Opinions

“Het leven dat is één groot feest. Zoep’ as een grote en tekeer gaan als een beest”. En: “Het is lekker op de trekker, met de rubber deur de blubber”. Mannenkoor Karrespoor had gelijk! Diepgaande gesprekken zijn er niet, hetgeen het vooroordeel bevestigd dat boeren niet verder kijken dan hun neus lang is (en hun portemonnee diep is). Deze documentaire volgt twee groepen boerenjongeren uit respectievelijke Nieuwleusden en Espelo. Beetje rondrijden op de trekker, sleutelen aan sloopauto’s waarmee ze rondscheuren op het eigen erf en meedoen aan wedstrijden waarmee ze elkaars auto’s in de prak moeten rijden. Knallen met oud en nieuw en een zo groot mogelijk vreugdevuur bouwen om de concurrentiestrijd met het naburige dorp te winnen. Alle negatieve vooroordelen die heersen over het boerenleven worden hier bevestigd en dat vinden de boertjes uit deze documentaire blijkbaar wel best. Treurig, maar pervers amusant.

Sinds ze in 2004 op heroïsche wijze een bronzen medaille voor het Amerikaanse turnteam veilig wist te stellen is Hope Ann Greggory [Melissa Rauch] in de vergetelheid geraakt en zit ze vooral thuis haar vader [Gary Cole] af te kafferen over het gebrek aan geld. Op een dag krijgt Hope een brief waaruit blijkt dat ze $500.000,-- kan claimen, maar er zit uiteraard een addertje onder het gras: ze moet het aanstormende talent Maggie Townsend [Haley Lu Richardson] coachen tot Maggie een einde maakt aan hun samenwerking. Hope ergert zich aanvankelijk dood aan Maggies extreem brave en nederige houding en vloekt en scheldt er dan ook flink op los, maar begint zich gaandeweg te beseffen dat meer heeft te winnen dan geld. Hope is een te afstotelijk karakter om sympathie op te wekken en Maggie Townsend (niet te verwarren met topturnster Maggie Reynolds) is veel te lief voor een topturner, maar de Rauch en Richardson doen hun best met hun matige rollen en Michelle Derstine is een prima body double voor Richardson in de training- en wedstrijdscènes.

Eilis [Saoirse Ronan] laat in de jaren ’50 haar moeder [Jane Brennan] en zus [Fiona Glascott] achter in Ierland om een nieuw leven op te bouwen in de VS. Daar vindt ze onderdak bij Mrs Kehoe [Julie Walters] in Brooklyn en werkt ze bij een warenhuis. De lokale Ierse geloofsgemeenschap probeert haar te helpen haar draai te vinden. Father Flood [Jim Broadbent] biedt zelfs aan Eilis’ avondopleiding tot boekhouder te financieren. Eilis heeft desondanks veelvuldig last van heimwee, tot ze kennis maakt met de van oorsprong Italiaanse Tony [Emory Cohen]. Fraai geproduceerd portret van een emigrant, gebaseerd op het gelijknamige boek van Colim Tóibín, is een vrijwel universeel verhaal dat duidelijk maakt hoe belangrijk het is om het gevoel te krijgen dat je welkom bent en dat je in je nieuwe thuisland ook werkelijk de kans krijgt (en neemt) om een eigen leven op te bouwen. Prachtig acteerwerk alom.

Boeiende documentaire over een school in Harlem, New York City waar zo'n 80% van de leerlingen onder de armoedegrens leeft. Spil van het verhaal is Elizabeth Spiegel, een bevlogen docente die haar kennis van en liefde voor schaken een waardevolle plaats heeft gegeven op deze school. Haar schaaklessen zijn ontzettend populair en dat is niet voor niets: de school domineert dankzij Spiegel al een aantal jaren alle nationale schaakwedstrijden en een aantal leerlingen maakt zelfs kans om op jonge leeftijd al schaakmeester te worden! Dallemaggiore spreekt met deelnemende leerlingen en met ouders en toont zo hoe het schaakspel zelf, maar ook het feit dat juist deze kansarme kinderen de kans krijgen om door de VS te reizen, de levens van de jonge schakers en hun familie beïnvloedt. Tevens zien we hoe de school wanhopig probeert de financiën rond te krijgen wanneer de financiële crisis van 2009 leidt tot stevige kortingen op het budget. Integer gemaakt, vermakelijk en regelmatig meeslepend en inspirerend.

