Opinions

Oudgediende topacteurs [Burgess Meredith (!) en Bette Davis (!!)] en topacteurs van hun generatie [Karen Black en Oliver Reed] plus een intrigerende titel, maken dit al de moeite van het aanschouwen waard. En hoewel ik nauwelijks lovende kritieken over deze horrorfilm heb gelezen, is hij toch best onderhoudend. Black, Reed en Davis gaan op enig moment in de film lekker over-the-top en de muzikale score van Bob Cobert is aangenaam creepy. De film duurt wel onnodig lang en de cameo van Burgess Meredith is twijfelachtig, maar deze film is aanzienlijk beter dan de meeste horrorfilms die we tegenwoordig in de bioscoop door de strot geduwd krijgen.

In een boeiende openingsmonoloog legt kunstcriticus James Figueras [Claes Bang] tijdens een kezing uit wat de kracht en het gevaar van zijn vak. De inhoud van die monoloog speelt een belangrijke rol bij wat zich daarna ontvouwt. James brengt de nacht door met Berenice [Elizabeth Debicki], één van de toehoorders, en nodigt haar prompt uit om hem te vergezellen bij een bezoek aan de steenrijke kunsthandelaar Joseph Cassidy [Mick Jagger] die iets met James wil bespreken. Dat blijkt te maken te hebben met kunstenaar James Debney [Donald Sutherland], een kluizenaar die zich lange tijd volledig heeft onttrokken aan publiek en de media. Voor James is dit een unieke kans om één van zijn grote helden te interviewen, maar de gesprekken leiden tot onvoorziene conclusies met onvoorziene gevolgen voor alle direct betrokken.

Cynische blik op de kunstwereld levert interessante dialogen op, maar weinig actie. Capotondi weet desondanks toch enige suspense op te bouwen, mede dankzij Jaggers sinistere charme, ook al duurt het lang voor het verhaal werkelijk op gang komt. Gelukkig is de ontknoping het wachten waard.

Elizabeth Taylor was zeker niet de eerste beroemdheid die open was over het feit dat zij zich liet opnemen in een afkickkliniek. Dat was Bela Lugosi in 1955. Taylor en Burton waren in 1983 respectievelijk 51 en 57 jaar oud en niet 'veertigers' en Burton worstelde bovendien al behoorlijk met zijn gezondheid. Dit biografische drama neemt een zeer opzichtig loopje met de realiteit door te kiezen voor twee acteurs die te jong zijn voor deze rol. Centraal staat hun besluit om in 1983 samen op het toneel te verschijnen in het toneelstuk Private Lives van Noël Coward. De media zinspeelt op een heropleving van hun stormachtige relatie (en wellicht een derde huwelijk) en het publiek kan niet wachten om de twee sterren samen op het toneel te zien. Maar een combinatie van verbittering en sterallures brengt de productie in gevaar. Bonham-Carter en West doen hun best ondanks het gebrek aan chemie tussen de sterren. Dit was veel beter geweest met oudere acteurs die ook beter gestalte kunnen geven aan de psychologische en fysieke problemen waar Taylor en Burton destijds mee worstelden.

Het Jinyang Reservoir is in quarantaine wegens een lek in het Biotech Lab. De bewakers denken dat het allemaal wel meevalt, maar al snel raakt een groot deel van de bevolking besmet door een virus dat ze verandert in bloeddorstige monsters. De passagiers van een trein naar Busan lijken te ontsnappen aan de bloeddorstige horde, maar op het allerlaatste moment springt een net gebeten vrouw nog aan boord. Welke passagiers zullen weten te voorkomen dat ze besmet worden tot ze het veilige Busan weten te bereiken? Yeons adembenemende horrorthriller richt zich aanvankelijk op een jonge vader [Gong Yoo] die zijn dochtertje [Su-an Kim] keer op keer teleur heeft gesteld, een hoogzwangere vrouw [Yu-mi Jung] en diens echtgenoot [Ma Dong-seok] en de leden van een honkbalteam, maar na een half uur gaan alle remmen los in deze heerlijk achtbaanrit voor liefhebbers van Living Dead-achtige actiethrillers.

Een artikel dat Wil Haygood in 2008 schreef voor The Washington Post vormt de basis voor deze biografie van Cecil Gaines, een zware man die in de jaren 20 opgroeide op de katoenvelden van Thomas Westfall [Alex Pettyfer] die Cecils moeder [Mariah Carey] seksueel misbruikte en zijn vader [David Banner] doodschot toen die daar iets van durfde te zeggen. Annabeth Westfall [Vanessa Redgrave] maakt van Cecil een ‘house nigger’, later leert Maynard [Clarence Williams III] hem bedienen voor witte gasten in een chic hotel en via R.D. Warner [Jim Gleason] krijgt Cecil uiteindelijk een baan in Het Witte Huis waar zou dienen onder zes verschillende presidenten. Zijn dienstbaarheid staat in schril contrast met het politieke activisme van Cecils zoon Louis [David Oyelowo], die aan de frontlinie staat van de strijd voor de gelijke behandeling en rechten voor zwarte Amerikanen. Roept direct een vergelijking op met The Help en komt er maar bekaaid vanaf. Whitakers gemanierde spel helpt niet, maar het is vooral het gefragmenteerde scenario, dat een periode van 60 jaar bestrijkt, dat dit veroordeeld tot de middelmaat.

