Opinions

Aan het eind van de 12e eeuw probeerde de Katholieke kerk zijn invloed uit te breiden tijdens de Noordelijke kruistochten waarmee de heidense volkeren in de huidige Baltische staten bekeerd moesten worden tot het Christendom. Een interessant onderwerp en deze documentaire begint met en visueel indrukwekkend beeld van een veldslag, maar verliest alle geloofwaardigheid en door gebruik te maken van het uiterst irritante, mechanische commentaar dat rechtstreeks uit een voorleesprogramma lijkt te komen.

Onderweg naar familie overleven Xana [Roxanne McKee] en haar zoon Benji [Tom Mulheron] een bizar auto-ongeluk in het bos. Voor ze het weten zit de gemuteerde, bloeddorstige Bambi hen op de hielen. Het type horrorfilm dat het niet moet hebben van verhaal of acteerwerk, maar van sfeer, opwindende actiescènes en bloedvergieten met een knipoog. En op die fronten scoort deze pseudo-sequel hoge ogen.

Hoewel The Ramones terecht gezien worden als de grondleggers van de Amerikaanse punkrock was er een band in Detroit die een jaar eerder was opgericht en twee jaar voor het debuutalbum van The Ramones probeerden hun demotape met snoeiharde, agressieve en snelle rock (de naam punkrock bestond nog niet) te slijten aan platenmaatschappijen. Het waren de broers Bobby, Dannis en David Hackney, drie zwarte jongeren uit een achterstandswijk in Detroit, die een uitlaatklep vonden voor hun frustratie en agressie door samen te spelen in één van de slaapkamers in hun ouderlijk huis. Veel platenmaatschappijen waren enorm onder de indruk van de muziek, maar ze stelden één eis: de jongens moesten hun bandnaam "Death" laten varen. Voor gitarist/zanger David had "Death" echter een diep persoonlijke en spirituele betekenis en dus weigerde hij halsstarrig de bandnaam te veranderen. Na een paar jaar besloten Bobby en Dannis een andere muzikale richting in te gaan en decennialang luisterde bekommerde niemand zich meer om "Death". Deze documentaire vertelt het verhaal achter de geschiedenis van de band, hoe het de broers verder is vergaan en wat de plotseling hernieuwde interesse in hun muziek betekent voor de broers.

De oorspronkelijke opnames verschenen in 2009 onder de titel "...For the Whole World to See" en iedere muziekliefhebber doet er goed aan om dat album eens te beluisteren. Voor de documentaire was het interessanter geweest als er wat meer interessants te vertellen was over de periode tussen de opheffing van de band en de herontdekking. De muziek is nog steeds zeer hoogstaand, de bijdrages van onder andere Henry Rollins, Alice Cooper en Kid Rock onderstrepen de geloofwaardigheid van deze band en er is een ontroerende finale.

Toen Laurence Fishburne in de documentaireserie "They've Gotta Have Us" sprak over het gebrek aan fatsoenlijke rollen in de jaren '80, moet hij zeker gedacht hebben aan deze afschuwelijke productie van Miami Vice-producer Michael Mann die een duidelijke stempel drukt op dit prutswerkje. Bob Dylan zingt de titelsong en ook de muziek van Prince (Let's Go Crazy) en Mr Mister (Broken Wings) komt in een kwaad daglicht te staan door het gebruik in een film die een blauwdruk bevat voor de meest aanstootgevende racistische stereotypes die helaas veel meer films uit deze periode typeren. De ultieme ironie is dat het de bedoeling is dat vijf jongeren van verschillende komaf moeten leren hun onderlinge culturele en persoonlijke verschillen opzij te zetten en als team samen te werken. Vijf jongeren, vijf vingers, één hand. Oftewel: The Band of the Hand. Fishburne speelt een lokale drugsdealer die verantwoording moet af leggen bij (natuurlijk) een blanke maffiabaas en het moet afleggen tegen The Band Of The Hand. Vietnamveteranen zullen ook niet vreugdevol terugkijken op Stephen Langs interpretatie van een Vietnamveteraan. Werkelijk niet om aan te zien.

