Opinions

De eerste Borat-film bestond weliswaar voor een aanzienlijk deel uit ideeën die Sacha Baron Cohen al had toegepast in All In Tha USAiii, maar het waren tenminste geslaagde ideeën waarmee hij vaak op subtiele wijze de mores en de daarachter verscholen hypocrisie van bepaalde subculturen in de VS bloot legde. De gewone Amerikaanse burgers die hij daarin ontmoette konden Borats onconventionele gedrag of uitspraken veelal verklaren en vergeven vanwege zijn oprecht ogende naïviteit.

Deze in alle opzichten teleurstellende sequel is te nadrukkelijk een propagandafilm die tot doel heeft het Trumpiaanse conservatisme voor paal te zetten. Bovendien bevat het teveel herkauwde grappen waardoor er nauwelijks verrassingen zijn. De introductie van Maria Bakalova als Borats dochter Tutar is slechts een excuus voor kinderachtige grappen rondom menstruatie, zwangerschap en abortus en het is dan ook niet zo verrassend dat de resultaten ronduit teleurstellend zijn. Een gesprek dat Borat en Tutar hebben op een bureau die helpt bij 'family planning' valt op vanwege het eindeloze geduld en begrip van de man die ze oprecht lijkt te willen helpen, ondanks de suggestie dat er sprake is van incest. Het treurige niveau van de humor wordt het best geïllustreerd wanneer Borat en Tutar een traditionele dans doen tijdens een debutantenbal. Infantiel, smakeloos en zonder enige spoor van de intelligentie die de eerste Borat-film kenmerkte.

Hoewel Rudy Giuliani's gedrag in de veelbesproken finale voldoende is om hem te plaatsen in de categorie "Roger Ayles", maakte regisseur Jason Woliner ook hier nadrukkelijk gebruik van montagetrucs om iets te suggereren waar duidelijk geen sprake van is.

Van der Horst volgt drie Amerikanen die betrokken zijn bij de strijd tegen de smokkelaars die mensen helpen om illegaal de grens over te steken van Mexico naar de Verenigde Staten. De titel verwijst naar de Mexicaans-Amerikaanse oorlog (1846-1848), waarbij Mexico zo’n 1,3 miljoen km² verloor. De geportretteerde interviewers zijn afstammelingen van Mexicanen en dat maakt het werkt dat ze doen extra lastig. Van der Horst is niet uit op sensatie, noch op het demoniseren de immigranten of de opsporingsdiensten. Ze toont vooral aan dat de zogenaamde “immigratieproblematiek” in feite een economisch model is waar veel mensen financieel baat bij hebben. De kartels organiseren de illegale oversteek; plaatselijke bewoners kunnen flink bijverdienen door de kartels te helpen en de politie krijgt extra betaalt voor de overuren die ze inzetten om de mensensmokkel tegen te gaan. Inhoudelijk interessant, maar na een half uur is het meeste wel gezegd en getoond.

Father Crellick [Luke Neal] heeft het Vaticaan verzocht om te onderzoeken of het afgelegen 12e-eeuwse kerkje waar hij preekt de locatie was van een religieuze manifestatie. Drie onderzoekers reizen af en met behulp van enkele vaste camera’s en headsets proberen zij deze bewering te staven. Goldner zet de personages en hun onderlinge relaties goed neer, maar wat zich in de kerk afspeelt is nou niet echt iets om over naar huis te schrijven, laat staan dat het je de rilling over het lijf bezorgt.

Stalker Paul [Ray Nicholson] belandt in de gevangenis nadat hij Bell [Eric Dane], de lijfwacht van popster Sofia [Samara Weaving], heeft neergestoken. Zes maanden later ontsnapt Paul uit de gevangenis om Sofia met hulp van zijn slechtziende broer [Patrick Cox] en een vriendin [Yasmeen Kelder] die nog gestoorder is dan hijzelf, Sofia te dwingen om met hem te trouwen. Bij die poging krijgt hij opnieuw te maken met Bell, die net is hersteld van zijn verwondingen, en topbasketballer Rhodes [Jimmie Fails], Sofia’s huidige vriend. Deze smakelijke, gitzwarte komedie vermijdt de bekend weg en is in gelijke mate verontrustend en hilarisch. Warden is zelf verantwoordelijk voor het ijzersterke script en Nicholson schittert als de onvergetelijke stalker. Blijf even zitten voor het lange, ononderbroken shot van Nicholson aan het begin van de aftiteling. De titel verwijst overigens niet naar het psychische syndroom, maar naar de 80s-hit van Madonna (hier te horen in de versie van The Flaming Lip & Stardeath And White Dwarfs) waarvan de tekst behoorlijk van toepassing is.

