Opinions

Spin-off van de succesvolle, maar formule matige Barbershop-komedies wijkt niet af van de formule en is in veel opzichten niet meer dan pijnloos kijkvoer voor een niet al te kritisch publiek. Maar Queen Latifah is ronduit charmant en blaast deze komedie flink wat leven in, Silverstone heeft een amusante bijrol als de enige blanke styliste in de Beauty Shop en de cinematografie van 'onze' Theo van de Sande is voorbeeldig. Bacon maakt zichzelf echter belachelijk.

Walter Black [Mel Gibson] is getrouwd, heeft twee kinderen en heeft met succes het speelgoedbedrijf van zijn vader overgenomen. Nu is hij zwaar depressief en brengt hij zijn dagen vooral door in bed. Na een mislukte zelfmoordpoging begint Walter een handpop van een bever te gebruiken als communicatiemiddel. Walters jongste zoon Henry [Riley Thomas Stewart] gaat er helemaal in mee, maar zowel tienerzoon Porter [Anton Yelchin] als echtgenote Meredith [Jodie Foster] begrijpen het niet en willen “gewoon” de oude terug. Gibson lijkt niet goed te weten of het gaat om een komedie of drama en slaat de plank behoorlijk mis. Veel interessanter is het subplot met Yelchin en een jonge Jennifer Lawrence als een medestudent die Porter vraagt haar afstudeerspeech te schrijven.

Omdat ze brand hebben veroorzaakt op Highland Highschool Science Fair van 1998 veroordeelt een milde rechter Beavis en Butt-head tot een 8 weken Space Camp bij NASA. Serena Ryan, de kapitein van Space Shuttle Endeavor, ontdekt dat de jochies over een bijzonder talent beschikken en vraagt ze van dat talent gebruik te maken. In de veronderstelling dat ze kunnen ‘scoren’ bij Serena volgen de ventjes een opleiding tot astronaut, maar de ruimtemissie naar het MIR Ruimtestation loopt uit op een ramp waarbij Beavis en Butt-head voorgoed lijken te verdwijnen. Maar in 2022 duiken ze op in Galveston en vreest Serena dat zij haar campagne om verkozen te worden tot gouverneur van Texas komen saboteren. Feitelijk een remake van Beavis & Butt-head Do America, waarbij Judge jammer genoeg slechts in beperkte mate gebruik maakt van de mogelijkheden die de sprong van 1998 naar 2022 de twee MTV-iconen biedt.

Thomas Balmès volgde de ontwikkeling in het eerste levensjaar van vier baby's uit verschillende delen van de wereld en dat leverde fraaie, vermakelijke en veelzeggende beelden op. Mari en Hattie wonen in respectievelijk San Francisco en Tokyo, waar hun ouders naar speciale plaatsen gaan waar ze onder begeleiding met hun kleintje spelen. Bayar woont in een tent midden op de Mongolische toendra en zodra hij kan kruipen gaat hij zelfstandig op onderzoek uit. Dat geldt ook voor Ponijao die opgroeit in een afgelegen dorpje in Namibië.

Let op de interactie met dieren, onder anderen met twee geiten en elders met een haan, maar blijf zeker ook bij de les wanneer een oudere broer of zus zich met één en ander gaat bemoeien. Er zijn meer wonderlijke, magische momenten en Balmès laat commentaar wijselijk achterwege. Het is aan de kijker om de pogingen tot communicatie van de baby's te interpreteren en een mening te vormen over de overeenkomsten, maar zeker ook de verschillen tussen de omstandigheden waaronder zij hun eerste levensjaar meemaken.

Agent van de Amsterdamse zedenpolitie Piet van der Valk was de hoofdpersoon in 9 boeken van Nicholas Freeling. Het leek Rademakers blijkbaar een goed idee om het tweede boek uit de reeks te verfilmen en het scenario te laten schrijven door Hugo Claus, maar het resultaat is niet om aan te zien. Een erbarmelijk belicht prutswerkje zonder enige spanningsopbouw, maar met veel naakt en een verschrikkelijke soundtrack waarvan iemand Rademakers waarschijnlijk ingefluisterd had dat het ‘hip’ zou zijn. Van der Valk [Bryan Marshall] onderzoekt de groepsverkrachting van een 40-jarige vrouw [Delis Lindsay]. Het spoor leidt naar Bloemendaal, waar Van der Valk probeert een bekentenis te ontfutselen aan een groep jongeren die deel uitmaken van een soort cult.

