeiteam ‘Washington Huskies’. De spil van het verhaal is Joe Rantz [Callum Turner], die na een periode van armoede allang blij is dat hij als teamlid verzekerd is van een vast inkomen. Hij staat symbool voor het hele team dat het eerst moet opnemen tegen de rijkere en beter gefinancierde aartsrivalen en zich probeert te kwalificeren voor de Olympische Spelen in Berlijn. Volgt Joes persoonlijke ontwikkeling aan de hand van zijn vader [Alec Newman], hoofdcoach Al Ulbrickson [Joel Edgerton], botenbouwer George Pocock [Peter Guiness] en love interest Joyce [Hadley Robinson]. De scènes met Turner en Pocock zijn ontroerend en Clooney en cameramens Martin Ruhe [Control, The American] verdienen lof voor de reconstructies van de bootraces, vooral die in de superspannende finale.

Onthullende documentaire over Boys State, een initiatief van Texaanse oud-militairen waarbij Texaanse jongens van ongeveer 17 jaar een spoedcursus democratie krijgen. De leiding plaatst je dan wel in de Nationalistische, dan wel in de Federalistische Partij en de partijleden moeten één van hen kiezen tot hun kandidaat voor de positie van Gouverneur van Boys Stage en een programma opstellen. Deze documentaire volgt de meest ambitieuze jongens van beide partijen die zich kandidaat stellen voor de twee belangrijkste functies en toont het verloop van hun campagnes tot aan de verkiezingsuitslag. Het begint allemaal chaotisch, met kandidaten die de lachers op hun hand krijgen radicale, soms zelf volstrekt belachelijke standpunten die ze met veel bombarie proberen te verkopen. Maar geleidelijk blijkt dat de overgrote meerderheid van de partijleden toch echt zoekt naar iemand met serieuze ideeën. Dat proces is fascinerend om te volgen en zowel de speeches als de campagnebesprekingen zijn zeer onthullend. De bekendmaking van de winnaar van de verkiezingen is dan ook bijzonder spannend. Een voortreffelijk, confronterende les in campagne voeren en een emotionele achtbaan.

Bartosz Bielenia zet een indrukwekkende, uiterst intense rol neer als Daniel, een jonge man die wegens niet nader genoemde misdragingen terecht is gekomen in een jeugdinstelling die probeert ontspoorde jongeren te bekeren tot het geloof. Wanneer Daniel vrijkomt belandt hij in een dorpje waar hij per ongeluk wordt aangezien voor de plaatsvervanger van de vaste predikant. Daniel besluit de rol als dominee op zich te nemen. Al snel gooit hij de rigide conventies overboord en geeft hij op zijn eigen manier vorm aan de geloofsbelevenis. Ondertussen moet hij proberen zijn ware identiteit en zijn persoonlijke geschiedenis geheim te houden voor zijn gemeente.

Bielenia was een controversiële keuze in de hoofdrol, vooral omdat hij totaal niet lijkt op een traditionele dominee. Maar Komasa maakt meteen duidelijk dat het dragen van de traditionele toga met de domineeskraag voldoende is om te worden geaccepteerd: het kostuum maakt de kerkgangers blind voor wat de ware aard van hun dominee zou kunnen zijn. En dat is een standpunt dat nog steeds zeer actueel is. De intensiteit van Bielenia en zijn charisma in zijn persoonlijke contacten, met name met kinderen jongeren, helpen enorm om de interesse vast te houden. Het is alleen jammer dat het verhaal aan de magere kant is en weinig originele ideeën bevat.

Een team geologen houdt een oogje in het zeil bij de bergpas nabij het Noorse dorpje Geiranger, zo’n 300 kilometer van Oslo. Kristian Eikjord [Kristoffer Joner] is één van de geologen en hij is het die alarm slaat na een dodelijk ongeluk dat de komst van aardverschuiving en een daardoor veroorzaakte tsunami aankondigt. Maar mede omdat niet iedereen het alarm even serieus neemt dreigt Kristian familie slachtoffer te worden in aanstaande ramp. Ouderwetse rampenfilm in de goede zin van het woord, dus met goed uitgewerkte personages en meer aandacht voor hun pogingen om te overleven dan voor opgeblazen special effects. Het ontbreken van een geforceerde komische noot is een pluspunt in deze degelijk gemaakte, onderhoudende thriller. Kreeg 3 jaar later een vervolg: The Quake.

