Opinions

De eerste uit een reeks van animatiefilms rondom Batman is de beste, al is dat zeker niet te danken aan de teleurstellende, primitieve animatie waarin niks van de stijl van de live-actionfilms terug te vinden is. Maar er is een goed verhaal en het scenario heeft een vinnig gevoel voor humor dat ontbreekt in de latere animatiefilms. De stemvertolkingen zijn bovendien goed en Mark Hamill blijkt ronduit subliem als The Joker, een rol die hij nog een aantal keer zou herhalen.

"Quick, Robin! To the crosswalk!"

50 jaar na de eerste Batmanfilm kruipen de oorspronkelijke Caped Crusaders Adam West en Burt Ward probleemloos terug in de huid van Batman en Robin in deze liefdevolle hommage aan de populaire serie uit 1966 waar Batman - The Movie een spin-off van was. Ook Julie Newmar, één van de drie actrices die Catwoman speelde, keert terug.

Deze animatiefilm mist jammer genoeg de energie van de oorspronkelijke serie en de vervangers van Burgess Meredith, Frank Gorshin en Cesar Romero zijn slechts fletse imitaties. Er is bovendien weinig moeite gedaan om de kleurrijke sets, die zo belangrijk waren voor de campy sfeer van de serie, nieuw leven in te blazen.

Maar het scenario is foutloos en bevat alle elementen van een klassieke Batman-episode. Verwacht dus flink wat raadsels met extreem vergezochte antwoorden, de meest waanzinnige gadgets – er is zelfs een Utility Belt-duel! – een klassieke muurbeklimming en vergeet niet dat voor Batman en Robin veiligheid altijd boven alles gaat. Verre van purr-fect maar bevat meer dan voldoende egg-cellente momenten. Uiteraard een must voor fans van de serie of de film.

Een bijzondere, sinistere ontdekking in het Poolgebied doet Bruce Wayne [David Giuntoli] besluiten om voor het eerst in 20 jaar terug te keren naar Gotham City. De moord op havenmeester Lucius Fox [Tim Russ] bevestigt dat de stad in groot gevaar is. Het heeft allemaal van doen met het Testament van Ghul, waarmee een duistere kracht tot leven kan worden geroepen. En ja, ook de dood van Bruces ouders komt nog maar eens een keer langs. In het kader van diversiteit zijn Kai Li [Tati Gabrielle] en Sanjay [Karan Brar] toegevoegd aan Batmans entourage en er komt een kleurrijke hoeveelheid schurken en monsters voorbij. Een prima aanvulling op de reeks avondvullende animatiefilms waar DC nog wel wat jaren vooruit moet kunnen.

Combineert deel 1 en 2.

Oorspronkelijke uitgebracht in twee delen die direct op elkaar aansluiten, dit mysterie waarin Batman [Jensen Ackles] commissaris Gordon [Billy Burker] helpt te achterhalen wie er verantwoordelijk is voor een serie moorden die vanaf Halloween op landelijke feestdagen worden gepleegd. Een excuus om een flink blik aan Batmanschurken hun ding te laten doen, waarbij gezegd moet worden dat Troy Baker op verdienstelijke wijze in de voetsporen van Mark Hamill treedt als The Joker. Houdt vast aan de visuele stijl uit de populaire DC-comic. Het heeft wat tijd nodig om op gang te komen, maar beloont je geduld met een vermakelijke finale.

Zeer gewelddadige, zwartkomische satire met Takeshi Kitano als de afgestompte leraar Kitano-Sensei die de kans krijgt op vergelding wanneer hij als leider van een project dat ervoor moet zorgen dat de ernstig toegenomen opstandigheid van jongeren de kop ingedrukt wordt. De overheid heeft door middel van loting een klas van 40 leerlingen (+ twee onverwachte aanvullingen) geselecteerd voor de nieuwste editie van 'Battle Royale' . Slechts één van hen kan het spel overleven, maar daarvoor moet die leerling na drie dagen de enige overlevende zijn op een verder verlaten eiland. Iedere deelnemer krijgt een rugzak met daarin basisvoorzieningen en een 'wapen' en Kitano roept twee keer per etmaal bepaalde delen van het eiland uit tot gevarenzone. Het verhaal richt zich op drie deelnemers die hopen het spel te slim af te kunnen zijn. Maar de tijd dringt en de overige deelnemers doen er natuurlijk ook alles aan om te overleven.