Op vakantie in Griekenland overleeft Beckett [John David Washington] een auto-ongeluk waarbij zijn vrouw [Alicia Vikander] om het leven komt. Zodra Beckett voldoende is hersteld, bezoekt hij de plaats van het ongeluk waar twee politieagenten [Panos Koronis, Lena Kitsopoulou] hem proberen te liquideren. Beckett rest niets anders dan op de vlucht te slaan en een manier te vinden om de Amerikaanse ambassade te bereiken. Washington doet het niet slecht in de hoofdrol, maar het is op zijn zachtst gezegd niet erg geloofwaardig dat een man met één arm in het gips uit handen van de politie weet te blijven tijdens een achtervolging door het onherbergzame Griekse landschap. Idiote actiescènes en een uiterst vergezochte verklaring voor dit alles doen deze actiethriller de das om.

Aan de hand van archiefbeelden en audio interviews met Jacques Cousteau, crewleden en familie schets Garbus een romantisch beeld van deze pionier op het gebied van diepzeeduiken onderzoek naar het leven in onze Oceanen. Zijn eerste duikervaringen in Toulon komen voorbij, evenals de revolutionaire ontwikkeling van de Aqualung en het verhaal achter en van de Calypso, het later door John Denver bezongen schip dat Cousteau en zijn mannen vergezelde tijdens hun ontdekkingsreizen. Kritiekloos portret zonder verrassingen ontstijgt zelden het niveau van een Wikipedia-pagina.

Het in oktober 1969 verschenen album ‘Led Zeppelin II’ betekende de definitieve doorbraak voor Led Zeppelin. Gitarist Jimmy Page, bassist John Paul Jones, frontman Robert Plant en audio-opnames van de in 1980 overleden drummer John Bonham (die sowieso zelden interviews gaf) vertellen de individuele voorgeschiedenis van de bandleden en de muzikale reis die Led Zeppelin maakt vanaf het moment dat The Yardbirds (waar Page gitarist van was) er besloot de brui aan te geven. Qua opzet en visuele stijl heeft het lange tijd veel weg van een aflevering van ‘Behind The Music’, maar uniek beeldmateriaal en (vooral) registraties van liveoptredens maken dit tot een traktatie voor fans en maken de niet-ingewijden (ongeacht smaak of voorkeur) duidelijk hoe virtuoos en vooruitstrevend deze legendarische groep toen al was. Dus zie dit vooral in de bioscoop of met een degelijke geluidsinstallatie.

Terugblik op het leven van Madonna vanaf het moment dat ze besloot haar ouderlijk huis in Michigan te verlaten voor een avontuur in New York, tot de piek van haar succes met de Blonde Ambition Tour in 1990. Ogden gebruikt archiefbeelden en foto’s en reconstrueert het verhaal aan de hand van personen die er persoonlijk bij betrokken waren, waaronder Madonna’s broer Christopher (en vaste danser in de beginjaren), oud-managers en andere mensen die intensief met haar samenwerkten of samenleefden. In oude audio-opnames komt Madonna zelf ook aan het woord in dit qua vorm weinig opzienbarende, maar goed onderzochte en gestructureerde portret van één van de belangrijkste vrouwelijke iconen van de laatste 50 jaar.

Formulematige vis-uit-het-water-romkom waarin rigide carrièrevrouw Sarah [Sanne Langelaar] ontslag neemt als de promotie waar ze op rekende aan haar neus voorbijgaat. Een familievriend [Liz Snoijjink] vraagt Sarah om een paar maanden een B&B in de provincie Groningen te runnen, zodat ze op wereldreis kan. Daar ontmoet ze de vriendelijke supermarkteigenaar Klaas [Mingus Dagelet] en ruwe bolster, blanke pit Berend [Oscar Aerts]. Keuzes, keuzes! Voor de kijker is die keuze niet zo moeilijk: afzetten die handel!