Eenzame tiener [Karidje Touré] voelt zich niet veilig in haar buurt, totdat ze bij toeval aansluiting vindt bij een bende leeftijdsgenoten. Het bijzondere aan deze film is dat het gaan om een meisje. Sciamma biedt daarmee een unieke kijk op het bendeleven en de scènes waarin de meiden dansen, zingen of op andere manieren uiting geven aan hun verbondenheid voorzien het van een verfrissend perspectief, maar veel meer diepgang is er niet waardoor dit al met al toch een vrij gewoon misdaaddrama is geworden.

Luchtige, biografische misdaadfilm reconstrueert de 58 gewapende overvallen die ‘The Flying Bandit’ Gilbert Galvan in de jaren ’80 in Canada wist te plegen. Galvan [Josh Duhamel] ontvluchtte de VS in 1985 en vervolgende zijn carrière als bankovervaller onder het pseudoniem Robert Whiteman. Tussen door ontmoet hij Andrea [Elisha Cuthbert], met wie hij een gezin sticht en haalt hij in Vancouver de banden aan met de plaatselijke misdaadkoning Tommy Kay [Mel Gibson]. Nestol Carbonall en Swen Temmell spelen de agenten die alleen door samen te werken een kans zien om Gilbert op heterdaad te betrappen én zeker te zijn van een veroordeling. Gebaseerd op ware feiten, maar toch bevat het scenario onvoldoende verrassingen om de genrekenners werkelijk te behagen. Duhamel en Carbonall zijn gelukkig goed gecast en leveren prima werk af.

Hoewel hun huwelijk het resultaat is van een dorpstraditie, lijken Banel [Khady Mane] en Adama [Mamadou Diallo] zeer gelukkig met elkaar. Ze zijn vastberaden om te breken met de tradities. Wanneer Adama te kennen geeft dat hij weigert zijn overleden vader op te volgen als stamhoofd, waarschuwt zijn moeder [Binta Racine Sy] voor de mogelijke gevolgen. Zij voorspelt rampspoed, waaronder droogte en hongersnood. Bovendien vreest ze voor een vloek die heerst op het terrein waar Banel en Adama willen gaan wonen. Primitief bijgeloof? Dat valt nog te bezien in dit traag op gang komende psychologische drama met een aantal fraaie visuele effecten, een sterke ontknoping en sterk acteerwerk van Mane.

Waarschuwend verhaal over de seksuele avonturen van vriendinnen George [Marilyn Lima] en Laetitia [Daisy Broom] met rokkenjager Alex [Finnegan Oldfield] die vrienden bij hem uitnodigt om te feesten terwijl zijn rijke ouders op vakantie zijn. Van het een komt het ander. De ironische titel verklaart deels de naïviteit van deze tieners met betrekking tot groepsseks. Gebaseerd op ware gebeurtenissen waarvan Husson niet wist of ze er een melodrama of een farce van moet maken. Het resultaat houdt zwalkend het midden tussen deze twee uitersten.

Bewerking van het waargebeurde verhaal van Dave Fishwick [Rory Kinnear], een verkoper van bestelwagens uit Burnley die enkele vrienden en kennissen financieel uit de brand heeft geholpen door hun geld goed voor hen te investeren. Een onschuldige opmerking inspireert Dave tot het oprichten van zijn eigen bank. “Bank of Dave” leent geld aan de mensen die het écht nodig hebben, en besteedt de winsten aan plaatselijke goede doelen. Dat is de droom, maar daarvoor moet het voldoen aan een aantal voorwaarden die zijn ingesteld om de huidige, grote banken te beschermen. En dat is in de laatste 150 jaar niemand gelukt. Hugh [Joel Fry] is de Londense jurist die Dave moet bijstaan en ontdekt dat Burnley niet zo deprimerend is als hij had verwacht. Conventionele underdog story ontstijgt de dreigende middelmaat door goed uitgewerkte hoofdpersonages en perfect gekozen hoofdrolspelers. Kinnear is buitengewoon innemend als Dave en voor liefhebbers van classic rock is er een gastoptreden van een van de absolute reuzen uit het genre. Een hint: de band komt uit Burnley! 