Ben Stiller schittert als Brad Sloan, een man die op een leeftijd is dat hij zijn huidige ‘status’ gaat vergelijken met zijn vrienden van weleer en vooral zijn tekortkomingen ziet. Hij doet zijn best te voorkomen dat zijn onzekerheden weerslag hebben op zijn zoon Troy [Austin Abrams] tijdens de gezamenlijke zoektocht naar een passende vervolgopleiding, met wisselend succes. Een intelligent scenario over een worsteling die veel veertigers (mijzelf incluis) vast zullen herkennen, geschreven met empathie en compassie voor alle personages en met een aangename dosis verlichtende humor en nooit sentimenteel.

Deze neergesabelde actiefilm begint met een vrij overtuigende reconstructie van de val van Saigon. De paniek rondom de Amerikaanse ambassade en de onrust in de stad is vrij overtuigend in beeld gebracht onder de regie van Chuck broer Aaron Norris. Maar dan worden we getrakteerd op het tenenkrommende liedje "Freedom Again" van Ron Bloom en weten we dat het beste eraf is. Colonel Braddock [Chuck Norris] is één van de passagiers van die roemruchte laatste vlucht uit Saigon en is in afwachting van zijn Vietnamese vrouw [Miki Kim]. Hoewel ze is ontsnapt aan een bomaanslag op haar appartement, is ze haar papieren kwijt geraakt en daardoor moet Braddock zijn vrouw achterlaten. Aangezien Braddock te horen krijgt dat zijn vrouw is omgekomen, is hij nooit teruggekeerd. Maar wanneer hij hoort dat zijn vrouw nog leeft, keert hij terug naar Communistisch Noord-Vietnam en is hij vastberaden zijn vrouw te vinden en haar mee te nemen naar de VS. Een hoop pief-paf-poef afgewisseld met sentimenteel gedoe maakt duidelijk dat Chuck Norris, die meewerkte aan het scenario, net zo goed kan schrijven als acteren. En hoe kan het dat Steven Williams (wiens karakter David Nester omkwam in Missing In Action II: The Beginning) hier levend en wel de ambassade bewaakt? Het beantwoorden van die vraag is net zo min de moeite waard als deze dwaze, soms ronduit wrede actiefilm.

Het plot is niet helemaal waterdicht, de finale is een tikje teleurstellend en de epiloog een tikje dwaas, maar dit vervolg op poppenhorror 'The Boy' - die zo matig was dat ik geen idee meer heb hoe die afliep) leunt op een sterk basisverhaal en goed acteerwerk van Katie Holmes. Holmes speelt de rol van Liza die, sinds ze mishandeld is toen ze een inbreker op heterdaad in haar huis betrapte, dusdanig getraumatiseerd is dat ze het huis niet meer wil verlaten. Zoon Jude [Christopher Convery] was getuige van de mishandeling en lijdt sindsdien aan mutilisme, waardoor hij alleen nog met pen en papier communiceert. Liza's echtgenoot Sean [Owain Yeoman] was niet thuis op het moment van de inbraak en ziet nu in dat zijn gezin toe is aan verandering. Daarom huurt hij een gasthuis bij een in de bossen gelegen landgoed. Jude vindt daar snel de roemruchte (en niet al te gezellig ogende) pop en dan begint de ellende.

Bij al die poppenonzin vraag ik me steeds af waarom ze zo'n onaangename pop in huis halen en houden. Scenarist Stacey Menear, die ook het scenario voor The Boy schreef, heeft daar iets op gevonden: Liza is degene die vanaf het begin een naar gevoel heeft, maar aangezien ze al lange tijd last heeft van nachtmerries heeft Sean plausibele redenen om aan te nemen dat Liza op zijn minst wat overdrijft. Daardoor begint Liza bovendien voldoende aan haarzelf te twijfelen om niet in te grijpen. Bovendien heeft de aanwezigheid van de pop aantoonbaar positieve effecten op Jude, wiens psycholoog [Anjali Jay] zélf geprobeerd heeft Jude door middel van poppen uit zijn schulp te laten kruipen. Het is dan ook begrijpelijk dat beide ouders de vreemde regels die 'Brahms' zou hebben opgesteld met een korreltje zout nemen en over hun kant laten gaan.