Gebaseerd op het gelijknamige boek van Koushun Takami dat volgens velen aan de basis stond van het veel tammere The Hunger Games. Regisseur Fukasaku gaat uitstekend om met de lastige mix van satire, zwarte komedie en extreem geweld. De executies zijn even gruwelijk als inventief, het tempo ligt hoog en het verloop van het spel is zelden voorspelbaar. Kitano is perfect als de oud-leraar die ogenschijnlijk onverschillig is voor wat zijn oud-leerlingen overkomt en Stephanie Komure is bijzonder geestig als de Training Video Girl die de spelregels uitlegt.

Een groep huurling met een militaire achtergrond onder leiding van Vincent Reikker [Louis Mandylor] krijgt opdracht om af te reizen naar Tsjernobyl om een wapentransport te bewaken. Daar komt het team oog in oog te staan met haast onverwoestbare gevechtsrobots (vandaar de titel) en realiseert Reikker zich al snel dat zijn team slechts proefkonijn is in een levensgevaarlijk experiment. Met afgezaagde montagetrucs probeert Gould nog iets te maken van de actiescènes in deze slecht geschreven, dwaze sciencefictionthriller vol minstens zo afgezaagde personages en dialogen. Volstrekt waardeloos dus.

Een dag nadat veelvuldig gedecoreerde sergeant Michael Nantaz [Aaron Eckhart] heeft besloten zich alleen nog maar bezig te houden met het trainen van nieuwe rekruten, trekt het leger zijn verzoek in wanneer duidelijk wordt dat meteoren op 8 verschillende plaatsen in de VS in zullen slaan. Wat een reddingsoperatie had moeten zijn ontaardt in een veldslag wanneer de meteoren vijandige buitenaardse wezens met zich mee blijken te dragen. De altijd charismatische Eckhart is perfect gecast als de veteraan die al zijn intuïtie en ervaring gebruikt om een volstrekt onvoorspelbare vijand te verslaan en Rodriguez bewijst nog opnieuw waarom ze tot de beste vrouwelijke actiehelden van haar generatie behoort. Het verhaal is simpel maar een hoog tempo en dynamisch gefilmde en gemonteerde actiescènes zorgen voor een aangename verhoogde dosis adrenaline.

Reconstructie van de aanloop naar een publiciteitsstunt opgezet door de 54-jarige voormalige toptennisser (en gokverslaafde) Bobby Briggs [Steve Carrell] onder naam 'Battle of the Sexes', een wedstrijd tegen Billie Jean King [Emma Stone], destijds de beste vrouwelijke tennisser ter wereld. Een interessant en nog altijd actueel onderwerp dat aandacht verdient, maar het scenario van Simon Beaufoy wil teveel vertellen in een daarvoor te korte tijd. De aandacht gaat vooral uit naar King, die een conflict met tennis-promotor Jack Kramer [Bill Pullman] beslecht door haar eigen tennisbond op te zetten en samen met een aantal collega's haar eigen circuit te beginnen waarbij ze een eerlijk(er) salaris krijgen. Bovendien ontdekt ze lesbische gevoelens te hebben voor kapster Marilyn Barnett [Andrea Riseborough] waardoor haar huwelijk met haar echtgenoot Larry [Austin Stowell die nogal wat weg heeft van een jonge Robert Redford] in gevaar komt. Er zijn zeker sterke momenten, zoals de eerste ontmoeting tussen Billie Jean en Marilyn en het moment waarop Larry haar geheim ontdekt, maar het blijft wat teveel op de oppervlakte steken. Carrell is charismatisch als Briggs, lijkt er sprekend op en de montage waarin hij in idiote outfits (als Heidi, met duikvinnen) demonstratiewedstrijden doet zijn hilarisch, maar zijn verhaal komt amper uit de verf. Met het acteerwerk van Stone en Carrell is helemaal niets mis, maar gezien het onderwerp en de kleurrijke, boeiende karakters, had dit film zeker een half uur lange mogen duren om echt recht te doen aan deze mensen en het stukje geschiedenis dat ze met elkaar schreven.