De overdaad aan vakjargon maakt het moeilijk om precies te begrijpen hoe de ambitieuze, maar onervaren bankierszoon Bernard Garrett [Anthon Mackie] met hulp van de doorgewinterde zakenman Joe Morris [Samuel L Jackson] erin slaagden eigenaren te worden van een bank, ondanks hun zwarte huidskleur. Daarbij maakten ze gebruik van de blanke stroman Matt Steiner [Nicholas Hoult], die weliswaar de ballen verstand heeft van onroerend goed en bankieren maar beschikt over een feilloos geheugen.

George Nolfi weigert de hoofdrolspelers in dit interessante verhaal neer te zetten als volkshelden. Mackie speelt de rol van Garrett met een soms haast kille, vastberaden zakelijkheid en Jackson is perfect als de sluwe zakenman die kans ziet de blanke elite dwars te zitten én daar zelf flink aan te verdienen. De scènes waarin Steiner de kneepjes van het vak leert zijn zeer vermakelijk. Maar wanneer de autoriteiten proberen het drietal een hak te zetten vervalt het verhaal in een kat-en-muisspel dat vol zit met technische details waar alleen mensen met een vrij gedetailleerde kennis van het bankwezen een touw aan vast kunnen knopen.

Het valt niet mee om een film over bankieren interessant te maken. Deze film over de bankiers die een combinatie van connecties, administratieve inventiviteit en lef gebruikten om vanaf 1942 het verzet volledig te financieren, is helaas geen uitzondering. Het eerste deel, waarin Walraven van Hal [Barry Atsma] samen zijn behoedzame broer Gijs [Jacob Derwig] en de geheimzinnige Van den Berg [Raymond Thiry] de plannen in elkaar smeedt, bestaat onvermijdelijk uit veel (bankiers)gepraat waardoor het verhaal maar langzaam op gang komt. Zodra één en ander echter in werking wordt gezet en de een klopjacht beginnen op het brein achter de operatie, wordt de film een stuk beter. De scène waarin Meinoud Rost van Tonningen [een zeer effectieve rol van Pierre Bokma] onverwacht De Nederlandsche Bank binnenloopt terwijl een bankier probeert documenten te vervangen door vervalsingen, is het dramatische hoogtepunt van deze film. Het acteerwerk is prima en de film is technisch goed gemaakt, maar dat neemt niet weg dat je even moet doorbijten in een niet al te interessant eerste uur.

Het is alsof de duvel ermee speelt: deze hernieuwde samenwerking tussen Kramer en Ederveen, de makers van 30 Minuten en de met een Gouden Kalf bekroonde TV-film Geboren in een Verkeerd Lichaam, is ongeveer 30 minuten ronduit briljant. Ederveen is verbluffend als Jo, de kapper en voormalig Prins Carnaval van het dorpje Bannebroek, die al jaren de organisator is van de lokale talentenjacht oor kinderen, ‘Bannebroek’s Got Talent’. Het eerste half uur doet denken aan Waiting For Guffman en richt zich op de juryleden, drie plaatselijke ondernemers die zichzelf willen profileren en een wethouder die nauwelijks verstand van zaken heeft. Dan zijn er ook nog de ouders van de jonge deelnemers die alles over hebben voor het succes van hun kind. Een briljante geschreven dwarsdoorsnede Het is jammer dat Kramer de vorm van de nepdocumentaire vrij abrupt verruilt voor een conventioneel drama over het gekibbel tussen twee vriendjes die samen een goochelact hebben. Het helpt niet dat Mijnen en Henckens niet al te best acteren, maar hun slotact is fraai uitgevoerd. De volwassen cast is uitstekend, met uitzondering van de schmierende Plien van Bennekom als moeder die alles doet om de jury te beïnvloeden. En waar blijft Liekeliekeliekelieke van Lexmond?