Horrorfans dienen wel te weten dat er niet erg veel te griezelen valt omdat Brahms' Curse meer een psychologische thriller dan een horrorfilm is. Maar met een goed verhaal en prima vertolkingen valt dat te rechtvaardigen, ondanks de matige laatste akte. Tenslotte nog één tip: als je zelf ooit een afgelegen oud huis huurt, zoek dan even op Internet naar de geschiedenis van het huis vóór je een huurcontract afsluit.

De optimist in mij zegt dat scenarist/schrijver Peirone zich in heeft laten inspireren door meesterwerken als M (1931), Zero de Conduite (1933), The Great Dictator, Les Yeus Sans Visages, Psycho (1960) en The Godfather. De realist in mijn stelt echter vast dat Peirone niet verder is gekomen dan een ratjetoe aan losse (en stuk voor stuk slechte) ideeën met een puinhoop als resultaat. Scenario, regie en acteerwerk zijn van een abominabel niveau. Het verhaal, voor zover je daarvan kunt spreken, betreft drie jeugdvriendinnen die een nieuwe betekenis geven aan een spelletje dat ze vroeger speelden. Waarom? Geloof me, dat wil je niet weten.

Goed geproduceerd en over het algemeen prima geacteerd, maar te onderkoeld historisch drama over Bram Fischer, de advocaat die in 1963 in een rechtszaak tegen een aantal ANC-kopstukken [waaronder Nelson Mandela] de verdediging voerde en wist te voorkomen dat zij ter dood werden veroordeeld. Hij was zelf betrokken bij de voorbereiding van de sabotage-acties van de ANC, maar door een speling van het lot was hij niet aanwezig bij de bijeenkomst waarbij de ANC-leiders werden opgepakt. Fischer heeft dus een groot geheim te verbergen en dat maakt zijn rol in deze zaak erg complex.

De film verveelt nooit en Peter Paul Muller is uitstekend in de hoofdrol, bovendien geeft Sello Motloung een knappe vertolking weg als Nelson Mandela. Hij lijkt nauwelijks op Mandela, maar heeft wel diens natuurlijke charisma. Wat veel belangrijker is: hij speelt ingetogen, waardoor de dramatische focus altijd blijft waar die thuishoort, bij Bram Fischer. Het onderkoelde acteren is lange tijd effectief, maar verzwakt de dramatische impact van het einde dat niet het gevoel van triomf heeft dat het had moeten hebben. Niettemin onderhoudend en interessant.

Brammetje heeft moeite zich te concentreren in Groep 3 en kan zijn energie en zijn talent (hij is een uitstekend schaker en kent alls verkeersborden uit zijn hoofd, aldus zijn ouders) daar onvoldoende kwijt. Daardoor krijgt hij het regelmatig aan de stok met Meester Vis [René Groothof] die samen met Brams ouders [Katja Herbers, Tjebbo Gerritsma] probeert tot een passende gezamenlijke aanpak te komen. D ieetwat geforceerde pogingen tot luchtigheid (inclusief wat dwaze slapstick) ondermijnen de serieuze achterliggende boodschap over de erkenning van verschillen tussen kinderen in het onderwijs. Maar Van der Heide verdient lof voor het feit dat Meester Vis geen karikatuur is. Dankzij Groothofs ingetogen spel heb je sympathie en begrip voor zijn dilemma’s. Isabelle Smit is bovendien ontwapenend als Brammetjes zorgzame klasgenootje Liselore Luisjes.

De Amsterdamse brandweer staat bekend als racistisch en seksistisch, aldus Burgemeester Femke Halsema tijdens een bespreking bij Brandweerkazerne Dirk, onderdeel van de Brandweer Amsterdam Amstelland. Al jaren is er druk op de brandweer om meer vrouwen en bi-nationale mensen te rekruteren, zonder succes. Bevelvoerder Gerrie Koning werkt al 33 jaar bij de brandweer en vindt het vooral belangrijk dat er voldoende bezetting is. Aan zijn bevlogenheid en werkmentaliteit valt niet te toornen. Joyce van den Berg is er na 17 jaar van overtuigd dat het mannenwerk is. Antwoorden krijg je niet in deze integer gemaakte documentaire van HUMAN, maar je krijgt wel inzicht in de cultuur binnen de brandweer en de aard van de problemen.

