Opinions

Twee radio-DJs vertellen tijdens Halloween allerlei enge verhalen die weliswaar aardig wat bloedvergieten hebben maar geen sfeer of spanningsopbouw hebben en eerder bizar zijn dan spannend of eng. Tijdens elk verhaal duikt een gast met een duivelsmasker op. Als dat je idee van een nachtmerrie is, dan zit je hier goed. Doorgewinterde horrorfans weten wel beter. Hoe deze film überhaupt nominaties in de wacht heeft weten te slepen is een raadsel, dat het er tientallen (!) wist te verzilveren zegt vooral iets over de treurige staat van het horrorgenre in de VS.

Hugh Jackman levert één van zijn beste acteerprestaties af als Frank Tassone, de manager van een aantal scholen die veel respect geniet vanwege zijn omgang met personeel, ouders en leerlingen en er daarvoor heeft gezorgd dat 'zijn' scholen een goede reputatie genieten. Wanneer collega-staflid Pam Gluckin [Allison Janney] door een blunder betrapt wordt op het verduisteren van grote hoeveelheden geld, heeft Frank al zijn ervaring nodig om er op toe te zien dat de zaak in de doofpot wordt gestopt. Hij heeft echter niet gerekend op Rachel Bargava [Geraldine Viswanathan] die voor de eigen schoolkrant een artikel schrijft over een aanstaande verbouwing en zich verdiept in de schoolfinanciën. Zij ontdekt dat er iets niet in de haak is en met de hulp van haar vader [Hari Dhillon] begint ze haar eigen onderzoek.

Finley weet niet goed hoe hij de hoofdrolspelers in dit verduisteringsschandaal moet neerzetten. Hij is meer bezig met het reconstrueren van de feiten dan met het creëren van interessante personages of een beklemmende sfeer rondom Rachels zoektocht naar antwoorden. Het verhaal is interessant en ook Janney heeft een paar sterke momenten, maar het resultaat is weinig indringend.

Afschuwelijke komedie vol infantiele humor - de geslachtsdelen van hoofdpersoon Alfie Wickers [ Jack Whitehall] zijn een terugkerend fenomeen - en zonder enig komisch talent geacteerd. Er zijn ongetwijfeld scenaristen die geslaagde grappen kunnen maken rondom het Anne Frankhuis. Whitehall en medeplichtige Freddy Syborn behoren zeker niet tot die categorie. Alfie Wickers neemt Class K mee op hun laatste schoolreis voor de leerlingen de school verlaten. Las Vegas blijkt geen optie en dus hobbelt het clubje naar Cornwall, met ouder Susan Poulter [Joanna Scanlan, veel te goed voor dit soort ongein] als luis in de pels. Werkelijk niet om aan te zien.

Lynn [Callina Liang] is een intelligente, hardwerkende en voorbeeldige student die droomt van een opleiding tot pianist aan het prestigieuze Juilliard. Haar vader [Benedict Wong] werkt zich een slag in de rondte om Lynns droom in vervulling te gaan, maar Lynn beseft dat hij nooit genoeg geld bij elkaar kan verdienen om alle kosten te dekken. Dan wordt Lynn benaderd door Grace [Taylor Hickson] en miljonairszoon Samuel [Pat Stone] die hun geld inzetten om hun gebrek aan academisch vermogen (en inzet) te compenseren door Lynn een enorme som geld te bieden als ze hen helpt te frauderen bij hun wiskunde-examens. Als thriller vermomde satire maakt korte metten met een toetssysteem dat is ingericht ten gunste van jongeren uit rijke families en ten koste van arme jongeren en schetst op pijnlijke wijze het institutionele racisme van prestigieuze scholen die studenten met een migratieachtergrond gebruiken voor marketingdoeleinden om hun straatje schoon te vegen. Geslaagd als thriller, geslaagd als satire, vooral vanwege de ironische ontknoping.