In een echte Ierse eilandgemeenschap beëindigt Colm [Brendan Gleeson] abrupt zijn vriendschap (en de bijbehorende bezoekjes aan de plaatselijke pub) met Pádraic [Colin Farrell] om hij tot de conclusie is gekomen dat Pádraic maar “saai” is. Pádraic laat zich echter niet zomaar opzij zetten, ook niet wanneer Colm, een begenadigde muzikant, dreigt één van zijn vingers af te snijden wanneer Pádraic hem zelfs maar durft aan te spreken. Gefilmd op prachtige locaties die sfeer voorzien van authenticiteit en goed geacteerd. Farrell was nog nooit zo goed (Gleeson wel), maar het Condon die het meest indruk maakt als Pádraics zus die de koppigheid van de twee gewezen vrienden niet kan uitstaan. Goed gemaakt, maar behoorlijk bizar.

Het zou mij niet verbazen als Kristen Wiig en Annie Mumolo op wat voor manier dan ook volledig van de wap waren toen ze zich vastlegden om de hoofdrol te spelen in deze extreem flauwe en nimmer leuke komedie, temeer daar ze hiervoor zélf het scenario moesten schrijven. Barb [Annie Mumolo] en Star [Kristen Wiig] zijn twee roddelende en oeverloos ouwehoerende veertigers – die voldoen aan een karikatuur waar zij zelf blijkbaar ontzettend om hebben moeten lachen – die na hun ontslag bij de plaatselijke meubelzaak en hun uitsluiting bij de plaatselijke vrouwenpraatgroep besluiten eindelijk eens op vakantie te gaan. Hun bestemming: Vista del Mar in Florida, een kitscherige resort waar ze flirten (en meer) met hunk Edgar [Jamie Dornan, nog net zo kleurloos als in de Fifty Shades-films]. Er is ook nog een vrouw met een pigmentstoornis [Rose Abdoo] die wraak wil nemen op Vista del Mar met behulp van een muskietenplaag. Waarschijnlijk zijn er mensen die enorm moeten lachen om Barb en Star, maar als je dat in de eerste vijf minuten niet is gelukt: Zet af!

Tess [Georgina Campbell] wacht een onaangename verrassing wanneer ze op een regenachtige avond ontdekt dat de woning in Brightmoor die zijn via Airbnb heeft geboekt al bezet is door Keith [Bill Skarsgård]. Noodgedwongen brengen ze de nacht onder hetzelfde nacht door en daarbij ontdekken ze dat het niet pluis is in het huis. Alweer zo’n horrorfilm die het moet hebben van sinistere muziekjes en een rondwarende camera en waarin vrijwel niets gebeurt. Net wanneer het op gang lijkt te komen springt het verhaal naar AJ [Justin Long], de eigenaar van de woning in kwestie die noodgedwongen het huis te koop moet zetten en begint de ellende weer opnieuw. Heeft een niet onaardige ontknoping, maar verder weinig om over naar huis te schrijven.

Tien jaar zijn verstreken sinds Barbershop: Back In Business en Calvin [Ice Cube] is in zee gegaan met dameskapper Angie [Regina Hall] waardoor de kapperszaak in de South Side van Chicago nu definitief een plaats is waar mannen en vrouwen in gelijke mate welkom zijn. Maar het straatgeweld in de buurt is zorgwekkend. Calvin maakt zich zorgen dat zijn zoon Jaden [Michael Rainey jr.] negatief wordt beïnvloed door Kenny [Diallo Thompson], de zoon van Calvins goede vriend Rashad [Common]. Onderlinge verhoudingen komen op scherp te staan, maar de kapper blijkt nog altijd een plaats waar verschillende meningen en soms zelfs aartsvijanden bij elkaar kunnen komen om de buurt te verbeteren. Scenaristen Kenya Barris en Tracy Oliver laten elk personage goed uit de verf komen. Lee zorgt voor de perfecte mix tussen komedie, sociaal drama, retoriek en misdaaddrama en Ice Cube is ideaal als het morele kompas van de gemeenschap.