Mr Bedevil gebruikt een App om enkele bevriende tieners de stuipen op het lijf en de dood in te jagen. Bijzonder fraai in beeld gebracht waardoor er wel sprake is van een enigszins beklemmende sfeer, maar het scenario is een puinhoop en de bordkartonnen karakters en bijpassende vertolkingen zijn net zo storend als het feit dat iedere spannend bedoelde scene op het moment suprême wordt afgekapt.

Een door Barry Gibb en de nabestaanden van zijn broers Robin, Maurice en Andy Gibb geautoriseerde documentaire toont het uiterst hobbelige pad dat The Bee Gees bewandelden sinds hun onverwacht snelle internationale doorbraak met de singles New York Mining Disaster en het talloze keren gecoverde To Love Somebody. Barry en zijn jongere tweelingbroers Robin en Maurice maakten al op zeer jonge leeftijd samen muziek en lieten zich aanvankelijk inspireren door de muziek. Het plotselinge succes dreef de broers uit elkaar, maar begin jaren '70 maakten ze een nieuw begin met een succesvolle Soulsound.

Het verhaal achter het megasucces van de soundtrack van Saturday Night Fever (en de enorme terugslag die hun carrière bijna verwoestte) is bijzonder interessant vanuit muziekhistorisch oogpunt, maar deze documentaire maakt ook duidelijk wat de positieve en negatieve kanten zijn van het werken met directe familie. Noel Gallagher en Nick Jonas spreken uit persoonlijke ervaring en Justin Timberlake en Mark Ronson blijken grote bewonderaars. Marshall maakte gebruik van interviews uit de late jaren '90 om Robin en Maurice hun kant van het verhaal te laten vertellen. Voor wie de Bee Gees redelijk kent is er weinig nieuws onder de zon, maar de kwaliteit van de muziek maakt dit tot een must voor iedereen met enige interesse in de geschiedenis van popmuziek.

Bijenhouder Adam Clay [Jason Statham] is boos omdat Eloise Parker [Phylicia Rashad], die hem enige tijd onderdak verschafte, een einde van haar leven heeft gemaakt nadat ze slachtoffer was geworden van datahackers die onder anderen $ 2 miljoen van een goed doel stalen. De politie is al lange tijd op zoek naar de verantwoordelijken, maar dit is een vehikel voor Jason Statham. Dus is hij toevallig ook nog een gepensioneerde superagent die maar een telefoontje te plegen om diezelfde dag het kantoorgebouw van de daders in de fik te steken en flink wat botten te breken. Het oeverloos botten breken gaat door tot hij de ware aanstichter van deze miljoenenfraude heeft gevonden. Daarbij komt Adam wel tegenover Eloises dochter Veronica [Emmy Raver-Lampman] te staan, die een eind moet maken aan Clays rücksichtslose bloedbad. Het begin is niet onaardig, maar zodra de klappen beginnen te vallen gaat alle logica overboord. Criminelen of wetsgetrouwe SWAT-agenten, Statham maakt ze net zo graag een kopje kleiner – en het liefst met zoveel mogelijk bruut geweld.

In september 1628 bracht de Nederlandse vlootvoogd Piet Hein de vijandelijke Spaanse vloot de gevoeligste nederlaag uit de geschiedenis toe. De vangst van de Zilvervloot wordt nog altijd bezongen in een kinderliedje en op verschillende plaatsen in Nederland zijn er standbeelden voor hem opgericht. De enorme buit van de Zilvervloot werd gebruikt om de slavenhandel of de productie van tot slaaf gemaakten flink op te voeren. Vandaar dat de restauratie van monumenten voor Piet Hein nu behoorlijk ter discussie staat. Van den Hoff geeft wel ruimte aan vertegenwoordigers van het Cubaanse stad Matanzas, waar Piet Hein op handen wordt gedragen, maar de critici komen niet veel verder dan een paar oneliners. Hij slaagt er wel in om duidelijk te maken hoe belangrijk het is om de geschiedenis van historische figuren als Piet Hein te besturen voordat je een mening vormt.