Een jaar na de ontdekking van een planeet met een klimaat dat gelijk is aan dat van de Aarde zendt NASA de eerste signalen naar die planeet. Dan is ’t een kwestie van tijd voor de plaatselijke bevolking reageert door grote steden te verwoesten. Taylor Kitsch speelt de loser die het ondanks zijn gebrek aan verantwoordelijkheidsgevoel met hulp van zijn broer [Alexander Skarsgård] weet te schoppen tot luitenant van de U.S.S. Missouri en na de dood van een aantal officieren zelf de touwtjes in handen krijgt. Volstrekt absurde SF-actie ter meerdere eer en glorie van de Amerikaanse marine met Brooklyn Decker als oogappeltje, Rihanna om tieners naar de bioscoop te lokken en Liam Neeson die opdraaft om hier en daar wat bevelen uit te delen. Stompzinnig popcornvermaak, te lawaaiig om bij in slaap te kunnen vallen.

Dwayne Johnson heeft zich ontwikkelt tot een charismatische verschijning met een goed ontwikkelde komische timing. Zac Efron doet te hard zijn best om leuk over te komen en slaat daardoor de plank bijna altijd mis. Met die insteek kan het niet anders dan dat dit een geval van hit-and-miss is, waarbij bovendien veel afhangt van het scenario. Grappen over lullen en tieten kunnen mij nooit bekoren, evenals smerige grappen waaronder die over lijkenvet die in de trailer zit. Dat zou een kwestie van een generatiekloof kunnen zijn [zegt de beschermheilige van Freddy Got Fingered], maar het staat voor mij sowieso vast dat Baywatch zich niet kan meten met 21 Jump Street dat volgens dezelfde formule werkt.

Gelukkig is Johnson op zijn allerbest en bevat de film ook voldoende goede actiescènes en leuke bijrollen om dit in ieder geval het gemiddelde te doen ontstijgen.

De zoveelste documentaire over Bruce Lee plaatst kung fu-legende in de geschiedenis van de Aziatisch-Amerikaanse gemeenschap. Ondanks zijn onmiskenbare charisma, vakmanschap en acteerervaring kreeg Bruce Le nauwelijks voet aan de grond in Hollywood. Ondanks dat hij Amerikaans staatsburger was weigerden TV-stations Lee de hoofdrol te geven in de door hemzelf ontwikkelde serie Kung Fu.

De aandacht voor het activisme van Amerikanen van Aziatische achtergrond biedt een interessant nieuw perspectief en de afwezigheid van pratende hoofden is eveneens een pluspunt. Er zijn interessante bijdragen van Lees weduwe, zijn dochter en van acteur Nancy Kwan en Lees pupil Kareem Abdul-Jabbar, de boomlange basketballegende die een rol speelde in Game of Death. Jammer genoeg valt Nguyen regelmatig terug op veelvuldig verkend terrein.

Waardeloze bagger zoals alleen Harmony Korine dat weet te produceren. Cinema varité op zijn allerslechtst, vol met nutteloze en irritante jump cuts en nog meer drugs, alcohol, (vrouwelijk) naakt en aanverwante seksuele perikelen. Een sneue poging tot het maken van een controversiële film, maar het is hedonistische navelstaarderij vol met walgelijke karakters en tenenkrommende pogingen tot humor. McConaughey leidt de dans qua slechte vertolkingen totdat Zac Efron ten tonele verschijnt. Het volstrekt belachelijke excuus voor een verhaal gaat 90 minuten lang helemaal nergens over en het is ronduit stuitend dat Korine daar mee weg denkt te komen door een slap anti-kapitalistisch statement te maken in de slotscène. Een volledige verspilling van tijd en talent, al valt er van dat laatste nauwelijks iets te merken.

Emily [Liana Liberato] en Randall [Noah Le Gros] besluiten hun relatie nieuw leven in te blazen door hun intrek te nemen in het strandhuis van Randalls ouders. Tot hun verbazing blijken twee oude familiekennissen ook gebruik te maken van dat huisje. De twee stellen besluiten er het beste van te maken met wat feestelijke versnaperingen, maar niemand realiseert zich dat er iets mis is met het water. Neemt een eeuwigheid om de karakters te introduceren en vervalt vervolgens in oninteressante hallucinaties en dergelijke. Het totale gebrek aan chemie tussen Liberato en Le Gros helpt ook niet mee.

