Opinions

Wanneer blijkt dat Victor Radek [Clifton Collins Jr.] verantwoordelijk is voor een liquidatie in Griekenland, krijgt CIA-agent Steve Vail [Aaron Eckhart] opdracht om hem (opnieuw) uit te schakelen. Hij krijgt hulp van de onervaren Kate Bannon [Nina Dobrev]. Explosies en achtervolgingen ten overvloede in deze routinematige actiethriller, maar door de erbarmelijke regie en montage zijn de actiescènes nauwelijks te volgen.

Wilson speelt een geheim agent die haar vaardigheden goed kan gebruiken wanneer het trouwfeest van haar beste vriendin [Anna Camp] wordt verstoord door een groep bandieten onder leiding van Kurt [Stephen Dorff] die zijn zinnen heeft gezet op een lading goud dat zich bevindt in een geheime kluis in de miljonairsvilla waar het feest plaatsvindt. Camp is vermakelijk als de bruid en Wilson doet het niet onaardig als actieheld, maar de bijrollen zijn karikaturen en het scenario bij vlagen bespottelijk.

116 jaar na zijn “geboorte” is Frank [Christian Bale], de creatie van Dr. Frankenstein uit de roman van Mary Shelley, het rondzwerven beu. In het Chicago van 1936 vraagt hij Dr. Euphronius [Annette Bening] om een bruid voor hem te maken. De keuze valt op een pas vermoorde jonge vrouw [Jessie Buckley]. Maar deze beoogde brudi is moeilijk in toom te houden, ook al omdat de geest van Mary Shelley [een dubbelrol voor Buckley] haar gebruikt om allerlei feministische frustraties te uiten. Fraaie sets en verzorgd camerawerk zijn de enige pluspunten van deze puinhoop. Begint als een romantische zwarte komedie, ontaardt in pathetisch, feministisch inclusiviteitsmelodrama, gooit er nog even een musicalnummertje tegenaan, en eindigt als een gangstermelodrama met een finale die wel erg nadrukkelijk is gejat uit een misdaadklassieker. Het groteske spel van Bale en (vooral) Buckley zal voor menigeen genoeg reden zijn om dit niet eens uit te zitten!

Annie [Kristen Wiig] heeft gemengde gevoelens over het aanstaande huwelijk van haar beste vriendin Lilian [Maya Rudolph] met Dougie [Tim Heidecker]. Ze beseft zich dat het huwelijk hun vriendschap zal veranderen, maar ook dat haar eigen leven nergens heen lijkt te gaan. Tot overmaat van ramp ontmoet ze tijdens de voorbereidingen op het huwelijk Helen [Rose Byrne], die zélf beweert Lilians beste vriendin te zijn! En zo ontstaat er een wedstrijdje ‘Wie is Lilians beste vriendin’ dat uitloopt op een fiasco, waarbij met name Dougies zus Megan [een hilarische Melissa McCarthy] een flinke duit in het zakje (en iets anders in een gootsteen) doet. Het type komedie dat lange tijd gemonopoliseerd was voor mannen, maar dankzij de getalenteerde cast en de bereidheid om zichzelf volledig voor schut te zetten opende dit de deur voor soortgelijke vrouwenkomedies. Wiigs poging om ongemerkt het huis van haar minnaar te ontsnappen zet de toon. Andere hoogtepunten: een rampzalig bezoek aan een bruidskledingzaak, Wiigs poging om de aandacht van agent (en potentiële love interest) Rhodes te trekken en Megans ond4eronsje met wat volgens haar een agent-in-burger is. Cudo’s gaan tevens uit naar Matt Lucas en Rebel Wilson als de broer en zus bij wie Annie is ingetrokken.

In 1957 wordt Rudolf Abel [Mark Rylance] in New York opgepakt op verdenking van spionage voor de Russen. James B Donovan [Tom Hanks] krijgt de niet te benijden taak om Abel te verdedigen toegewezen. Tot ergernis van velen – waaronder rechter Byers [Dakin Matthews] – vat Donovan zijn taak zeer serieus op. Op korte termijn brengt hij zichzelf daarmee in diskrediet en wordt ook zijn gezin doelwit van dreigementen en intimidatie. Maar het levert ook een vertrouwensband op met Abel en die band blijkt van grote waarde te zijn wanneer de Amerikaanse piloot [Austin Stowell] van een spionagevliegtuig boven de Sovjet-Unie wordt neergehaald en Donovan betrokken raakt bij een belangrijke diplomatische missie. Het verhaal is droge kost, maar dankzij een sterk scenario (Matt Charman, Ethan Coen en Joel Coen) en Spielbergs intelligente regie verveelt dit nooit. Mark Rylance won de Oscar voor beste mannelijke bijrol en was in vijf andere categorieën genomineerd. Dat Hanks door The Academy over het hoofd werd gezien, is wonderlijk, want het is een van zijn beste prestaties.