Sanne Vogel trapt in elke valkuil van het genre in haar opvolger van het succesvolle Hartenstraat en zadelt ons op met een allegaartje aan standaardpersonages en zo’n beetje elk cliché waaraan iedere Valentijnsdagcynicus zich groen en geel dient te ergeren. Valentijn [Georgina Verbaan] wordt op Valentijnsdag in haar eigen brasserie opgeschrikt door Frank [Egbert Jan Weeber], de ex die haar 12 jaar geleden dumpte en haar nu uit het niets uitnodigt om met hem naar Buenos Aires te gaan om hun oude droom in vervulling te laten gaan. Ober Lesley [Maarten Heijmans] flirt met Mia [Simone van Bennekom] die om niet nader te verklaren redenen de martelaar komt uithangen door op Valentijnsdag in haar ééntje uit eten te gaan. Roos [Lies Visschedijk] is de verveelde echtgenote die wraak neemt op haar echtgenoot en workaholic [Mark Rietman] enz. enz. Alsof het nog niet erg genoeg is dat Vogel medeverantwoordelijk is voor het afschuwelijke scenario, regisseert ze deze absolute onzin zonder enige ironie of subtiliteit waardoor het bijna lachwekkend wordt. Roeland Fernhout is goed als Valentijns alcoholistische broer en chef-kok (zucht!) maar ook hij had beter moeten weten. Een verschrikking.

De vijandigheid tussen vier Schotse clans is bekoeld sinds zij zich hebben verenigd onder een democratisch gekozen leider. Merida [Kelly Macdonald] is de dochter van de huidige leider Fergus [Billy Connolly] en volgens traditie dient zijn met de eerstgeboren zoon van de drie overige clanleiders te trouwen. Hoewel Merida’s moeder [Emma Thompson] haar hier jarenlang op heeft voorbereid, ziet Merida dit totaal niet zitten en zijn verzint een list om deze traditie te doorbreken. Een ontmoeting met een heks [Julie Walters] biedt Merida de kans om haar moeder een lesje te leren, maar dat idee pakt helemaal verkeerd uit waardoor Merida moet vechten voor haar eigen leven... en dat van haar moeder. Brave animatiefilm met de gebruikelijke centrale boodschap over het belang van familie met sterke stemvertolkingen en een originele setting. Een vlot scenario met een aantal sterke actiescènes en vele geslaagde grappen. Een pareltje dat zowel en BAFTA als een Academy Award won voor Beste Animatiefilm.

Nadat Oeding er alles aan heeft gedaan om Joe Braven [Jason Momoa] neer te zetten als de perfecte papa (met een behulp van een dochtertje [Sasha Rossof]dat constant in een deuk ligt om zijn grapjes), is het tijd voor actie. En dus besluit de familie Braven die afgelegen sneeuwhut eens met een bezoekje te vereren. Maar uh-oh, geboefte heeft net gebruik gemaakt van het leegstaande huisje om daar geld van een drugsdeal te verstoppen en dus ontpopt Brave Joe zich al snel als een knokmachine die korte metten maakt met het geboefte. Stephen Lang verhoogt het niveau als Joes sterke, maar verwarde vader, maar gezien de inhoudelijke oppervlakkigheid van dit gevalletje wil dat weinig zeggen.

Dorothea [Tyne Daly] en Greta [Elisabeth Henry] geven al 40 jaar hun hart en ziel aan “The Bread Factory”, een plaats waar kunstenaars de ruimte krijgen om hun vaak controversiële of moeilijk te doorgronden werken te presenteren. Wanneer een meer commercieel kunstcentrum probeert de subsidie voor “The Bread Factory” probeert op te snoepen moeten de twee dames, die geen ervaring hebben met het promoten van hun ‘product’, alle zeilen bijzetten om de beheerders van het budget ervan te overtuigen dat hun kunstcentrum belangrijk genoeg is voor de plaatselijke gemeenschap om behouden te blijven. Klinkt wellicht als droge kost, maar Wang gebruikt dit basisgegeven voor een soms surrealistisch, maar vrijwel altijd bewust theatrale polemiek tegen de teloorgang van vrijzinnige kunst. Dat komt aanvankelijk vreemd over, maar wie dit even tijd geeft zal zich laten meeslepen door Wangs visuele en inhoudelijke inventiviteit en het fraaie spel in dit eerste deel van een tweeluik dat het nadrukkelijk opneemt voor de vrije kunst en zo verrassend en verwarrend is als vrij kunst kan en hoort te zijn.