Voormalig crimineel Moke [Josh Brolin] is nu een brave burgerman en zijn echtgenote [Taylour Paige] staat op het punt te bevallen van zijn eerste kind. Zijn tweelingbroer Jady heeft net een celstraf uitgezeten en heeft ook besloten het rechte pad te kiezen, maar een rancuneuze gevangenisbewaarder [Brendan Fraser] dwingt hem nog één keer een slag te slaan. Jady krijgt een kans in de schoot geworpen wanneer moeder Cath [Glenn Close] zich voor het eerst in 30 jaar laat zien. Voordat ze op de vlucht sloeg voor de politie verstopte ze de smaragden die ze met Glenn [Joshua Mikel] had gestolen in de grond. Helaas maakt die grond nu deel uit van een golfbaan. Net als in Twins is kleine tweelingbroer de sluwe ritselaar en de grote tweelingbroer een naïeve goedzak. Pretentieloze komedie met een enthousiaste cast waaronder verder Marisa Tomei als Jady’s zweverige correspondentievriendin en M. Emmet Walsh als Brendan Frasers vader.

De titel verwijst naar de eigenschap dat vloeistof nooit stabiel is door de constante beweging van elementaire deeltjes. Het zal vast ook Leopolds verklaring zijn voor het feit dat Charlotte, een in Brussel werkende scheikundige, een hotelkamer huurt waar ze steeds wisselende mannen ontvangt om seks mee te hebben. Als haar echtgenoot [Dragan Bakema] of haar zoon [Ryan Brodie] daar toch achter zouden komen … Geen idee waar dit over gaat en het is traag en onuitstaanbaar pretentieus bovendien!

Een film voor brugklassers zoals brugklassers die zouden schrijven. Diversiteit en acteertalent zijn ver te zoeken in dit slappe verhaaltje dat begin wanneer Jesse [Vincent Visser] het uitmaakt met Nola [Sterre van Woudenberg] en iemand een filmpje van het moment waarop dat gebeurt plaatst op sociale media. Nola over haar toeren, zeker wanneer überbitch Fenna [Stefania] haar één en ander nog even inwrijft. En dan is daar ook nog die ongure, vervelende Boy [Julian Moon Snijder] die het thuis echter zo zwaar heeft dat we hem al snel zielig moeten vinden. Het verhaal, voor zover je daarvan kunt spreken, betreft een roadtrip waarmee Boy en Nola zich aansluiten bij het schoolkamp in Borger om wraak te nemen op Fenna. De serie waar dit uit voortkomt schijnt populair te zijn bij de doelgroep, maar die zal toch niet veel ouder zijn dan 13 jaar mag ik hopen. BN-ers Natasja Froger en Dennis van der Geest verschijnen in kleine rolletjes. Hoera!

Met genoeg geld en welwillende contacten die alles regelen, kans zelfs de meest kansloze zanger een album. De teksten van de 25-jarige Bruin Parry zijn abominabel en hij zingt werkelijk verschrikkelijk vals, maar toch wil hij muziek maken. Mario Davidson liet Bruin Parry wat teksten in de microfoon blèren, meer zien we niet van het harde werk dat normaal gesproken komt kijken bij het maken van een album. Donny Ronny (De Jeugd Van Tegenwoordig) komt opdraven voor een track, Katja Schuurman werkt mee aan de muziekvideo en de release party vindt plaats in De Melkweg. Het lijkt er vooral op dat Bruin geen vinger zelf hoefde uit steken! Iedere hardwerkende muzikant zal zich hier waarschijnlijk aan kapot ergeren.