“The Bridge on the River Kwai” speelt zich af in een WOII gevangenenkamp midden in de jungle van Thailand. Een eenheid van het Britse leger onder leiding van Colonel Nicholson heeft zich overgegeven en fluiten de melodie van de uitdagende ‘Colonel Bogey March” terwijl ze het kamp binnen marcheren. Wanneer Colonel Saito [Sessue Hayakawa, een internationale filmster in de jaren ’10 en ’20] laat weten dat hij verwacht dat iedereen hard gaat werken, wijst Nicholson hem erop dat de Conventie van Genève duidelijk aangeeft dat officieren in gevangenschap uitgesloten zijn van handmatige arbeid. Saito, die vanuit zijn Bushido-code geen respect kan opbrengen voor die conventie, noch voor het feit dat Nicholson zich heeft overgegeven, geeft echter geen duimbreed toe. Wanneer Nicholson en zijn officieren blijven weigeren, doet Saito er alles aan om hem op zijn knieën te krijgen. Ondertussen plant Commander Sears [William Holden], een Amerikaanse krijgsgevangene, die weigert zich neer te leggen bij de status quo, tegen de zin van Nicholson een ontsnappingspoging.

De actie in deze klassieke oorlogsfilm beperkt zich tot de spannende en ironische finale. “The Bridge on the River Kwai” toont vooral hoe de enorme culturele verschillen tussen de Japanners en de Britten het onmogelijk maken om wederzijds begrip en respect op te brengen. Voor Westerse kijkers is Alec Guinness een held, wiens Victoriaanse halsstarrige hang naar regels hem ertoe brengt om zijn leven op het spel te zetten. Wie de Bushido-code kent, begrijpt ook waarom Saito geen enkel begrip en respect kan opbrengen voor een kolonel die een bevel om zich over te geven blindelings opvolgt en weigert te vechten tot de laatste man. De Amerikaanse Sears is hier een pragmatist, die getuige is geweest van de meedogenloosheid van de Japanners en meer verwondering dan bewondering toont voor Nicholsons koppigheid.

Guinness, Holden en Hayakawa zijn perfect gecast in de hoofdrollen: drie acteerkanonnen die de drie verschillende perspectieven in deze film tot leven weten te brengen. Carl Foreman en Michael Wilson bewerkten het boek van Pierre Boulle tot een ijzersterk scenario en David Lean brengt dit alles sober en effectief in beeld. De opening en de finale zijn huzarenstukjes qua beeld, geluid en montage, maar verder zorgt hij ervoor dat de acteurs het verhaal vooruit stuwen. De film speelt zich vrijwel volledig in het kamp af, dus, afgezien van enkele goed gekozen longshots en aerialshots, blijft de camera in het kam en zijn het de acteurs die de kijkers geboeid weten te houden. Lean bouwt de spanning enorm op in de onvergetelijke finale van één van de meest memorabele oorlogsfilms aller tijden.

Deze film weet op uiterst confronterende, maar ook op boeiend wijze het taboe-onderwerp van zelfmoord in het voetlicht te plaatsen. De regisseur filmde 23 van de 24 mensen die in 2004 zelfmoord pleegden op de Golden Gate Bridge en spreekt met ooggetuigen, familie en vrienden van de zelfmoordenaars. Hun getuigenissen zijn deels gemonteerd over beelden van hun geliefde die over de brug loopt. Als kijker identificeer je je daardoor met die personen en probeer je te begrijpen wat er door het hoofd van die mensen moet zijn gegaan vlak voor ze hun fatale sprong maakten.

Ik kan me niet voorstellen dat de nabestaande niet op de hoogte waren van de controversiële manier waarop deze film is gestructureerd en hun verhalen zullen je nog lang bijblijven.

Vier jaar na de dood van Mark Darcy [Colin Firth] heeft Bridget Jones [Renée Zellweger] haar professionele en sociale leven grotendeels opgegeven om voor hun kinderen Mabel [Mila Jankovi] en Billy [Casper Knopf] te zorgen. Na lang aandringen van haar vrienden pikt ze haar werk als televisieproducent op en via Tinder krijgt ze een date met de knappe, maar veel jongere Roxster [Leo Woodall]. Zou hij de ware kunnen zijn? Ook als je Helen Fieldings boek niet hebt gelezen, kun je wel raden hoe het gaat aflopen. De weg naar die ontknoping bestaat uit allerlei losse incidentjes in plaats van een verhaalstructuur. De ontknoping zorgt voor het enige ontroerende moment. De rest van de tijd moeten we aanzien hoe Zellweger met haar overdreven spel en matige timing iedere kans op een hogere amusementswaarde laat liggen. De aanwezigheid van Hugh Grant als Daniel Cleaver is een pluspunt, evenals die van Chiwetel Ejiofor als het strenge, maar goedbedoelende hoofd van de school waar de kinderen naar toe gaan.