Door Herman Finkers geschreven en grotendeels in (overtuigend) Twents gesproken komisch drama waarin Jan [Finkers] zijn leven een andere draai besluit te geven nadat zijn schoonvader Arend [Jan Roerink] - die net als Jan jarenlang onder de plak van zijn echtgenote zat - komt te overlijden en Oma Sinie [een hilarische Annie Beumers] en Gedda [Johanna ter Steege] besluiten Arends laatste wens niet te respecteren. Maar om los te komen van de verstikkende routine van zijn huwelijk moet Jan erg drastische maatregelen nemen.

De typische Finkershumor en de verzorgde regie van Johan Nijenhuis blijken goed samen te gaan, al lijkt het erop dat er wat onenigheid was over het einde. Dat slot is helaas wat formulematig. De film bevindt zich bovendien op glad ijs wanneer het zich verplaatst naar een dagopvang voor mensen met Alzheimer, maar het scenario gaat niet over de schreef, al zal niet iedereen de bijbehorende grappen even goed kunnen waarderen. In zijn eerste substantiële werk als acteur in bijna 15 jaar blijkt Finkers nog steeds uitstekend uit de voeten te kunnen met dit materiaal en hij en Ter Steege dragen dit komische drama met verve.

Jon Bluming overleed in 2018 op 85-jarige leeftijd. Janic interviewde Bluming voor zijn dood en laat de rest van diens levensverhaal vertellen in de vorm van sobere animaties en een voice-over. Bluming staat internationaal bekend als de ontwikkelaar van een vechtsport die onder meer elementen van worstelen en karate bevat en richtte samen met Kenji Kurosaki de International Budo Kaikan (IBK) op. Het grote respect voor deze man blijkt uit getuigenissen van enkele voorname Nederlandse professionele vechtsporters. Maar Janic heeft minstens zoveel interesse voor Blumings jonge jaren, waarin hij zich als vrijwilliger diende in de Koreaanse oorlog. Die periode blijkt bepalend geweest te zijn voor de rest van zijn levensloop. Jammer dat de op televisie vertoonde versie (waar deze recensie op gebaseerd is) amper een uur duurt, want ik kreeg het gevoel dat er veel meer interessant te halen viel uit het bijzondere levensverhaal van Jon Bluming.

Je krijgt al snel het gevoel dat deze film vrijwel volledig uit improvisaties ontstaat. Dat levert prachtige momenten op in de scènes waarin tweelingzussen Jeannie en Lauren [Tilly en Maggie Hatcher] samen zijn, maar zorgt er ook voor dat veel scènes wat rommelig en traag verlopen en dat het toch al vrij magere verhaal te vaak stokt.

De animaties tijdens de opening credits roepen herinneringen op aan die luchtige romantische komedies waarop Hollywood vanaf de jaren ’50 een patent op had. Helaas bevat het scenario van Maarten Lebens teveel vulgaire momenten (het codewoord is Viagra) en blijkt Koolhoven zich geen raad te weten met dit materiaal. Ad van Kempen lijkt weliswaar best op Bob Hope (voor wie dit een kolfje naar zijn had zou zijn geweest), maar heeft niets van diens charme of komisch uitstraling. Koolhovens acteursregie is erbarmelijk waardoor ook die paar op papier geslaagde grappen volledig mislukken. Yes-R, Tjitske Reidinga en Plien van Bennekom overacteren er op los. De enige lichtpuntjes zijn Geert de Jong als de Vlaamse Jacky en Gene Bervoets als Thijs’ uitbundige vriend Guy.

Lydia [Winona Ryder] heeft carrière gemaakt als presentator van een programma over spookhuizen. Na het overlijden van haar vader keert ze met haar moeder [Catherine O’Hara], haar dochter [Jenna Ortega] en haar vriend Rory [Justin Theroux] terug naar het huis waar Beetlejuice [Michael Keaton] meer dan 30 jaar geleden de boel op stelten zette. Vanaf dat moment heeft Lydia nachtmerries over haar plaaggeest en wanneer Rory het ondenkbare doet, zijn de poppen opnieuw aan het dansen. Een wat warrig plot met Monica Bellucci als demon van dienst, maar Burton laat zich verleiden tot een overdaad aan CGI-effecten. Winona Ryder kruipt probleemloos terug in haar rol, maar 70-plusser Keaton is een schim van zichzelf. Een ongeïnspireerde en volstrekt overbodige sequel en het bewijs dat ook Tim Burton niet feilloos is