Disney heeft de gewoonte om natuurdocumentaires te verkinderdagverblijviseren. En dus krijgen de beren in deze film menselijke trekjes aangesmeerd en krijgen ze allemaal een naam. We volgen Mama Beer Skye en haar kinderen Amber en Scout die overigen net zo goed Paddington en Pooh hadden kunnen heten, zo schattig zijn ze. Uiteraard ontdekken we al snel dat ze denken zoals mensen dat doen en dat ze zich vaak ook precies zo gedragen als wij!

Dergelijke nonsens moet je helaas slikken totdat de werkelijke overlevingsstrijd begint en deze documentaire eindelijk de realiteit van het bereleven onder ogen ziet. En is leven is lang niet altijd beregoed. Hoewel de makers volop gebruik maken van montagetechnieken om een verhaal te suggereren - tijdens de aftiteling zien we de crew aan het werk - zijn er veel indrukwekkende momenten. Er zijn regelmatig confrontaties met onvriendelijke concurrenten die elkaar te lijf (willen) gaan, maar het zijn de schitterende beelden van de forelvangst die nog lang je netvlies blijven nabranden. Niet bijzonder leerzaam maar aangenaam kijkvoer voor de familie, al zijn sommige momenten iets te eng voor de allerkleinsten.

Getraumatiseerde jonge vrouw Moll [Jessie Buckley] lijdt aan waanbeelden en een dominante moeder als hoofd van een familie die ze nauwelijks kan uitstaan. Mollstroosteloze bestaan op het eiland Jersey krijgt wat glans nadat Pascal [Johnny Flynn] haar redt van een aanranding. Tussen de twee bloeit een romance, maar al snel blijkt dat Pascal ook de nodige duistere geheimen heeft. De relatie komt vooral onder druk te staan wanneer Moll ontdekt dat Pascal één van de hoofdverdachten is in het onderzoek naar de verdwijning van drie meisjes op het eiland.

Intrigerende psychologische thriller is sterk geregisseerd en profiteert van een emotioneel complex, maar voortreffelijk gespeelde hoofdrol. Pearce probeert je soms iets te nadrukkelijk op een dwaalspoor te zetten en de film is wel érg deprimerend, maar dit is sfeervol gefilmd en boeiend tot het lugubere einde.

Dr. Nate Samuels [Idris Elba] reis met zijn dochter Norah [Leah Jeffries] en Meredith [Iyana Halley] naar het dorpje in Zuid-Afrika waar hij hun pas overleden moeder leerde kennen in de hoop dat hij daarmee zowel zijn dochter als zichzelf kan helpen met de rouwverwerking. Een rondleiding door het wildreservaat met Nates oude vriend Martin [Sharlot Copley] neemt een gruwelijke wending wanneer blijkt dat een woest beest een deel van de bewoners van het reservaat heeft afgeslacht. Uiteraard komen Nate en zijn dochters oog in oog te staan met dit beest in een dodelijk spel van kat en muis. Goed geacteerd maar Spielberg leerde ons met Jaws dat als je monster er niet overtuigend uit ziet je hem beter zo weinig mogelijk kunt laten zien. Het CGI-monster overtuigt niet en het scenario loopt bepaald niet over van originele ideeën. De ontknoping is bovendien behoorlijk absurd.

Het enige experimentele aan deze zogenaamde dansfilm - waarin overigens verdacht weinig dans te zien is - is dat het heeft geëxperimenteerd met het label 'experimentele film' om zo te zien of de makers wegkomen met wat in feite een nietszeggende, pretentieuze prent is geworden. Om niet nader verklaarde (en niet te verklaren) redenen begint dit in de aanloop naar WO II en eindigt het in het heden. Sarah Reynolds en Dan Hurst kunnen hun lichaam flink naar achter buigen zonder de balans te verliezen, hebben ook het Vogue-dansen enigszins onder de knie en blinken vooral in The Twist. Regisseur Clara van Gool verpest elke andere poging tot expressie met haar ondoordachte, videoclipachtige benadering en wie denkt dat de zogeheten 'Beast in the Jungle' zich gedurende de film op spectaculaire wijze zal openbaren, komt bedrogen uit. Reynolds en Hurst strooien met losse one-liners vol platitudes en zich herhalende retorische vragen, maar het lijkt alsof men een soort advertentiespel van quotes uit het gelijknamige boek van Henry James op de grote hoop heeft gegooid en dat het scenario het resultaat is van een grabbeltonbenadering. Alleen zo valt deze uiterst vervelende nonsens te verklaren. Denk er vooral niet teveel over na, sla deze gewoon over.