Reconstructie van het Wimbledon-toernooi van 1980 dat vanaf het begin in het teken stond van de rivaliteit tussen de introverte titelverdediger en nummer 1 van de wereld Björn Borg [Sverrir Gudnason, die bijzonder veel op hem lijkt] en het explosieve jeugdige toptalent John McEnroe [Shia Laboeuf]. Het scenario van Ronnie Sandahl toont hoe Borg als jeugdspeler net zo explosief was als McEnroe, maar ook hoe hij onder begeleiding van Lennart Bergelin [Stellan Skarsgård] veranderde in het emotieloze 'ijskonijn' en de keizer van de tennisbaan. Zijn bijgeloof en zijn haast obsessieve drang naar routine (het testen van tennisrackets, het inpakken van zijn spullen, zijn vervoer] komen ook aan bod. Er is minder aandacht voor McEnroe die vrij simplistisch wordt neergezet als een perfectionist (onder druk van zijn ouders) en een wildebras, zowel op het tenniscourt als daarbuiten. Dat is ook meteen het grote manco aan deze film die daardoor eigenlijk maar half geslaagd is. LaBoeuf komt door het oppervlakkige scenario niet veel verder dan een aardige, maar niet geheel overtuigende imitatie van één van de grootste sporticonen van de sportwereld. Tennis is bepaald geen makkelijke sport om op een overtuigende en dramatische wijze in beeld te brengen, maar regisseur Janus Metz komt een heel eind.

In elk opzicht briljante zwarte komedie met Jan Bijvoet als Camiel Borgman, een zonderlinge, onverzorgde man met een schimmige achtergrond die bij welgestelde families aanbelt om te vragen of hij een bad mag nemen. Hij vindt gehoor bij Marina [Hadewych Minis], wiens echtgenoot Richard [Jeroen Perceval] Borgman vlak daarvoor een pak slaag heeft gegeven. Marina laat Borgman niet alleen een bad nemen, hij mag ook stiekem overnachten in het tuinhuisje. Nachtmerries en/of waanbeelden leiden tot toenemende spanning in het gezin en Borgman lijkt daar een rol in te spelen. Borgman lijkt al snel Marina in zijn macht te hebben, maar wat wil hij bereiken. En waarom? Scenario, regie, montage en het werk van de cast is voortreffelijk in deze nimmer voorspelbare maar immer intellectueel stimulerende film vol onverwachte en onvergetelijke momenten. Isoldes [Elve Lijbaart] zoektocht in de tuin en de manier waarop Borgman en zijn handlangers zich ontdoen van hun slachtoffers - met een visuele knik naar The Night of the Hunter - zijn mijn favoriete momenten.

Nanfu Wang woont weliswaar in de VS maar werd geboren en groeide op in China in de periode dat de partij uitsprak dat ieder gezin maar één kind mocht hebben om te voorkomen dat China in ernstige armoede zou vervallen. Eén nadelig gevolg hiervan is dat er nu veel te weinig jongeren zijn om voor de ouderen te zorgen, maar deze indrukwekkende documentaire maakt duidelijk welke verschrikkelijke gevolgen dit had en Wang gaat de gruwelijke bewijzen hiervoor niet uit de weg. Bovendien spreekt ze met mensen die direct betrokken waren bij deze praktijken, maar ook met haar familieleden over de keuzes die ze moesten maken en de gevolgen die dat nu nog steeds op hun heeft. Wang toont bovendien aan dat het moderne China zeer dicht in de buurt komt van de autoritaire staat die Orwell in 1948 schetste in 1984. Zeer confronterend, maar zeer de moeite waard.

Semi-biografische film richt zich op de periode na Chet Bakers vrijlating uit een Italiaanse geschiedenis. Onder strikte voorwaarden mag Chet [Ethan Hawke] proberen een nieuw leven op te bouwen waarin weinig ruimte lijkt te zijn voor jazz, zeker wanneer hij tijdens de opnameperiode voor een autobiografische film in elkaar wordt geslagen door zijn voormalige heroïnedealer en daarbij al zijn voortanden verliest. Niemand gelooft nog dat de Chet zijn oude niveau zal bereiken, maar dat weerhoudt hem er niet van zijn droom na te jagen: een nieuwe carrière als trompettist. De vraag is of hij dat kan zonder wat hij ziet als zijn belangrijkste muze: heroïne.