In Mattels antwoord op The Lego Movie wordt et onbezorgde sprookjesleven van stereotypische Barbie [Margot Robbie] in Barbieland verstoord door een enkele existentiële gedachte. Barbie zoekt hulp bij Weird Barbie [Kate McKinnon]. Die concludeert dat die gedachte te maken heeft met haar gebruiker en raadt Barbie aan om naar ‘The Real World’ te reizen en haar eigenaar [Ariana Greenblatt] te vinden om dat op te lossen. Onderweg blijkt stereotypische Ken [Ryan Gosling] zich stiekem in Barbies auto te hebben verstopt. Wat Barbie en Ken aantreffen in ‘de echte wereld’ is niet wat ze hadden verwacht. Robbie speelt de titelrol met een uitgekookte mix van menselijkheid en ironie, waardoor ze even goed amuseert als ontroert. Gosling doet wat hij kan, maar met zijn soms wat gemanierde spel en gebrekkige komische timing schiet hij tekort. Het scenario is een mix van geslaagde en minder geslaagde ideeën en het zijn er teveel, waardoor het verhaal rommelig is en de film meerdere keren dreigt te ontsporen. Amusant, maar de onvoldoende benutte Michael Cara’s oneliner over NSYNC deed mij hardop lachen.

Een lange menselijke schaduw in een woestijn springt extreem hoog en ver. Een dokter concludeert dat een pasgeboren baby helemaal niet geboren wilde worden en stop het terug in de buik van de moeder. Vader en moeder lopen door het ziekenhuis en beseffen zich dat navelstreng niet is doorgeknipt, waarop vader de navelstreng ergens halverwege doorknipt. Als je na die proloog geïntrigeerd bent dan is deze film je op het lijf geschreven, maar de kans is groot dat je je hart vasthoudt voor wat je verder nog over je heen krijgt. Ik behoor nadrukkelijk tot de laatste categorie en zag mij vermoeden bevestigd in deze volstrekt absurde, vermoeide bespiegeling op het leven en alles wat daarmee te maken heeft. Geloof ik. Het is een aaneenschakeling van visuele huzarenstukjes waarin cameraman Darius Khondji, production designer Eugenio Caballero, arts director Carlos Y. Jacques en kostuumontwerper Anna Terrazas alle ruimte hebben gekregen om hun aanzienlijke vakmensschap te tonen. Maar omdat het allemaal nergens op slaat is het vooral buitengewoon vermoeiend. Een oogverblindende hoop gebakken lucht dus.

Vier weken voor Brigitte Bardot op 91-jarige leeftijd overleed, verscheen dit eerbetoon dat zich richt op Bardots filmcarrière, haar baanbrekende werk als vrouw op het grote scherm en in de door mannen gedomineerde filmwereld, en haar latere rol als ambassadeur voor de strijd tegen dierenleed. De schaduwkanten van haar latere leven worden gemeden, maar dit is een treffende weergave van de culturele invloed die Bardot had, zowel voor mannen als voor vrouwen en zowel in binnen- als buitenland.

Nicholaas III, de koning der Belgen, is nog steeds onderweg naar zijn thuisland om de afsplitsing van Wallonië tegen te houden en belandt in Sarajevo. Daar raakt hij licht gewond bij een incident (hint: het is 28 juni) waardoor hij belandt in een soort kuuroord op een afgelegen eiland waar hij met hulp van Dr. Otto Kroll [Udo Kier] recupereert onder het pseudoniem Leonid Brezhnev. Op een dag kondigt Kroll aan dat Europa uitéén is gevallen en dat ze op dit eiland een nieuwe Europese Staat stichtten. Eén van de aanwezigen wordt daarbij uitgeroepen tot de nieuwe Keizer, maar wie zal dat zijn?