Zellweger, die kort na het rampzalige 'New in Town' van het scherm verdween, keert probleemloos terug in de rol die zowel een zegen als een vloek moet zijn. Het scheelt dat deze verlate sequel veel beter dan de voorgang 'The Edge of Reason'. Bridget raakt op haar 43e zwanger, maar houdt de twee mogelijke vaders [Darcy en de internet-dating-goeroe Jack] aan het lijntje, omdat ze niet weet wie de biologische vader is.

De openingsscène, waarin Zellweger een verrassende playback-act doet, geeft aan dat deze komedie voldoende weet te verrassen om niet te formulematig te zijn. De ontmoetingen met Jack [Patrick Dempsey, perfect gecast] en Darcy zijn vermakelijk en Emma Thompson is uiterst grappig als de ietwat cynische gyneacoloog die Bridgets geheim moet bewaren. De tweede helft is minder sterk, omdat het moet toewerken naar het onvermijdelijk - en dus weinig verrassende - einde. Bridget Jones' Baby lijkt volledig te verzanden in het gebruikelijke romkom-geleuter, totdat Bridget op het punt staat te bevallen. Haar rit naar het ziekenhuis is een ijzersterk stukje slapstick en het hoogtepunt van de film. Daarmee is deze romkom geen meesterwerk, maar mede dankzij de prima cast valt er absoluut genoeg te genieten om dit een voorzichtige aanrader te kunnen noemen.

het verhaal van huisvrouw Laura Jesson [Celia Johnson], echtgenote van de vriendelijke Fred [Cyril Raymond] en moeder van twee kinderen. Iedere donderdag reist ze met de trein naar het dorp om de wekelijkse inkopen te doen, te lunchen in een plaatselijk restaurant en een bezoek aan de bioscoop te brengen. Bovendien houdt ze ervan de express-trein voorbij te zien razen en wanneer ze daardoor op een dag een vuiltje in haar oog krijgt, krijgt ze hulp van de vriendelijke Alec Harvey [Trevor Howard], een dokter die het vuiltje met een zakdoek verwijdert. Een dankwoord volgt en hun wegen scheiden zich. Een tijdje later ontmoeten ze elkaar in het dorp, ze wisselen wat vriendelijke platitudes uit en zeggen nemen opnieuw afscheid. Wanneer ze bij toeval samen een tafel delen in een druk restaurant, raken ze voor het eerst met elkaar in gesprek en er is een duidelijke klik. De twee trekken met elkaar op en genieten van elkaars gezelschap, die geleidelijk – en onvermijdelijk – leidt tot romantische gevoelens waardoor er bij Laura een groot schuldgevoel ontstaat die haar dwingt tot het maken van een pijnlijke keuze.

Brief Encounter gebruikt een bijzondere, maar uiterst effectieve structuur. De film begint in het stationscafé, waar we getuigen zijn van de hilarische stekeligheden die de flirtende stationschef Albert [Stanley Holloway] uitwisselt met de uitbaatster Myrtle [Joyce Bagot], die zich hooghartiger opstelt dan ze feitelijk is. Op de achtergrond zien we Laura en Alec, die we niet horen maar waarvan we duidelijk kunnen zien dat ze iets dwars zit. Dan onderbreekt de praatzieke Dolly Massiter [Everley Gregg] hun gesprek en terwijl zij doorratelt over haar eigen oppervlakkige leven, proberen Laura en Alec zo beleefd mogelijk te luisteren. Een treinsignaal, de twee kijken elkaar even verschrikt aan, Alec meldt dat hij moet gaan. Terwijl hij opstaat en zijn jas aantrekt, zien we een hint van ontreddering in Laura’s ogen. Alec legt zijn hand op haar schouder, Alec en Laura zeggen elkaar gedag en Alec verlaat het pand en Dolly vervolgt haar oninteressante verhaal. Laura wordt steeds onrustiger en rent even later het café uit, net wanneer er een trein aan komt stormen. De camera blijft binnen, we horen en zien alleen de reactie van Albert, Myrtle, Dolly en bediende Mary [Marjorie Mars]. Laura komt het café weer binnen en zegt dat ze naar buiten rende omdat ze de trein zo graag voorbij wilde zien komen. Duidelijk een excuus, maar wat ze buiten deed weten we op dat moment niet. Wanneer Laura even later in de trein naar huis zit dwalen haar gedachten af. Door middel van de stream-of-conciousness-techniek [waarin de hoofdpersoon haar eigen gedachten uitspreekt] weten we dat ze een zware last, een groot geheim met haar meedraagt en dat ze dat geheim nooit, maar dan ook nooit met haar man zal delen.