Berry’s regiedebuut is een opzichtige poging om een vrouwelijke, moderne versie van Rocky te maken. De onvermijdelijke montagesequentie in de aanloop naar het slotgevecht bevat dezelfde soort lo-tech trainingsmethodes. Helaas geen 'Gonna Fly Now' of 'Eye of the Tiger', maar een sloom, monotoon R&B-deuntje van City Girls getiteld ‘Scared Bitch’ en Cardi B's 'Bet It'. 50-plusser Berry houdt zich echter goed staande in de vechtscènes als Jackie Justice, een veteraan uit het MMA-circuit die de kans krijgt haar beschadigde reputatie en haar zelfvertrouwen op te vijzelen door wereldkampioene Lucia “Ladykiller” Chavez, gespeeld door MMA-veteraan Valentina Shevchenko. Rosenfarbs scenario probeert te nadrukkelijk Jackie neer te zetten als slachtoffer en Berry laat geen enkel middel ongebruikt (inclusief strijkers en rijkelijk vloeiende tranen) om sympathie op te wekken voor deze antiheld, maar het werkt averechts.

De Hongaars-Joodse architect László Tóth [Adrien Brody] overleeft de Shoah en trekt naar de VS om een nieuw leven op te bouwen. Valt niet mee en al gauw raakt hij onder invloed van drank ken heroïne de weg kwijt in de jazzscene van New York. Totdat Harry [Joe Alwyn] hem vraagt om de studeerkamer van zijn vader Harrison Lee van Buren Sr. [Guy Pearce] te veranderen in een moderne bibliotheek. Die klus levert hem een miljoenenopdracht op waar hij zich met hart en ziel op stort in afwachting van de komst van zijn echtgenote [Felicity Jones] en zijn nichtje [Raffey Cassidy] die nog blijken te leven en een manier zoeken om naar de VS te komen. Fijn dat er na 200 minuten een epiloog is die uitlegt waar we naar hebben zitten kijken, want we krijgen weinig inzicht in de redenen voor het obsessieve en vaak onuitstaanbare gedrag van László en Van Buren. Omschreven als een epos, maar afgezien van een handjevol weidse landschappen doet dit meer denken aan de lowbudgetfilm. In de bioscoop vertoont met een pauze van 15 minuten. Tijdens het tweede deel (waarin Jones haar opwachting maakt) had ik minder moeite om mijn ogen open te houden. Veel gepraat, weinig actie.

De slachtoffers van drie zogenaamde ‘glimlachmoorden’ hebben één ding gemeen: ze waren ex-vriendjes van Liu Jinshui [Shi Shi Lui]. De jonge detective Wang Bu’er [Zhang Wen] en zijn ervaren collega Huang Feihong [Jet Li] gebruiken dat als leidraad voor een onderzoek waarbij de verdenking al snel lijkt te verschuiven naar Liu Jinshui’s zus Dai Yiyi [Yan Liu]. Vaak erg grappig (favoriete moment: een persiflage van een sleutelscène uit Men in Black), zeker wanneer Sgt Angela [Michelle Chen] zich met de zaken bemoeit. Er is een aantal fraaie actiescènes, maar die ontaarden jammer genoeg regelmatig in circusacts. Een iets serieuzere benadering was wel prettig geweest

Apatow slaat de plan volledig mis in deze beschamende satire op de filmwereld die draait om de perikelen rondom het filmen van de zoveelste film uit SF-spektakelfranchise. De hele crew moet zich houden aan COVID-richtlijnen en op de set ontstaan voorspelbare problemen tussen acteurs onderling en gedoe rondom special effects en dergelijke. Goede grappen zijn zeer dun gezaaid en iedereen schmiert er op los in een komedie die het vege lijf probeert te redden door er een enorme hoeveelheid cameo’s tegenaan te gooien. Dat vergroot echter de overeenkomsten met het minstens zo rampzalige Movie 43. Verbijsterend slecht.