Dorothea [Tyne Daly] en Greta [Elisabeth Henry] moeten opnieuw alle zeilen bijzetten wanneer de concurrentie ze door middel van overtuiging en subtiele intimidatie probeert over te halen om de handdoek in de ring te gooien en na ruim 40 jaren de deuren van hun kunstcentrum “The Bread Factory” te sluiten zodat er geld vrijkomt voor meer toegankelijke kunstuitingen. Vervolg van Wangs wonderbaarlijke tweeluik begint met een door een klein orkest begeleid en in pantomime gespeelde samenvatting van deel 1 die meteen duidelijk maakt dat Wang geenszins van plan is zijn theatrale vertelwijze overboord te gooien. Het verhaal is een kapstok voor een serie verrassende, uiteenlopende en vaak zeer meeslepende kunstuitingen waaronder een subliem terugkerend segment met tapdansers. Een unieke, uitdagende en fascinerende polemiek voor de vrije kunst die nooit vergeet zowel te intrigeren als te amuseren.

De Canadese auteur Deborah Ellis gebruikte haar ervaring in Afghaanse vluchtelingenkampen als inspiratie voor dit verhaal over een Parvana [Saara Chaudry], wiens leven als meisje onder het Taliban-regime nog lastiger wordt wanneer haar vader, een leraar en oorlogsveteraan, in de gevangenis terecht komt. Aangezien vrouwen alleen onder begeleiding van een man in het openbaar mogen verschijnen besluit Parwana haar haar te laten knippen zodat ze de boodschappen kan doen voor haar moeder, haar oudere zus en haar piepjonge broertje. Aanvankelijk heerst de angst op ontmaskering, totdat ze oud-klasgenoot Shauzia tegen het lijf loopt. Zij gaat al langere tijd als jongen door het leven en blijkt een enorme steun en toeverlaat te zijn. Zal het de meiden lukken om Parvana's vader vrij te krijgen? En zullen ze het onderdrukkende Taliban-regime in Kabul kunnen ontvluchten?

Geschreven voor beginnende tieners is het verhaal ietwat romantisch en tegen het eind wat te nadrukkelijk moraliserend, maar de personages zijn goed uitgewerkt en het is een fraai eerbetoon aan de kracht van het gesproken woord, vooral in de vorm van het inspirerende, spannende, mythische relaas van een tiener die het in zijn ééntje opneemt tegen een geduchte vijand voor zijn volk. De sobere animatie staat bovendien altijd ten dienste van dit boeiende, regelmatig ontroerende verhaal. Hoewel het boek de eerste was uit een trilogie heeft deze animatiefilm (vooralsnog?) geen vervolg gekregen.

Samen met zijn beste vriend Mick [Oscar Aerts] verdient Dylan [Juvat Westendorp] zijn geld door tegen betaling relaties van andere te beëindigen zonder dat er een conflictsituatie ontstaat. Cliënt Sven [Kendrick Elmon] huurt Dylan in om het uit te maken met columniste Zoë [Holly Mae Brood]. Die is zo verbouwereerd over de gang van zaken dat ze via haar hoofdredacteur [Birgit Schuurman] vraagt of ze een column over de ‘Break-Up Club’ mag schrijven. Daarvoor wil ze een weekje met Dylan meelopen. Niet zo moeilijk te raden waar dit heengaat, maar Westendorp vermijdt op knappe wijze de valkuil van de karikatuur en Elbert zorgt dat het grootste deel van de cast zich inhoudt. Minpunt is de romance tussen Mick en fotograaf Lana [Sarah Bannier], die er helaas wel op los schmieren. Maar deze romkom van eigen bodem is in ieder geval goed uit te zitten.