Brief Encounter is onder anderen bijzonder omdat het zo gemakkelijk is om je met alle hoofdpersonen te identificeren. Fred is een zorgzame, vriendelijke man die geen vlieg kwaad doet en er altijd voor haar is. Sterker nog: Laura geeft zelfs aan dat ze eigenlijk gelukkig getrouwd is. Maar het is ook volstrekt duidelijk dat hun huwelijk bestaat uit regelmaat, uit routine. En wanneer een sympathieke man haar donderdagen opfleurt, is het volstrekt begrijpelijk dat ze die donderdagen gaat koesteren en uiteindelijk ook verliefd wordt. Daar waar in de meeste films over relatieproblemen er altijd wel een schuldige valt aan te wijzen, kun je hier zeggen dat iedereen onschuldig is en dat maakt de film zo hartverscheurend.

David Lean bewaart het beste voor het laatste in een slotscène die zowel hartverwarmend als hartverscheurend is en het feit dat de film erin slaagt om beide emoties zichtbaar en voelbaar te maken, mede door het slimme gebruik van Piano Concert no 2 van Rachmaninoff [waarop schrijver Noel Coward aandrong], maakt dit tot één van de meest effectieve romantische scènes ooit. Eéntje waarbij niemand de tranen zal kunnen bedwingen.

Marco van Geffen en Anna van der Heide kregen de zegen van Jan Terlouw om diens geliefde jeugdroman te moderniseren. De toevoeging van mobiele telefoons en e-mails is bepaald geen verbetering en Van Dusseldorp slaagt er alleen in de finale in om de spanning van het boek te evenaren. De 11-jarige Eva [Hanna Obbeek] is bij toeval getuige van een liquidatie van een handlanger van topcrimineel Brandsema [Filip Peeters] en krijgt een brief met belangrijk bewijsmateriaal letterlijk in haar schoot geworpen. Ze wordt op heterdaad betrapt, maar weet te ontsnappen en roept de hulp in van beste vrienden Jackie [Isabelle Stokkel] en Thomas [Nils Verkooijen] om te achterhalen wat de informatie in de brief betekent, maar ook waarom Eva’s vader [Daan Schuurmans] contact heeft met Brandsema. Goed geacteerd, maar het plot had wel wat eenvoudiger gekund en het had wel wat spannender gekund en gemogen.

Daryl Ward [Will Smith] is een agent in Los Angeles die tegen zijn wordt gekoppeld aan Orc Nick Jacoby [Joel Edgerton], ook omdat Daryl net is hersteld van een zware verwonding die hem door een Orc is toegebracht. Daryl en Nick stuiten op Tikka [Lucy Fry], een Elf die in het bezit is van een toverstaf en waarschuwt dat Leilah [Noomi Rapace] op jacht is naar de drie toverstafjes waarmee ze zoiets als de wereldheerschappij kan opeisen. Maar alleen als je ‘Bright’ bent kun je zo’n toverstaf aanraken. Merkwaardige mix van science-fiction en misdaadthriller om thema’s als discriminatie en racisme aan te zwengelen en het is niet zo moeilijk te raden hoe het gaat aflopen, maar de goede cast en een aantal niet onaardige actiesequenties zijn waarschijnlijk genoeg om de popcornfilmliefhebber tevreden te stellen.

Liefhebbers van gore kunnen zich vermaken met een paar aangenaam gruwelijke momenten - vooral die betreffende een oog en een onderkaak vielen bij mij in de goede smaak - maar deze verzameling van gejatte horrorelementen leunt op een slap excuus voor een verhaal en neemt tegen het einde ronduit dwaze vormen aan. Net als haar extreem naïeve karakter had Elizabeth Banks beter nee kunnen zeggen tegen dit 'project'. Ja, er zitten elementen in uit prima films als The Omen (1976), Damien: Omen II (1978) en Chronicle (2012), maar kwalitatief speelt het vooral leentjebuur bij Friday the 13th Part 2 (1981). De kenners zullen begrijpen waarom ik juist naar die film refereer... en niet alleen omdat die film net zo slecht was als deze.