In de eerste vijf minuten groet een karikaturale boer uit Iowa zijn buren terwijl hij zich oraal laat bevredigen door een schaap en wordt je getrakteerd op een flink aantal metaforen voor masturbatie. Bucky Larson [Nick Swardson] is een boerenkinkel met de voortanden van een bever en een belachelijke pruik die bij toeval ontdekt dat zijn ouders in de jaren '70 pornosterren waren. Hij besluit in hun voetsporen te treden. Dat niveau dus. Zelfs voor co-scenarist en co-producent Sandler is dit een dieptepunt en waarom doen Ricci en Johnson zo hun best voor deze afschuwelijke nonsens?

In 1961 ontdekken plaatselijke herders [Antonio en Nicola Lanza] een gat in het Pollinoplateau in Calabria. Een groep jonge speleologen besluit het gat volledig in kaart te brengen. Het eerste half uur bestaat uitsluitend uit levende ansichtkaarten waarin niets gebeurt wat ook maar van enig belang is. De rest van de film bestaat afwisselend uit shots waarin de speleologen steeds dieper in het gat kruipen. Oftewel: vrijwel volledige duisternis waarin voor de leek helemaal niets interessants valt te zien. Dat wordt afgewisseld met beelden van de stervende herder die op zijn bed ligt. Nul verhaal, nul dialoog (afgezien van wat Italiaanse kreten die waarschijnlijk bewust niet waren ondertiteld), nul redenen om hieraan te beginnen. Alhoewel: het zou weleens een wondermiddel tegen slapeloosheid kunnen zijn.

Het feit dat regisseuse Hedy Honigmann de film opdraagt aan haar moeder, die haar de liefde voor honden bijdraagt, die haar 'de liefde voor honden bij bracht', verklaart waarom deze documentaire het voor een groot deel moet hebben van de schattigheid en aanhankelijkheid van de hulphonden die mensen met verschillende achtergronden door het leven helpen. Het is volstrekt duidelijk dat de honden bijzondere gaven hebben en veel meer blijken te kunnen dan je als relatieve buitenstaander zou bedenken. Bewonderenswaardig is hoe één van hen een vrouw helpt aan- of uitkleden en ook nog het baasje toedekt voor ze gaat slapen. Bijzonder is ook hoe een andere hond letterlijk en figuurlijk de rug van een zwaar getraumatiseerde oorlogsveteraan bewaakt. De bezitters van de hulphonden vertellen elk waarom de hond zo belangrijk is, maar het is jammer dat deze documentaire ons wat weinig inzicht geeft in de levens van de mensen vóór ze hun hulphond kregen. Er is ook geen aandacht voor de intensieve training die deze honden ondergaan voor ze als hulphond worden ingezet en aangezien deze film zonder enige twijfel tot doel heeft meer sympathie voor dit goede doel te kweken, is het jammer dat juist dat aspect volledig beschouwing wordt gelaten. Hondenliefhebbers kunnen hun hart ophalen, want wat zijn die honden toch schattig, maar wie hoopt op een diepgaande documentaire is hier niet aan het juiste adres.

Julio Blanco [Javier Bardem] is een baas die zich uitstekend kan presenteren naar de buitenwereld en daarmee een prijs wint voor zijn excellente leiderschap. Voorafgaand aan de uitreiking moet hij wel wat problemen in en om zijn bedrijf zien op te lossen en daarbij blijkt dat zijn imago als ‘Bueno Patrón’ slechts schone schijn is. Zwarte komedie met een voortreffelijke rol van Bardem, maar De Aranoa ziet erop toe dat de bijrollen voldoende uit de verf komen door ook uit zijn ondersteunde cast uitstekend spel te halen.

Tour-de-force voor Ashley Judd als serveerster Agnes in een aftands motel en Michael Shannon als een oorlogsveteraan Peter, die gedurende een bizarre nacht overtuigd raakt van het feit dat de motelkamer vol zit met dodelijk insecten, volgens hem losgelaten om te spioneren. Agnes laat zich snel meeslepen in de paranoia van Peter, maar het loopt in de laatste act extreem uit de hand.