Kendra [Mary-Kate Olsen als Goth] besluit Arrogante mooiboy Kyle [Alex Pettyfer] een lesje te leren door hem te vervloeken met littekens, piercings en tatoeages. Zijn afgetrainde lichaam mag hij houden. Uiteraard leert hij een paar wijze levenslessen en is er een meisje [Vanessa Hudgens] dat hem “ziet voor wie hij werkelijk is.” Hypocriete tiener-kletskoek is alleen te verteren voor uiterst naïeve tieners. Dakota Johnson heeft een klein rolletje als Kyles beoogde oorspronkelijke love interest.

Een niet bij naam genoemd land in West-Afrika is verscheurd door een burgeroorlog. Vanwege een dreigende aanval door rebellen worden alle vrouwen in een dorp in veiligheid gebracht. Tijdens de aanval ziet Agu hij hoe de rebellen zijn vader [Kobina Amissah-Sam] en zijn grote broer [Francis Weddey] doden. Agu weet op het nippertje te ontsnappen, maar komt in handen van de NDF, een militaire eenheid die bestaat uit kindsoldaten en geleid wordt door de charismatische Commandant [Edris Elba], die Agu laat geloven dat de NDF zijn nieuwe familie heeft. Maar om tot die familie te behoren, moet Agu dingen doen die hij niet voor mogelijk had gehouden. Indringend oorlogsdrama maakt op treffende manier duidelijk hoe en waarom kinderen in korte tijd kunnen veranderen in goed geoliede oorlogsmachines. Attah en Elba zijn voortreffelijk, maar dat geldt ook voor de rest van de jeugdige cast.

Hushpuppy [Quvenzhané Wallis] groeit op in ‘The Bathtub’, een commune op een eilandje dat elk moment onder water gezet kan worden door mensen “van de andere kant.” Vader Wink [Dwight Henry] heeft haar grootgebracht met fantastische verhalen die Hushpuppy moeten helpen om op eigen benen te staan wanneer het moment daar is. Zeitlin creëerde zelf kunstwerken die onderdeel uitmaken van de omgeving en een weerspiegeling zijn van Hushpuppy’s kijk op de wereld in dit fantasierijke volwassenwordingsdrama dat tegen het einde wel wat melodramatisch wordt. Het bibberende camerawerk is vaak storend, maar Wallis is een openbaring in de veeleisende hoofdrol. Een eerbetoon aan de kracht van gemeenschapszin, want hoewel Wink het soms anders doet voorstellen, is Hushpuppy nooit alleen.

Onder aanvoering van George Harrison lieten The Beatles zich in de 1966 voor het eerst onderdompelen in de Indiase cultuur. Ze bezochten de ashram van Shankara Angadi, een begenadigd bespeler van de sitar die hun spirituele mentor werd. Deze documentaire kijkt terug op de keren dat The Beatles in India waren met ooggetuigen. Dat levert aardige verhalen op, maar niet al teveel nieuwe inzichten voor wie iets meer over John, Paul, George en Ringo weet dan de gemiddelde kijker. Bovendien is er – afgezien van een documentaire over Shakra Angadi – weinig beeldmateriaal beschikbaar met betrekking tot de betreffende periode.

De vriendschap tussen een aantal jongeren die de naam beatniks nauwelijks verdienen komt onder druk de staat wanneer één van hen het 'ruige' leven de rug besluit toe te keren ten faveure van een platencontract. Uiteraard zingt hij met plezier middle-of-the-road-achtige liedjes terwijl zijn 'vrienden' de hotelkamer waar ze verblijven verbouwen, enorm veel herrie maken en tussen neus en lippen ook nog een misdaadje of twee plegen. Peter Breck is hilarisch slecht als de psychopaat van het clubje in deze dwaze misdaadfilm met matige muziek, een slechter scenario en ondermaatse vertolkingen.