Brosens en Woodworth weten de droogkomische, soms absurdistische satirische toon van King of the Belgians probleem vast te houden. Het verhaal speelt zich grotendeels af op één van de Brijuni eilanden bij Kroatië, waar de Joegoslavische heerser Tito hoogwaardigheidsbekleders ontving. Van den Begin is opnieuw voortreffelijk als de naïeve, zwijgzame koning en Kier en Geraldine Chaplin verlenen gewicht aan deze scherpe, maar luchtige veroordeling van Europees nationalisme en fascisme. Let ook op de plaats die Nederland NIET mag innemen in de line-up van de lidstaten. De surrealistische finale, met hulp van Ravels 'Bolero', is uitstekend en blijf nog even zitten tijdens de aftiteling.

Hardman [Samuel L. Jackson] leidt meisjes vanaf hun kleutertijd op tot moordmachines. Van de nieuwe lichting is Megan [Hailee Steinfeld] de eerste pupil die wordt ‘geactiveerd, maar tijdens haar eerste operatie besluit te ontsnappen om te ervaren hoe het is om een ‘normaal’ leven te leiden. Ze krijgt onderdak bij de familie Larson en gaat samen met dochter des huizes [Dove Cameron] naar de High School. Een middelbare schoolkomedie met een originele invalshoek en een kijk op het scholierenleven dat veel genuanceerder is – en niet vasthoudt aan de traditionele hokjesgeest – dan veel van zijn voorgangers. Steinfeld is uitstekend in de hoofdrol in een vlotte, maar weinig diepgravende actiekomedie met Jessica Alba amusant als de schurk.

Detective Sean O’Hearne [Mark Haddy] beschuldigt filmmaker Barney Parnofsky [Paul Giamatti] van moord. In flashbacks ontvouwt zich het levensverhaal van Barney, de zoon van een ex-politieman [Dust in Hofmann] die op de receptie van zijn tweede bruiloft de ware liefde van zijn leven [Rosamund Pike] ontdekt en alles op alles zet om haar te veroveren. Zelfs de sympathieke Giamatti slaagt er niet in om veel sympathie op te wekken voor deze zelfingenomen Barney en het scenario slingert allerlei kanten op, maar Pike is voortreffelijk en Dustin Hoffman speelt één van zijn beste komische rollen.

Hassan [Nader Boussandel], Mounir [Mourade Zeguendi], Aziz [Mounir Ait Hamou] en Franck Tabla [Julien Courbey] zijn vier vrienden die leven van een uitkering en daar zo trots op zijn dat ze zichzelf om die redden “Les Barons” noemen. Totdat Hassan niet langer zijn al geruime tijd sluimerende liefde voor Malika [Amelle Chahbi] kan en wil verbergen en bereid is zijn luilekkerleven daarvoor te verruilen. Bijkomende probleem: Malika is Mounirs zus. Luchtige komedie moet het meer hebben van grappige momenten en kleurrijke figuren dan van het een goed doortimmerd verhaal en dobbert daardoor soms wat doelloos in het rond. Jean-Luc Couchard is hilarisch als het brein achter een lucratieve autozwendel en Hassans uiteindelijke liefdesverklaring voltrekt zich op een verrassende, amusante wijze.