De “bad guys” uit The Bad Guys gaan nu door het leven als “good guys”. Tot een nieuwe bende schurken onder leiding van Kitty Kat [Danielle Brooks] hen dwingt om mee te helpen bij wat de spreekwoordelijke (en weinig originele) laatste klus moet worden. Opvallende gewelddadige, luidruchtige en dodelijk vermoeiende actiekomedie met een verhaal waar nauwelijks een touw aan vast te knopen en een verspilling aan stemacteurs die veelal veroordeeld zijn tot flauwe woordgrapjes en het maken van zoveel mogelijk herrie. Mijden als de pest dus.

Komisch misdaadverhaal gebaseerd op de boeken van Aaron Blabey bestaat uit een verzameling genreclichés met een knipoog en is behoorlijk voorspelbaar. De levendige stemvertolkingen houden dit drijvende. Het betreft een vijftal stereotiepe criminelen die zo getergd worden door de nieuwe burgemeester [Zazie Beetz] dat ze besluiten de uitreiking van een prestigieuze, waardevolle ereprijs aangrijpen om te bewijzen dat zij nog steeds iedereen te slim af kunnen zijn. Ondanks het gebrek aan originaliteit is dit best te pruimen voor volwassenen. Kinderen zullen dit meer waarderen.

Hoewel Simien er niet altijd in slaagt om de balans tussen komedie en horror te handhaven, heeft deze satirische horrorfilm voldoende geslaagde momenten om de horrorliefhebbers tevreden te houden. In haar eerste hoofdrol maakt Elle Lorraine een uitstekende indruk als Anna, een jonge, ambitieuze vrouw die anno 1989 alles wil doen om te werken bij een fictieve variant van MTV. Wanneer haar leidinggevende [Vanessa Williams] haar sommeert om iets aan haar uiterlijk te doen (want 'de sterren verwachten dat'), besluit Anna een dure en pijnlijke behandeling te ondergaan waardoor ze haar kroeshaar kan vervangen door lang, golvend haar. Al gauw ontdekt ze dat er iets goed mis is met haar nieuwe kapsel.

Satirisch zonder prekerig te zijn en met amusante rolletjes van R&B-sterren Kelly Rowland en Usher, die geloofwaardigheid verlenen aan de door uiterlijk geobsedeerde showbizzwereld waarin het verhaal zich afspeelt. Van der Beek mag weer eens de blanke gluiperd uithangen en er is goed ondersteunend werk van actrice, zangeres en voormalig Miss American Williams.

De politie van het stadje Colt Lake in Tennessee krijgt ongevraagde hulp van een collega van de drugsbrigade [Seann William Scott] bij hun onderzoek naar de moord op Travis [Loren Dunn]. De werkwijze van deze agent strookt niet met wat politiechef Sandy [Rob Riggle] en zijn agent Sam Evans [Johnny Evans] zijn. Fijne rol voor Scott die knap de scheidslijn tussen thriller en komedie bewandeld in deze eigenzinnige, amusante misdaadkomedie.

Onder druk van zijn vader [Bill Macy] laat Jeff Marx [Steve Guttenberg] zich inschrijven op een universiteit 'ergens in Midden-Amerika'. Daar nemen ze het immers niet zo nauw met de regels op het gebied van medische zorg en kan Jeff zijn studie medicijnen voltooien ondanks dat zijn studieresultaten daarvoor veel te laag zijn. De school staat onder leiding van een dictator [Alan Arkin] en er is ook nog ruimte voor romantiek wanneer Jeff kennis maakt met medestudent Liz Parker [Julie Hagerty].

Etnische stereotypes en de racistische grappen vliegen je om de oren en worden afgewisseld met platvloerse humor in een komedie die nagel aan de doodskist zou worden voor de charismatische Guttenberg die net was doorgebroken met Police Academy en Cocoon. Een beschamende film.