Het is een wat bizar gegeven en daardoor zal deze film zeker niet naar ieders smaakt zijn. Judd en Shannon zijn echter wel acteerkanonnen en leveren uitstekend werk af en ook Harry Conninck jr. valt op als Judds gewelddadige ex. Friedkin - die na The French Connection (1971) en The Exorcist (1973) weinig soeps heeft afgeleverd - weet dit op een toneelstuk gebaseerde verhaal de nodige cinematische flair mee te geven en er zijn absoluut enkele schokkende momenten. Niet voor ieders smaak dus, maar voor liefhebbers van psychologische horrorthrillers in ieder geval de moeite van het bekijken waard.

Inpakker Teddy [Jesse Plemons] en zijn neef Don [Aidan Delbis] ontvoeren Michelle, [Emma Stone] de directeur van het bedrijf dat volgens Teddy verantwoordelijk is voor het feit dat zijn moeder [Alicia Silverstone] ligt. Hij is er bovendien van overtuigd dat Michelle in werkelijkheid een Andromedaan is en wil via haar in contact komen met de leider van de Andromedanen. Met bizarre muzikale cues suggereert Lanthimos een diepere betekenis achter deze prachtig gefilmde, maar vooral bizarre en pretentieuze zwarte komedie.

Willemke [Abbey Hoes] timmert onder haar artiestennaam Sonne flink aan de weg als popzangeres.. Ze is de middelste van drie zussen uit een gezin dat in het verleden met het nodige leed te kampen heeft gehad. Wanneer Willemke het verschrikkelijke nieuws krijgt dat haar oudere zus Martha is omgekomen bij een auto-ongeluk, gaat ze direct op bezoek bij haar moeder [Georgina Verbaan] en haar jongere zus Hannah [Juna de Leeuw]. Hoewel Martha Willemke heeft aangewezen als voogd van haar dochter Lotte [Roosmarijn van der Hoek] ontstaat er een discussie over wie de zorg voor Lotte het beste op zich kan nemen. Daaruit blijkt dat Willemke lijnrecht tegenover haar moeder en zusje staat. Willemke is echter vastbesloten haar verantwoordelijkheid te nemen en neemt Lotte in huis, maar dan verschijnt Lottes biologische vader [Eelco Smits] opeens en hij eist een omgangsregeling. Dat is iets wat Willemke kost wat kost wil voorkomen. In flashbacks ontdekken we geleidelijk waarom.

Het is jammer dat openingsscènes gelijk al veel duidelijk maken over de verhoudingen binnen de familie die centraal staat in dit iets te dik aangezette familiedrama. De centrale 'waarom'- vraag is daardoor grotendeels al beantwoord en daardoor is de eerste helft weinig intrigerend. Pas halverwege ontdekken we geleidelijk dat de situatie nog complexer blijkt te zijn en dan komt het prima spel van Abbey Hoes écht goed tot zijn recht. Georgina Verbaan stelt teleur met een gemanierde, karikaturale vertolking maar Van der Hoek houdt zich uitstekend als staande en in haar filmdebuut maakt Pleun Nijhuis indruk in haar complexe rol van de jonge Willemke.

De winnaar van de Gouden Kalf voor Nederlandse film bevat fraaie plaatjes en een passend stemmige score. Regisseur en co-scenarist Eché Janga slaagt er echter niet in enige emotie uit zijn jonge hoofdrolspeelster Tiara Richards te krijgen. Richards speelt de rol van de 11-jarige Kenza wiens opstandigheid thuis en op school verband houdt met de dood van haar moeder in 2010. Ze voelt zich onbegrepen door haar vader Ouira [Everon Jackson Hooi] en zoekt steun bij haar grootvader Weljo [Felix de Rooy] en zijn mystieke verhalen.

Het is een wat mager verhaal voor deze speelduur en Janga gebruikt die tijd veelvuldig om de bedoelde emoties er bij het publiek in te hameren. De mystieke elementen leveren weliswaar wat interessante momenten op maar Janga valt te vaak terug op clichés en het weinig overtuigende spel van Richards maakt het niet gemakkelijk om met haar mee te voelen.