20 jaar nadat zijn vrouw [Elise Maning] en zoon [Leo Wildhagen] thuis werden vermoord, keert Harold Weems [Bob Gallagher] naar zijn voormalige woning om de geruchten dat hij de moordenaar zou zijn geweest te ontkrachten. Documentairemaker Apollo [LeJon Woods] is ingehuurd om één en ander vast te leggen en ontdekt te laat dat hij naar het huis gelokt is als offer voor de demon uit de titel. In 2003 arriveert verpleegkundige Naomi [Caroline Quigley] bij hetzelfde huis om te zorgen voor de bedlegerige Deloris [Kimberly Salditt Poulin], Harolds tweede echtgenoot. Het langste segment speelt zich af in januari 2013 wanneer de Lucas [Nicolas Robin], de zoon van Harold en Deloris, samen met zijn echtgenote Nova [Victoria Fradkin] het huis bezoekt dat aan hen is nagelaten met als doel het te verkopen. Elke episode is in feite een variant op hetzelfde verhaal en het is onbegrijpelijk dat de politie het huis nooit heeft laten onderzoeken. Het verhaal is matig, het scenario bepaald niet origineel, maar Fradkins regie is uitstekend en hij weet toch een onheilspellende sfeer neer te zetten met een paar geslaagde jumpscares. De regisseur heeft een cameo tijdens de aftiteling als de vader die met zijn vrouw en kinderen het vervloekte huis betrekt.

Intelligente variant op Groundhog Day waarin tiener Samantha [Zoey Deutch] op Cupid Day omkomt bij een ongeluk en wakker wordt aan het begin van die dag. Bij het herleven van haar laatste dag doorloopt ze de klassieke fases van rouwverwerking waardoor ze zich geleidelijk bewust wordt van de gevolgen van terloopse, onschuldige reacties en gedragingen, onder anderen jegens weirdo Juliet [Elena Kampouris], eigenzinnige lesbienne Anna [Liv Heson] en jeugdvriend Kent [Logan Miller]. Uitstekend tienerdrama over een sympathieke, maar zeker niet perfecte jongere die zich beter leert in te leven in anderen en een unieke kans grijpt om zelf het laatste hoofdstuk uit haar levensboek te herschrijven. Ook de overige tienerpersonages zijn authentiek geschreven en de cast levert prima werk af.

Christine [Nicole Kidman] wordt al 10 jaar lang iedere dag wakker zonder zich te herinneren wat er een dag eerder is gebeurd. Ze deelt het bed met Ben[Colin Firth], die zegt dat hij haar echtgenoot is en die foto’s heeft opgehangen waarop hij en Christine samen te zien zijn. Iedere ochtend belt Dr. Nasch [Mark Strong] op om haar te herinneren aan het bestaan van een videodagboek en het belang van het dagelijks bijwerken. Ben beweert dat haar geheugenverlies te wijten is aan een auto-ongeluk, Dr. Nasch zegt dat het het gevolg is van zware mishandeling en dat alleen zij de dader kan aanwijzen. Gedurende dag komen flarden van herinneringen terug, maar hoe betrouwbaar zijn die? En wie kan ze nu vertrouwen? De slim gekozen cast levert prima werk af in deze vergezochte, maar onderhoudende en goed geregisseerde psychologisch thriller.

Jesse [Ethan Hawke] miste 9 jaar geleden – aan het eind van Before Sunset – bewust zijn vliegtuig naar de VS om bij Céline [Julie Delpy] te blijven. Negen jaar later zijn getrouwd, hebben ze twee dochter (een tweeling) en vieren ze vakantie bij vrienden in Griekenland met Hank [Seamus Davey-Fitzpatrick], Jesses zoon uit zijn eerdere relatie. Wanneer Jesse aan het eind van de vakantie afscheid moet nemen van zijn zoon, valt hem dat dusdanig zwaar dat hij Céline voorzichtig probeert te polsen over een mogelijke verhuizing naar de VS. Dat is het uitgangspunt voor de afsluiting van de Before-trilogie waarin ruimte is voor andere personages om hun zegje te doen. Dat levert weliswaar óók wat interessante inzichten op, maar lijkt ook een teken dat de formule een tikje sleets is geworden. De chemie tussen Hawke en Delpy is er nog steeds, maar hun gesprekken (en ruzies) zijn wat oppervlakkiger en dat maakt dit tot de minste van de drie films.