Mila Kunis - in 2013 nog gekozen tot 'meest sexy vrouw ter wereld' door FHM - speelt een moeder die:

- getrouwd is met een loser;

- in haar leven slechts één sexpartner heeft gehad;

- snel de interesse van mannen verliest vanwege de onhandige dingen die ze zegt. Conclusie: Mila Kunis is volstrekt ongeloofwaardig als de 'bad mom'. en deze miscasting doet de deze komedie bepaald geen goed. Blijkbaar is iemand in Hollywood op het geniale idee gekomen om de al even bedenkelijke Grown-Ups-franchise nieuw leven in te blazen, maar dan met vrouwen. Uiteraard kan zoiets werken, maar niet met een oppervlakkig, voorspelbaar en vooral onleuk scenario. De kids zijn irritant, de dialogen tussen Kunis en David Walton [die haar echtgenoot speelt] volstrekt belachelijk en wie had gedacht dat Kelly Bundy de dictatoriale voorzitter van een ouderraad zou kunnen worden? De film is meer een aaneenschakeling van videoclipjes waarin moeders eens flink 'uit de panty gaan' en pogingen tot grappen. En ja, er is een extreem geforceerd en moraliserend happy end. Dat wordt nog eens onderstreept in de uiterst amusante epiloog, waarin we de hoofdrolspeelsters met hun eigen moeders openhartig praten over hun moeder/dochter-relatie. Hadden ze daar 90 minuten mee gevuld, was dit ongetwijfeld een leukere, boeiendere film geworden.

Susan Sarandon is de enige die ongeschonden uit de strijd komt in deze mislukte komedie, die blijkbaar denkt dat de onderbroekenlol die begin jaren '80 al geforceerd en belegen was (Porky-alert!) opeens weer hip is vanwege de geslachtsverwisseling. De dames uit het al bepaald niet hoogstaande 'Bad Moms' krijgen te maken met hun moeders. Het is een raadsel waarom Amy [Mila Kunis] en Kiki [Kristen Bell] hun karikaturale 'moms from hell' [Christine Baranski, Cheryl Hines] niet meteen een enkele reis richting de eeuwige jachtvelden sturen, maar ons veel te lang dwingen de ene na de andere tenenkrommende vernedering te aanschouwen. Scenaristen Jon Lucas en Scott Moore leveren een scenario af van 'lach-of-ik-schiet' en regisseurs Jon Lucas en Scott Moore laten hun cast er vrolijk op los schmieren. De film werkt het best wanneer het zich richt op de grootmoeders en wie volhardt kan in ieder geval nog rekenen op een ontknoping tijdens een Kerstnachtdienst die weliswaar totaal geforceerd is, maar wel het enige lichtpuntje blijkt te zijn in deze Kerstnachtmerrie. Wat als de rest van de film nu net zo geslaagd was als de finale...?

Houd de paracetamol in de aanslag voor deze belabberd gefilmde thriller over een voormalige bokser [Casey T. Evans] die van St.-Louis naar Bangkok vluchtte nadat hij weigerde mee te werken aan een deal tussen zijn oom en manager [Jim van Vleck] en een corrupte bokspromotor [Tom Arnold]. Jaren later spoort een gedupeerde [Nick Faltas] hem op in café ‘The Ripper’ en komt de familiegeschiedenis voorbij in afwachting van de onvermijdelijke slotconfrontatie. Bellanca en coscenarist Sasha Levinson proberen het wat op te leuken door te spelen met de chronologie, maar afgezien van de spaarzame boksscènes is dit niet om aan te zien.

De verlegen, maagdelijke Michelle krijgt tijdens een feestje drugs toegediend en wordt verkracht door Aaron. Aarons vriendin geeft Michelle echter de schuld van alles en neemt op niet mis te verstane wijze wraak. Bovendien is er niemand die gelooft in Michelles onschuld. Vervelend voor haar natuurlijk, maar het grootste slachtoffer is toch echt de kijker die zich aan deze verschrikkelijke nonsens meent te moeten onderwerpen. Een martelgang vanaf het amateuristisch geschreven en geacteerde begin tot aan het waardeloze einde.

David Tennant geniet zichtbaar van zijn rol als de intelligente, manipulerende kidnapper/moordenaar die het leven zuurmaakt van Sean Falco [Robert Sheehan], een ambitieuze fotograaf die wat bijverdient met inbraken en bij toeval ontdekt dat Cale Erendreich [Tennant] een jonge vrouw martelt en opgesloten heeft in zijn villa. Sean licht politie wat halfslachtig in, uit angst zelf voor inbraak te worden opgepakt, maar dat heeft alleen tot resultaat dat Erendreich vastbesloten is om te achterhalen wie heeft geprobeerd hem erin te luizen en de persoon in kwestie 'te corrigeren'.