Tenminste, dat zegt ze zelf. Wat we horen van haar zang is niet indrukwekkend en datzelfde geldt voor deze film, die weliswaar een aardig kijkje geeft in de cultuur in een Indisch plattelandsdorpje. De belangrijkste conclusie lijkt te zijn dat tieners hier dezelfde onzekerheden en verlangens hebben als anders tieners. Niet echt verrassend, maar wat dit drama vooral de das om doet is het gebrek aan tempo en de vele amateuristische vertolkingen die de indruk wekken dat hier de plaatselijke toneelgroep voor het eerst aan improviserend toneel doet.

Detective Taylor Kwon [Sung Kang] gelooft dat de liquidaties van voormalig agent Hank Greely [Holt McCallany] en huurmoordenaar Louis Blanchard [Jons Seda] met elkaar verband houden en slaat de handen ineen met Blanchards vriend en collega James Bonomo [Sylvester Stallone] om de daders op te sporen. Niets nieuws aan de horizon, maar met een degelijke ondersteunde cast (waaronder Christian Slater en Jason Momoa) en een paar goede actiescènes dit goed te pruimen voor genrefans.

Een groepje kleurrijke gangsters bevindt zich op de kogelvormige, supersnelle trein uit de titel en proberen een koffertje te bemachtigen. Slap verhaal is kapstok voor een aaneenschakeling van vermeende grappige opmerkingen van onder een Brits sprekende tweeling [co-scenarist Aaron-Taylor Johnson en Bryan Tyree Henry] voor wie elk tiende woord dan wel een vloek woord, dan wel ‘innit’ is. Een armoedige rip-off van Guy Ritchie-clichés, slechts ten dele gereden door Pitts komische timing en de bijdrages van Andrew Koji en Hiroyuki Sanada, maar door het broodmagere plot lijkt de film wel een eeuw te duren. Er zijn kleine rolletje voor Michael Shannon en Sandra Bullock en voor wie dat interessant vindt is er een handjevol cameo’s.

Senator Jay Billington Bulworth [Warren Beatty] is de huidige manier van campagne voeren voor zijn senaatschap beu. Zijn belangrijkste medewerker en spin doctor Dennis Murphy [Oliver Platt] heeft de campagne helemaal uitgestippeld, inclusief de catchphrase ‘We are at the doorstep of a new millennium’ waarmee elke speech en elke reclamespot begint. In de openingsscène besluit Bulworth een contract af te sluiten voor een aanslag... op hemzelf! Op die manier krijgt zijn familie de uitkering van zijn levensverzekering. Wetend dat hij binnen 3 dagen het lootje zal leggen valt er een last van zijn schouders en tijdens een campagnebezoek aan een kerk in een zwarte achterstandswijk gooit hij, na een paar regels te hebben voorgelezen van de voor hem geschreven speech, gooit hij alle schroom van zich af en maakt het verbijsterde publiek duidelijk dat geen enkele politicus interesse heeft in de zorgen van de zwarte onderklasse, omdat ze in de zak zitten van multinationals.

Enkele jonge vrouwen melden zich daarna aan voor zijn campagne, waaronder de aanvankelijk nog behoorlijk sceptische Nina [Halle Berry], tot wie Bulworth zich enorm aangetrokken voelt. Murphy probeert ondertussen wanhopig alles recht te praten wat krom is, temeer daar hij ervoor gezorgd heeft dat een TV-ploeg onder leiding van Mimi [Laurie Metcalf] de senator de hele dag op de voet mag volgen. Bulworth voelt zich bevrijd van zijn last en hervindt zijn levenslust, maar hij kan de man die hij heeft opgedragen een aanslag op hem te plegen niet bereiken. Wanneer hij na een nacht stappen bij Nina’s ouders noodgedwongen zijn pak moet inruilen voor de kleding van Nina’s broer, ziet hij er niet alleen uit als een rapper maar spreekt hij ook alleen nog maar in rijm, ook tijdens een televisie-interview.