De ondersteunende cast is prima, vooral Stephen McHattie als Chets vader en Kedar Brown als jazzlegende Miles Davis, maar dit is een one-man show en Hawke is voortreffelijk. Hij speelt meer zeer verdienstelijk trompet en zingt indrukwekkende versies van de klassiekers 'I've Never Been In Love Before' en 'My Funny Valentine'. Doet in veel opzichten denken aan My Foolish Heart, over de laatste dag in het leven van Chet Baker, dus het is vrij deprimerend. Maar Budreau biedt een eerlijke kijk op drugsverslaving en de muziek is een genot voor jazzliefhebbers.

Rikkie Boskamp [Thor Braun] schaamt zich voor zijn kleurloze, onhandige vader Paul [Henry van Loon] en vreest dat hij daardoor het mikpunt van spot wordt onder zijn leeftijdsgenoten. Geïnspireerd door een televisieserie doet hij zich voor als zoon gangsterbaas Boskampi. En dat lijkt succest te hebben, totdat overijverige buurman Fred [René van ’t Hof], een voormalige politieagent, besluit om de zaak nader te onderzoeken. De eerste helft, die zich voornamelijk richt op de manier waarop Rikkie zijn reputatie opbouwt en bewaakt, overtuigt nauwelijks. De tweede helft richt zich meer op Rikkies vader, de romance met de Italiaanse Gina [Meral Polat] en de opzichtige pogingen van Fred om de Boskampi’s te ontmaskeren en is vooral door het puike werk van Van Loon en Van ’t Hof zeer amusant.

Teveel geforceerde humor, een slap verhaal en een wel erg braaf einde typeren deze animatiefilm, ondanks de grappige proloog. Nadat in vogelvlucht de eerste zeven jaar uit het leven van Tim [Miles Bakshi] voorbij is gekomen, zien we hoe de Boss Baby [Alec Baldwin] in een babyfabriek wordt geproduceerd tot een sluwe zakenman (inclusief driedelig pak en attachékoffer) in een babylichaam. De baby eist vanaf zijn komst (letterlijk en figuurlijk) alle aandacht op, dus Tim besluit de strijd aan te gaan met zijn piepjonge broertje. Totdat blijkt dat de broers een gezamenlijke vijand hebben: Francis Francis [Steve Buscemi], die met zijn ultra-schattige puppy's het leven van alle kinderen zuur hoopt te maken.

Tussen de flauwe en overdreven willekeurige grappen komen zo nu en dan wat ijzersterke momenten voorbij. De pogingen om via een puppy-ingang backstage te komen bij een conventie is hilarisch en de hulp van Boss Baby's handlangers levert ook geestige momenten op. Het tempo is goed en de stemvertolkingen zijn prima, maar dit is niets meer dan een oppervlakkige tijdverspiller.

Tim [James Marsden] en Ted [Alec Baldwin] zijn inmiddels volwassen en het onderlinge contact is wat verwaterd. Tot zijn grote verbazing blijkt Tims piepjonge dochter Tina [Amy Sedaris], net als zijn jongere broer, een Boss Baby te zijn met een speciale missie waarvoor zij Tim en Ted weer bij elkaar moet zien te krijgen om een bijzondere missie te volbrengen. Vervolg op The Boss Baby heeft de troefkaarten bij voorbaat al uitgespeeld en verwart een hoop herrie en chaos met komedie en het resultaat bevestigt alle vooroordelen die we kennen over sequels.

In deze matige mix van Groundhog Day en Edge of Tomorrow doorloopt Roy Pulver [Frank Grillo] voor de 149e de dag waarop een aantal huurlingen er telkens in slagen hem te vermoorden. In flashbacks krijgen we een (briljante woordspeling-alert) ‘greatest hits’ te zien en ontdekken we hoe en waarom Roy terecht is gekomen in deze vicieuze cirkel. Sleutelfiguren zijn Roys ex-vriendin Jemma [Naomi Watts], een briljante wetenschapper, en Clive Ventor [Mel Gibson], een kolonel met snode plannen. En de aanwezigheid van Michelle Yeoh blijkt uiteraard ook van groot belang te zijn. Komisch bedoelde actiethriller is een vergaarbak van ideeën uit andere films dat wellicht net te verteren zou zijn geweest met charismatische hoofdpersoon met gevoel voor komedie. En Frank Grillo is zeker geen Dwayne Johnson!