Het scenario maakt slim gebruik van de technologische mogelijkheden van smartphones (Erendreich kan met zijn telefoon camera's, de verlichting en de apparatuur bedienen) en zit vol met slimme twists die je mag verwachten van een goede psycho-thriller. Jammer genoeg is de finale, ondanks een onverwacht humoristisch moment, vrij conventioneel, maar dat doet niet zoveel af aan deze verder goed geschreven en geacteerde, spannende thriller.

Elizabeth Halsey [Cameron Diaz] is het type docent dat de tijd doodt met het vertonen van films als Stand and Deliver en Dangerous Minds en buiten het klaslokaal haar pijlen richt op knappe, rijke mannen. Nadat Mark [Nat Faxon] haar dumpt begint ze op een middelbare school onder leiding van Wally Snur [John Michael Higgins] waar ze in de eveneens nieuwe collega Scott [Justin Timberlake] denkt haar nieuwe ‘ideale man’ te hebben gevonden. Maar ze krijgt concurrentie van collega Amy [Lucy Punch], die alles vertegenwoordigt wat Elizabeth verafschuwt. Schoolkomedie leunt wel erg op karikaturen maar neemt zichzelf nooit serieus en zal daarom zelfs de meest verstokte onderwijzer hier en daar flink doen gniffelen. Verwacht geen diepgravende humor of scherpe maatschappijkritische satire, maar wel aangenaam leeghoofdig vermaak

De beste film die ik in de bioscoop heb gezien sinds Mulholland Drive. Hoewel de opzet en het veelvuldige gebruik van Motown-muziek aanvankelijk doen vermoeden dat we hier te maken hebben met (alweer) een poging om 'cool' te zijn op een Tarantino-achtige wijze, levert schrijver/regisseur Drew Goddard een unieke film af die in alle opzichten ronduit perfect is.

Tien jaar nadat iemand een tas met een waardevolle inhoud onder de vloer van een motelkamer heeft verstopt en daarna is doodgeschoten, bezoekt een aantal mensen vrijwel tegelijkertijd de El Royale, een motel dat letterlijk op de grens van Nevada en Californië is gebouwd en daarom lange tijd populair was bij hoogwaardigheidsbekleders. Nu is het eind jaren '60 en wordt het gerund door Miles Miller [Lewis Pullman]. Op een dag ontvangt hij achtereenvolgens een verkoper van stofzuigers [John Hamm], een verstrooide priester [Jeff Bridges], een sessiezangeres [Cynthia Erivo] en een hippie [Dakota Johnson].

Langzaam maar zeker ontdekken we de persoonlijke geheimen (en demonen) waar de afzonderlijke personages mee worstelen in een film waarin Drew Goddard je als kijker niet alleen de ene na de andere verrassing voorschotelt, maar waarin hij de spanning constant weet vast te houden en vaak tot ongekende hoogten weet te brengen. De karakteriseringen zijn bijzonder sterk en Goddard wisselt probleemloos van perspectief om ieder verhaallijn te voorzien van een nieuwe dimensie. Zelfs de regelmatige flashbacks zijn effectief en bijzonder stijlvol in beeld gebracht. Chris Hemsworth geniet zichtbaar in een fantastische schurkenrol die het midden houdt tussen Jim Morrison en Charles Manson, zonder ooit de andere karakters te overschaduwen. De hele cast, inclusief de even verrassend als briljant gecaste Dakota Johnson, is perfect maar het is Jeff Bridges die hier een klein stukje boven de rest uitsteekt in een monumentale vertolking die de kwaliteit van dit absolute meesterwerk verdient.