"Old Man" Chester [Liam Browne] fotografeert zijn seksuele uitspattingen met zijn vriendin Noon [Nancy Trotter Landry]. Wanneer een aantal foto's terecht komen bij Franny [Michael Hodgson] een verspreider van 'erotische kunst' lacht zowel artistiek als financieel succes Chester toe. Maar dat heeft grote impact op zijn relatie met Noon.

Uiterst slap verhaal is niet meer dan een excuus voor een afstompende opeenstapeling van seksscènes en ander gedoe met mannelijke en vrouwelijke geslachtsdelen. Een wanhopige poging om de kijker te schokken slecht vermomt als een romantisch drama met oppervlakkige kritiek op de kunstwereld. De scène in de kunstgalerie is in alle opzichten een aanfluiting, maar ook de rest is nauwelijks aan te zien.

Horror, western, thriller, melodrama... Brimstone valt niet écht te categoriseren en hoewel dat geen garantie is voor kwaliteit, betekent het in ieder geval dat regisseur Martin Koolhoven erin geslaagd is om een film te maken die nimmer voorspelbaar is. Brimstone valt uiteen in 4 hoofdstukken, die niet chronologisch zijn verteld. Dat is niet zomaar een gimmick, maar creëert suspense waardoor de film blijft intrigeren. In het eerste hoofdstuk maken we kennis met de een jonge moeder [Dakota Fanning] die haar tong is kwijtgeraakt en wordt bedreigd door een godsdienstwaanzinnige van oorsprong Nederlandse 'predikant', gespeeld door Guy Pearce, met een subtiele, maar perfecte Hollandse tongval. Later in de film ontdekken we hoe en waarom de jonge vrouw haar tong is geraakt en waarom de predikant zo door haar is geobsedeerd.

Deze film is zeker niet geschikt voor mensen met zwakke magen, met expliciet geweld [o.a. in de vorm van mishandeling van mensen en dieren en kastijding], maar dit alles is wel op stijlvolle manier in beeld gebracht. Fanning is te zeer een lichtgewicht voor zo'n zware rol en Koolhoven had bij Guy Pearce wel even aan de rem mogen trekken [de slechtheid druipt er dusdanig van af, dat hij niet geheel geloofwaardig is als predikant], maar er zijn uitstekende rollen van Carice van Houten en Carla Juri. Laat ik het omschrijven als een origineel, explosief melodrama, maar wel ééntje die je eigenlijk niet mag missen!

Na de tragische dood van Phil [Stephen Phillips] besluit de sociale dienst zijn 17-jarige zoon Andy [Billy Barratt] en zijn slechtziende stiefdochter Piper [Sora Wong] uit elkaar te halen, totdat de ervaren jeugdwerker Laura [Sally Hawkins] hen allebei onder haar hoede wil nemen. Laura kijkt ’s avonds naar videobeelden van angstaanjagende rituelen en er is iets goed mis met Laura’s andere pleegkind Oliver [Jonah Wren Phillips]. Zou één en ander verband kunnen hebben met de dood van Laura’s eigen kind? De relatie tussen Andy en Piper is goed uitgewerkt en de briljant gekozen Hawkins laat je lange tijd in het ongewisse in deze originele, aangenaam bizarre horrorfilm. Maar Phillips boezemt de meeste angst in en trakteert de genreliefhebbers op een paar gruwelmomenten om van te smullen

Na een uit de hand gelopen overval slaan de enige overlevende dader [Jamie Costa] en de chauffeur [Barry Pepper] op de vlucht. In flashbacks ontdekken we dat het doelwit [Sam Neill] een levensgevaarlijke man is en dat de mannen onderdeel uitmaken van een groot complot. Het verhaal is te mager voor een speelduur van ruim 90 minuten en de dialogen lopen ook niet over van originaliteit. Goed camerawerk van Ross W. Clarkson is een lichtpuntje.

Je zult niet gauw tegen een komedie aanlopen die zotter is dan deze screwball-klassieker, die indertijd flopte omdat het publiek nog niet klaar was voor zo’n waanzinnige komedie waarin de grappen je in onnavolgbaar tempo om de oren vliegen. En dat ondanks de aanwezigheid van niemand minder dan Cary Grant en Katharine Hepburn, hoewel Harry Brandt haar in een geruchtmakend advertentie in Hollywood Reporter van mei 1938 ‘box office poison’ noemde. Met een supporting cast om je vingers bij af te likken en een scenario van de ervaren Dudley Nichols en Hagar Wilde, is het voor mij toch een raadsel waarom deze film zo flopte en ‘The Philadelphia Story’ – hetzelfde type film, maar in mijn ogen minder leuk –twee jaar later een groot succes werd.