Het relaas van ‘The Boston Strangler’, die in de jaren ’60 verantwoordelijk was voor een serie moorden op alleenstaande vrouwen, was in 1968 al eens verteld vanuit het perspectief van de onderzoekende rechercheurs met Tony Curtis in één van de beste rollen uit zijn carrière als moordenaar Albert DeSalvo. Ruskin richt zich hier op Loretta McLaughlin [Keira Knightley], een journalist die bij Record American die vanwege haar geslacht veroordeeld is tot het schrijven over ‘vrouwenzaken’, waaronder een recensie van broodrooster. Zij is echter de eerste die concludeert dat een aantal recente moorden hoogstwaarschijnlijk door dezelfde persoon zijn gepleegd. Na flink aandringen bij haar hoofdredacteur [Chris Cooper] krijgt ze de kans om samen met de ervaren en doortastende Jean Cole [Carrie Coon] op onderzoek uit te gaan. Onder meer bedoeld als eerbetoon aan vrouwelijke journalisten, maar de onthullingen van McLaughlin en Cole zorgden voor paniek en talloze valse bekentenissen die het politieonderzoek belemmerden. Daarvor is hier weinig aandacht. Ruskin bovendien een twijfelachtige theorie aan te hangen over een serie moorden die nooit naar volledige tevredenheid is opgelost. Degelijk gemaakt en goed geacteerd, maar minder spannend en indringend dan The Boston Strangler.

De in 2002 overleden Boudewijn Büch was een graag geziene televisiepersoonlijkheid, onder anderen bekend van zijn reisprogramma De Wereld van Boudewijn Büch en zijn enthousiasme voor Goethe en The Rolling Stones, maar bleek ook een enigma. Büch veroverde de literaire wereld met De Kleine Blonde Dood dat werd gepresenteerd als een autobiografisch boek waarin Büch de dood van zijn eigen kind verwerkt. In de openingsmontage van deze indringende documentaire doet interviewer Theo van Gogh een confronterende uitspraak: “Dat kind heeft helemaal niet bestaan!” Het antwoord dat Büch gaf horen we pas aan het einde, maar dit fragment maakt duidelijk dat Büchs publieke persoonlijkheid zich begaf op de grijze lijn tussen feit en fictie. Directe aanleiding voor deze film is het moment waarop Büchs biograaf Eva Rovers de gelegenheid krijgt om het persoonlijk archief van Boudewijn Büch door te spitten. De foto’s, dagboeken en andere schrijfsels die zij ontdekt vormen een rode draad in een serie gesprekken met vrienden (waaronder de inspiratiebronnen voor De Kleine Blonde Dood) aan de hand waarvan De Boer een fascinerend portret neerzet van een uiterst complexe persoonlijkheid.

Op 70-jarige leeftijd besluit Boudewijn de Groot dat hij gaat stoppen met het vertolken van zijn populaire hits als ‘Testament’, ‘Verdronken Vlinder’, ‘Jimmy’ en ‘Het Land van Maas en Waal’. De Groot is een man van zeer weinig woorden die zelfs voor zijn naaste familieleden niet te doorgronden is, maar toch weet Raes een boeiend portret af te leveren. In chronologische volgorde plaatst ze De Groots album in een persoonlijke context aan de hand van archiefbeelden en gesprekken met zijn naaste familieleden en prominente vrienden als Henny Vrienten en George Kooymans (met wie hij later zou optreden onder de naam ‘Vreemde Kostgangers’) en Jeroen Krabbé, die zowel Boudewijn als zijn enigmatische muzikale partner Lennart Nijgh in zijn studententijd leerde kennen. Een must voor fans, maar dit zou verplichte kost moeten zijn voor iedere liefhebber van het Nederlandstalige lied.