Verdienstelijke debuut als filmregisseur van Jason Bateman die zelf de hoofdrol op zich neemt als de grofgebekte, onverschillige Guy Trilby, een 40-jarige man die erachter is gekomen dat hij ondanks zijn leeftijd tóch mee mag doen aan de jaarlijkse National Spelling Bee. Met journaliste Jenny [Katryn Hahn] als sponsor kan de organisatie hem daar formeel niet van weerhouden. Guy gebruikt vervolgens elke smerige truc die hij kan bedenken om zijn jonge tegenstanders uit het veld te slaan, maar hij vindt zijn gelijke Chaitanya [Rohan Chand] die ondanks Guys lompe, onvriendelijke gedrag beste maatjes wil worden en niet uit het veld te slaan lijkt.

Allison Janney scoort als het hoofd van de jury dat geen enkel middel schuwt om ervoor te zorgen dat Guy zo snel mogelijk afvalt en Steve Witting heeft ook een aantal goede momenten als degene die de te spellen woorden moet voorlezen. De chemie tussen Bateman en Chand zorgt ervoor dat Chand zich gemakkelijk staande houdt naast zijn ervaren tegenspeler, maar ook de andere kinderen komen goed uit de verf in hun kleine rolletjes. Bateman weet zelfs te voorkomen dat de ontknoping, waarin Guys motieven voor zijn deelname naar boven komen drijven, ontaardt in sentiment.

Gangsterbaas Dragna [Robert De Niro] biedt huurmoordenaar Jack [John Cusack] een flinke som geld voor een ogenschijnlijk eenvoudige klus: hij moet een tas ophalen en afleveren in kamer 13 van een motel. Belangrijke voorwaarde: hij mag absoluut niet zien wat er in de tas zit. Jack snapt uiteraard dat het niet zo gemakkelijk zal zijn als het lijkt, ook al omdat Dragna nooit iets aan het toeval overlaat. En hij maakt het zichzelf extra lastig door te vallen door een prostituee [Rebecca Da Costa] in nood. Het verhaal is helemaal niet verkeerd en de cast al helemaal niet. De onnavolgbare Crispin Glover heeft bovendien een vermakelijk rolletje als de moteleigenaar. Maar Grovic overspeelt zijn hand met een overdaad aan sadisme, seksisme en ander onaangenaam gedoe.

Speelfilmversie van Kalifa’s gelijknamige en veelvuldig bekroonde korte film uit 2012 over de 10-jarige Hamoud [Ahmed Mohammed Abdullah], die zijn linkerbeen heeft verloren door een aanslag in Baghdad. Wat hem overeind houdt, is de liefde voor voetbal (en voor Messi in het bijzonder), dus wanneer de krakkemikkige televisie het begeeft in de week van de finale van de Champions League, waarin Barcelona (met Messi) en Manchester United (met Ronaldo) het tegen elkaar opnemen, moet hij geld bijeen zien te sprokkelen om de wedstrijd met zijn vrienden te kunnen zien. Interessant verhaal heeft een werkelijk zenuwslopende scène, maar lijdt onder het zwakke spel van de kinderen.

Absurde horrorfilm over een heks [Anne Müller] die honderden jaren geleden is ingemetseld in een kelder omdat ze zich kan transformeren tot mensen die dood zijn. Owen Lark [Peter Mullan] beheerde de pub in Berlijn waar deze heks zich bevindt en gebruikte haar gave om mensen tegen betaling de kans te geven nog een keer te spreken met een geliefde. Wanneer hij omkomt bij een brand, draagt hij de pub over aan zijn in Londen woonachtige dochter Iris [Freya Allan]. Die weet van niets, totdat een wanhopige klant [Jeremy Irvine] bij haar aanklopt. Afgezaagde schrikeffecten in een horror die vooral vreemd is, niet angstaanjagend.

In 1999 loopt de zoektocht naar een seriemoordenaar uit op een bloedbad dat detective Zhang Zili [Fan Liao] als enige overleeft. Getraumatiseerd en zonder de dader te hebben ontmaskerd legt Zhang zijn werkzaamheden neer. Wanneer vijf jaar later dezelfde moordenaar opnieuw een aantal moorden lijkt te hebben gepleegd, zien Zhang de kans om genoegdoening te krijgen. Samen met zijn ex-partner [Xuebing Wang] gaat hij op eigen houtje op onderzoek. Al snel blijken de moorden een link te hebben met een jonge vrouw [Gwei Lun-Mei] die werkt bij een wasserette.