“Bringing Up Baby” richt zich op paleontoloog David Huxley [Cary Grant] die nieuws krijgt dat het laatste stukje geraamte van ‘zijn’ brontosaurus in het museum onderweg is. Om dit te kunnen tentoonstellen hoopt hij een subsidie van $1.000.000 los te krijgen door een wit voetje te halen bij Mr Peabody [George Irving], wiens cliënt van plan is dat bedrag aan een goed doel te geven. David gaat naar de golfbaan met Mr Peabody, waar de energieke Susan Vance [Katharine Hepburn] het potje verstoort door Davids golfbal weg te slaan. Deze ontmoeting met Susan leidt tot een opeenvolging van krankzinnige situaties. En dan is het verhaal niet meer samen te vatten, hooguit enigszins te beschrijven aan de hand van een aantal gebeurtenissen. Susans hond die het brontosaurusbot vindt en het ergens op het landgoed verstopt, de verdwijning van Baby, de Susans tamme luipaard en David en Susans idiote pogingen om ‘m te vangen. Dit valt toevallig samen met de ontsnapping van een veel gevaarlijkere luipaard uit een circus. De vriendelijke, maar warrige Major Applegate [Charlie Ruggles] die Susans tante Elizabeth [May Robson] de roep van een luipaard leert en een onverwacht antwoord krijgt. Dan is er ook nog politieagent Slocum [Walter Catlett] die de hele familie arresteert, waarna Susan zichzelf voordoet als ‘Swingin’ Door Susie’ van The Leopard Gang... De lijst met hoogtepunten gaat maar door.

Howard Hawks experimenteerde hier met dialoog door zijn acteurs erop te trainen hun teksten te laten overlappen. Bovendien spreken ze de dialogen in een noodgang uit en daardoor ligt het tempo ontzettend hoog. Dit verhoogt het realisme en ondanks die overlapping zijn de grappen altijd raak, vaak juist omdat ze overlappen. Grant en Hepburn bewijzen hier tot de absolute top van hun generatie te horen en vormen het leukste komische paar in de filmgeschiedenis. Hun timing, hun mimiek is werkelijk perfect en het lijkt erop alsof ze de tijd van hun leven hebben gehad op de set. Als je deze film gaat kijken, let dan op het gezicht van Grant wanneer hij, gekleed in negligee – vraag niet waarom – tevergeefs probeert zich te mengen in een verhitte oeverloze discussie tussen Susan en haar tante, maar ook op Hepburns wisselende mimiek wanneer ze zich voordoet als ‘Swingin’ Door Susie’ en met gebaren uitlegt waarom David (Jerry The Nipper) een ‘regular Don Juan’ is. Maar de eerder genoemde Ruggles en Catlett zijn ook ontzettend grappig en Robson, Fritz Feld [als Dr Lehman] en Irving leveren vakwerk af in ‘straight roles’, waarbij je je moet afvragen hoe ze hun lachen hebben kunnen inhouden met het hilarische scenario. Een juweel, de ultieme komedie over The Battle Of The Sexes en ruim 80 jaar later staat hij nog als een huis. Maar ik raad wel aan om te zorgen voor ondertiteling, anders is het werkelijk niet te volgen. Het onderstreept nog maar eens dat ‘oude’ films niet traag of ouderwets [hoeven te] zijn.

The Blitz is een van de meest behandelde fases uit de Tweede Wereldoorlog. Wright maakt gebruik van audio-interviews met overlevenden, zowel van Britse als van Duitse kant, en verkiest prachtige gekleurde archiefbeelden boven pratende hoofden. Afgezien van het gebruik van kleur is hier weinig origineels te vinden voor doorgewinterde liefhebbers van oorlogsdocumentaires.

Erin Lee Carr is een Britneyfan van het eerste uur en Jenny Eliscu een voormalige journalist voor Rolling Stone die bij haar eerste ontmoeting met Britney Spears ontdekte hoe vriendelijk de superster is. Niet zo gek dat deze vooringenomen documentaire bestaat uit roddels, matig onderbouwde argumentaties op basis van niet nader genoemde bronnen en uit de context gehaalde quotes uit gerechtelijke stukken die bevestigen wat de twee makers willen bevestigen: dat Britney een gevangene is van een een groep voormalige vertrouwelingen dat hun ‘conservatorship’ van Britney heeft gebruikt om miljoenen te verdienen. Er komen wat mensen voorbij die ooit met Britney werkten en uiteraard hun best doen om zelf zo goed mogelijk voor het daglicht te komen. Verder zijn er vooral veel scènes waarin Carr en Culotta simpelweg gerechtelijke stukken voorlezen. De zoveelste documentaire die probeert een slaatje te slaan uit de persoonlijke perikelen rondom de familie Spears. Zie ook Framing Britney Spears.