Gezien de omstandigheden van Robin Williams’ overlijden enkele maanden na de opnames van deze film is dit een vrij confronterende ervaring, vooral vanwege het inlevende spel van Williams, die zich nadrukkelijk kon identificeren met zijn personage. Nolan Mack [Robin Williams] is een brave, integere, maar ook wat kleurloze bankmedewerker die na bijna 26 jaar eindelijk kans krijgt op een promotie. Hij zet zowel zijn carrière als zijn huwelijk op het spel wanneer hij contact legt met een jonge prostituee [Roberto Aguire]. Boeiend portret van een man die zijn depressie verbergt door zichzelf zo onzichtbaar mogelijk te maken voor zijn directe omgeving, maar het zijn de scènes met Nolans echtgenote Joy [Kathy Baker] die de grootste indruk maken. Het verhaal is jammer genoeg wat te voorspelbaar, maar het schitterende werk van Williams en Baker verdient meer aandacht en waardering.

De eerste en veruit de beste in de Bourne-franchise. De kracht zit 'm boven alles in het feit dat dit de enige keer is dat we de menselijke kant van Bourne zien: hij is een verwarde man die langzaamaan zijn bijzondere krachten ontdekt en Marie nodig heeft om beide benen op de grond te houden. De actiescènes zijn goed gefilmd en prima gemonteerd, de ontwikkeling van de relatie tussen Jason en Marie zorgt voor humor en warmte. Ook is hier een aantal sequenties waarin de spanning rustig wordt opgebouwd, met name de scène waarin Jason en Marie hun toevlucht zoeken in een vakantiehuis van een kennis. Subliem entertainment van het meest vermakelijke soort.

Renner blaast de serie nieuw leven in, al is het vooral verwarrend dat deze film direct verwijst naar de Bourne-trilogie die hieraan vooraf ging. Hij is het beste aan deze film, waarin weer wat ruimte is voor karakterisering. Er zijn ook een paar spannende actiescènes, maar het geneuzel van de FBI en de voorspelbare achtervolgingen hebben ook hier helaas de overhand. Maar wel een stap in de goede richting, die helaas totaal niet werd verzilverd door het ronduit bedroevende Jason Bourne.

Zodra Marie uit beeld verdwijnt, blijkt deze film niet meer dan een lompe wraakfilm. Van enige menselijkheid is bij Bourne niet of nauwelijks sprake, hij is nu de dodelijke gevechtsmachine die hij was voor hij zijn geheugen verloor. Het is daarom moeilijk om enige sympathie voor hem op te brengen, wat vooral duidelijk wordt in de scène waarin hij FBI-medewerkster Julia Stiles op brute wijze ondervraagt. Greengrass filmt op een realistische manier en zijn obsessieve gebruik van handheld-camera is hier nog niet erg storend, maar dit is een behoorlijke teleurstelling na het ijzersterke Bourne Identity.

Bourne reist rond de wereld en schudt overal de FBI en diens huurmoordenaars af, die blijkbaar niets geleerd hebben [en ook nooit iets blijken te leren] van eerder gemaakte fouten. Een simplistische actiefilm die helemaal niets toevoegt en dus totaal overbodig was. De bibberige handheld-camerabeelden doen mij afvragen wat er gebeurd is met de steadycam. Wilt u hoofdpijn? Gaat dit zien! Een andere reden kan ik niet bedenken...

Boezemvrienden Ziggy [Kees Nieuwerf] en Bas [Julian Ras] hebben samen meerdere keren de jaarlijkse Bouwdorpwedstrijd. Nu ze de lagere school hebben afgerond mogen ze nog maar één keer meedoen. Ziggy mag naar het Gymnasium en speelt de hoofdrol in de eindejaarsmusical en dat werkt jaloezie op bij Bas, deels door zijn vader die hem er steeds aan herinnert dat hij het Gymnasium niet aankan, anderzijds door een paar kwajongens die de musical proberen te saboteren. Bas keert Ziggy definitief de rug toe door zich aan te sluiten bij de pestkoppen van FC Cola, maar Ziggy wordt met open armen ontvangen door het team van zijn broertje Flin [Bart Reuten]. En zo begint een felle strijd waarbij niet zozeer de winst, maar de vriendschap tussen Ziggy en Bas op het spel staat. Prima jeugdfilm profiteert van opvallend goed acteerwerk van de jonge hoofdrolspelers. Moos van der Meulen en Noah de Nooij geven geweldig tegenspel als de irritant grappige pestkoppen. Enig minpunt: Joep van der Geest als de onuitstaanbare DJ Coyoty.