Prachtig gefilmd en prima geacteerd misdaaddrama bevat een aantal uitstekende actiescènes, waaronder de bloedstollend spannende proloog. Maar Diao's trage regie betekent dat het verhaal zich erg langzaam ontvouwt waardoor je aandacht gemakkelijk verslapt. Gelukkig is er een intrigerende finale.

Slecht belichte, matige gefilmde hardcore porno afgewisseld met bloedvergieten zonder enige stijl of spanningsopbouw. Net als een pornofilm bestaat dit uit een serie losse scènes die verlopen volgens een vast stramien: een slachtoffer van een groepsverkrachting en een prostituee verleiden mannen, maken die af en zo nu en dan knallen ze een vervelende voorbijganger ook nog een kogel door de kop. Slechte porno gecombineerd met waardeloze actie. Incompetente drek.

De winnaar van een BAFTA voor beste Britse debuutfilm is een pretentieus, amateuristisch prutswerkje. Terwijl gepassioneerde filmliefhebbers vaak vele jaren bezig zijn om beschadigde, deels versleten negatieven digitaal te restaureren, vond regisseur/scenarist Mark Jenkin het een goed idee om dit vissersdrama te presenteren met (bewuste) 'beschadigingen' en flikkerende beelden. De enige rechtvaardiging voor die stijl zou kunnen zijn dat het tot doel heeft de indruk te wekken dat we naar een verhaal uit de eerste helft van de vorige eeuw zitten te kijken. En hoewel het hier gaat om de strijd tussen traditie en modernisering in een klein vissersplaatsje, is er qua uiterlijk verder geen moeite gedaan om dat verhaal in een historisch tijdperk te plaatsen. Het acteerwerk is veelal net zo amateuristisch als het soms ronduit erbarmelijke camerawerk. De montage roept weliswaar herinneringen op aan de allereerste jaren van de cinema, maar dan vooral door het amateurisme en een gebrek aan creativiteit.

De regent [Masahiko Taugawa] van een Beestenstad nomineert twee kandidaten om hem op te volgen. Iozan [Kazuhiro Yamaji] en Kumatetsu [Kôji Yakusho] moeten hun geschiktheid als strijders bewijzen in een duel én aantonen dat ze leiding kunnen geven. De arrogante Kamutetsu beweert dat hij iedereen kan opleiden tot een geweldige strijder. Hij stuit bij toeval op Ren [Aoi Miyazaki], een mensenkind dat van huis is weggelopen na de scheiding van zijn ouders. Hoewel mensen niet erg welkom zijn in de Beestenstad, besluit Kumatetsu dit kind onder zijn hoede te nemen. Variant op The Karate Kid waarin beide hoofdpersonen ondanks hun opvliegende karakters naar elkaar toegroeien en elkaar belangrijke lessen leren. Minder origineel dat Hosoda’s meeste films en vrij gewelddadig, wat het minder geschikt maakt voor jeugdige kijkers, maar Hosoda weet je toch weer aangenaam te verrassen met een visueel indrukwekkende finale.

Gestileerde tragikomedie over een dwangmatige beroepsgokker [Colin Farrell] die zijn grote schulden bij meerdere partijen alleen kan vereffenen door grote risico’s te nemen in een casino in Macao, waar zijn reputatie hem (nog) niet voorbij is gesneld. Eén van de schuldeisers is een Blithe [Tilda Swinton], die zo haar eigen trucjes heeft om gemakkelijk aan geld te komen. Sets, kostuums en camerawerk zijn prachtig en Farrell maakt indruk met zijn intense spel, maar het is moeilijk om sympathie op te brengen voor iemand die alleen leeft voor het grote geld. Meer een lust voor het oog dan voor de geest.