Luchtig, maar weinig opzienbarend komisch drama houdt zich staande dankzij uitstekend werk van Pernilla August als de 63-jarige Britt-Marie, een vrouw die besluit haar leven om te gooien nadat ze oog in oog komt te staan met de vrouw met wie haar echtgenoot Kent [Peter Haber] een affaire heeft. Ze weet een baantje te bemachtigen als jeugdwerker waarbij ze wordt geacht een groepje kinderen te coachen ter voorbereidings op een voetbaltoernooi. Er zijn twee problemen: er is geen fatsoenlijk voetbalveld en Britt-Marie heeft geen verstand van voetballen! Het is niet zo moeilijk te raden in welke richting het verhaal zich gaat begeven, maar onderweg komen geleidelijk te weten waarom Britt-Marie is zoals ze is. Het ontwapenende spel van August doen je de clichés vergeven, ook al is dat niet voldoende om deze film tot een echte aanrader te maken.

Het verhaal van een jonge vrouw [Jillian Bell] met overgewicht die na een waarschuwing van haar arts [Patch Darrag] besluit haar manier van leven om te gooien en zich voorbereidt op de marathon van New York klinkt wellicht als een opeenstapeling van clichés, maar daar is geen sprake van. Collaizo baseerde zich op het verhaal van zijn kamergenoot Brittany O’Neill en die persoonlijke betrokkenheid bij het verhaal voorziet dit van een onverwachte diepgang. Bell is perfect in de hoofdrol en Collaizo ziet erop toe dat de ondersteunende karakters in alle opzichten het relaas van een vrouw met diepgewortelde hang-ups verrijken waardoor je Brittany net zo hard wilt toejuichen als haar vrienden wanneer ze die loodzware laatste kilometers ingaat.

Max [Tim Haars] en zijn adoptiebroer Jules [Daniël Arends] geloven na het stuklopen van het ongelukkige huwelijk van hun ouders dat ze nooit een serieuze relatie moeten beginnen met een vrouw. De titel verwijst naar hun levensmotto en dus feesten en neuken de jongens er vrolijk op los, totdat Max als een blok valt voor Anna [Sylvia Hoeks]. Dat zij ten prooi is gevallen aan Jules is slechts één van de horden die hij moet overwinnen voor hij kan beslissen of “Bro’s” nog steeds voor “Ho’s” gaan. Een flinterdun scenario dat een excuus is voor een serie puberale, soms verrassende en zo nu en dan amusante grappen bedacht door de geesten achter New Kids die zelf in kleine rolletjes te zien zijn. Het resultaat is weinig hoogstaand, maar Haars en Van der Kuil liggen daar niet wakker van.

"The Broadway Melody" is van grote historische waarde. Het was de eerste geluidsfilm die de Oscar zou voor beste film won en het is de blauwdruk voor wat een Amerikaanse kunstvorm zou worden: de musical. Als je deze film vergelijkt met "42nd Street" en "Gold Diggers of 1933" zie je dat "The Broadway Melody" technisch gezien behoorlijk primitief was en dat de filmindustrie in 4 jaar enorme vooruitgang had geboekt met betrekking tot de geluidstechniek.

De camera is vrij statisch, dansers springen wat willekeurig in en uit beeld, de choreografie doet meer denken aan vaudeville dan aan dans en de 18-jarige Anita Page worstelt met haar dialoog. De muziek is echter geweldig, wat ook wel blijkt uit het feit dat de titelsong, "You Were Meant For Me" en "The Wedding Of The Painted Doll" nog steeds evergreens zijn. Het verhaal over twee zusjes die proberen door te breken op Broadway en de liefdesdriehoek die hun relatie en hun ambities dreigt te ruïneren is echter heel behoorlijk geschreven, met vrij scherpe dialogen. En de gymnastische bewegingen van de dominee in "The Wedding Of The Painted Doll" vond ik fascinerend genoeg om een paar keer opnieuw te kijken.

Een must voor iedere musical-liefhebber, deze film wiens tekortkomingen vooral voortkomen uit de primitieve technische mogelijkheden, maar wiens sterke punten wat mij betreft voldoende zijn om deze film aan te raden.