Beatty gebruikt Bulworth als uitlaatklep voor wat hij beschouwt als de waarheden over politiek en de drijfveren van de politici. Ze zitten in de zak van de multinationals, brengen bezoeken aan minderheden voor de vorm en slijmen bij de rijke Joodse elite. TV-debatten zijn ook gemanipuleerd omdat zowel de netwerken als de presentatoren en de kandidaten in de zak zitten van diezelfde multinationals die miljoenen schenken aan politieke campagnes om erop toe te zien dat de kandidaat hun belangen behartigt, ook als dat gaat over de ruggen van eenvoudige, hardwerkende Amerikanen. Het is niet zo vreemd dat Warren Beatty een paar keer in verband is gebracht met een mogelijk presidentschap en dat hij één van de voornaamste critici is van Donald Trump. Zeker, deze satire geeft een éénzijdige visie op de politiek in Amerika, maar ook als je de ontwikkelingen in de Amerikaanse politiek sinds Bulworth bekijkt, valt het niet mee om de snedige raps van Bulworth en de truth-speak van Bulworth te ontkrachten. En laten we vooral niet vergeten dat deze film een prima verhaal heeft en voldoende humor en drama bevat om ook de minder politiek geëngageerde kijker te vermaken.

Een duidelijke verbetering ten opzichte van de bombastische voorgangers, maar er valt nog genoeg aan te merken op de zesde film in de (moderne) Transformers-franchise. Deze keer gelukkig geen epische gevechten waarbij hele steden in puin worden gemept als apotheose van een vaag verhaaltje dat niet meer is dan een excuus voor een aaneenrijging van zichzelf herhalend, lawaaiige gemep en geschiet. In plaats daarvan is er een goed verhaal en meer aandacht voor karakteriseringen. Het is jammer dat de karakterisering van hoofdpersoon Charlie [Hailee Steinfeld] zo afgezaagd is (eigenzinnig meisje, buitenbeentje, vader dood, geen vrienden) en dat de uitwerking van het verhaal op bepaalde punten zwak is. Ik vroeg me onder anderen af waarom de Decepticons niet gewoon landden op de plek waar Bumblebees signaal vandaan kwam, maar honderden kilometers verderop?! Er zijn meerdere, soortgelijke consistenties te vinden. John Cena is bovendien niet serieus te nemen als de gedreven commandant die Bumblebee tracht te vernietigen. Afgezien van drie goede grappen (Bumblebees muzieksmaak, de wraak op één van Charlies plaaggeesten en een 'kettingbotsing) slaat het scenario de plank behoorlijk mis qua humor. Maar Steinfeld is charmant in de hoofdrol, Pamela Adlon prima als haar moeder en is er op fraaie wijze vormgegeven aan de persoonlijkheid van Bumblebee.

The Exterminator is bepaald niet de beste inspiratie voor een horrorthriller en Lodewijk Crijns zou beter moeten weten dan het gezicht achter het masker in de openingsscène al te onthullen, vooral omdat er geen enkele dreiging uitgaat van ‘Exterminator Ed’ [Willem de Wolf], die de tijd neemt om wegpiraten een lesje te leren. Hans [Jeroen Spitzenberger], Diana [Anniek Pheifer] en hun dochters [Roosmarij van der Hoek, Liz Vergeer] zijn onderweg naar Stroink voor een verjaardagsfeest wanneer Hans iets te lang iets te dicht achter Eds bestelbusje blijft hangen. Wat volgt is een langdurige achtervolging vol onzinnige wendingen en een hoop hysterisch gedoe (dat gegil van die meisjes!). Luidruchtig is dit zeker, spannend wil het helaas niet worden. Spitzenberger gaat al snel volledig over de schreef met zijn overdreven spel waardoor alleen Pheifer en Truus te Selle (als Hans’ moeder) zorgen voor een paar lichtpuntjes in de duisternis.