Denemarken, 1755. Na 25 jaar gediend te hebben in het Duitse leger, neemt kapitein Ludvig Kahlen [Mads Mikkelsen] zich voor om Jutland te cultiveren, ook al lijkt dat onbegonnen werk. Wanneer hij duidelijk maakt dat hij de onderneming volledig wil financieren met zijn pensioen, krijgt hij groen licht voor zijn missie. Hij huurt het voortvluchtige echtpaar Johannes [Morten Hee Andersen] en Ann Barbara [Amanda Collin] in om hem te helpen en legt zelfs contact met een groep vogelvrije zigeuners. Maar hij krijgt tegenwerking van landeigenaar Frederik De Schinkel [Simon Bennebjerg], die geen enkel middel schuwt om zijn gelijk te krijgen. Indringend verhaal, gebaseerd op ware gebeurtenissen, met Mikkelsen als rots in de branding te midden van een uniform uitstekende cast. Prachtig in beeld gebracht door Ramus Videbœk (12 Strong, Out Stealing Horses).

Zoe [Charlotte Le Bon] krijgt opdracht om een in een teddybeer verstopte tijdbom te plaatsen in het hoofdkwartier van de Franse Nationalisten maar krijgt op het laatste moment grote twijfels. In haar onoplettendheid wordt de tas met de bom gestolen door zakkenroller Michael Mason [Richard Madden] die de explosie van de bom ternauwernood overleeft en ook nog eens de politie en de geheime diensten achter zich aan krijgt. Sean Briar [Idris Elba] is de eigenwijze CIA-agent die Michael opspoort en met hem op zoek gaat naar Zoe in de hoop zo de ware motieven achter de mislukte aanslag te achterhalen en verdere terroristische actie te voorkomen. Vlotte, pretentieloze thriller met een sterke cast, een hoog tempo en spannende, scherp gemonteerde actiescènes,

Steve Young werkte 25 jaar als grappenschrijver voor David Letterman en zijn Late Show en stuitte in zijn zoektocht naar excentrieke onderwerpen op een vrijwel vergeten fenomeen: de industriële musicals. Vanaf de jaren '50 produceerden grote Amerikaanse bedrijven met grote regelmaat musicals voor personeelsdagen of conventies waarin ze hun bedrijf of hun producten in een positief daglicht stelden. De aanwezigen kregen enige tijd later vaak een opname van de show mee als souvenir. De combinatie van de schitterende arrangementen en bizarre teksten die in feite verkooppraatjes zijn, spreekt Young dusdanig aan dat hij besluit een boek te schrijven over deze vergeten shows. Daarvoor zoekt hij beroemdheden op als Martin Short en Florence Henderson, maar ook vergeten vakmensen van wie hij een grote fans is geworden, zoals Melody Rogers, Patt Stanton Gjonola en Sandi Freeman.

Liefde voor musicals of voor muziek is absoluut een pré, mede omdat Young geen bijzonder charismatische verschijning is. Maar de fragmenten van de musicals die we krijgen te horen en/of te zien zijn zeer vermakelijk en Youngs oprechte bewondering en respect voor de vakmensen die hij ontmoet is amusant en ontroerend tegelijk, ook al omdat zijn boek zorgde voor de erkenning van componist Sid Siegel, die korte tijd later zou overlijden. Daardoor is dit niet alleen documentaire over een excentrieke hobby, maar ook over hoe een nieuwe wereld voor je open kan gaan als je besluit je passie te volgen.

Superieur sociaal drama legt de oorzaak van de spanningen in een verpauperde voorstad van Parijs op pijnlijke wijze bloot. Na de plotselinge dood van de burgemeester wordt de relatief onervaren Pierre Forges [Alexis Manenti] door de gemeenteraad aangewezen als waarnemend burgemeester. Zijn echtgenote [Aurélia Petit] waarschuwt hem voor de veranderingen die dit met zich zal meebrengen, maar dat weerhoudt Pierre er niet van om de kans te grijpen om de grote problemen in de wijk flink aan te pakken. Hij gaat de confrontatie aan de met de (overwegend zwarte) bevolking die wonen in erbarmelijk onderhouden appartementencomplexen die de gemeente. Zij erkennen de problemen in hun wijk, maar stellen dat de gemeente hun roep om financiële en materiële hulp door de jaren heen heeft genegeerd. Net als in Les Misérables houdt Ly zich afzijdig en voorkomt hij karikaturen. Forges heeft goede bedoelingen, maar door zijn gebrekkige ervaring overziet hij de gevolgen van zijn keuzes niet. Andere perspectieven zijn die van buurtwerker Haby [Anta Diaw], haar broer Blaz [Aristote Luyindula], die slechte ervaringen heeft met de politie, locoburgemeester Roger Roche [Steve Tientcheu], een man uit de wijk die in een spagaat zich van idealisme en pragmatisme en de Syrische vluchteling Tania [Judy Al Rashi], die nog hoopvol is. Het hoogtepunt is de evacuatie van een appartementencomplex, een tour de force die doet denken aan het zinken van de Titanic.