Mark Lebeer [Koen de Bouw] leidt een troosteloos kluizenaarsbestaan, tot hij een videoboodschap krijgt van Grace Brooks [Alison Doody], een rijke weduwe die 20 jaar geleden een stormachtige affaire had met Marks broer Michel [Koen de Graeve], die lang geleden omkwam bij een auto-ongeluk. Grace nodigt Michel uit om haar te bezoeken in Ierland. Aangespoord door Ronnie [Titus de Voogdt] besluit Mark zich voor te doen als Michel om een oude rekening te vereffenen. Maar wanneer Udo Kier verschijnt als Graces chauffeur, weet je als kijker al dat er iets niet in de haak is en blijkt dat het verhaal zeker niet zo gaat verlopen als je tot op dat moment had verwacht. De Voogdt verleent een aangename luchtige toon aan deze onvoorspelbare film, die in het laatste kwart zijn hand overspeelt qua slimme wendingen.

De timide Lukas [Jonas Smulders] kijkt op tegen zijn meer assertiever oudere broer Alexander [Niels Gomperts] en besluit zich na enige aarzeling bij hem aan te sluiten bij een impulsieve reis waarbij ze liftend in Frankrijk belanden. De kennismaking de Française Josephine [Christa Théret] drijft een wig tussen de twee broers waardoor Lukas voelt dat hij een belangrijke keuze moet maken. Goed geacteerd familiedrama ontbeert originaliteit waardoor je al snel kunt raden hoe het af gaat lopen. Zelfs het eindshot is afgezaagd.

De vierjarige Leon Wesly werd op 11 februari 1944 vergast in Auschwitz nadat NSB-ers uit de straat hem hadden verraden. Zijn oudere zusje Elin was getuigen, tweeling Taval en Benoît werden na de oorlog geboren. Voor deze documentaire komen ze samen in Maastricht, bezoeken ze de buurt waar ze woonden en andere plaatsen die herinneringen oproepen aan die tijd. Uit gesprekken blijkt hoezeer het verhaal van en de nagedachtenis aan “broertje” het leven van zijn nabestaanden nog altijd beïnvloedt. De belangrijkste punten zijn binnen een half uur gemaakt en het is onduidelijk waarom Hölscher zich niet aan die speelduur heeft gehouden. Het meest indrukwekkende moment in deze veel te lange documentaire is Elins reconstructie van de dag waarop ze haar broertje verloor.

Geen verrassingen in dit zwaarmoedige psychologische drama. Eén ander is opgeleukt met een overdaad aan Bluegras-deuntjes, maar dat verheft deze 'ziekte-van-de-week'-film bepaald niet boven de middelmaat, helaas. Inhoudelijk komt The Broken Circle Breakdown niet verder dan een weinig verheffende mix van euforie [toen alles nog goed was] en gesnotter [een dodelijk ziek kind is héééél errug]. Er zijn ook nog wat volstrekt zinloze seksscènes [het aantal films met zinvolle seksscènes kan ik overigens op één hand tellen] die de speelduur nog wat verhogen. Meer inzicht in de karakters en scherpere dialogen hadden dit tranendal wellicht nog kunnen redden. Nee, ik zie niet in waarom Vlaanderen zo warm liep voor deze in meerdere opzichten deprimerende film. Ik kon 'm amper uitzitten...

7 jaar geleden werd de New Yorkse politieagent Billy Taggart [Mark Wahlberg] vrijgesproken van moord, maar het kostte hem wel zijn baan. Hij werkt nu samen met Katy [Alona Tall] als deurwaarder en heeft een relatie met actrice Natalie [Natalie Martinez] en krijgt een lucratieve klus aangeboden van burgemeester Hostetler [Russell Crowe]. Die biedt hem $ 50.000 om zijn echtgenote Cathleen [Catherine Zeta-Jones] te schaduwen en te achterhalen of, en zo ja, met wie, zij een affaire heeft. Klinkt als een goede deal, maar uiteraard raakt Mark hierdoor betrokken bij schimmige zaken die te maken hebben met gemeenteraadslid Jack Valiant [Barry Pepper], Hostetlers tegenstander bij de aanstaande burgemeestersverkiezingen. Een routinematig plot met teveel expositie te weinig actie. Wahlberg maakt een ongeïnteresseerde indruk en dat is niet voor niets.

James Franco is een duidelijk een bewonderaar van dichter Hart Crane die in 1932 zelfmoord pleegde door van midden op zee van een schip te springen. De vage uitleg aan het begin schijnt een rechtvaardiging voor de minimalistische vorm waarin Franco het levensverhaal van Crane heeft verfilmd. Die vorm schijnt recht te doen aan de poëzie van Crane, maar zal desondanks hooguit de meest fervente fans van Crane in vervoering brengen. De langdurige voordrachten van de ondoorgrondelijke teksten van Crane hebben sowieso weinig met cinema van doen. Warrig en bijzonder saai.