Sardonische komedie [die volgens andere bronnen uit 1976 komt] bevat een vrij ééndimensionaal karakter. En dat karakter zit zo vol zelfhaat, sarcasme en nijdigheid dat het niet meevalt om enige sympathie voor Butley. Dat de film ook nog eens zo'n 130 minuten duurt en dat de als regisseur debuterende Harold Pinter over geen greintje cinematische flair lijkt te beschikken, maakt het moeilijk om van deze film te houden. Voor de doorbijters is er wel een prima rol van Jessica Tandy, maar je moet veel op de koop toe nemen om daar optimaal van te kunnen genieten.

Gedateerd politiek correct filmpje over de opbloeiende relatie tussen een vrijgevochten, vrolijke en naïeve blondine [Goldie Hawn] en haar blinde buurman [Edward Albert], wiens bezitterige moeder [Oscarwinnaar Eileen Eckhart] hun vriendschap/romance niet ziet zitten. De flowerpower-mentaliteit, volgens je welke je je naaste accepteert zoals je bent en je niet afsluit voor mensen die 'anders' zijn, ligt er duimendik bovenop en sentiment ligt ook constant op de loer. Dat het nooit té stroperig wordt is te danken aan de twee oprechte hoofdrolspelers, maar de toneelmatigheid van de film [die zich vrijwel volledig in één ruimte afspeelt] maakt het wel wat langdradig.

Een klungelige puinhoop van een film, waarschijnlijk het gevolg van een ernstige identiteitscrisis. Twee grondwerkers graven een tunnel naar een bank, stelen de inhoud van slechts vijf kluisjes (vraag niet waarom) en twee niet al te snuggere agenten van de buurtpolitie besluiten de tunnel zonder ondersteuning binnen te gaan, ook al weten ze dat die tunnel vol zit met dynamiet omdat ze de ontsteker - die om onbegrijpelijke redenen gewoon ergens in de hoek ligt - hebben gezien. Dit is meer Bassie & Adriaan dan Flikken en daarbij moet ik aantekenen dat de scenario's over de avonturen van die achterlijke clown en die irritante acrobaat Ludlumachtige intriges zijn vergeleken met dit knullige prutswerkje. De halve bonusster is voor Staf, een excentrieke buurtbewoner die - ondanks dat hij nauwelijks te verstaan is met zijn dikke accent - in ieder geval nog een paar keer een glimlach weet te genereren. Knullig, amateuristisch, maar vooral verschrikkelijk saai, maar blijkbaar zijn onze Vlaamse vrienden er dol op. Ik niet!

Marty Jackitansky [Joshua Burge] gebruikt zijn tijdelijke baantje bij een bank om de boel op allerlei manieren te belazeren: hij koopt op rekening van de bank peperdure producten die hij zelf weer verkoopt bij een winkel in tweehandsgoederen en hij fraudeert met overschrijvingen bij zijn eigen bank. Dat laatste levert hem meer problemen op dan hij had verwacht. Zijn onverschillige werkhouding levert hem bovendien geen vrienden op, maar toch weet hij zijn wereldvreemde collega Derek [Joel Potrykus] over te halen om hem tijdelijk onderdak te verlenen. Dat levert de nodige spanningen op, o.a. wanneer Burge het met zijn zelfgemaakte Freddy Krueger-handschoen opneemt tegen Dereks lightsaber. Marty is onberekenbaar, zeer temperamentvol en bepaald niet sympathiek, maar mede door Burges uitstekende spel blijf je als kijker toch de sympathie houden voor dit hopeloze geval. Het scenario van Potrykus zit vol onverwachte, bizarre zwart-komische momenten die je regelmatig op een ongemakkelijke manier doet gniffelen. Onconventioneel, en dat is in dit geval een aanbeveling.

Matige mix van Who's Afraid of Virginia Woolf? met een vleugje Psycho is prachtig in beeld gebracht en bevat prima werk van Pitt als de mislukte schrijver die zich met zijn frigide echtgenote [Jolie] terugtrekt in een pittoresk hotelletje aan zee in de hoop daar eindelijk inspiratie te vinden voor zijn nieuwe boek. Jolie laat vlijmscherpe woordenwisselingen echter achterwege en haar scenario kabbelt veel te rustig voort tot er een voyeuristisch element om de hoek komt kijken. Dan pas komen er wat interessante momenten, maar Jolie wist blijkbaar niet of ze een romantisch relatiedrama of een gematigde ero-thriller wilde maken. Het resultaat meandert dan ook ongemakkelijk tussen beide genres en maakt de verwachtingen nimmer waar.

Close, but no cigar. Het verhaal is een intrigerende variant op Candyman en Bloody Mary, waarin het noemen van de naam dodelijke gevolgen heeft. In The Bye Bye Man is dat idee op een interessante manier doorgetrokken, maar het idee is dusdanig bizar dat je wel een sterke cast nodig hebt om ervoor te zorgen dat de premisse blijft boeien. Maar de cast bestaat uit kleurloze tienerschermvulling en regisseur Stacy Title valt net iets te vaak terug op clichés, inclusief het uiterlijk van de titelgriezel. Hoewel er een paar aardige momenten zijn, weet ook deze horrorfilm helaas niet echt onder je huid te kruipen.