Sinds de verdwijning van de baby Trubshaw [Max Mitchell] is er een avondklok in Cheesebridge zodat Snatcher [Ben Kingsley] en zijn handlangers ‘s nachts ongestoord jacht kunnen maken op de verantwoordelijke Boxtrolls. Maar de baby wordt liefdevol opgebracht door Fish [Dee Bradley Baker] en groeit uit tot een jongen met de bijnaam Eggs [Isaac Hempstead Wright]. Nieuwsgierig naar de bovengrondse wereld begeeft Eggs zich onder de mensen en ontdekt hij waarom Snatcher op The Boxtrolls jaagt. En hij ontmoet Winnie [Elle Fanning], de dochter van een gerespecteerde kaasfabrikant [Jared Harris], die hem misschien kan helpen de waarheid aan het licht te brengen de klopjacht op The Boxtrolls te beëindigen. Animatiefilm van de makers van Paranorman en Missing Link vol kleurrijke personages en visuele verrassingen met een aardige variant op een standaardverhaal. Fannings stemvertolking laat te wensen over, maar het duo Nick Frost en Richard Ayoade is een giller als handlangers Mr. Trout en Mr. Pickle.

Charbonier en Powell hebben iets te vaak naar Kubricks The Shining gekeken en concludeerden blijkbaar (onterecht) dat ze zoiets wel konden evenaren. Er zijn dan ook veel teveel momenten die ons er expliciet aan herinneren dat dit daar totaal niet aan kan tippen, bovendien is het spel van de jeugdige cast niet om over naar huis te spreken. Het verhaal betreft twee jongens die tijdens het buiten spelen bewusteloos worden geslagen en ontwaken in een duister, afgelegen huis. Deze thriller volgt hun pogingen om te ontsnappen. Er is een argwanende agent, een moordenaar met een bijl en één van de jongens heeft alleen een keukenmes om zichzelf te verdedigen. Wie The Shining heeft gezien kan al raden wat er dan gebeurt.

Schrijnend, waargebeurd verhaal waarin tiener Jared [Lucas Hedges] tegenover zijn ouders opbiecht te fantaseren over mannen. Zijn strenggelovige vader en predikant Marshall [Russell Crowe] roept de hulp in van enkele buitenstaanders die het 'probleem' van homoseksualiteit denken te kunnen verhelpen door Jared 12 dagen het "Love In Action"-programma te laten volgen bij Victor Sykes [regisseurEdgerton], zodat Jared af kan komen van deze gedachten. Door zijn schaamtegevoel doet Jared aanvankelijk zijn uiterste best bij de 'therapeutische oefeningen', maar de repressieve aanpak van de 'therapeuten' begint hem al snel tegen te staan.

Hedges is subliem in de complexe hoofdrol en Edgerton verdient lof voor het feit dat hij de ouders niet neerzet als karikaturale godsdienstfanatici, maar als mensen van vlees en bloed. De regisseur is bovendien overtuigend als de manipulatieve programmaleider. Red Hot Chili Peppers-bassist Flea heeft een imposante bijrol als een 'bekeerling'. Een vrij genuanceerde kijk op een controversiële uitwas van Christelijk fundamentalisme in de VS.

Dennis [Billy Kennedy] is de topspeler van schoolteam van Elm Forest, maar voelt zich een buitenbeentje. Dankzij een tijdschrift en de vriendschap met ‘het coolste meisje van de school’ Lisa [Temi Orelaja] ontdekt hij hoe fijn hij het vindt om een jurk te dragen. Dat valt niet in goede aarde bij zijn vader [Steve Speirs] en bij de schooldirecteur [Tim McInnerny]. Voorspelbare, maar ook taboedoorbrekende en hartveroverende familiefilm met een prima cast en amusante cameo’s van fotomodel Kate Moss en ex-topvoetballer Gary Lineker. Verfilming van het gelijknamige boek van David Walliams (Little Britain) die zelf verschijnt als de scheidsrechter van de wat klungelig geregisseerde bekerfinale.