De in 1932 opgerichte vereniging ‘Bradford Movie Makers’ wordt draaiende gehouden door een klein groepje enthousiastelingen, ondanks een enorme huurafstand en een krakkemikkig, verwaarloos clubhuis waar onverlaten bovendien hun afval dumpen. Colin is de veteraan die ondanks zijn fysieke beperkingen vasthoudt aan zijn belofte om ‘tot zijn dood’ te blijven komen; de 80-jarige Harry wil de openingsscène van Oklahoma! (het lied ‘O What A Beautiful Morning’) reconstrueren en daarin zelf de hoofdrol spelen, ook al moet hij daarvoor paardrijden terwijl hij dat nooit heeft gedaan; Joe houdt met zijn kritische houding iedereen op scherp en nieuw lid Jeanette heeft het juist elan om plannen te bedenken waarmee de club uit de financiële problemen kan komen. Hopkins laat de mensen volledig in hun waarde, ook in hun privéomgeving, maar pogingen om het belang van verenigingsleven naar voren te brengen slagen slechts mondjesmaat. Onderhoudend, maar niet geheel geslaagd in zijn vermeende missie.

Een Otto Preminger film is zelden tot nooit saai en heeft altijd iets intrigerends, zowel visueel als verhaaltechnisch. De film betreft de zoektocht van een broer en zus [Keir Dullea en Carol Lynley], naar haar dochter Bunny Lake, die tijdens haar eerste schooldag spoorloos verdwijnt. Sterker nog: niemand kan zich herinneren haar te hebben gezien en elk mogelijk spoor van haar bestaan lijkt te zijn uitgewist. Dit gegeven stelt zowel de kijker als inspecteur Newhouse [Laurence Olivier] voor een raadsel, zeker als blijkt dat de moeder vroeg een denkbeeldige vriendinnetje had met de naam... Bunny Lake.

Stijlvol gefilmd en immer intrigerend, zeker ook door het prima op elkaar afgestelde spel van de drie hoofdrolspelers. Gedurende de zoektocht komen verscheidene onconventionele, kleurrijke, boeiende karakters voorbij, die niet alleen bijdragen aan de suspensevolle sfeer van de film, maar die je als kijker ook steeds weer doen twijfelen aan de ware toedracht van de verdwijning van Bunny Lake. De finale is een sterk geacteerd hoogtepunt en een waardige afsluiting van deze ongewone, maar zeer onderhoudende thriller.

In de toekomst heeft de mensheid alle moderne wapens uitgebannen en is de wereld teruggekeerd naar het tijdperk van het zwaard. De huidige heerser is Nicola the Woodcutter [Ron Perlman], wiens heerschappij alleen kan worden beëindigd als iemand er in slaagt zijn bende te verslaan. Een naamloze vreemdeling [Josh Hartnett] en Yoshi [Gackt Camui] dagen Nicola uit, maar al gauw blijkt dat ze alleen kans maken als ze samenwerken. Doet qua stilering denken aan een mix van Dick Tracy en de ‘Girl Hunt’-scène met Fred Astaire en Cyd Charisse uit The Band Wagon. Kleurrijke kostuums, zwierig camerawerk en actiescènes die niet alleen zijn gefilmd als een dans, waarbij de muziek het ritme volgt. Harrelson speelt de wijze barman en Demi Moore is de halsstarrige vrouw die zich heeft laten reduceren tot Nicola’s hoer. Eigenzinnig en zeer vermakelijk, ondanks Hartnetts kleurloze spel.

Het waargebeurde verhaal van Mike Burden [Garrett Hedlund], die onder invloed van Tom Griffin [Tom Wilkinson] actief lid wordt van de KKK. Maar onder invloed van zijn kersverse vriendin Judy [Andrea Riseborough] begint hij te twijfelen aan zijn overtuigingen. Wanneer Griffin een KKK-museum opent leidt dat tot een confrontatie met de zwarte gemeenschap onder leiding van predikant Kennedy [Forest Whitaker] en dat blijkt een sleutelmoment te zijn met grote gevolgen voor alle betrokkenen.

Goedbedoeld historisch drama met een uitstekend acterende cast overtuigt niet helemaal. De échte Mike geeft tijdens de aftiteling aan dat zijn reformatie een geleidelijk proces was, maar in deze reconstructie keert hij zijn oude vrienden wel erg snel de rug toe.