Twintigers Jesse [Ethan Hawke] en Céline [Julie Delpy] ontmoeten elkaar in de trein. Jessie pakt volgende dag om 09:30 een vliegtuig en nodigt Céline uit om een nacht met hem door te brengen in Wenen. Een onconventioneel romantisch drama, gefilmd op locaties in Wenen (dat aan deze film tot in lengte van jaren een toestroom van toeristen zal overhouden), waarbij Linklater de acteurs buitengewoon veel ruimte gaf om te improviseren en andere elementen toe te voegen. De bevlogenheid van beide acteurs zorgt voor authenticiteit en de dialogen zijn zo uit het leven gegrepen, dat iedereen die zich kan herinneren hoe het is om een beginnende twintiger te zijn zal herkennen. Humor, drama en romantiek in een tijdloos romantisch meesterwerk. Kreeg twee vervolgen met dezelfde karakters en dezelfde acteurs, te beginnen met Before Sunset (2004).

Aan het eind van een nachtelijke dwaaltocht door Wenen in Before Sunrise (1995) beloofden Jesse Wallace [Ethan Hawke] en Céline [Julie Delpy] dat ze elkaar precies 6 maanden op dezelfde plaats opnieuw zouden ontmoeten. Negen jaar later is in Parijs voor de presentatie van een boek geïnspireerd door hun kortstondige romance. Wanneer Céline tijdens een boekpresentatie in Parijs verschijnt besluiten ze de rest van de dag bij te praten tot Jesse om 19:30 met het vliegtuig terug reist naar de VS. Volgt dezelfde formule als Before Sunset en mist dus de originaliteit, maar de samenwerking tussen regisseur en beide acteurs werpt opnieuw vruchten af in de vorm van spontaan ogende dialogen vol soms luchtige, soms diepzinnige, maar altijd rake bespiegelingen over hoe de kijk op het leven verandert naar mate je de dromerigheid van toen je begin 20 was verruilt voor pragmatisme.

Zanger en liedjesschrijver Gretta [Keira Knightley] is met tegenzin door haar goede vriend Steve [James Corden] overgehaald om mee te gaan naar een muziekcafé en weet haar zelfs over te halen om een van haar liedjes ten gehore te brengen. Eén van de aanwezigen is Dan Muligan [Mark Ruffalo], een producer bij een vooraanstaande platenmaatschappij die door zijn mede door drankgebruik tegenvallende prestaties zijn baan dreigt te verliezen. Hij bloeit in alle opzichten op wanneer hij Gretta hoort en biedt haar onmiddellijk de kans aan om een album op te nemen. In flashbacks ontdekken we geleidelijk waardoor Gretta tot dat moment in de put zat. De rest van de film toont de heilzame werking van samen muziek maken, ook voor Dan, die op het punt staat te scheiden van zijn vrouw [Catherine Keener] en nauwelijks nog een band heeft met zijn dochter [Hailee Steinfeld]. Knightley en Ruffalo zijn een prachtig ‘odd couple’ en onconventionele opnameproces levert vermakelijke momenten op. Gregg Alexander en Danielle Brisebois kregen o.a. een Oscarnominatie voor het liedje ‘Lost Stars’, dus ook de muziek is van hoog niveau. Gemaakt voor $ 8.000.000 en leverde het tienvoudige op. Genoeg redenen om hier een avondje voor te gaan zitten dus.

Je moet zes minuten kijken naar een slapende vrouw. Waarom is mij een raadsel en eerlijk gezegd vond ik het totaal niet de moeite waard om een poging doen die vraag te beantwoorden, hoewel Kulumbegashvili blijkbaar gelooft dat hij de kijker daarmee intellectueel prikkelt. De film opent met een goed geregisseerde aanslag op de plek waar kinderen uit Jehovagezinnen Bijbelles krijgen, vandaar de extra ster. Een detective komt de boel onderzoeken en wat volgt is verkrachting, zelfmoord en een hoop pretentieuze nietsigheid. Georgische Arthouse op zijn slechts dus.