Als kind moest Boy [Cameron/Nicholas Crovetti] lijdzaam toezien hoe zijn zusje Mina [Quinn Copley] werd geëxecuteerd door machthebber Hilda van der Koy [Famke Janssen]. Zelf wist hij te ontsnappen en onder begeleiding van martial artist en staatsvijand nummer 1 Shaman [Yayan Ruhian] bereidde hij zich jaren voor op wraak. En hij is al zijn hele leven lang doof. Nu is Boy [Bill Skarsgård] volwassen en uitgegroeid tot een haast onverslaanbare krijger. Maar voor hij kan afrekenen met Hilda, krijgt hij te maken met haar zoon [Sharlto Copley], haar dochter [Michelle Dockery], haar schoonzoon [Brett Gelman] en met een mysterieuze vrouwelijke krijger met de codenaam June27. Mohr en coscenaristen Tyler Burton Smith en Arend Remmers gaan op slimme wijze om met het feit dat de verteller doof is en met de onnavolgbare Ruhian (The Raid, John Wick 3: Parabellum) zijn de actieliefhebbers verzekerd van enkele adembenemende vechtscènes. Jammer genoeg legt Mohr onnodig veel nadruk op de komedie waardoor het geheel erg qua toon erg onevenwichtig is.

Maarten Moreau [Eelco Smits], een uitgebluste docent filosofie aan de Universiteit Wageningen, is getuige van een mislukte overval op een supermarkt en krijgt bij toeval het wapen van Donny [Victor IJdens] in handen. Hij houdt dit geheim voor Monique [Helen Kamperveen] van de Wageningse Recherche, ook al omdat hij door dit wapen een gevoel van zelfwaarde krijgt dat zijn leven voorgoed verandert. Speelfilmdebuut van Van Hezik is duidelijk geïnspireerd door de films van de gebroeders Kaurismaki en zit vol beelden die ik eerder heb gezien, maar niet precies kan plaatsen. Wat ontbreekt is het understatement dat de films van de Finse broers zo memorabel maakt. Wat ook ontbreekt, is originaliteit. Als je niet weet dat alles bij elkaar gejat is, kun je dit vast meer waarderen.

Heeft Claire [Jennifer Lopez] eindelijk besloten te scheiden van haar ontrouwe, manipulatieve echtgenoot [John Corbett] laat ze zich verleiden door de 19-jarige hunk Noah [Ryan Guzman] die voor Claires hoogbejaarde buurman [Jack Wallace] zorgt. Noah blijkt eveneens een meestermanipulator die zich ook begint te bemoeien met Claires emotioneel kwetsbare tienerzoon [Ian Nelson]. Bespottelijke min of meer erotische thriller is minstens zo slecht als het verhaal doet vermoeden.

Om te ontsnappen aan haar toekomstige ex-man Cole [Ben Robson] reist Greta [Lauren Cohan] van Montana naar een landhuis in Engeland om te zorgen voor een 8-jarige jongen. Ze is verrast dat de Heelshires [Jim Norton, Diana Hardcastle] van middelbare leeftijd zijn. Bovendien blijkt de ‘jongen’ een levensechte pop te zijn die is gemaakt om de herinnering aan hun zoon Brahms [Jett Klyne] levend te houden met een strikt dagelijks schema. Een hoop suggestieve close-ups van de pop, flauwe jumpscares en vage geluiden dienen je de stuipen op het lijf te jagen. Greta raakt er overstuur van, de doorgewinterde horrorliefhebber haalt er de schouders bij op. En ja, natuurlijk is er een bespottelijke ontknoping. Spin-off van The Conjuring waarin de pop deel uitmaakte van de collectie van vervloekte voorwerpen. Vervolg: The Boy-Brahm’s Curse.

Linklater putte uit zijn eigen ervaringen voor dit experimentele familiedrama dat gefilmd is gedurende een periode van 12 jaar waarin we Mason [Ellar Coltrane] en zijn zus Samantha [Lorelei Linklater] zien opgroeien van speelse kinderen tot jongvolwassenen. Patricia Arquette is de moeder wiens relaties sinds haar scheiding van Mason en Samantha’s vader [Ethan Hawke] steeds op een ramp uitlopen. Een bijzonder en in alle opzichten gewaagd experiment met een glansrol voor Arquette (die een Oscar won voor haar rol) en vooral sterke ondersteuning van Lorelei Linklater, maar afgezien van een confrontatie met Olivia’s alcoholistische vriend Bill Welbrock [Marco Perella] kabbelt dit maar wat voort. Zo is het leven natuurlijk ook een beetje, maar dat maakt het nog niet buitengewoon interessant om naar te kijken.