Terugblik op de stormachtige carrière van hiphopgrootheden “A Tribe Called Quest” met een titel die bewust verwijst hun zwakste album dat het begin van einde inluidde. Q-Tip en Ali Shaheed Muhammad leerden elkaar als peuters kennen en geïnspireerd door Run DMC, LL Cool J en DJs Mr. Magic en Red Alert van de New Yorkse radiozender KISS-FM maakten ze met schoolvrienden Phife Dawg en Jarobi White in 1990 hun albumdebuut met “People’s Instinctive Travels and the Paths of Rhythm” met de klassiekers “Can I Kick It?”, “I Left My Wallet in el Segundo” en “Bonita Applebum”. Verbittering tussen met name Q-Tip en Phife Dawg leidde tien jaar later tot het bittere einde. Het verhaal van een groep jongeren met een droom, maar door de eerlijkheid van de bandleden en het tonen van pijnlijke confrontaties achter de schermen geeft dit ook inzicht in waarom het zo moeilijk is om bij elkaar te blijven. En Rapaport maakt haarfijn duidelijk waarom “A Tribe Called Quest” zo’n prominent plaats inneemt in de hiphopgeschiedenis.

Mede door een buitengewoon onrustige nacht vol bizarre incidenten mist Beau Wassermann [Joaquin Phoenix] zijn vlucht waardoor hij het geplande bezoek aan zijn moeder [Patti LuPone] moet uitstellen. Dat neemt ze hem niet in dank af. Om een lang (en waanzinnig) verhaal kort te maken: Beau belandt in het ziekenhuis, hoort dat zijn moeder is overleden en dat ze pas begraven kan worden wanneer hij aanwezig is. Zijn poging om het huis van zijn moeder te bereiken is de rode draad in een film waar geen touw aan vast te knopen valt. Een naakte psychopaat [Ernest-James Chuipka] die willekeurige mensen op straat te lijf gaat met een mes, een beer van een vent [Denis Ménochet] die overal door of in springt, en een reusachtige penis maken deel uit van een rariteitenkabinet dat moet doorgaan voor een scenario. Phoenix’ intense spel (Razzie-waardig) maakt het allemaal nog erger. Een bijna onmogelijk uit te zitten, drie uur durende, pretentieuze verschrikking!

Sandra Kienzler [Léa Seydoux] is een alleengaande moeder in Parijs met een dochter [Camille Leban Martins] die aan het begin van de puberteit staat, een fysiek en geestelijk aftakelende vader [Pascal Greggory] die van het ene naar het andere verzorgingshuis moet worden verhuisd in afwachting van een vaste plaats waar hij verzorgd kan worden. Bovendien begint ze een affaire met Clément [Melvil Poupaud], ooit de beste vriend van haar ex-man. Kabbelt maar een beetje voort zonder ooit de diepte in te gaan, maar effectief gebruik van locaties en het prachtige spel van Seydoux en Greggory tillen dit naar een hoger niveau.

Afhankelijk van je standpunt een egotrip van of een eerbetoon aan Juliette Binoche die hier een kunstenares speelt die de ene na de andere man het bed in weet te krijgen en vervolgens mekkert over het feit dat het haar 'emotionele leven' zo gecompliceerd maakt. Meer dan seks en een hoop oeverloos geouwehoer daarover is het niet. Hier en daar riekt het naar een poging tot komedie, maar Claire Denis slaat de plank volledig mis. En wie dacht dat het niet erger kan worden moet het hart vasthouden wanneer Gerard Depardieu na vijf kwartier eindelijk zijn opwachting maakt. Een vreselijke openingsscène en een ronduit onuitstaanbare slotscène typeren deze martelgang langs afstotelijke karakters. Een kandidaat voor de slechtste film van het jaar.

Ondanks de knappe vertolkingen van Steve Carrell, Timothée Chalamet en Maura Tierney (als respectievelijk vader, zoon en stiefmoeder) in deze film gebaseerd op de autobiografieën van David en Nick Sheff, ontstijgt de film inhoudelijk nimmer het niveau van de ware-woensdagavond-film. De Vlaamse regisseur Felix van Groeningen, die tevens meeschreef aan het scenario, verzuimd je als kijker inzicht te geven in de voorgeschiedenis van de twee hoofdpersonen. Als kijker moeten we maar aannemen wat Nick zegt, namelijk dat hij 'gewoon' zo is en dat verslaving aan crystal meth een bewuste keuze is. Dat gebrek aan achtergrondverhaal maakt dat David en Nick overkomen als vrij generieke personen in een al vaak verteld verhaal over drugsverslaving en de effecten op naaste omgeving. De epiloog onderstreept dat dit een film met een boodschap is, maar gezien het bronmateriaal en de uitstekende cast had dit veel meeslepender en indrukwekkender kunnen en moeten zijn.