Wanneer een gewonde Yankee-soldaat [Eastwood] verzorging en onderdak krijgt in een meisjesinternaat in vijandig gebied, gebruikt hij een gevaarlijke combinatie van charme en leugens om te krijgen wat hij wil en nodig heeft. Daarbij richt hij zijn pijlen vooral op de jonge lerares Edwina [Elizabeth Hartman], maar ook bij schoolhoofd Martha [Geraldine Page] en de 17-jarige Carol [Jo Ann Harris] maakt de soldaat seksuele gevoelens los waardoor hij de grip op de situatie langzaam maar zeker verliest.

Fascinerend, aangenaam pervers psychologisch drama bevat uitstekend acteerwerk over de hele linie, sfeervol camerawerk van Bruce Surtees en inventieve regie van Don Siegel, die door middel van ongebruikelijke camerastandpunten een broeierige, mysterieuze sfeer weet op te roepen. Siegel maakt ook effectief gebruik van flashbacks om de karakters meer diepgang te geven en de spanning vast te houden waardoor je tot de slottwist geboeid blijkt kijken. Niet te verwarren met de uiterst zwakke remake van Sofia Coppola uit 2017!

Op vrijwel alle fronten inferieure remake van ongebruikelijk, maar intrigerend Eastwood-vehikel waarbij een gewonde vijandige soldaat (Colin Farrell) hulp en onderdak vindt in een meisjesinternaat in Virginia, niet ver van een slagveld van de Amerikaanse Burgeroorlog in 1864. Zijn aanwezigheid wekt erotische gevoelens op bij Miss Martha [Nicole Kidman], de leidster van het internaat, lerares Edwina [Kirsten Dunst] en tienersletje Alicia [Elle Fanning].
Coppola de regisseur doet haar best om de unheimliche sfeer van het origineel te benaderen, maar haar simplistische benadering als scenarist maakt dat onmogelijk. Het origineel was een aangenaam pervers psychologisch spel tussen Eastwood en zijn vrouwelijke verzorgers, Farrell is hier niet meer dan een slachtoffer voor seksueel gefrustreerde vrouwen. De karakteriseringen zijn zwak en geeft de de drie vrouwelijke hoofdrolspelers weinig houvast, waardoor hun personages niet uit de verf komen. Kidmans spel grenst aan het neurotische, Dunsts stijve vertolking maakt haar seksuele transformatie er niet geloofwaardiger op en bij Fanning ligt de seks er duimendik bovenop. Addison Riecke en Oona Lawrence zijn de enige lichtpunten als respectievelijk Marie en Amy, de twee jongste leerlingen van de school in dit mooi gefilmde, maar saaie psychologische drama.

De Amerikaanse pianist Wladziu Valentino Liberace was een Amerikaanse pianist die in de jaren 50 wereldwijd doorbrak als een entertainer die zijn muzikale virtuositeit losliet op populaire muziek in flamboyante shows waarin hij optrad in uitzinnige kostuums. De kandelaar op zijn piano werd één van belangrijkste handelsmerken. Soderberghs biografische film begint in 1977 wanneer de dan 58-jarige Liberace [Michael Douglas] nog steeds het imago heeft van heteroseksuele excentriekeling die “gewoon” de juiste vrouw niet heeft weten te vinden. In feite houdt hij er wisselende relaties op na met jongere mannen waaronder zijn huidige protegé Billy Leatherwood [Cheyenne Jackson]. Totdat Bob Black [Scott Bakula] hem kennis laat maken met Scott Thorson [Matt Damon], een jonge hondentrainer die zijn ambitie om dierenarts te worden, opgeeft om onderdeel uit te kunnen maken van Liberaces entourage. Wat volgt is een stormachtige relatie die niet alleen de complexe persoonlijkheid van Liberace onthullen, maar ook de problemen die voortkomen uit een maatschappij die nog altijd de heteroseksuele norm hanteert. Machoman Douglas is een opmerkelijke keuze, maar hij geeft Liberace de juiste mix van menselijkheid en camp. Matt Damon is eveneens een openbaring en Rob Lowe is ronduit hilarisch als de spreekwoordelijke “waanzinnige dokter” die voor elk uiterlijk kwaaltje wel een gegarandeerd middeltje heeft.