Prachtig gefilmd eerbetoon aan de klassieke western bestaande uit zes verhalen. Het eerste verhaal is een aangename mix van komedie en actie, met nadrukkelijke verwijzingen naar Destry Rides Again en de films van Gene Autrey en een glansrol voor Tim Blake Nelson. James Franco luidt de overgang naar het tweede verhaal in als een revolverheld die duidelijke gelijkenissen vertoont met Henry Fonda in Once Upon a Time in the West en verwijst ook expliciet naar die westernklassieker. De sequentie met Liam Neeson als impresario van een verhalenverteller zonder ledematen [Harry Melling] is wat langdradig maar heeft een mooi einde. Tom Waits speelt een goudzoeker in een meditatieve episode met een dubbele slottwist die alleen de Coen-Brothers kunnen bedenken. De laatste twee verhalen bevatten weer wat meer actie, maar kunnen het niveau van de opening niet meer evenaren. De liefde voor het westerngenre spat echter van elk frame dus voor liefhebbers van het genre valt hier meer dan genoeg te genieten.

Revisionistische western waarin de traditionele held Edward Johnson [Peter Fonda] aan het begin wordt doodgeschoten en zijn trouwe sidekick Lefty Brown [Bill Pullman] besluit wraak te nemen op de dader en diens opdrachtgever, niet wetend dat weduwe Laura Johnson [Kathy Baker] is verteld dat Lefty zélf verantwoordelijk is voor de dood van haar echtgenote!

Moshes scenario zet de conventies van de western deels op zijn kop door zich te te richten op de sidekick. Lefty Jones lijkt een samenvoeging van acteurs Andy Devine, meestal de terughoudende goedzak, en 3-voudig Oscarwinnaar Walter Brennan, die vaak de doortastende, ouwe rot met een scherpe tong speelde, maar Pullman gebruikt die inspiratie voor een unieke anti-held. David McFarland brengt alles prachtig in beeld en Moshe blijkt uitstekend uit de voeten te kunnen met de actiescènes.

Spin-off van de John Wick-franchise waarin de actie net iets minder snel en spectaculair is, met een onnodig(e) lange proloog en teveel uitleg. Ama de Armas. Tien jaar na Knock Knock neemt Ana de Armas het stokje (min of meer) over van Keanu Reeves als een meisje dat op jonge leeftijd haar ouders en haar zus verliest en onder hoede van The Director’[Anjelica Huston] opgroeit als lid van de Ruska-Roma die mensen juist beschermt tegen huurlingen. Ze krijgt kans om zich te wreken op The Chancellor [Gabriel Byrne] in een soort Alpendorpje als ze opdracht krijgt een meisje [Ava Joyce McCarthy] te beschermen. Afgezien van een gevecht in een café (met mogelijk een knipoog naar Marlène Dietrich en Una Merkel in Destry Rides Again) en een duel met vlammenwerpers is dit meer van hetzelfde, maar van net iets minder niveau. Dat Reeves zelf ook nog even op komt draven, bevestigt dat gevoel alleen maar.

Alleenstaande moeder Gaby [Sallie Harmsen] runt een boerderij met een kippenren en houdt haar zoontje [Beau Minnaert] voor dat zijn vader hen heeft verlaten om avonturen te beleven als poolreiziger. Gaby’s moeder [Frieda Pittoors] heeft constant verzorging nodig en kan alleen communiceren met gebrabbel. Dan stort een ballonreiziger [Pieter Embrechts] neer op de kippenren, met een flinke ruzie tot gevolg. U kunt vast wel raden hoe het verdergaat in deze afgezaagde, doch oprecht geacteerde romantische nonsens.

Door een ongelukje heeft Cliff [Michael Strassner] op de dag voor Kerst dringend een tandarts nodig. Hij kan alleen terecht bij Didi [Liz Larsen], die net als Cliff persoonlijke sores heeft. Een samenloop van omstandigheden leidt tot een bescheiden odysee waarbij Cliff en Didi tot nieuwe inzichten komen. Duplass blijkt opnieuw een meester in het schrijven van sociaal onhandige, maar aandoenlijke semi-volwassen mankinderen en Strassner en Larsen zijn een gouden duo. Origineel, vermakelijk en opbeurend. De titel verwijst naar een roemruchte improv-sketch waar Cliff met zijn voormalige komische partner Marvin [Rob Phoenix] deel van uitmaakte.