Wanneer Ethan [Alden Ehrenreich] valt voor de bijna 16-jarige Lena [Alice Englert], merkt hij al gauw dat er iets bijzonders met haar aan de hand is. Wanneer blijkt dat Lena’s hele familie over magische krachten beschikt en dat Lena vanaf haar 16e verjaardag haar eigen krachten voor goed, of voor kwaad kan gebruiken, stelt de familie Ethan en zijn liefde voor Lena flink op de proef. De charismatische hoofdrolspelers, de sterke ondersteunende cast en prima special effects zijn redelijke compensatie voor het feit dat we hier te maken hebben met een opzichtige Twilight-kloon. Wie niet bekend is met die filmserie óf daar maar niet genoeg van krijgen, zal dit waarschijnlijk iets hoger waarderen.

Sinds 1999 organiseert de Homeless World Cup Foundation jaarlijks een 4x4 voetbaltoernooi met nationale teams die bestaan uit daklozen. Vinny [Micheal Ward] stond als jeugdspeler in de belangstelling van West Ham United, maar het lukte hem niet de volgende stap te maken. Verbitterdheid over die mislukking kostte hem de relatie met de moeder [Jessye Romeo] van zijn dochtertje [Jesusline Baah-Williams] en een dak boven zijn hoofd. Voormalige voetbalscout Mal [Bill Nighy] ziet Vinny’s talent en nodigt hem uit om lid te worden van het Engelse nationale team bij de Homeless World Cup 2019 in Italië. Min of meer noodgedwongen sluit Vinny zich aan, ook al ziet hij het niet zitten om te moeten spelen met mensen die er weinig van kunnen. Gebaseerd op de ervaringen van deelnemers en teams die ook in werkelijkheid meededen aan dit WK. Nighy is ouderwets subliem en Shorrock vindt de juiste mix van drama en humor waardoor het luchtig blijft, zonder dat de onderliggende boodschap verloren gaat. Susan Wokoma steelt de film als de hartelijke, slimme begeleider van het Zuid-Afrikaanse team.

Het is mij een raadsel waarom hier überhaupt liedjes in zitten. Ze houden het verhaal op, voegen niets toe aan het verhaal en zonder die liedjes had deze film ook een prima speelduur gehad. Enige uitzondering is een parodie op 'Wilkommen, bienvenue, welcome' uit Cabaret dat uitstekend begint, maar ook dat liedje vervalt in formule met een Songfestivalwaardige modulatie en een onnodig opgeblazen crescendo. In Hollywood zijn ze blijkbaar vergeten dat de meest memorabele musicalliedjes juist de kleine, intieme liedjes zijn. Ik noem 'Cheek To Cheek', 'Over The Rainbow', 'White Christmas', 'Have Yourself A Merry Little Christmas' en de versie van 'Singin' In The Rain' uit de gelijknamige film.

Het is zo jammer, omdat de film op alle andere vlakken eigenlijk uitstekend is. Emma Watson is precies goed als het dromerige meisje dat zich niet laat beperken door de bekrompenheid van haar dorpsgenoten. Dan Stevens weet, ondanks de noodzakelijke special effects die aan de basis liggen van zijn fysieke verschijning, angstaanjagende, agressief, verlegen en charmant te zijn als Beast. En er is een stemmencast om je vingers bij af te likken, met o.a. Ian McKellen en Emma Thompson. Het is even wennen, maar het is goed dat Hollywood hier een sprookjeswereld neerzet waarin verschillen in huidskleur of seksualiteit een vanzelfsprekendheid zijn. De film zakt wat in wanneer de focus ligt op de zelfingenomen Gaston [Luke Evans], daarentegen is het goed om Kevin Kline weer eens te zien in een rol [als Belles vader] die waardig is aan zijn talent. Het eindresultaat is een uiterst vermakelijke film waarbij je de liedjes uiteindelijk op de koop toe neemt.