1975 was een sleuteljaar in de Amerikaanse filmgeschiedenis. Fans van films en van politieke geschiedenis komen aan hun trekken in deze fascinerende dissectie van het jaar 1975, waarin Amerika moest bekomen van het Watergateschandaal en het verlies van de Vietnamoorlog. Martin Scorcese, Ellen Burstyn, Joan Tewkesbury en Albert Brooks vertellen over hun ervaringen bij het maken van Alice Doesn’t Live Here Anymore, Nashville en Taxi Driver. Oliver Stone, Josh Brolin, Cameron Crowe e.a. vertellen over de impact die de films (die een weerspiegeling waren van de tijdsgeest) op hen hadden, zowel persoonlijk als professioneel. Een uitstekend gemonteerde, fascinerende (film)geschiedenisles.

Aan de hand van gesprekken met filosofen en activisten stelt Gertten de kapitalistische maatschappij aan de kaak. Ons wordt een beeld voorgehouden als een mens dat in beginsel egoistisch is en een wereld waarin alleen de sterksten overleven. Maar is het niet zo dat het juist de vriendelijkste, meest sociale mensen die overeind blijven? En zien we in crisistijden niet dat mensen juist de samenwerking opzoeken om met gebundelde talenten oplossingen te verzinnen en te implementeren? Gertten gebruikt een recente maatschappelijke aardverschuiving in Chili als voorbeeld van hoe het anders kan in deze inhoudelijk interessante, maar visueel weinig enerverende documentaire.

De helicopterscènes doen weer terugverlangen naar een tijd waarin CGI nog niet bestond en stuntmensen dus werkelijk de gekste capriolen uithaalden met hun vervoersmiddelen. Bronson laat zien dat hij echt wel wat kan acteren: hij speelt Nick Colton, die op verzoek van een vriendin [Jill Ireland] verschillende pogingen onderneemt om haar echtgenoot Jay Wagner [Robert Duvall] uit een Mexicaanse gevangenis te bevrijden, waar hij terecht is gekomen doordat zijn schoonvader [John Huston] hem heeft laten opdraaien voor een moord. Randy Quaid is zeer amusant als Nicks vriend en partner Hawk en Sheree North steelt iedere scène als de sexy vriendin van de sheriff die dolgraag onderdeel uit wil maken van het avontuur. Komt wat langzaam op gang, maar de luchtige toon en de finale - met een spectaculaire achtervolging - maken dit de moeite waard.

Ben [Chandler Riggs] is dolgelukkig dat hij zijn vriendin Cassie [Samantha Isler] tijdens Kerst kan voorstellen aan zijn familie. Onverwachts besluit Cassie de relatie te beëindigen en Kerst met haar eigen familie te vieren. Hevige sneeuwval maakt dat onmogelijk en daardoor moet ze noodgedwongen de Kerst doorbrengen met de familie van haar ex-vriend die zich bovendien niet kan neerleggen bij het einde van de relatie. Raak romantisch drama over het verwerken van je eerste grote liefde vermijdt alle Kerstclichés dankzij authentieke personages. Carly Stewart steelt de film als Bens jongere zusje (en fanatieke vlogger) Liz die ook onzekerheden heeft over haar eerste vriendje.

Stroperige biografie waarin de trailer het hele verhaal al verraadt. De ruim 110 minuten die je er bij het aanschouwen van de volledige film krijgt, voegen daar bijster weinig aan toe. Het scenario van William Nicholson heeft weinig diepgang en verwacht dat je als kijker automatisch sympathie hebt voor Robin [Andrew Garfield] en Diane Cavendish [Claire Foy] omdat ze van elkaar houden en hij ernstig ziek is. Tom Hollander - als Dianes tweelingbroers - en Hugh Bonneville - als uitvinden Teddy Hall - leveren degelijke bijdragen, maar regisseur Andy Serkis richt zich teveel op mooie plaatjes en sentimentele clichés en doet te weinig om de karakters tot leven te brengen. Jammer, want het belang van het levensverhaal van Tom Cavendish had een veel betere film kunnen en moeten opleveren.

Brian [David Earl] is een excentrieke kluizenaar die zijn tijd in een plattelandsgemeenschap verdrijft met het in elkaar knutselen van zinloze constructies. Om de eenzaamheid te verdrijven sleutelt hij een robot [Chris Hayward] in elkaar die hij Charles noemt en zijn beste vriend wordt. Gefilmd als een faux-documentaire à la Christopher Guest met een scenario dat vooral bestaat uit wat losse, zo nu en dan vermakelijke ideeën. Van een verhaal of van karakterontwikkeling is amper sprake. Uitbreiding van een korte film uit 2017 die ook weinig meer was een verzameling aan losse ideetjes van wisselende kwaliteit rondom een niet onaardig basisidee.