Aan het einde van het bijzonder succesvolle eerste seizoen van de gelijknamige televisieserie wilden de makers de serie in het buitenland lanceren met behulp van deze in ongeveer zes weken gemaakte filmversie waarin The Caped Crusader [Adam West] en Boy Wonder [Burt Ward] het opnemen tegen de vier meest populaire schurken. The Joker [Cesar Romero], The Penguin [Burgess Meredith], The Riddler [Frank Gershon] en Catwoman [Lee Merriwether]. Zij slaan de handen ineen om The World Security Council en miljoenen losgeld te eisen van de regeringen van deze wereldleiders. In de wetenschap dat Batman hun plannen zal proberen te dwarsbomen vermomt Catwoman zich als een Russische journalist met als doel iemand te verleiden en te ontvoeren die Batman koste wat kost zal willen redden. Het beoogde slachtoffer? Bruce Wayne! Geniet van de waanzinnige woordspelingen en de ridicule raadsels. Huiver wanneer Robin Batman met behulp van Shark Repellent Bat Spray probeert te verlossen van een hongerige haai! Pink een traantje weg voor het nobele offer van een dolfijn! En wees dankbaar voor de aanwezigheid van de Foam Rubber Whosesalers Convetion in Gotham City! Geniet van de kleurrijke props en de hilarische details in de sets en de legendarische muurbeklimming! En vergeet niet: “Some days you just can’t get rid of a bomb!” Subliem vermaak voor de hele familie.

Alleen Jesse Eisenberg blazen Gal Gadot blazen wat leven in deze saaie voorloper op Justice League die vol melodramatisch geneuzel en overdreven CGI-effecten zit. Lex Luthor [Jesse Eisenberg] ontwikkelt een wapen waarmee hij Superman [Harry Cavill] kan uitschakelen en schuwt geen enkel middel om de publieke opinie zo te beïnvloeden dat zelfs Batman [Ben Affleck] vreest dat Superman een gevaar is voor de mensheid. Een overdaad aan overbodige personages en onverschillig spel van Affleck en de kleurloze Cavill verklaren het gebrekkige vertrouwen in de sequel Justice League.

Zowel in de vrolijke serie uit de jaren ’60 als in Batman Forever was The Riddler een aangename verschijning, met zijn kleurrijke kostuums, tomeloze energie, sardonische gevoel voor humor en zijn melige raadseltjes. Reeves blijkt echter net zo’n deprimerende benadering te hebben als Christopher Nolan en dat alleen maakt deze reboot (of wat het ook wezen mag) volstrekt overbodig. Bruce Wayne [Robert Pattinson] ziet eruit als een aan heroïne verslaafde emo-rocker en kijkt gedurende de hele film alsof de wereld vergaat. Christopher Nolan en Zack Snyder hebben Batman al volledig uitgemolken en het is dan ook onbegrijpelijke dat Reeves op dezelfde voet denkt door te kunnen gaan. Denkt, want hij beschikt duidelijk over minder talent en komt niet verder dan een fletse imitatie. Goed, Batman hoeft van mij niet in het zonnetje met zijn Bat-a-rang en Bat-rope de gevels van de wolkenkrabbers te beklimmen, maar zo saai als dit mag het nooit meer worden.