Stompzinnig, humorloos, meer van hetzelfde en dus een aanrader voor fans van mooi-boy Paul Walker, wiens carrière hiermee een passende afsluiting heeft gekregen. Ik zou een essay kunnen schrijven over de idioterie die hier de plaats inneemt van een scenario, maar dat is deze film niet waard. Aanstootgevend dom en racistisch bovendien!

Wanneer blijkt dat Victor Radek [Clifton Collins Jr.] verantwoordelijk is voor een liquidatie in Griekenland, krijgt CIA-agent Steve Vail [Aaron Eckhart] opdracht om hem (opnieuw) uit te schakelen. Hij krijgt hulp van de onervaren Kate Bannon [Nina Dobrev]. Explosies en achtervolgingen ten overvloede in deze routinematige actiethriller, maar door de erbarmelijke regie en montage zijn de actiescènes nauwelijks te volgen.

Wilson speelt een geheim agent die haar vaardigheden goed kan gebruiken wanneer het trouwfeest van haar beste vriendin [Anna Camp] wordt verstoord door een groep bandieten onder leiding van Kurt [Stephen Dorff] die zijn zinnen heeft gezet op een lading goud dat zich bevindt in een geheime kluis in de miljonairsvilla waar het feest plaatsvindt. Camp is vermakelijk als de bruid en Wilson doet het niet onaardig als actieheld, maar de bijrollen zijn karikaturen en het scenario bij vlagen bespottelijk.

Annie [Kristen Wiig] heeft gemengde gevoelens over het aanstaande huwelijk van haar beste vriendin Lilian [Maya Rudolph] met Dougie [Tim Heidecker]. Ze beseft zich dat het huwelijk hun vriendschap zal veranderen, maar ook dat haar eigen leven nergens heen lijkt te gaan. Tot overmaat van ramp ontmoet ze tijdens de voorbereidingen op het huwelijk Helen [Rose Byrne], die zélf beweert Lilians beste vriendin te zijn! En zo ontstaat er een wedstrijdje ‘Wie is Lilians beste vriendin’ dat uitloopt op een fiasco, waarbij met name Dougies zus Megan [een hilarische Melissa McCarthy] een flinke duit in het zakje (en iets anders in een gootsteen) doet. Het type komedie dat lange tijd gemonopoliseerd was voor mannen, maar dankzij de getalenteerde cast en de bereidheid om zichzelf volledig voor schut te zetten opende dit de deur voor soortgelijke vrouwenkomedies. Wiigs poging om ongemerkt het huis van haar minnaar te ontsnappen zet de toon. Andere hoogtepunten: een rampzalig bezoek aan een bruidskledingzaak, Wiigs poging om de aandacht van agent (en potentiële love interest) Rhodes te trekken en Megans ond4eronsje met wat volgens haar een agent-in-burger is. Cudo’s gaan tevens uit naar Matt Lucas en Rebel Wilson als de broer en zus bij wie Annie is ingetrokken.

In 1957 wordt Rudolf Abel [Mark Rylance] in New York opgepakt op verdenking van spionage voor de Russen. James B Donovan [Tom Hanks] krijgt de niet te benijden taak om Abel te verdedigen toegewezen. Tot ergernis van velen – waaronder rechter Byers [Dakin Matthews] – vat Donovan zijn taak zeer serieus op. Op korte termijn brengt hij zichzelf daarmee in diskrediet en wordt ook zijn gezin doelwit van dreigementen en intimidatie. Maar het levert ook een vertrouwensband op met Abel en die band blijkt van grote waarde te zijn wanneer de Amerikaanse piloot [Austin Stowell] van een spionagevliegtuig boven de Sovjet-Unie wordt neergehaald en Donovan betrokken raakt bij een belangrijke diplomatische missie. Het verhaal is droge kost, maar dankzij een sterk scenario (Matt Charman, Ethan Coen en Joel Coen) en Spielbergs intelligente regie verveelt dit nooit. Mark Rylance won de Oscar voor beste mannelijke bijrol en was in vijf andere categorieën genomineerd. Dat Hanks door The Academy over het hoofd werd gezien, is wonderlijk, want het is een van zijn beste prestaties.